II GZ 148/24

II GZ 148/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1506/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-02-27
II GZ 371/23 - Postanowienie NSA z 2023-10-10
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1506/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 19 grudni 2022 r. nr EA-1-835/476/22 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1506/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 19 grudnia 2022 r. nr EA-1-835/476/22 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. Skarżący wystąpił ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uprawnienia objęte zaskarżoną decyzją dotyczą jedynego źródła jego utrzymania. W konsekwencji Skarżący tracąc zatrudnienie utraci dochód, który jest podstawą jego egzystencji. Skarżący argumentował, że pracuje jako kwalifikowany pracownik ochrony już od 22 lat i jest to jego główne doświadczenie. Obecnie zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę (1/8 etatu) oraz na umowę zlecenie jako kwalifikowany pracownik ochrony i zarabia ok. 1000 zł. Skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z konkubiną, która z tytułu renty i dodatkowego zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej osiąga dochody w wysokości ok. 2.500 zł. Skarżący podał przy tym wyliczenie miesięcznych wydatków na utrzymanie m.in. ze wskazaniem, że zobowiązany jest do uiszczania alimentów na dziecko zasądzonych w kwocie 450 zł, a uiszcza kwotę 120 zł z uwagi na swoją sytuację finansową. Skarżący podkreślił, że brak zatrudnienia spowoduje, że nie będzie mógł opłacać alimentów na dziecko ani łożyć w inny sposób na dziecko, a także utrzymywać obecnej partnerki. Brak regulowania w terminie zobowiązań alimentacyjnych może spowodować wszczęcie postępowań karnych. Z uwagi na powyższe Skarżący stwierdził, że wniosek jest uzasadniony i wskazuje na możliwość wystąpienia niepowetowanej szkody. Do wniosku dołączono kopię umowy zlecenia i umowy o pracę.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Skarżącego, postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1506/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zmienił powyższe postanowienie z dnia 30 marca 2023 r. w ten sposób, że wstrzymał wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 19 grudnia 2022 r. nr EA-1-835/476/22 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Sąd w uzasadnieniu wskazał, że rozpoznawana sprawa dotyczy skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a zatem niewątpliwe ma wpływ na dochody uzyskiwane przez Skarżącego. Sąd uznał, że sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej dotychczasowych dochodów, nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając złożony przez Skarżącego wniosek Sąd uznał, że zawarta w nim argumentacja, w realiach tej konkretnej sprawy zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu I instancji przedstawione we wniosku z dnia 20 kwietnia 2023 r. okoliczności i dołączone dokumenty źródłowe uzasadniają zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Wykonanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w jakiej znajduje się Skarżący, mogłoby wywołać skutki trudne do odwrócenia. Sąd uznał, że zostało uprawdopodobnione, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w przypadku Skarżącego, którego źródłem utrzymania jest dochód uzyskiwany z tytułu posiadanych kwalifikacji może mieć niewątpliwie wpływ na opłacane przez niego alimenty na dziecko, do których uiszczania został zobowiązany, a zatem została spełniona przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd wskazał że, w orzecznictwie sądy administracyjne przyjmują, że utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Sąd przyjął zatem, że Skarżący uprawdopodobnił, że do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego będzie pozbawiony środków do życia, co spowoduje pogorszenie się jego sytuacji życiowej, a w konsekwencji będzie miało wpływ na brak możliwości uiszczania alimentów na dziecko, zatem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu Skarżący powołując wyżej wymienione okoliczności wystarczająco uprawdopodobnił spełnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Komendant Główny Policji, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie przez Sąd, że w realiach przedmiotowej sprawy, jak i w świetle złożonych przez Skarżącego w piśmie z dnia 20 kwietnia 2023 r. dokumentów źródłowych, te okoliczności uzasadniają zmianę postanowienia z dnia 30 marca 2023 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i powodują uwzględnienie wniosku Skarżącego o udzielenie mu ochrony tymczasowej, a w konsekwencji zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Organu, zgodnie z którą Skarżący może nadal być pracownikiem ochrony, wykonującym zadania nieobjęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony oraz, że może on zajmować się wykonywaniem innej pracy, nie wymagającej pozwolenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że skarżący wystarczająco uprawdopodobnił zaktualizowanie się przesłanek ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Sądem I instancji, co trafnie Sąd ten stwierdził w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący podkreślił we wniosku, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił, że utrata podstawowego źródła utrzymania spowoduje trudności związane z utrzymaniem siebie, swojej partnerki i będzie wpływać negatywnie na ponoszenie przez niego ciężaru alimentacyjnego.
Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja podnoszona w zażaleniu, zgodnie z którą Skarżący może nadal być pracownikiem ochrony, wykonującym zadania nieobjęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony oraz że może zajmować się wykonywaniem innej działalności zarobkowej. Jak bowiem wskazał Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uprawnienia objęte zaskarżoną decyzją dotyczą jedynego źródła jego utrzymania, wobec czego zachodzi ryzyko całkowitej rezygnacji z prowadzenia działalności polegającej na wykonywaniu pracy z zakresu ochrony osób i mienia.
Zażalenie nie podważa zasadności oceny Sądu I instancji w kwestii występowania ryzyka utraty podstawowego źródła dochodu. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest w przedmiotowej sprawie na tyle istotne, że uzasadnia przyznanie Skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 68/13).
Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumenty podniesione w zażaleniu dotyczące niezaistnienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są zasadne, a ocena dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.