II GZ 141/08

II GZ 141/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Brzeziński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 230/07 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2008-10-31
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
246 § 2 pkt 2, art. 252
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia JM T. s.r.o. z siedzibą w K. p. D., S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 230/07 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi JM T. s.r.o. z siedzibą w K. p.D., S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 230/07 po rozpoznaniu wniosku JM T. s.r.o. z . w K. p. D., S., o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi JM T. s.r.o. z siedzibą w K. p. D., S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń - odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarżący mimo wezwania Sądu nie dokonał tłumaczenia na język polski dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy w konsekwencji nie można było ustalić, czy spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że jako firma s. prowadzi działalność na terenie Unii Europejskiej, gdzie językiem oficjalnym jest język polski i słowacki. Stwierdził, że nie ma wyższości prawa miejscowego nad prawem unijnym oraz że w polskim prawie wewnętrznym występuje ewidentna luka. Podniósł, że przy zastosowaniu wykładni należy przyjąć, że jego korespondencja i zaświadczenia w języku słowackim mogły i powinny być przyjęte przez sąd polski przy rozpatrywaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, może być przyznane w zakresie częściowym np: przez zwolnienie od opłat sądowych - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Użyte w powołanym przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Formularz ten sporządzony jest w języku polskim. W § 1 art. 252 p.p.s.a. wskazano jakie dokumenty powinny być dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dokumenty te powinny być również sporządzone w języku polskim, a w przypadku dokumentów w języku obcym przetłumaczone na język polski, który jest językiem urzędowym przed polskimi sądami także administracyjnymi, wynika to z treści art. 5 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 8 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) i art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269).
Wymóg posługiwania się przed polskimi sądami dokumentami przetłumaczonymi na język polski znajduje również potwierdzenie w przepisach art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), które to przepisy stanowią, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa jest język polski oraz że oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim.
Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 5 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim ma prawo do występowania przed sądem w znanym przez nią języku i bezpłatnego korzystania z pomocy przyznanego jej przez sąd tłumacza.
W rozpoznawanej sprawie skarżący mimo wezwania Sądu nie przedłożył przetłumaczonych na język polski dokumentów powołanych na uzasadnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji niewykonania tego wezwania skarżący nie wykazał przy pomocy dokumentów w języku polskim, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co uzasadniło odmowę przyznania mu prawa pomocy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.