II GZ 151/07

II GZ 151/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Brzeziński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6174 Komornicy
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2154/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-08-23
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 175, art. 194 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2154/05 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2154/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił zażalenie A. J. na postanowienie tego Sądu z dnia 12 lutego 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2154/05 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2154/05 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2005 r. NR [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., - zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika żeby skarżący, sporządzając zażalenie, posiadał uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego bądź adwokata. W ocenie Sądu I instancji jedynie posiadanie takiego uprawnienia, w świetle art. 194 § 4 p.p.s.a, umożliwiałoby skarżącemu wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu I instancji, to że skarżący wskazuje, że spełnia wszelkie wymogi konieczne do uzyskania wpisu na listę radców prawnych i jest w trakcie oczekiwania na wpis oraz że jest zatrudniony na stanowisku radcy prawnego nie oznacza, iż posiada on prawo do wykonywania zawodu radcy prawnego i tym samym mógł sporządzić wniesione zażalenie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał także, iż zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), dalej ustawa o radcach prawnych, prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania. W związku z tym osoba nie umieszczona w aktualnym spisie radców prawnych nie ma prawa wykonywania zawodu, a tym samym nie może ani jako pełnomocnik strony, ani we własnym imieniu sporządzić kasacji lub zażalenia.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że zastosowana przez Sąd I instancji wykładnia językowa przepisów jest sprzeczna z ich wykładnią logiczną i celowościową. Zdaniem skarżącego osoba z kwalifikacjami sędziowskimi oraz wykonująca w sposób czynny pracę na stanowisku radcy prawnego powinna mieć prawo do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej we własnej sprawie, a dopiero kiedy okaże się ona wadliwie sporządzona należy ją odrzucić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z tym, że jeśli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich nie ma zastosowania przymus adwokacko-radcowski. Skarga kasacyjna może być także sporządzona w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych przez doradcę podatkowego, zaś w sprawach z zakresu własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Przymus adwokacko-radcowski związany jest z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej. Niezastosowanie się do wymogu zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. wynika, że postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej może być zaskarżone w trybie zażaleniowym, jednakże tego rodzaju zażalenie również objęte jest przymusem adwokacko-radcowskim. Podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, niezachowanie obowiązku sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika lub osobę do tego uprawnioną na podstawie art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem zażalenia strony.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż Sąd I instancji kierował się tylko wykładnią językową przepisów i nie wziął pod uwagę, że osoba z kwalifikacjami sędziowskimi oraz wykonująca od kilku lat zatrudnienie na stanowisku radcy prawnego powinna mieć prawo do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, a dopiero kiedy okaże się ona wadliwie sporządzona ją odrzucić. Należy wskazać, iż z powołanych wyżej przepisów wynika wprost, że uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej i zażalenia na odrzucenie tej skargi przysługuje jedynie osobom wymienionym w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie ustalił, że zgodnie z art. 23 ustawy o radcach prawnych, a także utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (patrz. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lutego 2001 r., I PZ 92/00, OSNP 2002/20/495 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 18 lipca 1985 r. I PA 20/85 PZiZS 1986/1/69) radcą prawnym jest osoba która posiadając odpowiednie kwalifikacje, zostanie wpisana na listę radców prawnych i złoży ślubowanie (art. 23 ust. 1 ustawy o radcach prawnych). Wykonywanie pracy na stanowisku radcy prawnego bez wpisania na listę radców prawnych i złożenia ślubowania nie było wystarczające do uznania skarżącego za osobę posiadającą prawo do wykonywania zawodu radcy prawnego.
W dacie sporządzenia zażalenia skarżący nie był wpisany na listę radców prawnych, a zatem nie mógł wykonywać zawodu radcy prawnego i w świetle art. 194 p.p.s.a. nie był uprawniony do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 w związku 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.