II GZ 110/26

II GZ 110/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3779/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2026-01-30
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3779/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym be zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3779/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 września 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym be zezwolenia, a także zarządził zwrotu uiszczonego wpisu do skargi.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie sprawy.
Pismem z 7 października 2025 r. spółka wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 września 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym be zezwolenia. Z uwagi na brak formalny skargi, pismem z 4 grudnia 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 listopada 2025 r., Sąd wezwał skarżącą do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu KRS strony skarżącej, z którego wynika sposób oraz umocowanie do działania w jej imieniu, obejmujący swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi.
Wezwanie Sądu zostało doręczone na adres skarżącej 9 grudnia 2025 r., w związku z czym termin do uzupełnienia braków upływał 16 grudnia 2025 r. Ostatniego dnia ustawowego terminu do uzupełnienia braku formalnego (data stempla pocztowego na kopercie) został przesłany pełny odpis KRS Skarżącej na dzień 20 listopada 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie odrzucając skargę uznał, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego prawidłowo. Skarga została wniesiona 7 października 2025 r., zatem, zgodnie z wezwaniem, odpis KRS skarżącej, z którego wynika sposób oraz umocowanie do działania w jej imieniu, powinien obejmować swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi. Natomiast przesłany pełny odpis KRS obejmował stan na dzień 20 listopada 2024 r., wobec czego należało uznać, że zachodzi podstawa do jej odrzucenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i uznanie błędnego odpisu KRS za brak formalny podlegający uzupełnieniu. Do zażalenia załączyła odpis pełny z KRS na dzień 11 lutego 2026 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 28 § 1 w związku z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają zaś obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za w pełni prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji. W wykonaniu wezwania, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi w sposób prawidłowy. Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia zmierzającej do wskazania, że Sąd I instancji mógł i powinien samodzielnie dokonać ustaleń w zakresie sposobu reprezentacji spółki poprzez pozyskanie wydruku ze strony Krajowego Rejestru Sądowego wskazać należy, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym. Oceny tej nie podważa okoliczność, że zgodnie z zasadą jawności rejestru, wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 869), WSA ma możliwość zapoznania się ze sposobem reprezentacji strony przez ogólnodostępny rejestr KRS. Sąd I instancji może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów. Sam fakt ujawnienia stosownych danych w rejestrze przedsiębiorców KRS, czy opublikowania ich w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, nie zwalnia strony postępowania - niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy przez pełnomocnika - z powinności uzupełnienia braków formalnych skargi. Ciężar czynienia tych ustaleń nie może zostać przeniesiony na sąd, który nie jest zobowiązany do samodzielnego poszukiwania i weryfikowania tego rodzaju informacji. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie uczestnika postępowania z obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego umocowanie z uwagi na dostęp sądu do publicznych rejestrów, to stosowne wyłączenie zostałoby wyraźnie przewidziane w przepisach. Tymczasem zwolnienie strony z obowiązku dokonania określonej czynności procesowej, zwłaszcza takiej, jak uzupełnienie braku formalnego polegającego na niedołączeniu odpisu z KRS, nie może być domniemywane - musi wynikać wprost z ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 298/25). Taki stan prawny jednak obowiązuje od 5 listopada 2025 r. i wynika z art. 1 pkt 1 ustawy z 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2025.1427). Co jednak istotne, zgodnie z art. 2 powołanej ustawy do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czynności podjęte przez Sąd I instancji miały swoje pełne oparcie w obowiązujących przepisach i zaskarżone rozstrzygnięcie było prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.