II GZ 17/26

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie E. w D., Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1791/24, w którym Sąd I instancji umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skargi na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej nakładającą karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku przekazania danych dotyczących przelotu pasażera (PNR). W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że w wyniku zmian legislacyjnych, w szczególności wejścia w życie ustawy z dnia 9 lipca 2025 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, przewoźnicy lotniczy zostali zwolnieni z odpowiedzialności za naruszenia związane z nieprzekazaniem lub nieprawidłowym przekazaniem danych PNR. Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy, postępowania sądowoadministracyjne w sprawach dotyczących naruszeń sprzed wejścia w życie ustawy, które miały miejsce przed tym dniem, podlegają umorzeniu, jeżeli przewoźnik spełnił określone warunki (np. przekazał dane PNR w terminie 3 miesięcy, nie obsługiwał lotów PNR w ciągu roku przed wejściem w życie ustawy, lub naruszenie dotyczyło lotu wewnątrzunijnego). Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych dotyczących zapłaty kary, uznając je za irrelewantne wobec jednoznacznego brzmienia przepisu nakazującego umorzenie. Skarżąca spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. Argumentowała, że prawidłowym rozstrzygnięciem było uchylenie decyzji administracyjnej, a nie umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, zwłaszcza w sytuacji, gdy kara została już zapłacona. Podnosiła również naruszenie prawa do sądu, zasady równości wobec prawa oraz zasady lex mitior agit, wskazując na wyrok TSUE w sprawie C-544/23. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd podzielił stanowisko WSA, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2025 r. nakazuje umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku spełnienia określonych warunków, niezależnie od faktu uiszczenia kary pieniężnej. NSA podkreślił, że ustawodawca zróżnicował sytuację podmiotów w zależności od etapu postępowania, ale nie uzależnił umorzenia od zapłaty kary. Sąd nie dopatrzył się wątpliwości co do zgodności przepisu z Konstytucją ani prawem unijnym. Wobec tego, Sąd I instancji zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający