II OZ 291/24

II OZ 291/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1439/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-01-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 177 § 1, art. 178, art. 184, art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1439/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1439/23 w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 czerwca 2023 r., nr SKO.UL/41.7/164/2023/10975/AMak w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1439/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA), na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną I. C. (dalej jako skarżąca kasacyjnie) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1439/23 w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 czerwca 2023 r., nr SKO.UL/41.7/164/2023/10975/AMak w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Sąd mając na uwadze art. 177 § 1 P.p.s.a. określający trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia lub wyroku sądu od dnia doręczenia stronie odpisu ww. orzeczenia wraz z uzasadnieniem wskazał, że terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego (art. 83 § 1 P.p.s.a.). Termin na wniesienie skargi kasacyjnej jest terminem oznaczonym w dniach. W związku z tym będzie miał do niego zastosowanie art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1610). Zgodnie z tym przepisem termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło (§ 2).
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie uwzględnia się dnia, w którym skarżącej doręczono odpis wyroku wraz z jego uzasadnieniem, tj. dnia 26 stycznia 2024 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2024 r. o sygn. akt II SA/Gl 1439/23 upłynął w dniu 26 lutego 2024 r. Natomiast pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną w dniu 29 lutego 2024 roku, a zatem już po upływie ustawowego terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 P.p.s.a. Z tych powodów orzeczono o odrzuceniu skargi kasacyjnej w myśl art. 178 P.p.s.a.
Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Pełnomocnik zarzucił Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że skarżącej doręczono odpis wyroku WSA wraz z uzasadnieniem w dniu 26 stycznia 2024 r., podczas gdy przedmiotowe orzeczenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone w dniu 31 stycznia 2024 r., a co za tym idzie złożenie skargi kasacyjnej w dniu 29 lutego 2024 r. zostało dokonane przed upływem ustawowego terminu.
W uzasadnieniu wskazano, że Sąd błędnie ustalił datę odbioru przez skarżącą wyroku WSA wraz z uzasadnieniem. Skarżąca podnosi, ze wyrok ten został odebrany 31 stycznia 2024 r. co skarżąca odnotowała na kopercie a ponadto fakt ten koresponduje z zapisem w systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, gdzie także widnieje data 31 stycznia 2024 r. jako data doręczenia przedmiotowej przesyłki. Na dowód przedłożono kopie koperty z adnotacją skarżącej o dacie doręczenia i numerze przesyłki, wydruk z portalu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej z informacją o dacie doręczenia przesyłki 31 stycznia 2024 r.
Wobec tego wbrew ustaleniom Sądu złożenie skargi kasacyjnej nastąpiło 29 lutego 2024 r. w ustawowym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Twierdzenia zażalenia o błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem miało miejsce 26 stycznia 2024 r. są nieuzasadnione.
Przedstawione przez pełnomocnika skarżącej dowody na wadliwe ustalenie ww. momentu doręczenia wyroku są niewiarygodne.
Należy zauważyć, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym i jako takie korzysta z domniemania prawdziwości okoliczności z nim stwierdzonych. Domniemanie to jest usuwalne jeżeli przedstawi się okoliczności w sposób wiarygodny podważające fakty nim stwierdzone. W niniejszej sprawie takim dowodem miała być adnotacja na kopercie zawierającej wyrok w postaci napisu "31.01" oraz wydruk ze strony Poczty Polskiej śledzenia przesyłek dla przesyłki o numerze [...], która zawierała zaskarżony odpis wyroku z uzasadnieniem.
Wskazane dokumenty, zdaniem NSA, są niewiarygodne i nie dają podstaw do podważenia okoliczności doręczenia stwierdzonych z zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 36 akt sądowych. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje stempel okrągły placówki pocztowej oddawczej "[...]", który wskazuje kiedy przesyłka o nr [...] dotarła do tej placówki w celu doręczenia jej skarżącej, zamieszkującej w miejscowości O., ul. [...], [...] O.. Z dalszych adnotacji na zpo wynika, że doręczenie przez tę placówkę miało miejsce tego samego dnia. Potwierdza to własnoręczny podpis skarżącej i data odbioru na zpo a także podpis i data wskazana przez doręczającego. Nie ma w tym zakresie żadnych rozbieżności. Przesyłkę odebrała osobiście skarżąca 26 stycznia 2024 r.
Wobec tego Sąd I instancji słusznie przyjął, że od dnia następnego po doręczeniu należało liczyć bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Termin 30 dni upływał zatem 26 lutego 2024 r. Wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącej 29 lutego 2024 r. (koperta k.44 akt) wskazuje zatem, że nastąpiło to z uchybieniem tego terminu i uzasadniało odrzucenie tak wniesionej skargi na zasadzie art. 178 P.p.s.a.
Adnotacja "31.01." na kopercie przesyłki zawierającej wyrok z uzasadnieniem nie wiadomo co oznacza, jest nieprecyzyjna bo nie określa daty rocznej i nie wiadomo w jakich okolicznościach i przez kogo została dokonana. Tym bardziej nie można przyjąć, że jest to rzeczywista data doręczenia przesyłki przez Pocztę Polską przesyłki rejestrowanej. Wszelkie adnotacje w tym zakresie zawiera zwrotne potwierdzenia odbioru, na którym prawidłowo oparł się Sąd I instancji.
Podobnie należy ocenić przedłożony przez pełnomocnika skarżącej wydruk z usługi śledzenia przesyłek ze strony internetowej Poczty Polskiej przesyłki nr [...]. Twierdzenie, że przesyłka ta została doręczona 31 stycznia 2024 r. jest nieuprawnione bowiem wydruk ten jest niekompletny. Nie zawiera on całości informacji dotyczącej tej przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny pobrał ze strony dane dotyczące tej przesyłki i wynika z nich, że doręczenie miało miejsce 26 stycznia 2024 r. w urzędzie pocztowym [...] godzina 11:47:40. Natomiast data wskazywana przez pełnomocnika skarżącej w zażaleniu jako data doręczenia przesyłki jest w istocie datą zwrotu do nadawcy zpo tej przesyłki bowiem doręczenie nastąpiło przez Urząd Pocztowy Gliwice 2, a to odpowiada placówce pocztowej dostarczającej przesyłki WSA w Gliwicach. Potwierdza to ponadto prezentata biura podawczego tego Sądu na zpo.
Wynika z tego, że pełnomocnik swoje twierdzenia o błędnej dacie doręczenia wyroku z uzasadnieniem oparł na danych, które nie dotyczyły doręczenia wyroku ale zwrotu zpo do nadawcy.
Wobec tego, zdaniem NSA, chybione są twierdzenia zażalenia o przyjęciu przez Sąd I instancji niewłaściwej daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że datą doręczenia wyroku z uzasadnieniem skarżącej był 26 stycznia 2024 r. a nie jak przedstawia to jej pełnomocnik 31 stycznia 2024 r. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona po upływie ustawowego terminu z art. 177 § 1 P.p.s.a. i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.