II GZ 5/05

II GZ 5/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. M. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 1277/04 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 1 marca 2004 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek postanawia: zażalenie oddalić U Z A S A D N I E N I E Powyższym zarządzeniem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1000 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W złożonym zażaleniu na otrzymane wezwanie skarżący podał, że nie jest w stanie uiścić żądanej kwoty. Powodem tego jest fakt, że od 1986 r. intensywnie pracuje nad wynalazkami i wzorami użytkowymi, a nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia. Sprawa ta badania jest przez różne naczelne organy. Skarżącemu odmawia się też rejestracji jako bezrobotnego. W ocenie skarżącego, wezwać o wpis można jedynie osoby posiadające środki finansowe. Skarżący takich kryteriów nie spełnia, a stanowi to także naruszenie równouprawnienia strony. Powyższa sytuacja oznacza obowiązek zwolnienia od wpisu i brak podstaw o jego uiszczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne, a konieczność jego rozpoznania wynika z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Obowiązek uiszczenia wpisu od złożonej skargi, a więc pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji wynika z treści art. 219 i 230 powyższej ustawy. Wysokość tego wpisu określona została w § 2 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) w związku z art. 233 tej ustawy. Oznacza to, że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 ustawy). Słusznie zatem Sąd wezwał skarżącego o uiszczenie tego wpisu. Skarżący w istocie nie kwestionuje tego obowiązku. Dostrzega jedynie podstawy do jego zwolnienia. Kwestia zwolnienia została już rozstrzygnięta w postanowieniu Sądu z 15 grudnia 2004 r. Należało wobec tego w tym postępowaniu jedynie ocenić – czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o jego uiszczenie i czy jego wysokość została wyznaczona zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak, a wynika to z przepisów, o których mowa na wstępie niniejszych rozważań. Nie ma zatem racji skarżący do twierdzeń w tym postępowaniu, aby wezwanie o wpis łączyć ze swoją sytuacją materialną, skoro sprawa zwolnienia od wpisu została już rozpoznana, a także z oceną równouprawnienia do jego uiszczenia. Powołane przepisy takich zależności jak ta ostatnia nie przewidują. O ile strona znajdzie się w sytuacji, o której mowa w art. 246 omawianej ustawy, zawsze może zwrócić się z wnioskiem o udzielenie prawa pomocy. Dotyczy to takich stron, które całkowicie są pozbawione dochodów, jak też tych, którzy mają dochody niskie. Nie można jednak wywodzić, że w takich sytuacjach jak skarżący brak jest podstaw do wezwania o wpis. Z powyższych względów, skoro zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 197 w związku z art. 184, 193, 198 cytowanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie zostało oddalone.
Uzasadnienie
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 1 lutego 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie:
Sędzia NSA Czesława Socha
po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej
zażalenia E. M.
od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 lipca 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 1277/04
w sprawie ze skargi E. M.
na decyzję Urzędu Patentowego RP
z dnia 1 marca 2004 r. sygn. akt [...]
w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek
postanawia: zażalenie oddalić
U Z A S A D N I E N I E
Powyższym zarządzeniem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1000 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W złożonym zażaleniu na otrzymane wezwanie skarżący podał, że nie jest w stanie uiścić żądanej kwoty. Powodem tego jest fakt, że od 1986 r. intensywnie pracuje nad wynalazkami i wzorami użytkowymi, a nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia. Sprawa ta badania jest przez różne naczelne organy. Skarżącemu odmawia się też rejestracji jako bezrobotnego. W ocenie skarżącego, wezwać o wpis można jedynie osoby posiadające środki finansowe. Skarżący takich kryteriów nie spełnia, a stanowi to także naruszenie równouprawnienia strony. Powyższa sytuacja oznacza obowiązek zwolnienia od wpisu i brak podstaw o jego uiszczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne, a konieczność jego rozpoznania wynika z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Obowiązek uiszczenia wpisu od złożonej skargi, a więc pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji wynika z treści art. 219 i 230 powyższej ustawy. Wysokość tego wpisu określona została w § 2 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) w związku z art. 233 tej ustawy. Oznacza to, że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 ustawy). Słusznie zatem Sąd wezwał skarżącego o uiszczenie tego wpisu.
Skarżący w istocie nie kwestionuje tego obowiązku. Dostrzega jedynie podstawy do jego zwolnienia. Kwestia zwolnienia została już rozstrzygnięta w postanowieniu Sądu z 15 grudnia 2004 r. Należało wobec tego w tym postępowaniu jedynie ocenić – czy zachodziły podstawy prawne do wezwania o jego uiszczenie i czy jego wysokość została wyznaczona zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak, a wynika to z przepisów, o których mowa na wstępie niniejszych rozważań. Nie ma zatem racji skarżący do twierdzeń w tym postępowaniu, aby wezwanie o wpis łączyć ze swoją sytuacją materialną, skoro sprawa zwolnienia od wpisu została już rozpoznana, a także z oceną równouprawnienia do jego uiszczenia. Powołane przepisy takich zależności jak ta ostatnia nie przewidują. O ile strona znajdzie się w sytuacji, o której mowa w art. 246 omawianej ustawy, zawsze może zwrócić się z wnioskiem o udzielenie prawa pomocy. Dotyczy to takich stron, które całkowicie są pozbawione dochodów, jak też tych, którzy mają dochody niskie. Nie można jednak wywodzić, że w takich sytuacjach jak skarżący brak jest podstaw do wezwania o wpis.
Z powyższych względów, skoro zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 197 w związku z art. 184, 193, 198 cytowanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie zostało oddalone.