II GSK 957/19

II GSK 957/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2062/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-12-17
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1570
art. 16 ust. 2a, art. 26 ust. 1, art. 30 pkt 4, art. 33 § 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 28, art. 149 § 1 i 3, art. 61a § 1, art. 124 § 1, art 10 § 1 oraz 79 § 1 i 2, art. 104 § 1, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2062/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2018 r. nr DWB.7101.21.2018.MSO w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie pobrania próbek wyrobu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 17 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2062/18, oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. (dalej zwaną "Spółką", "Skarżącą" lub "Skarżącą kasacyjnie") na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwany "GINB") z 22 sierpnia 2018 r. nr DWB.7101.21.2018.MSO w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie pobrania próbek wyrobu budowlanego.
Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy:
I
Zawiadomieniem z 19 marca 2018 r. (znak sprawy WWB.7782.4.25.2018.RJ) Spółka została poinformowana przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwanego "PWINB") o wszczęciu w stosunku do niej postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu umieszczenia oznakowania CE na wyrobie budowlanym płycie styropianowej [...], którego to wyrobu Spółka jest producentem.
Pismem z 16 kwietnia 2018 r. Spółka wniosła o "wznowienie wadliwie przeprowadzonego i wadliwie zakończonego postępowania administracyjnego: znak sprawy WWB.7781.6.11.2017.RJ w przedmiocie kontroli wyrobów budowlanych" oraz o powtórzenie czynności dowodowych .
W odpowiedzi PWINB pismem z 27 kwietnia 2018 r. poinformował, że akta sprawy WWB.7781.6.11.2017.RJ nie dotyczą postępowania administracyjnego w sprawie styropianu wyprodukowanego przez Spółkę, lecz są jedynie udokumentowaniem przeprowadzonej przez upoważnionych przedstawicieli tutejszego organu czynności pobrania próbek składowanych bezpośrednio na placu budowy oraz sprawozdań z badań otrzymanych z laboratoriów, które są akredytowanymi jednostkami wyspecjalizowanymi do przeprowadzania badań wyrobów budowlanych. Natomiast postępowanie o sygnaturze WWB.7782.4.25.2018.RJ o nałożenie kary pieniężnej jest następstwem pobranej poza kontrolą próbki styropianu bezpośrednio na budowie, której wyniki badań wyszły negatywnie. Organ wskazał również, że prawo do pobrania próbek poza kontrolą mieli upoważnieni przedstawiciele na podstawie art. 16 ust. 2a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1570; dalej zwanej "uwb"). W toku procesu pobrania próbek sporządzany jest protokół czynności i protokoły pobrania próbek (próbki laboratoryjnej i próbki kontrolnej). Następnie pobrane bezpośrednio na budowie próbki laboratoryjne przekazywane są do badań akredytowanym jednostkom wyspecjalizowanym do przeprowadzania badań wyrobów budowlanych. PWINB zaznaczył, że po otrzymaniu sprawozdań z badań w przypadku negatywnych wyników, w myśl art. 36b organ zobligowany jest do wszczęcia postępowania o nałożenie kary pieniężnej na producenta. Organ wyjaśnił, że dopiero na tym etapie wszczynane jest postępowanie administracyjne, w którym strony są powiadamiane o wcześniej przeprowadzonym poza kontrolą pobraniem próbek bezpośrednio na budowie i badaniach laboratoryjnych tych wyrobów, których wyniki wyszły negatywnie. Organ w odniesieniu do wniosku o powtórzenie czynności dowodowych poinformował, że może to nastąpić jedynie w oparciu o zbadanie próbki kontrolnej, która jest zabezpieczona na budowie i przechowywana przez kierownika budowy. Jednakże w myśl przepisów zawartych w art. 26 ust. 1 uwb "badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek kontrolowanego". W przypadku pobrania próbki bez kontroli, bezpośrednio na budowie, faktycznie na etapie nie ma kontrolowanego. PWINB poinformował, że podtrzymał decyzję o wszczęciu postępowania o nałożeniu kary pieniężnej.
Dnia 11 maja 2018 r. Spółka złożyła "zażalenie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania ujęte w piśmie PWINB z 27 kwietnia 2018 r."
GINB postanowieniem z 22 sierpnia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez Spółkę na pismo Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 kwietnia 2018 r., dotyczące wniosku strony z 16 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania oraz powtórzenie czynności dowodowych.
W ocenie GINB sporne pismo nie spełnia minimalnych wymogów stawianych postanowieniu. Nie może więc ono zostać zakwalifikowane jako postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Przedmiotowe pismo ma wyłącznie informująco-wyjaśniający, a nie rozstrzygający charakter.
Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2018 r. oddalił skargę wniesioną przez Spółkę na postanowienie z 27 kwietnia 2018 r.
Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że w kontrolowanej sprawie zaistniała sytuacja, w której Skarżąca – dopatrując się cech konstytutywnych, właściwych dla postanowienia, złożyła odwołanie od pisma organu z 27 kwietnia 2018 r. WSA podzielił stanowisko zawarte w skarżonym postanowieniu GINB. W ocenie Sądu pierwszej instancji, GINB zasadnie przyjął, iż przedmiotowe pismo nie zawiera zasadniczego elementu decyzji, jakim jest władcze rozstrzygnięcie sprawy. WSA poparł stanowisko organu drugiej instancji, iż pismo to ma charakter stricte informacyjny, było jedynie wypowiedzią organu odnośnie do istniejących przepisów prawa.
WSA zgodził się, że brak rozstrzygnięcia w treści postanowienia pozbawia dane pismo charakteru postanowienia. Podkreślił, iż w treści przedmiotowego pisma brak jest elementu rozstrzygnięcia, co pozbawia je jednej z konstytutywnych cech postanowienia.
II
Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa") zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 149 § 1 bądź 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.; dalej zwanej "kpa") poprzez ich nieuzasadnione niezastosowanie i bezpodstawne niedostrzeżenie przez WSA uchybienia GINB, który to nie dostrzegł uchybienia PWINB polegającego na niewydaniu formalnego postanowienia o wznowieniu bądź o odmowie wznowienia postępowania, podczas gdy zgodnie z naruszonym i zacytowanym przepisem obowiązkiem organu jest wydanie takiego postanowienia;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 61a § 1 kpa poprzez niedostrzeżenie przez WSA uchybienia GINB, który to nie dostrzegł, iż organ pierwszej instancji, w przypadku ustalenia, że wznowienie postępowania administracyjnego nie może być wszczęte i jednocześnie nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia w trybie art. 149 § 3 kpa, winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 kpa, czego w sprawie zaniechał;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 124 § 1 kpa poprzez wadliwe przyjęcie przez WSA oraz GINB, iż pismo PWINB z 27 kwietnia 2018 r. nie spełnia minimalnych wymogów stawianych postanowieniu, a tym samym nie może zostać zakwalifikowane jako postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na swój rzekomo jedynie informujące – wyjaśniający charakter, podczas gdy rzeczone pismo, pomimo swej formalnej wadliwości, przejawia rozstrzygający charakter i powinno być traktowane jako postanowienie, gdyż zawiera minimum treściowe dla tego typu rozstrzygnięcia – z pisma z 27 kwietnia 2018 r. wynika bowiem wola organu pierwszej instancji do odmowy wznowienia postępowania;
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 28 kpa oraz art. 33 § 1 uwb, poprzez niedostrzeżenie przez WSA oraz GINB nieuzasadnionego odmówienia Skarżącej kasacyjnie przez PWINB przymiotu strony postępowania administracyjnego w ramach którego dokonane były ustalenia, które następnie miały być podstawą do nałożenia na Spółkę kar administracyjnych, dokonanego wbrew treści art. 33 § 1 uwb, zgodnie z którym: "Stronami w postępowaniu administracyjnym są: producent, importer lub sprzedawca wyrobu budowlanego";
e) art 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art 10 § 1 oraz 79 § 1 i 2 kpa poprzez niedostrzeżenie przez WSA oraz GINB wadliwości działania PWINB, w postaci nieinformowania Skarżącej kasacyjnie o wszczęciu, przebiegu i zakończeniu postępowania kontrolnego, a w efekcie również uniemożliwienie jej czynnego udziału w toczącym się postępowaniu o sygn. WWB.7781.6.11.2017.RJ, w którym przedmiotem badania były wyroby skarżącego producenta, a które to postępowanie stanowiło merytoryczną podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej;
f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 61 § 4 kpa, poprzez bezpodstawne pominięcie przez WSA, a także GINB, okoliczności niepoinformowania przez PWINB strony o toczącym się z urzędu postępowaniu kontrolnym, w następstwie którego wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na nią kar administracyjnych, co również miało wpływ na całkowite pozbawienie Skarżącej możliwości udziału w sprawie w której dokonywano merytorycznej oceny jakości jej wyrobów;
g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 104 § 1 kpa, art. 30 pkt 4 oraz art. 31 uwb poprzez pominięcie przez WSA (oraz GINB) okoliczności zaniechania wydania w sprawie przez PWINB w stosunku do Skarżącej kasacyjnie decyzji merytorycznej, pomimo prowadzonego postępowania kontrolnego;
h) art. 45 Konstytucji RP, poprzez nieuprawnione naruszenia zasady – "prawo do sądu". WSA nie badając sprawy merytorycznie, pozbawia Skarżącą dostępu do wymiaru sprawiedliwości, co pozostaje w sprzeczności z jedną z naczelnych zasad systemu prawa, wyrażoną w Konstytucji;
i) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 139 kpa polegające na niedostrzeżeniu przez WSA okoliczności niepodjęcia przez GINB oraz PWINB wszelkich czynności zmierzających do właściwego wyjaśnienia sprawy, pominięciu twierdzeń i wniosków Skarżącej kasacyjnie oraz niewskazanie w uzasadnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji, podczas gdy wszystkie wskazane wady skutkowały prowadzeniem postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów administracji publicznej.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu nie stawił się – zawiadomiony o terminie rozprawy prawidłowo.
Natomiast pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie wniósł jak w skardze kasacyjnej, podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznał sprawę na rozprawie (art. 15zzs⁴ ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Skarga kasacyjna, mimo, że zawarto w niej liczne zarzuty nie mogła być uwzględniona, gdyż zarzuty te są bezzasadne i w przeważającej części nie dotyczą istoty sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Sądu pierwszej instancji, którym WSA uznał za niemającą podstaw skargę Spółki z o.o. A. – producenta wyrobów budowlanych na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Spółki na pismo WWB.7782.4.25.2018. RJ z 27 kwietnia 2018r. informujące o treści przepisów dotyczących pobierania próbek wyrobów budowlanych, badań tych próbek, w tym badania próbki kontrolnej oraz regulacji dotyczących udziału w czynnościach pobrania próbek dostawcy zakwestionowanych materiałów budowlanych. Zarówno organ stwierdzając niedopuszczalność zażalenia od ww. pisma, jak i WSA uznały, że pismo to nie jest rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 124 kpa, zatem nie może zostać od niego wniesione zażalenie.
Skarżący kasacyjnie kwestionuje tę ocenę, wskazując w skardze kasacyjnej, że wyrok WSA narusza art. 124 § 1 kpa (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), chociaż sposobu naruszenia tego ostatniego przepisu nie wyjaśnia – zarzut 1, c petitum skargi kasacyjnej), gdyż zaskarżone przez niego zażaleniem pismo właśnie przejawia rozstrzygający charakter, wynika bowiem z niego wola organu pierwszej instancji do odmowy wznowienia postępowania.
Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Niewątpliwe jest w sprawie, że Spółka A. 16 kwietnia 2018 r. złożyła do PWINB "Wniosek o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o powtórzenie czynności dowodowych", podnosząc naruszenie jej praw w postępowaniu, "w którym przedmiotem badania były wyroby A. sp. z o. o. i w którym, wbrew oczywistej i jednoznacznej regulacji z art. 28 kpa, A. sp. z o.o. nie był stroną postępowania." Wbrew jednak twierdzeniom Skarżącej nie można uznać pisma PWINB z 27 kwietnia 2018 r. za "władcze" rozstrzygnięcie tego wniosku.
Należy zwrócić uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie, uwzględniając, że zdarzają się przypadki unikania przez organy administracyjne nadawania swemu działaniu formy decyzji administracyjnej, wykształciło się stanowisko, aby uznawać kierowane do stron pisma za decyzje, pomimo nieposiadania wymaganej przepisami formy, o ile tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. "Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji." (wyrok NSA z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81). Skoro zatem postanowienie, tak samo jak decyzja, jest aktem administracyjnym indywidualnym, posiadającym wszelkie jej cechy wyróżniane w doktrynie prawa administracyjnego, również w stosunku do postanowień można mówić o minimum jego elementów prawnie skutecznych (por. wyrok NSA z 23 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 238/10, na który trafnie powołał się organ w skarżonym do WSA postanowieniu; treść tych, jak i dalej wskazywanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Sporne między stronami było, czy pismo PWINB z 27 kwietnia 2018 r. zawiera w sobie obligatoryjny, dla uznania go za orzeczenie organu administracji podlegające dalszemu zaskarżeniu, element władczego rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej pismo PWINB wykazuje rozstrzygający charakter – gdyż PWINB podtrzymał swoją decyzję o wszczęciu postępowania o nałożeniu kary pieniężnej oraz wskazał, że nie będzie prowadził "dalszych czynności w ramach wznowienia". To ostanie stwierdzenie kasatora jest w sposób oczywisty gołosłowne i sprzeczne z treścią analizowanego pisma. W żadnym momencie (autor skargi kasacyjnej takich sformułowań też nie przytacza) organ nie wypowiadał się w przedmiocie wnioskowanego wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom uzasadnienia skargi kasacyjnej takiej intencji wznowienia lub odmowy wznowienia postępowania nie można też wyinterpretować analizując zarówno całość, jak i poszczególne fragmenty tego pisma. Omówienia regulacji dotyczących pobierania i badania próbek wyrobów budowlanych nie można w żadnym punkcie poczytać za jakiekolwiek "władcze" załatwienie wniosku Skarżącej o wznowienie. Również oświadczenie organu o podtrzymaniu decyzji co do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie kary pieniężnej nie ma charakteru rozstrzygnięcia władczego, gdyż postępowanie to już zostało wszczęte 13 września 2017 r., Skarżąca o nim wiedziała od kilku miesięcy, i to oświadczenie organu nie dotyczyło żądania wznowienia postępowania, załatwienia którego Skarżąca się aktualnie domagała.
Zasadnie więc przyjęto, że pismo to ma charakter informacyjny i nawet w drodze wykładni nie sposób go uznać za postanowienie o wszczęciu (odmowie wszczęcia) postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. W konsekwencji organ prawidłowo uznając, że nie ma przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez Stronę zażalenia, zażalenie to – jako niedopuszczalne, odrzucił.
Jeśli chodzi natomiast o pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, to nie dotyczą one istoty rozpoznawanej sprawy, w której nie rozstrzygano, ani czy zachodziły przyczyny do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia (i w jakiej formie), ani czy postępowanie o którego wznowienie Skarżąca wnosiła w ogóle mogłoby zostać wznowione i Skarżącej przysługiwał w nim status strony, ani tym bardziej czy i jakim merytorycznym rozstrzygnięciem mogłoby się ono skończyć.
WSA nie naruszył art. 149 § 1 ani § 3 kpa w sposób wskazany w zarzucie 1 a) skargi kasacyjnej, gdyż prawidłowo uznał, że brak podstaw do przyjęcia, aby rozstrzygnięcie w przedmiocie regulowanym w tym przepisie zostało zawarte w piśmie PWINB z 27 kwietnia 2018 r. Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 61a § 1 kpa., art. 28 i art. 33 § 1 kpa i art. 10 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2, art. 61 § 4 kpa, art. 104 § 1 kpa oraz art. 30 pkt 4 i art. 31 uwb w sposób opisany w zarzutach 1 b), 1 d) – g) skargi kasacyjnej, gdyż kontrola sądowoadministracyjna nie dotyczyła, o czym wyżej wspomniano, prawidłowości działania organu w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania, ani rozstrzygnięcia tego wniosku, a tym bardziej rozpoznania sprawy objętej tym wnioskiem lecz rozstrzygnięcia sprawy o charakterze procesowym (niedopuszczalności zażalenia), wymagającej oceny czy pismo PWINB z 27 kwietnia 2018 r. ma walor orzeczenia, które podlegałoby zaskarżeniu zażaleniem.
W rezultacie chybiony jest ostatni zarzut skargi kasacyjnej, zarzucający niedostrzeżenie przez WSA niedostatecznego wyjaśnienia sprawy przez organy, albowiem podnoszone jako niewyjaśnione okoliczności, twierdzenia i wnioski Skarżącej nie były w ogóle relewantne dla zakresu rozpoznawanej sprawy.
Nie poddaje się kontroli kasacyjnej zarzut 1 h) skargi kasacyjnej, podkreślenia bowiem wymaga, że dla skuteczności zarzutu (w związku z obowiązującą zasadą dyspozycyjności przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej), w odniesieniu do przepisu, który składa się z kilku jednostek redakcyjnych, kasator obowiązany jest wskazać tę właściwą, czego w tym przypadku nie uczynił.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, skargę kasacyjną jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 oddalił.