II GSK 980/20

II GSK 980/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Łd 819/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-03-03
II GZ 286/19 - Postanowienie NSA z 2019-12-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2332
art. 2 pkt 9, pkt 11 i pkt 16 lit. a), art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c), art. 22 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 235
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2018 poz 1990
art. 2 pkt 33
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 819/19 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2019 r. nr 1001-IOC.48.28.2019.4.SZ w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 819/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. Sp. z o.o. w P., zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540; powoływanej dalej jako: o.p.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy z pominięciem zasady legalizmu oraz w sposób podważający zaufanie do tego organu, a także na nieprzeprowadzeniu rzetelnego postępowania dowodowego, nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów;
2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 2 pkt 9 i pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa SENT) poprzez jego błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o numer rejestracyjny przyczepy (elementu zestawu pojazdów) istnieje także w sytuacji, gdy na przyczepie nie znajduje się towar objęty zgłoszeniem.
Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, polegające na niewykonaniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia SENT nr [...] o dane dotyczące numerów rejestracyjnych środka transportu, o których stanowi art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) wymienionej ustawy w zakresie odnoszącym się do numeru rejestracyjnego przyczepy cysterny. WSA stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanego stronie deliktu administracyjnego, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Zwłaszcza, że – zdaniem Sądu I instancji – organy administracji bez naruszenia prawa oceniły również, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji z którego wynika, że kontrolowana decyzja nie jest niezgodna z prawem.
Ocena zasadności zarzutów kasacyjnych, wobec istoty stawianej na ich gruncie kwestii spornej, wymaga przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że materialnoprawną podstawę wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji współstanowił art. 5 ust. 4 pkt 1 lit c) oraz art. 22 ust. 2 ustawy SENT.
Z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) przywołanej ustawy wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie, między innymi, o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a), którym – jak wynika z tego odesłania – jest pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.
Z kolei art. 22 ust. 2 ustawy SENT stanowi, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Podkreślając, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – albowiem to one właśnie stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczały przywołane powyżej przepisy prawa.
Odnosząc się w związku z powyższym, do opartego na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzutu z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważa on zgodności z prawem zaskarżonego wyroku i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).
Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z przedstawionego punktu widzenia, omawiany zarzut kasacyjny, na gruncie którego strona podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 235 ustawy – Ordynacja podatkowa, nie może być uznany za usprawiedliwiony. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem wskazanego i zarazem koniecznego elementu, a co za tym idzie wyjaśnienia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które Sąd ten miałby naruszyć.
Ograniczenie się w tej mierze do argumentu, że naruszenie wymienionych przepisów prawa miałoby polegać na nieuwzględnieniu skargi "mimo przeprowadzenia postępowania [...] z pominięciem zasady legalizmu oraz w sposób podważający zaufanie do [...] organu, a także na nieprzeprowadzeniu rzetelnego postępowania dowodowego, nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów", nie może być uznane za wystarczające. Zwłaszcza, że strona skarżąca nie wyjaśnia jednocześnie, jakie dokładnie oraz jakiego rodzaju deficyty postępowania wyjaśniającego miałyby być niedostrzeżone lub niezasadnie pominięte przez Sąd I instancji, co miałoby nie pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie do prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, a ponadto nie wyjaśnia na czym miałaby polegać niedostrzeżona przez ten Sąd wadliwość stanowiska organów administracji publicznej odnośnie do oceny dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń faktycznych, których zakres – jak wyjaśniono powyżej – wyznaczają przywołane przepisy ustawy SENT.
Wobec treści przepisów art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) oraz art. 22 ust. 2 przywołanej ustawy oraz – co ponownie należy podkreślić – wyznaczonego nimi zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń – a więc m.in. zbioru koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – w opozycji do stanowiska strony skarżącej trzeba stwierdzić, że stanowiska o braku prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych nie uzasadnia argument, że organy administracji publicznej nie ustaliły, czy przewożony towar wrażliwy znajdował się w przyczepie, której numer rejestracyjny ([...]) nie został podany (uzupełniony) w zgłoszeniu SENT, a co więcej, że organy administracji nie przeprowadziły ustaleń odnośnie do sposobu przewozu 21200 litrów paliwa objętego pięcioma zgłoszeniami SENT (odpowiednio na: 2700 l, 7500 l, 6000 l, 4000 l i 1000 l), a mianowicie, "gdzie znajdował się towar objęty każdym z tych zgłoszeń, czyli ustaleń, że [...] znajdował się tylko w autocysternie, częściowo w autocysternie i częściowo w przyczepie lub [...] tylko w przyczepie." (s. 3 skargi kasacyjnej). Nie jest to bowiem argument przydatny dla wykazania tezy stawianej przez stronę skarżącą.
Z punktu widzenia treści art. 5 ust. 4 pkt 2 lit. c) ustawy SENT i adresowanego na jego gruncie do przewoźnika obowiązku, którego naruszenie podlega – jak stanowi art. 22 ust. 2 tej ustawy – karze administracyjnej, zasadnicze znaczenie w sprawie – w tym wobec zakresu przeprowadzonej kontroli drogowej – miało bowiem ustalenie odnoszące się do sprawdzenia przestrzegania obowiązków w zakresie dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia. W tym, w zakresie odnoszącym się do aktualizującego się przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, między innymi, o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a). Ustaleniu zaś temu nie mogło ze swej istoty służyć postępowanie wyjaśniające prowadzone w kierunku wskazywanym i proponowanym przez stronę, albowiem wystarczające i decydujące w tej mierze było – wbrew oczekiwaniom strony – zweryfikowanie okazanych do kontroli drogowej dokumentów, co przy tym, aż nadto jasno i wyraźnie wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli. Z odzwierciedlonych w jego treści ustaleń wynika, że zgłoszenie SENT nr [...] nie zawierało danych dotyczących numerów rejestracyjnych środka transportu, o których stanowi art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT, a mianowicie danych dotyczących przyczepy cysterny (nr rej. [...]).
Jeżeli z protokołu kontroli przeprowadzonej z udziałem kierującego pojazdem wynika przy tym – co należy również podnieść w odpowiedzi na przywołaną argumentację strony – że rodzaj i ilość przewożonego paliwa przyjęto na podstawie dokumentów (w tym zgłoszeń SENT, uwzględniając jednocześnie, że z przedstawionych dokumentów wynikało, że wcześniej dokonano dwóch rozładunków paliwa przewożonego na podstawie zgłoszeń SENT [...] oraz SENT [...] – zob. pismo z dnia 16 marca 2019 r.) i jednocześnie nie wynika, aby kierujący pojazdem zgłaszał jakiekolwiek uwagi, czy też zastrzeżenia – w tym zwłaszcza odnośnie do okoliczności i faktów mogących mieć istotne znaczenia dla ustaleń kontroli – to nie może pozostawać to bez wpływu na wniosek, że kontrolowanym środkiem transportu (zestawem pojazdów składającym się z samochodu cysterny nr rej. [...] i przyczepy cysterny nr rej. [...]) było przewożone paliwo podlegające zgłoszeniu (tj. objęte weryfikowanymi zgłoszeniami SENT). Zwłaszcza, że strona nie podważa treści, ani też wiarygodności dokumentów stanowiących podstawę ustaleń odnośnie do rodzaju i ilości przewożonego paliwa, ani też nie twierdzi jednocześnie stanowczo, że miałoby być inaczej, w tym w szczególności – gdy odwołać się do jej argumentacji – że w rzeczywistości paliwo znajdowało się "tylko w autocysternie" lub "tylko w przyczepie", co wymagałoby jednak przedstawienia na tę okoliczność stosownych argumentów, których jednak nie przedstawiła w toku postępowania.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut z pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 2 pkt 9 i pkt 16 lit. a) ustawy SENT przez jego błędną wykładnię.
Ocena jego zasadności wymaga przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że błędna wykładnia prawa materialnego, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Uwzględniając powyższe, o braku zasadności – przede wszystkim zaś skuteczności – omawianego zarzutu kasacyjnego, trzeba wnioskować na tej podstawie, że z uzasadnienia kontrolowanego wyroku nie wynika – zwłaszcza, że przepis art. 2 pkt 9 i pkt 16 lit. a) ustawy SENT nie został nawet w nim przywołany – że Sąd I instancji wyraził kwestionowany skargą kasacyjną pogląd prawny, a mianowicie, że "[...] obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o numer rejestracyjny przyczepy (elementu zestawu pojazdów) istnieje także w sytuacji, gdy na przyczepie nie znajduje się towar objęty zgłoszeniem", co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że na gruncie zarzucanego naruszenia błędu wykładni art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) w związku z art. 2 pkt 9 i pkt 16 lit. a) ustawy SENT strona skarżąca podjęła polemikę z poglądem nieistniejącym.
Wniosek ten jest, aż nadto oczywisty, gdy odwołać się do analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku i prezentowanej w nim argumentacji (s. 9 - 12), której przedmiot stanowiła prawnicza egzegeza przepisów art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) i art. 2 pkt 11 ustawy SENT oraz art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.r.d.), której rezultatem nie był pogląd prawny, którego prawidłowość podważa skarga kasacyjna, lecz wyrażony w konsekwencji podjętych zabiegów interpretacyjnych pogląd (ocena), że "[...] nie budzi wątpliwości interpretacyjnych treść art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy o SENT, z którego wprost wynika, że przewoźnik zobowiązany jest wskazać w zgłoszeniu numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy o SENT. W przedmiotowej sprawie środek transportu składał się z pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy o numerze rejestracyjnym [...]. Niewątpliwie był to zespół pojazdów, o którym stanowi art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy o SENT i ustawy p.r.d. Skoro przewóz towaru odbywał się przy użyciu zespołu pojazdów, to w świetle powyższych przepisów, przewoźnik zobowiązany był do wskazania w zgłoszeniu numerów rejestracyjnych obydwu pojazdów tj. pojazdu samochodowego i przyczepy. [...] wskazana interpretacja przepisów nie budzi wątpliwości, a stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą jest sprzeczne z celami ustawy o SENT."
Jakkolwiek Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, że wobec przyjętego rozumienia wskazanych przepisów ustawy SENT oraz ustawy – Prawo drogowe nie ma znaczenia okoliczność, że organy nie ustaliły, czy towar objęty zgłoszeniem znajdował się na przyczepie czy też tylko na pojeździe samochodowym, to jednak stanowisko to – nie będąc, co trzeba podkreślić, równoważne (ekwiwalentne) stanowisku przypisywanemu temu Sądowi, jako nieprawidłowe, a mianowicie, że "obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o numer rejestracyjny przyczepy (elementu zestawu pojazdów) istnieje także w sytuacji, gdy na przyczepie nie znajduje się towar objęty zgłoszeniem" – stanowiło, jak wprost i wyraźnie wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odpowiedź na argumentację strony skarżącej i nie odnosiło się tym samym do kwestii wykładni przepisów prawa, których naruszenie zarzuca skarga kasacyjna, lecz ich zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, a tego rodzaju zarzutu skarga kasacyjna nie stawia.
Nie mniej jednak, we wskazanym kontekście – podkreślając, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, a ponadto odwołując się do argumentów stanowiących odpowiedź na zarzut z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej – trzeba ponownie stwierdzić, że z punktu widzenia art. 5 ust. 4 pkt 2 lit. c) ustawy SENT zasadnicze znaczenie w sprawie miało ustalenie odnoszące się do sprawdzenia przestrzegania obowiązków w zakresie dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, któremu nie mogło służyć postępowanie wyjaśniające prowadzone w kierunku wskazywanym i proponowanym przez stronę, albowiem wystarczające i decydujące w tej mierze było zweryfikowanie okazanych do kontroli drogowej dokumentów.
Jeżeli więc nawet przyjąć, że na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego strona skarżąca zmierza do wykazania niewłaściwego zastosowania przepisów prawa, których naruszenie zarzuca, to jednak konstrukcja i uzasadnienie tego zarzutu nie mogą być uznane za wystarczające z punktu widzenia wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość, co stanowi konieczny warunek jego rozpoznania. Zwłaszcza, gdy niezależnie od tych deficytów podkreślić, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś – co należy zaakcentować – na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).
W tym zaś kontekście – oraz w relacji do istoty spornej w sprawie kwestii – nie można tracić z pola widzenia tego, co ponownie trzeba podkreślić, że z protokołu kontroli przeprowadzonej z udziałem kierującego pojazdem wynika, że rodzaj i ilość przewożonego paliwa przyjęto na podstawie dokumentów (w tym zgłoszeń SENT, uwzględniając jednocześnie, że z przedstawionych dokumentów wynikało, że wcześniej dokonano dwóch rozładunków paliwa na podstawie zgłoszeń SENT [...] oraz SENT [...]), których treści, ani też wiarygodności strona skarżąca nie podważa, co w konsekwencji uzasadnia wniosek, że kontrolowanym środkiem transportu (zestawem pojazdów składającym się z samochodu cysterny nr rej. [...] i przyczepy cysterny nr rej. [...]) było przewożone paliwo podlegające zgłoszeniu (tj. objęte weryfikowanymi zgłoszeniami SENT). Co więcej – jak podniesiono już powyżej – strona nie twierdzi również stanowczo, że miałoby być inaczej, a mianowicie, że w rzeczywistości paliwo miałoby się znajdować "tylko w autocysternie" lub "tylko w przyczepie".
Operując więc w granicach wyznaczonych wskazanymi podstawami kasacyjnymi – konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest bowiem to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną, i to nawet, co należy podkreślić, w sytuacji dostrzeżenia naruszeń, których strona skarżąca nie podnosi (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13) – w rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem jej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed sądem I instancji, z tytułu udziału w rozprawie przed NSA oraz sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).