II GSK 976/21

II GSK 976/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1156/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-30
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1170
art. 120, art. 129(1), art. 130
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1156/20 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lutego 2020 r. nr DT-V.Z.464532.583.2018.12.ktur w przedmiocie częściowej odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1156/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę R. K. (strona, skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (organ, UP) z dnia 28 lutego 2020 r., nr DT-V.Z.464532.583.2018.12.ktur, w przedmiocie częściowej odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
Skarżący złożył do Urzędu Patentowego RP podanie o udzielenie prawa ochronnego na słowny znak towarowy: "Ogólnopolski Festiwal Muzyki Tanecznej OFMT – Ostróda" (nr Z.464532), przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasach: 9, 16, 35 i 41, wymienionych w załączniku do podania. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 29 listopada 2016 r. Organ postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r. wezwał skarżącego do doprecyzowania i skorygowania nazw towarów i usług, do sygnowania których przeznaczone jest zgłaszane oznaczenie. Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2017 r. przedstawił poprawioną wersję wykazu towarów i usług. Pismem z dnia 6 marca 2017 r. UP poinformował skarżącego, że na przedmiotowe oznaczenie, zgłoszone w charakterze znaku towarowego, nie może zostać udzielone prawo ochronne co do części zakresu wnioskowanej ochrony (usługi z klasy 35 oraz 41), ze względu na brak dystynktywności oznaczenia. W odpowiedzi skarżący zakwestionował stanowisko organu, stwierdzając, że zgłoszone oznaczenie ma pierwotną zdolność odróżniającą dla usług w klasach 35 i 41, a co najmniej wtórną zdolność odróżniającą, skoro używany był nieprzerwanie od lipca 2003 r.
Organ decyzją z dnia 27 lutego 2018 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części dotyczącej usług z klas 35 i 41.
Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji oraz udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy dla wszystkich towarów i usług objętych jego zgłoszeniem, w tym wszystkich usług z klasy 35 i 41.
Organ, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia 28 lutego 2020 roku utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 27 lutego 2018 roku. Urząd Patentowy podkreślił, że zgłaszane przez skarżącego oznaczenie, to oznaczenie wyłącznie słowne składające się z sześciu elementów oraz myślnika (przed słowem "Ostróda"). W ocenie organu, umieszczenie skrótu ("OFMT") po sekwencji czterech wyrazów, z których jest utworzony, nie zmienia jego charakteru jako kombinacji wyrazów i ciągu liter. Ciąg ten jest postrzegany jako skrót wspomnianej kombinacji, a skrót "OFMT" został utworzony z pierwszych liter wyrazów składających się na wyrażenie: "Ogólnopolski Festiwal Muzyki Tanecznej", co oznacza, że pozostaje z nimi w bezpośrednim związku. Zdaniem organu, w odniesieniu do usług wymienionych w klasach 35 i 41, warstwę znaczeniową znaku można w całości odczytywać jako usługi o zasięgu ogólnopolskim, powiązane z festiwalem muzyki tanecznej, odbywającym się w Ostródzie. Znaczenie to bezpośrednio wynika z zestawienia wszystkich słów użytych w znaku, a użycie w znaku myślnika i skrótu, który objaśniają pozostałe wyrazy użyte w znaku, nie zmienia tego wniosku. W ocenie UP, zestawienie wyrazów użytych w znaku nie wywołuje żadnych dodatkowych znaczeń poza tym, które pojawia się bezpośrednio po odczytaniu całego wyrażenia (informacja o festiwalu muzyki tanecznej odbywającym się w Ostródzie). Organ uznał, że sporny znak zawiera słowa, których zestawienie nie daje żadnego nowego, odmiennego efektu znaczeniowego, poza tym, który wynika jasno z bezpośredniego zestawienia użytych wyrazów. Nałożenie takiego oznaczenia na usługi, które obecnie są powszechnie świadczone przez organizatorów festiwali i związane z ich obsługą, działalnością reklamową na rzecz osób trzecich, oferowaniem w sprzedaży materiałów będących rezultatem organizowanego wydarzenia, a także usługami towarzyszącymi (konkursami, wydawaniem materiałów tematycznie związanych z organizowanymi wydarzeniami i tworzeniem publikacji w tym zakresie), nie identyfikuje konkretnego źródła komercyjnego pochodzenia usług. Ponadto, po przeanalizowaniu materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego w celu wykazania nabycia przez zgłaszany znak wtórnej zdolności odróżniającej, organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia nabycia przez ten znak tego rodzaju zdolności. W ocenie UP, sporne oznaczenie, widniejące na większości wydruków przedstawionych jako materiał dowodowy, jest używane jako opisowa informacja o festiwalu muzyki tanecznej odbywającym się w Ostródzie, a nie znak towarowy identyfikujący pochodzenie konkretnych usług od zgłaszającego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wprost, aby konsumenci wiązali usługi oznaczone spornym znakiem jako pochodzące z konkretnego komercyjnego źródła, oraz, aby w wyniku konsekwentnego używania ww. oznaczenia w świadomości odbiorców mógł powstać związek między oznaczeniem i usługami a zgłaszającym. Organ uznał zatem, że oznaczenie to nie było używane w charakterze znaku towarowego, identyfikującego pochodzenie usług od podmiotu zgłaszającego znak, lecz jako informacja medialna o wydarzeniu: ogólnopolskim festiwalu muzyki tanecznej, odbywającym się w Ostródzie, bez wskazania na konkretne źródło komercyjnego pochodzenia. W związku z powyższym UP przyjął, że zgłoszone oznaczenie nie nabyło także wtórnej zdolności odróżniającej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia w całości oraz poprzedzającej ją decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
W ocenie Sądu I instancji stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). WSA podkreślił, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Sąd Wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem organu, że zgłoszone przez skarżącego oznaczenie istotnie nie nadaje się do oznaczania usług, dla których zostało zgłoszone, w zakwestionowanej przez organ części, z uwagi na brak cechy dystynktywności. Znaki niedystynktywne to oznaczenia nienadające się do odróżniania towarów lub usług, bowiem nie posiadają na tyle charakterystycznych cech strukturalnych, które umożliwiłyby identyfikację towarów nimi oznaczonych w obrocie. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wniesiono o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących od innych przedsiębiorstw. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, należy przyznać rację organowi co do tego, że zgłoszony znak składa się z wyrazów pozbawionych zdolności odróżniającej w stosunku do usług objętych zgłoszeniem z klasy 35 i 41, które zostały zakwestionowane przez organ. Sporny znak zawiera istotnie słowa, których zestawienie nie daje żadnego nowego, odmiennego efektu znaczeniowego, poza tym, który wynika jasno z bezpośredniego zestawienia użytych wyrazów. Każde z następujących słów, składających się na zgłaszany znak, ma swoje ścisłe i określone znaczenie a ich treść jest rozumiana natychmiastowo i bezpośrednio. Zdaniem WSA, rację ma organ, że umiejscowienie elementu słownego "OFMT" po słowach "Ogólnopolski Festiwal Muzyki Tanecznej" skutkować będzie odbiorem tego wyrażenia jako skrótu utworzonego właśnie z pierwszych liter wyrazów składających się na wyrażenie je poprzedzające. Nie da się zaprzeczyć, że taka formuła znaku wskazuje na bezpośredni związek obydwu wspomnianych części składowych, na etapie poprzedzającym wprowadzenie do oznaczenia nazwy miejscowości, tym bardziej, że te elementy oddziela od nazwy "Ostróda" myślnik. W kontekście braku cech odróżniających składowych elementów oznaczenia trudno odnaleźć jakiekolwiek cechy, które pozwoliłyby na odróżnienie towarów i usług nim sygnowanych. W takim przypadku regułą jest to, że aby wyrażenia nieposiadające zdolności odróżniającej mogły zostać zarejestrowane, winny być przedstawione jako oznaczenia dysponujące charakterystycznymi cechami wyróżniającymi np. bogatą grafiką. W ocenie Sądu I instancji, nie ma podstaw do podważenia stanowiska organu, że przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy, nie jest wystarczający do ustalenia nabycia przez zgłoszony znak towarowy słowny wtórnej zdolności odróżniającej. Sąd Wojewódzki podzielił pogląd organu, że w materiale dowodowym nie można dopatrzeć się bezpośredniego dowodu rozpoznawalności znaku wśród relewantnego kręgu odbiorców, chociażby w postaci badania opinii publicznej. WSA w Warszawie podkreślił, że roli takiej nie można przypisać przedłożonemu przez skarżącego dokumentowi pt. "Raport rozpoznawalności 3 znaków słownych z badania ilościowego sporządzony w dniu 30 maja 2018 r." (załącznik nr 1 do pisma z dnia 8 czerwca 2018 r.). Zdaniem WSA, badanie to zostało przeprowadzone metodą samodzielnie wypełnianych przez sieć Internet ankiet przez respondentów rekrutowanych w panelu internetowym, przy czym z treści raportu nie wynika zakres populacji, jaka badaniu została poddana, a jedynie wyniki procentowe. Sąd I instancji podzielił zdanie organu, że z przedłożonego raportu nie wynika w żaden sposób, jaki krąg odbiorców kojarzy usługi, do oznaczania których został zgłoszony przedmiotowy znak towarowy z podmiotem je oferującym. Tymczasem istota nabycia przez znak wtórnej zdolności odróżniającej polega właśnie na odróżnianiu przez odbiorców znaku, na skutek długotrwałego jego używania, usług nim sygnowanych od usług oferowanych przez innych przedsiębiorców. Sąd I instancji wskazał, że organ w przedmiotowej sprawie dokonał właściwej analizy całości materiału dowodowego. Zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo ustalając stan faktyczny i oceniając wszechstronnie zebrany materiał dowodowy oraz argumenty i zarzuty strony skarżącej, prawidłowo również zastosował przepisy art. 129(1) ust. 1 pkt 2 oraz art. 129(1) ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (p.w.p.).
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu, oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego, to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) w związku z art. 145 ust. 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię przepisu art. 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) p.w.p. w następstwie przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że unormowanie to należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie powinno posiadać na tyle charakterystyczną formę czy też charakterystyczne cechy strukturalne, by być w stanie zwrócić uwagę odbiorców i zidentyfikować oznaczony nim towar lub świadczoną usługę jako pochodzące z konkretnego źródła, podczas gdy do przyjęcia zdolności odróżniającej znaku na gruncie art. 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) p.w.p. wystarczający jest choćby minimalny (jakikolwiek) stopień dystynktywności oznaczenia, a zatem choćby najmniejszy z możliwych przy uwzględnieniu rodzaju towarów lub usług, dla których identyfikacji na rynku oznaczenie zostało przeznaczone;
2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) w związku z art. 145 ust. 2 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) p.w.p. w następstwie:
a) uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że prawidłowym było ograniczenie się przez Urząd Patentowy RP do ogólnego uzasadnienia braku zdolności odróżniającej oznaczenia "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT- OSTRÓDA" w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych przez Urząd Patentowy RP usług z klasy 35 i 41 generalnie, podczas gdy w niniejszej sprawie konieczne było zbadanie i ocena zdolności odróżniającej ww. znaku odrębnie co do każdej z usług z klasy 35 i 41 objętych zgłoszeniem, gdyż nie istniał pomiędzy nimi na tyle bezpośredni i konkretny związek, że mogły być one uznane za tworzące jedną kategorię lub jedną grupę o dostatecznie jednorodnym charakterze, natomiast zarówno Urząd Patentowy RP, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskrzonego wyroku, nie wskazali okoliczności uzasadniających przyjęcie tego rodzaju związków pomiędzy zakwestionowanymi usługami z klasy 35 i 41;
b) podzielenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowiska Urzędu Patentowego RP zawartego w decyzji z dnia 28 lutego 2020 r. nr DTV. Z.464532.583.2018.12.ktur, że oznaczenie słowne "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" nie nadaje się z uwagi na brak dystynktywności do oznaczania usług w zakwestionowanej przez Urząd Patentowy części, tj. dla szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji usług z klasy 35 i 41, podczas gdy:
- całościowa ocena spornego znaku słownego wskazuje, że zwrot "OFMT" zachował w nim charakter odróżniający, a niestandardowa i nietypowa kompozycja elementów zastosowanych w powołanym znaku polegająca na zamieszczeniu myślnika przed nazwą "OSTRÓDA", a nie przed skrótem "OFMT", oraz fakt, że pochodzenie usług festiwalowych z Ostródy nie wiąże się z ich szczególnymi właściwościami i Ostróda nie jest miejscem, które słynie z festiwali, a określenie "muzyka taneczna" nie stanowi gatunku ani rodzaju muzyki, powodują, że znak ten nie jest automatycznie, natychmiast i co do zasady łączony przez odbiorców jedynie z cechami "nawet usług organizacji koncertów, festiwali, imprez, widowisk, usług związanych z ich obsługą, w tym sprzedażą biletów, działalnością reklamową na rzecz osób trzecich, oferowaniem w sprzedaży materiałów będących rezultatem organizowanego wydarzenia, a także usługami towarzyszącymi - konkursami, wydawaniem materiałów tematycznie związanych z organizowanymi wydarzeniami i tworzeniem publikacji" - w tym zakresie obejmującymi charakter przedsięwzięcia: "festiwal", jego zasięg: "ogólnopolski", jego rodzaj: "muzyki tanecznej" i miejsce odbywania: "Ostróda";
- całościowa ocena ww. znaku słownego wskazuje, że nie ma on charakteru opisowego dla zakwestionowanych przez organ usług klas 35 i 41 (szczegółowo opisanych w zarzucie kasacyjnym), gdyż w ich przypadku nie sposób przyjąć, że znak ten składa się z elementów opisujących czy mogących służyć do opisania rodzaju czy innych cech wyżej wskazanych usług, gdyż nie muszą się one wiązać ze swej istoty z działalnością festiwali;
3. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 130 p.w.p. poprzez błędną wykładnię przepisu art. 130 p.w.p. w następstwie przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wykazanie wtórnej zdolności odróżniającej, o której mowa w art. 130 p.w.p., w odniesieniu do usług wymaga ustalenia, że znaczna część odbiorców identyfikuje usługi oznaczone znakiem jako pochodzące od konkretnego przedsiębiorcy ("znak towarowy nabywa wtórną zdolność odróżniania, jeżeli skutkiem długotrwałego używania następuje efekt w postaci powstania u odbiorcy skojarzeń oznaczenia z konkretnym przedsiębiorcą"), podczas gdy:
a) przepis art. 130 p.w.p. nie wymaga, aby dla jego zastosowania konieczne było ustalenie, iż znaczna część odbiorców identyfikuje towary czy usługi jako pochodzące od konkretnego, zindywidualizowanego przedsiębiorcy, a zatem dokładnego określenia tożsamości przedsiębiorstwa przez odbiorców, lecz jedynie tego aby zainteresowany krąg odbiorców postrzegał zgłoszony znak jako wskazówkę pochodzenia towaru/usługi z tego samego komercyjnego źródła,
b) znak usługowy ("a z takim mamy do czynienia w zakresie objętym niniejszą sprawą") "z istoty swej wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką, a zatem używanie znaku usługowego z istoty swej indywidualizuje podmiot świadczący usługę";
4. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 130 p.w.p. w następstwie niewłaściwego zastosowania przepisu art. 130 p.w.p. poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że nie ma podstaw do podważenia stanowiska Urzędu Patentowego RP, że przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia przez sporny znak towarowy słowny wtórnej zdolności odróżniającej dla usług organizacji festiwali z nimi związanych podczas gdy:
a) błędne było przyjęcie przez Urząd Patentowy RP, że wykazanie wtórnej zdolności odróżniającej, o której mowa w art. 130 p.w.p., wymaga ustalenia w niniejszej sprawie, że znaczna część odbiorców identyfikuje usługi oznaczone ww. jako pochodzące z konkretnego komercyjnego źródła (od skarżącego jako przedsiębiorcy), a zatem dokładnego określenia tożsamości przedsiębiorcy przez odbiorców;
b) znak objęty niniejszym postępowaniem jest przeznaczony do oznaczania usług, a znak usługowy "z istoty swej wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką, a zatem jego używanie samo przez się indywidualizuje podmiot świadczący usługę";
c) żaden inny podmiot na polskim rynku nie używał i nie używa dla festiwali i usług festiwalowych ww. oznaczenia słownego, ani w jakikolwiek sposób zbliżonego do niego;
d) z raportu zatytułowanego "Badania rozpoznawalności 3 znaków słownych. Raport z badania ilościowego", sporządzonego w dniu 30 maja 2018, stanowiącego załącznik nr 1 do pisma z dnia 8 czerwca 2018 r., wynika że sporny znak "zna 39 % badanych słuchających disco polo, pop i rockowej, stanowiących grupę zbliżoną do ogółu Polaków oraz aż 50 % badanym słuchających disco polo" często/czasami i "58 % słuchającym jej często, przy czym badaniem objęto 1003 osoby, stanowiące grupę dorosłych Polaków, kobiet i mężczyzn, mieszkańców wsi i miast różnej wielkości słuchających wybranych gatunków muzycznych, która była zbliżona do ogółu Polaków pod względem struktury płci, wieku i klasy wielkości miejscowości",
e) materiał dowodowy sprawy w postaci: wydruków z "Wikipedii" dot. Spornego znaku w wersji z 13 kwietnia 2017 r., z 28 listopada 2014 r., z 9 października 2016 r., z 23 listopada 2016 r., wydruków ze stron internetowych tego festiwalu, wydruków ze stron internetowych (onet.pl, super express:se.pi, disco-polo.net, isco-polo.info, polotv.pl, eska.pl), "raportu mediowego" z 2016 r., decyzji, umów i faktur z okresu 2013-2017 r., zestawienia kosztów na reklamę za rok 2015 i 2016, potwierdza długotrwałe i intensywne używanie ww. znaku przez skarżącego na polskim rynku oraz jego rozpoznawalność i renomę wśród słuchaczy muzyki tanecznej - disco polo, a załączniki nr 7, 8, 11, 15 do pisma skarżącego z 13 kwietnia 2017 r. oraz załączniki nr 2, 3, 5, 10, 18 i 19 do pisma skarżącego z 8 czerwca 2018 r. wskazują wprost na skarżącego jako organizatora ww.;
f) stanowisko Urzędu Patentowego RP, podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w przedstawionych przez skarżącego dowodach zgłaszane oznaczenie było używane w istocie jako opisowa informacja o festiwalu muzyki tanecznej odbywającym się w Ostródzie i w większości przypadków "mowa w nich o samym festiwalu i związanych z jego organizacją okolicznościach", bez wykazania jak miałyby się one przełożyć na asocjację u odbiorców "pomiędzy oznaczeniem a usługami w zgłaszanych klasach jako pochodzących" od skarżącego, było nieprawidłowe z uwagi na to, że:
- przepis art. 130 p.w.p. nie wymaga dokładnego określenia tożsamości przedsiębiorcy przez odbiorców;
- zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, okoliczności, które należy uwzględniać przy przeprowadzeniu oceny wtórnej zdolności odróżniającej, to: udział w rynku znaku, intensywność, zasiąg geograficzny, czas używania znaku, inwestycje poczynione na promocję znaku, opinie konsumentów czy właściwych izb gospodarczych oraz procent odbiorców identyfikujących towary/usługi jako pochodzące od określonego, co nie znaczy zindywidualizowanego konkretnie, przedsiębiorcy;
- sporny znak dotyczył festiwalu o tej nazwie odbywającego się od 2003 r. oraz został zgłoszony m.in. dla usług organizacji koncertów, festiwali, imprez, widowisk, jest w zakresie objętym niniejszą sprawą znakiem usługowym, a zatem musiał być ze swej istoty używane zawsze wraz z opisem usługi, której dotyczy, przy czym nie sposób wyobrazić sobie innego sposobu używania tego znaku w obrocie przed jego zgłoszeniem, aniżeli w kontekście festiwalu muzyki tanecznej odbywającego się w Ostródzie i okoliczności związanych z jego organizacją;
g) okoliczność, że w szeregu dowodów przedstawionych przez skarżącego w istocie nie występuje znak w takiej postaci, jaka podlegała zgłoszeniu (bowiem nie zawiera on skrótu "OFMT"), nie oznacza że, uzupełnienie zgłoszonego znaku o skrót "OFMT" uniemożliwia uwzględnienie używania oznaczenia "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OSTRÓDA" w zakresie nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez sporny znak, skoro zasadnicza i kluczowa część tego ostatniego znaku pozostała w niezmienionej postaci, a sam znak ma charakter równoważny do używanej wcześniej na rynku, a jednocześnie z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż charakter odróżniający znaku może być wynikiem również używania jednego z jego elementów jako części innego znaku towarowego, jak i używania innego znaku towarowego w połączeniu z tym pierwszym znakiem towarowym;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 1, art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) i art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w następstwie zaakceptowania i przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnych ustaleń faktycznych Urzędu Patentowego RP oraz wadliwej oceny tego stanu faktycznego dokonanej przez Urząd Patentowy RP wskutek przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że:
a) prawidłowym było ograniczenie się przez Urząd Patentowy RP do ogólnego uzasadnienia braku zdolności odróżniającej w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych usług z klasy 35 i 41 generalnie, podczas gdy w niniejszej sprawie konieczne było zbadanie i ocena zdolności odróżniającej znaku "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" odrębnie co do każdej z usług z klasy 35 i 41 objętych zgłoszeniem, gdyż nie istniał pomiędzy nimi na tyle bezpośredni i konkretny związek, że mogły być one uznane za tworzące jedną kategorię lub jedną grupę o dostatecznie jednorodnym charakterze oraz zarówno organ, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazali na okoliczności uzasadniających przyjęcie tego rodzaju związków,
- a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że badania pierwotnej zdolności odróżniającej znaku "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" wymaga odrębnego rozważenia co do każdej z usług z klasy 35 i 41 objętych zgłoszeniem (skoro organ nie wskazał na bezpośredni i konkretny ich związek z festiwalami i usługami festiwalowymi), to przynajmniej w zakresie usług wskazanych w pkt. 2 lit. b wyżej musiałby przyjąć że znak będący przedmiotem niniejszego postępowania tą zdolność posiada, gdyż w ich przypadku nie wskazuje on na charakter przedsięwzięcia - "festiwal", ich zasięg - "ogólnopolski", rodzaj -"muzyki tanecznej", miejsce świadczenia "Ostróda";
b) Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął, że zgłoszone przez skarżącego oznaczenie "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" nie ma pierwotnej zdolności odróżniającej, podczas gdy:
- całościowa ocena znaku słownego "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" wskazuje, że zwrot "OFMT" zachował w nim charakter odróżniający, niestandardowa i nietypowa kompozycja elementów zastosowanych w powołanym znaku polegająca na zamieszczeniu myślnika przed nazwą "OSTRÓDA", a nie przed skrótem "OFMT", fakt, że pochodzenie usług festiwalowych z Ostródy nie wiąże się z ich szczególnymi właściwościami, a Ostróda nie jest miejsce które słynie z festiwali, określenie "muzyka taneczna" nie stanowi gatunku ani rodzaju muzyki powodują, że znak ten nie jest automatycznie, natychmiast i co do zasady łączony przez odbiorców jedynie z cechami - nawet usług organizacji koncertów, festiwali, imprez, widowisk, usług związanych z ich obsługą, w tym sprzedażą biletów, działalnością reklamową na rzecz osób trzecich, oferowaniem w sprzedaży materiałów będących rezultatem organizowanego wydarzenia, a także usługami towarzyszącymi - konkursami, wydawaniem materiałów tematycznie związanych z organizowanymi wydarzeniami i tworzeniem publikacji - obejmującymi charakter przedsięwzięcia-"festiwal", jego zasięg - "ogólnopolski", jego rodzaj - "muzyki tanecznej" i miejsce odbywania - "Ostróda";
- z raportu zatytułowanego "Badania rozpoznawalności 3 znaków słownych. Raport z badania ilościowego" sporządzonego w dniu 30 maja 2018, stanowiącego Załącznik nr 1 do pisma Skarżącego z dnia 8 czerwca 2018 r. wynika, że zdecydowana większość badanych - ponad 70 % - nie odbiera zwrotu OFMT jako skrótu poprzedzających go wyrazów;
- całościowa ocena znaku słownego "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" wskazuje, że nie ma on charakteru opisowego dla usług z klasy 35 i 41 wskazanych w punkcie 2. lit. b) wyżej, gdyż gdy chodzi o usługi reklamowe, promocyjne, marketingowe, tworzenie, publikowanie i rozpowszechnianie tekstów, prezentacji w tym zakresie, wynajmowanie miejsc i czasu na reklamę, oferowanie, prezentowanie i sprzedaż towarów z branży wydawniczej, muzycznej, filmowej, telewizyjnej, radiowej, produkcja filmów, patronat medialny, organizowanie wystaw targów, usługi wydawnicze, usługi reporterskie, produkcja nagrań, usługi fotograficzne, parki rozrywki, informacje o imprezach, publikowanie i wypożyczanie książek, gazet, czasopism, nagrań fonograficznych, tworzenie publikacji elektronicznych, producenckie usługi muzyczne, produkcja filmów, programów radiowych, telewizyjnych, udostępnianie sal koncertowych, wystawianie spektakli na żywo, studia filmowe i nagrań, usługi doradcze z zakresu kultury i rozrywki - to ww. znak nie będzie w ich przypadku automatycznie i natychmiast łączony z ich zasięgiem - "ogólnopolski", rodzajem - "muzyki tanecznej" i miejscem odbywania - "Ostróda", gdyż ich świadczenie może być w ogóle nie związane z festiwalem,
- a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny je uwzględnił, w tym nietypową i niestandardową kompozycje elementów słownych w znaku, nieodbierania przez odbiorców zwrotu "OFMT" jako skrótu poprzedzających go wyrazów, nie wiązanie przez odbiorców usług festiwalowych z Ostródą, która nie słynie z festiwali, brak szczególnych właściwości usług związanych z tym miejscem, charakter zwrotu "muzyka taneczna", który nie stanowi gatunku ani rodzaju muzyki, musiałby przyjąć, że Urząd Patentowy RP błędnie uznał, że znak "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" nie posiada pierwotnej zdolności odróżniającej w odniesieniu do zakwestionowanych usług z klasy 35 i 41, w zwłaszcza usług wskazanych w pkt 2 lit. b) wyżej;
c) Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał, że:
- znak "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" nie mógł nabyć wtórnej zdolności odróżniającej oraz nie ma podstaw do podważenia stanowiska Urzędu Patentowego RP, że przedstawiony przez Skarżącego materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia nabycia przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej, gdyż wśród materiału dowodowego sprawy nie można dopatrzeć się bezpośredniego dowodu rozpoznawalności znaku wśród relewantnego kręgu odbiorców chociażby w postaci badania opinii publicznej, a roli takiej nie może pełnić raport zatytułowany "Badania rozpoznawalności 3 znaków słownych. Raport z badania ilościowego" sporządzony w dniu 30 maja 2018, stanowiący Załącznik nr 1 do pisma Skarżącego z dnia 8 czerwca 2018 r. z uwagi na to że z treści raportu nie wynika zakres populacji, jaka badaniu została poddana, a jedynie wyniki procentowe oraz to jaki krąg odbiorców kojarzy usługi, do oznaczania których został zgłoszony znak z podmiotem je oferującym, podczas gdy z powołanego raportu wynika, że badaniem objęto 1003 osoby: "Podstawa: wszyscy badani: N=1003" (s. 8-9, 14, s. 20-22 raportu u dołu po prawej stronie), będące dorosłymi Polakami, kobietami i mężczyznami, mieszkańcami wsi i miast różnej wielkości słuchającymi wybranych gatunków muzycznych, przy czym tak zdefiniowana grupa docelowa jest zbliżona do ogółu Polaków pod względem struktury płci, wieku i klasy wielkości miejscowości (s. 2 raportu) oraz badanie to wykazało znajomość znaku "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" na poziomie 39 % badanych słuchających disco polo, pop i rockowej, 50 % badanym słuchających disco polo często +czasami i 58 % słuchającym jej często, - znak objęty niniejszym postępowaniem jest znakiem usługowym, który ze swej istoty wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką, a zatem znajomość znaku usługowego "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" jest równoznaczna ze znajomością podmiotu świadczącego usługi dla których jest on przeznaczony, do ustalenia wtórnej zdolności odróżniającej mogą być jedynie przydatne dowody w postaci badań opinii publicznej, ale nie są one konieczne w sytuacji, kiedy dowiedziona zostaje długotrwałość i intensywność używania w połączenia z wyłącznością używania danego oznaczenia;
- w przedstawionych przez skarżącego dowodach zgłaszane oznaczenie jest w istocie używane jako opisowa informacja o festiwalu muzyki tanecznej odbywającym się w Ostródzie, a nie znak towarowy identyfikujący pochodzenie konkretnych usług od Skarżącego oraz w większości przypadków mowa w nich o festiwalu i związanych z jego organizacją okolicznościach bez wykazania, jak miałby one przełożyć się na asocjacje u odbiorców pomiędzy oznaczeniem a usługami w zgłaszanych klasach jako pochodzące od Skarżącego, podczas gdy: w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze znakiem usługowym, który ze swej istoty wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką, a zatem jego używanie samo przez się indywidualizuje podmiot świadczący usługę; żaden inny podmiot na polskim rynku nie używał i nie używa dla festiwali i usług festiwalowych oznaczenia słownego "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT - OSTRÓDA", ani w jakikolwiek sposób zbliżonego do niego; Załącznik nr 7, 8,11,15 do pisma Skarżącego z 13 kwietnia 2017 r., Załącznik nr 2, 3, 5, 10, 18 i 19 do pisma Skarżącego z 8 czerwca 2018 r. wskazują skarżącego jako organizatora festiwalu "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA", w ramach oceny istnienia wtórnej zdolności odróżniającej należy uwzględnić i wziąć pod uwagę w szczególności: udział znaku w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu używania znaku, wysokość związanych z jego promocją nakładów, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców, który dzięki znakowi rozpoznaje towar/usługę jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa, co nie znaczy z przedsiębiorstwa skonkretyzowanego co do jego tożsamości, znak "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA" dotyczył i dotyczy festiwalu o tej nazwie odbywającego się od 2003 r. oraz został zgłoszony m.in. dla usług organizacji koncertów, festiwali, imprez, widowisk oraz jest w związku z tym znakiem usługowym, a zatem musiał być ze swej istoty używany zawsze wraz z opisem usługi, której dotyczy, przy czym nie sposób wyobrazić sobie innego sposobu używania tego znaku w obrocie przed jego zgłoszeniem, aniżeli w kontekście festiwalu muzyki tanecznej odbywającego się w Ostródzie I okoliczności związanych z jego organizacją, a zatem okoliczność ta nie może stanowić przeszkody do ustalenia wtórnej zdolności odróżniającej tego znaku;
- w dowodach przedstawionych przez skarżącego w istocie nie występuje znak w takiej postaci jaka podlegała zgłoszeniu, bowiem nie zawiera on skrótu "OFMT", podczas gdy uzupełnienie zgłoszonego znaku o skrót "OFMT" nie pozbawia go wtórnej zdolności odróżniającej uzyskanej poprzez używanie oznaczenia "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OSTRÓDA", skoro to ostanie stanowi zasadniczą i kluczową część znaku zgłoszonego, a sam znak ma charakter równoważny do używanego wcześniej na rynku, a jednocześnie z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż charakter odróżniający znaku może być wynikiem również używania jednego z jego elementów jako części innego znaku towarowego, jak i używania innego znaku towarowego w połączeniu z tym pierwszym znakiem towarowym,
- a powołane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił usługowy charakter znaku, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie stosowanie przez innych przedsiębiorców dla festiwali i usług festiwalowych oznaczenia słownego "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT - OSTRÓDA", ani jakiegokolwiek innego zbliżonego do niego, udział tego znaku w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu używania znaku, wysokość związanych z jego promocją nakładów, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców, który dzięki znakowi rozpoznaje towar/usługę jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa (co nie znaczy z przedsiębiorstwa skonkretyzowanego co do jego tożsamości) oraz dowody przedstawione na te okoliczności przez Skarżącego, bez pomijania żadnego z nich wraz z dokonaniem ich wnikliwiej, wyczerpującej i wszechstronnej analizy i oceny, to musiałby uznać za błędne i wadliwe ustalenia faktyczne i ocenę Urzędu Patentowego RP w zakresie nie wykazania przez Skarżącego wtórnej zdolności odróżniającej znaku "OGÓLNOPOLSKIEGO FESTIWALU MUZYKI TANECZNEJ OFMT- OSTRÓDA", skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wydruków z Wikipedii dot. "OGÓLNOPOLSKIEGO FESTIWALU MUZYKI TANECZNEJ OFMT - OSTRÓDA" w wersji z 13 kwietnia 2017 r., z 28 listopada 2014 r., z 9 października 2016 r., z 23 listopada 2016 r., wydruków ze stron internetowych tego festiwalu, wydruków ze stron onet.pl, super express:se.pl, disco-polo.net, disco-polo.info, polotv.pl, eska.pl, raportu mediowego z 2016 r., decyzji, umów i faktur z okresu 2013-2017 r., zestawienia kosztów na reklamę za rok 2015 i 2016, potwierdzał długotrwałe i intensywne używanie znaku "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT - OSTRÓDA" przez Skarżącego na polskim rynku oraz jego rozpoznawalność i renomę wśród słuchaczy muzyki tanecznej – disco polo, a Załącznik nr 7, 8,11,15 do pisma Skarżącego z 13 kwietnia 2017 r.. Załącznik nr 2, 3, 5,10,18 i 19 do pisma Skarżącego z 8 czerwca 2018 r. wskazują nawet wprost na Skarżącego Roberta Klatta jako organizatora festiwalu "OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL MUZYKI TANECZNEJ OFMT-OSTRÓDA", zaś raport zatytułowany "Badania rozpoznawalności 3 znaków słownych. Raport z badania ilościowego" wskazuje na znajomość znaku wśród 39 % badanych słuchających disco polo, pop i rockowej, 50 % badanym słuchających disco polo często +czasami i 58 % słuchającym jej często;
2. art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) i art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisu art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., sformułowanych i wskazanych w punkcie 1. lit. a)-h) petitum skargi (s. 2-4 skargi z 8 kwietnia 2020 r.);
- a wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi w sposób merytoryczny to mógł skargę uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 28 lutego 2020 r., nr DT-V.Z.464532.583.2018.12.ktur z uwagi na jej wydanie z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.;
3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi zaskarżonym wyrokiem pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy RP przy wydaniu decyzji z dnia 28 lutego 2020 r., nr DTV. Z.464532.583.2018.12.ktur, przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art., 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., art., 129(1) ust. 1 pkt 2) i 3) i art. 130 p.w.p.
V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w świetle zarzutów kasacyjnych.
2. Przeprowadzona we wskazanych wyżej granicach kontrola kasacyjna wyroku Sądu Wojewódzkiego – wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów, o których mowa w pkt II.2.1. i II.2.2. petitum skargi kasacyjnej – nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia i podważenia mocy obowiązującej zaskarżonego orzeczenia.
3. Skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie podstawy kasacyjne – jakkolwiek odniesione odrębnie do przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – koncentrują się w istocie wokół kilku zagadnień, które – jako sporne w przedmiotowej sprawie – wymagają łącznej i paralelnej oceny na tle wskazanych w zarzutach kasacyjnych wzorców materialnoprawnych i procesowoprawnych. Kompleksowa ocena prawna ich zasadności jest konieczna także ze względu na formalno-konstrukcyjne wady podniesionych zarzutów, których odrębne rozpoznanie mogłoby skutkować ich formalnym oddaleniem bez dokonywania oceny merytorycznej spornych zagadnień. W szczególności należy zwrócić uwagę na błędne wywodzenie równoległych zarzutów wadliwej oceny legalności ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wadliwej wykładni i zastosowania prawa materialnego na ich tle, bez dokonania precyzyjnej separacji elementów, które – należąc do stanu prawnego albo stanu faktycznego sprawy – w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały poddane nieprawidłowej ocenie prawnej w zaskarżonym wyroku.
4. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia spornego, to jest prawidłowości kwalifikacji legalnościowej dokonania przez skarżony organ ogólnej oceny grup usług objętych klasami 35 i 41 w odniesieniu do zgłoszonego znaku usługowego słownego w zakresie stwierdzenia braku konkretnej (pierwotnej) zdolności odróżniającej (art. 129(1) ust. 1 pkt 2 p.w.p.), Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wyrażona w tym zakresie w zaskarżonym wyroku ocena prawna jest zgodna z prawem.
Kontrolowany Sąd Wojewódzki trafnie przywołał oraz odniósł do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy miarodajne orzecznictwo sądów unijnych, które prawidłowo przyjmuje, że jakkolwiek badanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji musi dotyczyć każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, a po drugie, decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego co do zasady musi być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z tych usług (wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., BVBA Management, Training en Consultancy, C‑239/05, EU:C:2007:99, pkt 34; postanowienie z dnia 18 marca 2010 r., CFCMCEE/OHIM, C‑282/09 P, EU:C:2010:153, pkt 37), to jednak, w sytuacji gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług (wyroki TS: z dnia 15 lutego 2007 r., BVBA Management, Training en Consultancy, C‑239/05, EU:C:2007:99, pkt 37; z dnia 17 października 2013 r., Isdin/Bial‑Portela, C‑597/12 P, EU:C:2013:672, pkt 26), o ile zbiór określonych towarów lub usług pozostaje w wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związku, by tworzyć jedną dostatecznie jednolitą kategorię lub grupę towarów lub usług (wyrok TS z dnia 17 października 2013 r., Isdin/Bial‑Portela, C‑597/12 P, EU:C:2013:672, pkt 27; wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r., Joseba Larrañaga Otaño i Mikel Larrañaga Otaño, T‑458/13, ECLI:EU:T:2014:891, pkt 26; wyrok TS z dnia 17 maja 2017 r., Deluxe, C-437/15 P, ECLI:EU:C:2017:380, pkt 28-32).
W treści podniesionego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła prawidłowości wniosku co do spełnienia przesłanki pozostawania określonych kategorii usług objętych klasami 35 i 41 w wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związku, rozważanym dla potrzeb oceny, czy i w jakim zakresie zgłoszony znak jest pozbawiony dostatecznej dystynktywności (por. wyrok z dnia 17 maja 2017 r., Deluxe, C-437/15 P, ECLI:EU:C:2017:380, pkt 32). Strona skarżąca kasacyjnie zdaje się nie dostrzegać, że dopuszczalność dokonania ogólnej oceny spełnienia przesłanki konkretnej zdolności odróżniającej danego znaku towarowego na tle określonych grup towarów lub usług jest warunkowane nie tylko istnieniem wewnętrznych powiązań rodzajowych lub funkcjonalnych między elementami składowymi tych grup, lecz także samym charakterem zgłoszonego znaku, który ze względu na swoje cechy jednostkowe, silnie redukujące lub nawet wyłączające zakresowo jego potencjalną zdolność do odróżniania towarów lub usług w obrocie, może wymagać jedynie generalnego odniesienia do relewantnych grup towarów lub usług w celu stwierdzenia, że wymóg dystynktywności nie został spełniony. Skarżony organ oraz kontrolowany Sąd Wojewódzki wykazały w sposób szczegółowy i precyzyjny obecność w spornym oznaczeniu tego rodzaju cech jednostkowych i w tym zakresie wystarczające jest odesłanie do rozważań wynikających z uzasadnień zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego wyroku.
5. Druga kwestia sporna dotyczy prawidłowości oceny prawnej zgłoszonego znaku usługowego w zakresie przesłanek dystynktywności (zdolności odróżniającej) oraz ekskluzywnej deskryptywności (art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p.).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że również w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń i ocen Sądu Wojewódzkiego.
Przede wszystkim bezskuteczna okazała się próba podważenia utrwalonego w judykaturze stanowiska, że zasadniczym warunkiem uznania, że zgłoszony znak ma dostateczną zdolność odróżniającą jest jego identyfikowalność z określonym (zindywidualizowanym) źródłem pochodzenia działającym w obrocie gospodarczo-handlowym jako odrębne przedsiębiorstwo (zob. art. 120 ust. 1 p.w.p.). Objęty spornym zgłoszeniem znak słowny nie pozwala w jakimkolwiek zakresie na bezpośrednie ustalenie źródła pochodzenia sygnowanych przez niego usług. Znak ten – jako znak słowny – jest pozbawiony zdolności odróżniającej również ze względu na brak wystarczającej oryginalności, nowości, abstrakcyjności lub fantazyjności, które to cechy pozwoliłyby na asocjacyjne powiązanie sygnowanych usług z indywidualnym przedsiębiorcą (zob. ustalenia i oceny skarżonego organu – s. 17 i n. zaskarżonej decyzji, oraz Sądu Wojewódzkiego – s. 12 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie jest także wadliwa ocena prawna (zaakceptowana pośrednio przez Sąd Wojewódzki), z której wynika, że sporny znak zawiera wyłącznie elementy opisowe, wskazujące na cechy lub właściwości sygnowanych usług ("ogólnopolski", "festiwal", "muzyki tanecznej"), natomiast elementy drugorzędne w postaci skrótu "OFMT", myślnika oraz nazwy miejscowości (Ostróda) – nie wykazując w warstwach semantycznej lub fonetycznej jakiejkolwiek abstrakcyjności, fantazyjności lub oryginalności – stanowią jedynie uzupełnienie opisu usług, nie dostarczając informacji o ich indywidualnym (podmiotowym) źródle pochodzenia. Przywoływane przez autora skargi kasacyjnej argumenty związane z wynikami badań socjologicznych w zakresie rozpoznawalności trzech znaków słownych, w tym spornego znaku (raport z dnia 30 maja 2018 r.), nie mogą podważyć prawidłowości sformułowanych wyżej wniosków interpretacyjno-subsumpcyjnych.
6. W trzeciej kolejności dokonano weryfikacji zasadności zarzutów dotyczących oceny legalnościowej wykładni oraz zastosowania art. 130 p.w.p. na tle ustalonego stanu faktycznego sprawy, który nie został skutecznie podważony w skardze kasacyjnej.
Analiza zarzutów podniesionych w powyższym zakresie dowodzi, że brak jest podstaw do zakwestionowania wniosku, że strona skarżąca kasacyjnie nie zdołała wykazać, że sporny znak usługowy słowny nabył, stanowiącą negatywną przesłankę odmowy udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 129(1) ust. 1 pkt 2-4 p.w.p., wtórną zdolność odróżniającą w rozumieniu art. 130 p.w.p. W szczególności należy podzielić ocenę Sądu Wojewódzkiego, że strona skarżąca kasacyjnie – pomimo spoczywającego na niej ciężaru dowodowego – nie przedłożyła dowodów na okoliczność, że warunki do nabycia przez sporny znak cechy dystynktywności w okresie poprzedzającym zgłoszenie rejestracyjne zostały spełnione.
W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że znak towarowy lub usługowy może nabyć wtórną zdolność dystynktywną, jeżeli w okresie przed dniem jego zgłoszenia w następstwie długotrwałego, realnego i typowego (zwyczajnego) używania w sferze określonego rynku towarów lub usług ("w zwykłych warunkach obrotu") uzyskał on w grupie relewantnych odbiorców charakter odróżniający względem towarów lub usług pochodzących od innych przedsiębiorstw, co oznacza, że w grupie tej powstały dostatecznie silne i dostrzegalne asocjacje w zakresie identyfikacji znaku z określonym źródłem pochodzenia odniesionym do wydzielonej i traktowanej jako zindywidualizowana grupy towarów lub usług.
W przedmiotowej sprawie dowody przedłożone przez stronę skarżącą kasacyjnie (zob. s. 25 i n. zaskarżonej decyzji) zostały poddane prawidłowej kwalifikacji weryfikacyjnej Sądu Wojewódzkiego, który – uwzględniając miarodajne kryteria oceny nabycia wtórnej zdolności odróżniającej (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE przy ocenie, czy dany znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania, można wziąć pod uwagę w szczególności udział tego znaku w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa związanych z jego promocją, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców, który dzięki temu znakowi rozpoznaje towar jako pochodzący od określonego przedsiębiorstwa, jak również opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych zrzeszeń zawodowych – zob. np. wyroki TS: z dnia 4 maja 1999 r., C‑108/97 i C‑109/97, Windsurfing Chiemsee, Rec. str. I‑2779, pkt 51; z dnia 18 czerwca 2002 r., C‑299/99, Philips, Rec. str. I‑5475, pkt 60; z dnia 7 lipca 2005 r., C‑353/03, Nestlé, Zb.Orz. I‑6135, pkt 31; z dnia 22 czerwca 2006 r., C‑25/05 P, August Storck KG, ECLI:EU:C:2006:422, pkt 75 i n.) – trafnie wywiódł (zob. s. 14-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że w sprawie nie przedłożono wiarygodnego dowodu rozpoznawalności znaku w relewantnej grupie odbiorców w zakresie identyfikacji sygnowanych usług z indywidualnym (podmiotowym) źródłem ich pochodzenia. Nie negując zatem faktu, że sam festiwal lub nawet określone usługi związane z jego organizacją mogły być kojarzone przez pewne grupy odbiorców, trzeba jeszcze raz podkreślić, że brak jest jakichkolwiek dowodów na powstanie w miarodajnym kręgu odbiorców trwałych asocjacji źródłowych spornego znaku w okresie przed jego zgłoszeniem.
7. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
-----------------------
2