II GZ 1306/16

II GZ 1306/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 317/16 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2017-07-25
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 125 § 1 pkt 1, art. 141 § 4, art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komisji Nadzoru Finansowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 317/16 w zakresie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi T. U. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na powołanie na stanowisko prezesa zarządu postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 317/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) w sprawie ze skargi T. U. SA z siedzibą w S. (dalej: TUW [...]) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na powołanie na stanowisko prezesa zarządu postanowił zawiesić postępowanie sądowe.
Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. KNF utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. odmawiającą wyrażenia zgody na powołanie K. B. na prezesa zarządu TUW [...]. Podstawę powyższych decyzji odmownych stanowiło ustalenie, że nie spełnia ona przesłanki określonej w art. 27 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1206 z późn. zm. – u.d.u.), w myśl której członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń może być osoba, która daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.
Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia marca 2014 r. nałożono na TUW [...] karę pieniężną w wysokości 400 000 złotych. W ocenie organów podstawę do jej nałożenia stanowiło naruszenie przez TUW [...] przepisu art. 18 ust. 1 i 2 u.d.u., co miało miejsce w okresie pełnienia funkcji członka zarządu przez K. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. w sprawie sygn. akt VISA/Wa 1504/14 uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 (w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej stwierdził, że zaskarżona decyzja w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu oraz zasądził koszty postępowania). Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawie nadano sygn. akt VI SA/Wa 1683/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.).
Sąd I instancji uznał, że zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, bowiem ustalenie negatywnej prognozy co do K. B. kandydatki na prezesa zarządu TUW [...] organ powiązał z działaniem K. B. jako członka zarządu TUW [...] w okresie, kiedy podmiot ten naruszył art. 18 ust. 1 i 2 u.d.u., za co nałożona została na niego kara pieniężna w wysokości 400 000 złotych. Sąd I instancji uznał, że skoro decyzja z dnia [...] marca 2014 r. została poddana kontroli sądowoadministracyjnej i postępowanie w tej sprawie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie to niezbędne jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie nałożenia na skarżące towarzystwo kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 1 i ust. 2 u.d.u.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył KNF, wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1) art. 141 § 4 zdanie pierwsze w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia, które nie spełnia wymaganych standardów z tego względu, że nie przedstawiono tamże wykładni przepisu prawa, o który oparł się WSA, to jest art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak również brak jest subsumcji prawnej, to jest nie przytoczono argumentów, z jakich przyczyn w
przypadku pomiędzy dwoma postępowaniami sądowo-administracyjnymi zachodzi związek powodujący, że rozstrzygnięcie jednej ze spraw zależy od wyniku drugiej z nich. W następstwie wzmiankowanego uchybienia postanowienie WSA nie poddaje się kontroli instancyjnej co do rozumowania jurydycznego, które doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia;
2) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, przejawiające się zawieszeniem postępowania przez WSA w sytuacji, w której nie wystąpiła okoliczność odpowiadająca przesłance zawieszenia postępowania ujętej w przepisie prawa.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów KNF przedstawił w uzasadnieniu zażalenia, w którym kwestionuje podstawy do zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na zażalenie TUW [...] wniosło o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Powyższy przepis wskazuje przyczyny fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Oznacza to, że jego celowość została pozostawiona ocenie sądu, który musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania. W szczególności powinien mieć na uwadze m.in. możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 299).
Przechodząc zaś do zawieszenia postępowania przed WSA z uwagi na niezakończone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1683/16 to należy uznać je za prawidłowe. W niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie zależy od wyniku niezakończonego jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1683/16, toczącego się przed WSA w Warszawie. Przedmiotem tego postępowania jest kara pieniężna za wykonywanie działalności ubezpieczeniowej z naruszeniem prawa. WSA zwrócił uwagę na powiązanie przez organ osoby K. B. ze wskazanym naruszeniem przez TUW [...] w okresie kiedy była członkiem zarządu.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, w którym uznano że wynik postępowania sądowoadministracyjnego zależy od toczącego się postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1683/16. Wobec tego uznać należy, że celowe było zastosowanie instytucji, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zażalenie nie podważyło prawidłowości działania WSA. Tym samym niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze w związku z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przedmiotowe uzasadnienie spełnia w istocie wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Rozważania prawne zaś są na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania Sądu I instancji. Zatem uzasadnienie to poddaje się kontroli instancyjnej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.