II GZ 112/22

II GZ 112/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II SA/Ol 89/22 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2022-06-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 61 par. 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 89/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r., odmówił I. K. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2021 r., w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji pojazdu.
Sąd I instancji wskazał, że w ramach wniosku o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji strona podniosła, że korzysta z pojazdu, którego dotyczy rejestracja, na co dzień przede wszystkim do dojazdów do pracy oraz w sprawach życia codziennego. Nie ma innego pojazdu, a kupno pojazdu na czas postępowania byłoby nadmiernym obciążeniem.
Sąd I instancji wskazując na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że wniosek ograniczył się do ogólnikowego wskazania, że przedmiotowy samochód jest niezbędny skarżącej do dojeżdżania do pracy i w sprawach życia codziennego. Nie podano natomiast żadnych faktów, które uprawdopodabniałyby te twierdzenia. Sąd zauważył, że nie wskazano, iż skarżąca nie ma możliwości korzystania ze środków komunikacji publicznej w celu dojazdu do miejsca pracy, które znajduje się w innej miejscowości bądź, że z uwagi na stan zdrowia jej lub ewentualnie członka jej rodziny w sprawach życia codziennego rzeczywiście musi posługiwać się przedmiotowym samochodem.
Sąd stwierdził również, że powołana we wniosku argumentacja nie wskazywała na możliwość zaistnienia ani trudnych do odwrócenia skutków, ani niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody.
I. K., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na jego wydanie, tj. przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ku temu podstaw i wypełnienia wszystkich przesłanek pozytywnych.
Strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżanej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem nie podważa ono prawidłowości oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji pojazdu, jakiej dokonał Sąd I instancji.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W świetle przywołanych wymogów stawianych art. 61 § 3 p.p.s.a., na wnioskodawcę, za trafną uznać należy ocenę żądania skarżącej zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji.
Motywy wniosku pomieszczone w jego uzasadnieniu, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, ograniczały się wyłącznie do ogólnikowych stwierdzeń nie popartych żadną szerszą argumentacją, która wskazywałaby na możliwość zaistnienia w stosunku do strony skarżącej jednej bądź obu przesłanek z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących jego zastosowanie.
Oceniany wniosek ograniczał się bowiem do argumentacji, że: "Skarżąca na co dzień korzysta z tego pojazdu przede wszystkim do dojazdów do pracy, ale również w sprawach życia codziennego ten środek lokomocji jest jej niezbędny. Skarżąca nie ma innego pojazdu, a kupienie pojazdu jedynie na okres niniejszego postępowania jest nadmiernym obciążeniem skarżącej - stąd konieczne staje się wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji w całości.". Żadne z powołanych twierdzeń strony nie zostało rozwinięte lub wsparte szerszą argumentacją, która mogłaby wskazywać na wystąpienie wobec strony w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji przesłanki wyrządzenia jej znacznej szkody. Tym bardziej brak było jakichkolwiek podstaw do oceny wniosku pod kątem drugiej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. – spowodowania trudnych do naprawienia skutków.
Oceny prawidłowości postanowienia Sądu I instancji i zasadność odmowy zastosowania ochrony tymczasowej również nie zmienia podniesiona w zażaleniu argumentacja wraz z przedstawionymi na jej poparcie dokumentami.
Wskazywane przez stronę okoliczności, jakkolwiek szersze niż w podniesione w ramach wniosku, także nie pozwalając na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u skarżącej znaczą szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki.
Po pierwsze, strona, pomimo wskazania na posiadanie w swoim gospodarstwie domowy jeszcze dwóch samochodów, poza objętym niniejszym postępowaniem, nie wyjaśniła, z jakich przyczyn niemożliwym jest przywrócenie sprawności jednego z samochodów, co do którego podnosi, że jest on niesprawny technicznie. Nie wskazała również, w związku z argumentacją posiadania przez jej partnera samochodu służącego przede wszystkim do dojazdu do pracy, na przyczyny uniemożliwiające jej i jej partnerowi ustalenia takiego harmonogramu spraw codziennych, w tym związanych z dowozem i odbiorem dzieci skarżącej z przedszkola, które uniemożliwiają, a wręcz wykluczają, co zdaje się sugerować strona, takie zagospodarowanie czasu i środków strony i jej partnera, aby możliwym było rzeczone dowożenie i odbieranie małoletnich z przedszkola, dojazd skarżącej do jej rodziców, czy wizyty lekarskie lub załatwianie innych codziennych spraw bytowych wymagających użycia środków transportu.
Po wtóre, strona nie podała żadnych obiektywnych przyczyn dla których niemal codziennie wizytuje u swoich rodziców, a do czego, z uwagi na dzielący ją z rodzicami dystans potrzebuje środka transportu w postaci samochodu.
Po trzecie, strona również enigmatycznie wskazuje na "zmiany jej sytuacji" związane z opieką nad najmłodszym dzieciakiem i jej powrotem do pracy. Wskazuje bowiem wyłącznie, że obecnie przebywa na zwolnieniu macierzyńskim, a następnie przejdzie na urlop macierzyński, nie podając choćby w przybliżeniu do kiedy na tym urlopie będzie przebywać, co jawi się istotnym wobec podniesionej okoliczności "zmiany jej sytuacji" związanej z powrotem do pracy, od której dzieli ją odległość 34,7 km.
Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie zaistniała możliwość wystąpienia jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., w konsekwencji czego brak jest podstaw do zmiany postanowienia Sądu I instancji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.