II GSK 945/14

II GSK 945/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Lu 867/13 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2013-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 41 par. 1, art. 44, art. 42 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 867/13 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 867/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę J. W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynikało, że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. została przesłana skarżącemu na adres podany we wniosku o przyznanie płatności i wobec nieobecności adresata w tym miejscu była dwukrotnie awizowana: w dniach 20 sierpnia i 27 sierpnia 2012 r. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona organowi. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie ww. decyzji dla skarżącego było skuteczne i zostało dokonane z upływem 3 września 2012 r. (art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2013 r. poz. 267). W ocenie Sądu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem organu upływał 3 października 2012 r., a skarga została złożona przez skarżącego w dniu 21 października 2013 r. zatem skargę złożoną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia należało odrzucić.
J. W. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu I instancji "oraz wniosek o kasację i przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 k.p.a. zaskarżył w całości na rzecz powoda poszkodowanego i stosowanie do art. 176 k.p.a. stawiając rozstrzygnięciu zarzuty: obrazę przepisów postępowania art. 41 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a., a która to miała istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, polegająca na rozstrzygnięciu na niekorzyść powoda, poprzez niedoręczenie mu na wskazany przez niego adres". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż powstał błąd przy doręczaniu decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r., bowiem wskazał dwa adresy do doręczeń i wskazał je ponownie przy odwołaniu złożonym osobiście w organie w dniu 3 lipca 2012 r. Skarżący wskazał, iż osobiście poprosił przyjmującego pismo by odpowiedź skierowano na adres podany w załączniku tj. K., gdyż przebywał tam i pracował w gospodarstwie w okresie letnim. W ocenie strony organ celowo nie przekazał stronie decyzji uznając za doręczenie zastępcze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w granicach określonych normą art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), trzeba wyjaśnić, iż w postępowaniu administracyjnym zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.), ewentualnie w siedzibie organu (art. 42 § 2 k.p.a.) bądź każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.). Pismo można również doręczyć dorosłemu domownikowi adresata, sąsiadowi bądź dozorcy domu, o ile osoby te zobowiążą się oddać pismo adresatowi (art. 43 k.p.a.). Dopiero, jeśli doręczenie w powyższy sposób jest niemożliwe, doręczający może złożyć pismo na okres czternastu dni w placówce pocztowej operatora publicznego lub urzędzie właściwej gminy (miasta), pozostawiając zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w oddawczej skrzynce pocztowej bądź jeśli to niemożliwe, w drzwiach mieszkania adresata lub też w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w trybie tzw. awizo stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową, stąd też powinien być wykładany oraz stosowany ściśle. Gdy dochodzi do doręczenia zastępczego nie ma potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji do rąk własnych adresata, a ewentualne nieprawidłowości przy kolejnych doręczeniach pozostają bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego.
W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom autora kasacji doszło do skutecznego, tj. zgodnego z procedurą określoną w art. 44 § 1- 4 k.p.a. sposobu doręczenia decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty przesyłka została awizowana dwukrotnie. Błędnie zatem wywodził autor skargi kasacyjnej, iż nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki skarżącemu, bowiem zostały spełnione warunki przewidziane w art. 44 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego w odwołaniu z dnia 3 lipca 2012 r. (k. 36 akt administracyjnych) nie wskazano do doręczeń adresu K. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosił, iż poprosił przyjmującego odwołanie pracownika organu o skierowanie odpowiedzi na odwołanie na ww. adres. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż to strona powinna zadbać o swoje interesy i jeżeli chciała by doręczano jej korespondencję na inny adres niż wskazany na wcześniejszym etapie postępowania winna poinformować o tym organ na piśmie. W tej też sytuacji należy stwierdzić, że doszło do prawidłowego doręczenia zastępczego stronie decyzji organu odwoławczego. Za bezzasadne należało uznać postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 41 § 1 k.p.a. oraz art. 42 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.