II GSK 944/22

II GSK 944/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski
Marek Krawczak
Wojciech Maciejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Straż graniczna
Sygn. powiązane
III SA/Gl 311/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-11-29
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 924
art. 34 ust. 5 pkt 5, ust. 4 pkt 2, ust. 2
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 31 ust. 3 i art. 52 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Placówki Straży Granicznej w Katowicach - Pyrzowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 311/21 w sprawie ze skargi D. T. na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Katowicach - Pyrzowicach z dnia 17 stycznia 2021 r. w przedmiocie nakazu poddania kwarantannie oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 311/21 uwzględnił wniesioną przez D. T. skargę na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach z dnia 17 stycznia 2021 r. w sprawie poddania się obowiązkowej kwarantannie, stwierdzając bezskuteczność tej czynności. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji nie podzielił poglądu organu co do podstaw podjęcia czynności stwierdzającej poddanie się obowiązkowej kwarantannie, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 2316, zwanego dalej r.s.o.), wydanego na podstawie art. 46b pkt 5 w zw. z art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924, zwanej dalej u.z.z.). Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 r.s.o., w okresie do dnia 31 stycznia 2021 r. osoba przekraczająca granicę zewnętrzną Rzeczypospolitej Polskiej, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana: przekazać funkcjonariuszowi Straży Granicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 305 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o SG), informację o adresie miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym będzie odbywać obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z. oraz odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z. Skarżący, D. T. wraz z rodziną (żoną i dwiema córkami), po powrocie z E. na lotnisku w Pyrzowicach został zobowiązany w dniu 17 stycznia 2021 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej do podania miejsca pobytu w Polsce w celu objęcia ich kwarantanną, wskutek stwierdzenia wobec niego podlegania takiej kwarantannie. Organ nie uwzględniając twierdzeń skarżącego, iż jako opiekun uczniów korzysta ze zwolnienia z obowiązku odbycia kwarantanny (na podstawie § 3 ust. 3 pkt 1 r.s.o.), stwierdził obowiązek objęcia go z rodziną kwarantanną, o czym zainteresowany dowiedział się z informacji Inspekcji Sanitarnej w kolejnym dniu, 18 stycznia 2021 r. Sąd I instancji przyjął, że tego rodzaju czynność należy do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kognicji sądów administracyjnych. Czynność ta jednak podlegała stwierdzeniu bezskuteczności jako wadliwa, gdyż m.in. podjęto ją na podstawie przepisów (§ 2 ust. 2 pkt 1 i 2 r.s.o.) aktu wykonawczego, wydanego na podstawie nieprawidłowo skonstruowanego upoważnienia ustawowego, tj. z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Podkreślono, że zgodnie z art. 52 ust. 1 Konstytucji RP, każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium RP oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Wolność poruszania się po terytorium RP może podlegać ograniczeniom określonym wyłącznie w ustawie (art. 52 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ograniczenie wolności poruszania się po terytorium RP wskutek kwarantanny na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 r.s.o. okazało się ograniczeniem dalej idącym niż ograniczenie wprowadzone ustawą, bowiem kwarantanna wprowadzona przez § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 r.s.o. była kwarantanną bezwarunkową i obowiązek jej odbycia powstawał już tylko wskutek przekroczenia granicy państwa w celu udania się do miejsca swojego zamieszkania lub pobytu. Kwarantanna zaś, jako instytucja uregulowana na poziomie ustawowym, tj. w art. 34 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 12 u.z.z. dopuszczalna jest wyłącznie w stosunku do osoby, która "była narażona na zakażenie lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego", a nie wykazuje objawów chorobowych. Wprowadzenie bezwarunkowej kwarantanny w drodze § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 r.s.o. odbyło się z wykroczeniem poza zakres upoważnienia ustawowego. Skoro delegacja ustawowa upoważniała Radę Ministrów do ustanowienia obowiązku poddania się kwarantannie (art. 46b pkt 5 u.z.z.), to nie można było wychodzić poza normatywne znaczenie kwarantanny, wymagające uprzedniego stwierdzenia, że osoba była narażona na zakażenie. Nadto, prawidłowe upoważnienie, gwarantujące prawidłowość aktu wykonawczego, powinno wskazywać: organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Tych wymogów upoważnienie nie spełniało.
Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł Komendant Placówki Straży Granicznej w Katowicach Pyrzowicach. W skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, w postaci:
a) art. 92 ust. 1 i art. 146 ust. 4 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm. i ze sprost., zwanej dalej Konstytucją RP) w zw. z art. 46a i art. 46b u.z.z. poprzez uznanie, że Rada Ministrów nie miała dostatecznego upoważnienia do uregulowania obejmowania obywateli kwarantanną, podczas gdy objęcie kwarantanną nie wykraczało poza przesłanki wynikające z u.z.z.;
b) art. 52 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z. i § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wprowadzenie kwarantanny ograniczało wolność konstytucyjną poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy wolność ta mogła być czasowo ograniczona z uwagi na realne zagrożenie życia i zdrowia obywateli;
c) § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Komendant Placówki stwierdził objęcie skarżącego kwarantanną, podczas gdy wyłącznie przyjmował od osoby informację o adresie, pod którym będzie się znajdowała w związku z powstaniem obowiązku kwarantanny oraz
2) przepisu postępowania w postaci art. 146 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, choć ta znajdowała dostateczne umocowanie w przepisie § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w postaci art. 92 ust. 1 i art. 146 ust. 4 pkt 2 Konstytucji RP w zw. z art. 46a i art. 46b u.z.z. poprzez uznanie, że Rada Ministrów nie miała dostatecznego upoważnienia do uregulowania obejmowania obywateli kwarantanną, podczas gdy objęcie kwarantanną nie wykraczało poza przesłanki wynikające z u.z.z. Podobnie, nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 52 ust. 1-3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z. i § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wprowadzenie kwarantanny ograniczało wolność konstytucyjną poruszania się po terytorium RP, podczas gdy wolność ta mogła być czasowo ograniczona z uwagi na realne zagrożenie życia i zdrowia obywateli. Obydwa zarzuty zmierzają do wykazania, że ingerencja
w wolność poruszania się po terytorium RP za pomocą obowiązkowej kwarantanny odpowiadała wymogom konstytucyjnym. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 r.s.o., w okresie do 31 stycznia 2021 r., osoba przekraczająca zewnętrzną granicę Rzeczypospolitej Polskiej, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana przekazać funkcjonariuszowi Straży Granicznej, o którym mowa w ustawie o SG informację o adresie miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym będzie odbywać obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z. (pkt 1 lit. 1), a także odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, samą obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z. Przepisem wydanym na tej podstawie jest § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U. z 2020 r., poz. 607, zwanego dalej r.s.ch.), który dopuszczał obowiązek kwarantanny w przypadku narażenia osoby na styczność ze źródłem biologicznym czynnika chorobotwórczego wywołującym m.in. chorobę spowodowaną wirusem SARS-COV-2 (Covid-19). W myśl § 2 ust. 3 r.s.o., taki obowiązek odbycia kwarantanny jest równoznaczny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 u.z.z. (zd. pierwsze); decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (zd. drugie). Upoważnienie do wydania przepisów r.s.o. zawierało się w art. 46a pkt 2 u.z.z., zgodnie z którym w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów, rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b u.z.z., mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 46b pkt 5 u.z.z., w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 45a u.z.z., można ustanowić m.in. obowiązek poddania się kwarantannie (rodzaj stosowanych rozwiązań). Natomiast upoważnienie do wydania "przepisów na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z." w rozumieniu § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. zawierał art. 34 ust. 5 pkt 5 i zd. końcowe u.z.z. dający ministrowi właściwemu do spraw zdrowia legitymację do określenia w drodze rozporządzenia "chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku kwarantanny, o której mowa w art. 34 ust. 2 u.z.z.", "mając na względzie rodzaj biologicznego czynnika chorobotwórczego lub choroby zakaźnej oraz potrzebę zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ochrony zdrowia publicznego". Zgodnie z art. 53 ust. 1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Wolność ta, zgodnie z art. 52 ust. 3 Konstytucji RP, może podlegać ograniczeniom określonym w ustawie. Nie ulega kwestii, że treść obowiązku odbycia kwarantanny wykazuje przeciwny wektor względem konstytucyjnej wolności poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odbywanie kwarantanny wyłącza korzystanie z tej wolności na czas obowiązku kwarantanny. Zasady wprowadzenia takiego wyłączenia (ograniczenia co do czasu) powinny więc odpowiadać standardom konstytucyjnym, a w szczególności ustawowej randze regulacji wprowadzającej podobne ograniczenie. Sama konstrukcja przyjęta przez prawodawcę jest konstrukcją wymagającą kumulatywnego zastosowania: a) aktu podustawowego, w postaci rozporządzenia Rady Ministrów (§ 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o.), który odsyła do b) ustawy, w postaci art. 34 ust. 5 u.z.z., stanowiącego upoważnienie do wydania kolejnego aktu wykonawczego, tym razem w postaci c) rozporządzenia ministra zdrowia, wskazującego na rodzaj choroby wymagającej nałożenia obowiązku kwarantanny określonej w art. 34 ust. 2 u.z.z. (§ 5 ust. 1 pkt 4 r.s.ch.). Obowiązek odbycia kwarantanny jest równoznaczny z odosobnieniem osoby zdrowej (art. 2 pkt 12 u.z.z.)
i zakazem opuszczania miejsca kwarantanny (art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z.), a więc z zakazem swobodnego poruszania się po terytorium państwa; jest więc to zakaz, który wskutek delegacji ustawowej ulokowano na poziomie rozporządzenia, a w realiach badanej sprawy, w przepisie § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 2 ust. 3 zd. pierwsze r.s.o. Takie delegowanie skutkujące ograniczeniem wolności poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odbyło się z naruszeniem art. 31 ust. 3 i art. 52 ust. 3 Konstytucji RP. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany dotychczas w swoim orzecznictwie pogląd, iż regulacje r.s.o. wydane na podstawie delegacji obejmującej art. 46a i art. 46b u.z.z., wprowadzając na poziomie rozporządzenia ograniczenia wolności i praw osobistych, nie spełniają konstytucyjnego standardu wymagającego wydania na podstawie prawidłowego upoważnienia zawierającego kompletne wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Przez to tworzą konstrukcję ingerującą metodą pozaustowową w wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z pominięciem standardów określonych w art. 52 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt II GSK 663/21, CBOSA i powołane tam orzeczenia). Upoważnienie ustawowe z art. 46a zd. końcowe u.z.z. określało wyłącznie wymóg uwzględnienia "zakresu stosowanych rozwiązań i możliwości budżetu państwa oraz budżetu jednostek samorządu terytorialnego". Nie obejmowało tym samym dostatecznie jasnych wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego (art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Zawarte w delegacji wytyczne nie dotyczyły bowiem w ogóle sfery ograniczenia wolności, w tym wolności poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla osób poddawanych kwarantannie. Zaszły tym samym podstawy aby odmówić zastosowania przepisowi § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 zd. pierwsze r.s.o. wydanym w oparciu o tę delegację, wedle art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Trafnie też wywiedziono w skardze kasacyjnej, że stan epidemii nie jest stanem klęski żywiołowej, a zatem granice ingerencji w wolność poruszania się określone w art. 233 ust. 3 Konstytucji RP, tzn. za pomocą wyłącznej regulacji ustawowej, uległy tu naruszeniu (zob. wyrok NSA z 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1860/23, CBOSA). Jakkolwiek Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku odniósł się do wadliwości upoważnienia ustawowego (w zakresie dotyczącym wytycznych; s. 8 uzasadnienia i przepisów art. 46a i art. 46b u.z.z. zawierającego tę delegację; s. 3 uzasadnienia) bardzo syntetycznie, skupiając uwagę na kwestii definicji legalnej kwarantanny oraz wprowadzeniu jej w drodze rozporządzenia ze skutkiem szerszym niż czyni to art. 34 ust. 2 u.z.z., to jednak końcowo wskazał na wadliwy zakres upoważnienia ustawowego z art. art. 46a i art. 46b u.z.z., co czyni ten wyrok prawidłowym. Wskazanie w ramach tego zarzutu na art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z. również nie mogło przynieść zamierzonego efektu. Przepis ten, definiując kwarantannę jako zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca nie zmienia układu normatywnego wynikającego z § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 ust. 3 r.s.o.; to te bowiem przepisy stanowiły podstawę zaskarżonej do Sądu I instancji czynności Komendanta Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach z dnia 17 stycznia 2021 r. To, że zastosowane w sprawie przepisy § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 r.s.o. regulują warunki poddania się kwarantannie współdefiniowanej przez art. 34 ust. 4 pkt 2 u.z.z. i dopuszczonej, z punktu widzenia jednostki chorobowej, przez
§ 5 ust. 1 pkt 4 r.s.ch., nie uzdrawia wadliwości tych przepisów u.z.z. wynikającej
z upoważnienia niespełniającego standardów określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Komendant Placówki Straży Granicznej stwierdził objęcie skarżącego kwarantanną, podczas gdy wyłącznie przyjmował od osoby informację o adresie, pod którym będzie się znajdowała w związku z powstaniem obowiązku kwarantanny. Zarzut ten zupełnie pomija, że § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. reguluje powstający ex lege obowiązek odbycia obowiązkowej kwarantanny, który wymaga potwierdzenia go czynnością właściwego organu Straży Granicznej oraz wpisania zadeklarowanego adresu pobytu interesanta do stosownej ewidencji, a także sporządzenia karty lokalizacyjnej - w celu zapewnienia kontroli realizacji tego obowiązku przez ministra zdrowia i wojewodę, zgodnie z § 2 ust. 4 r.s.o. (w zakresie pozajurysdykcyjnej prawnej formy działania organu zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1860/23, CBOSA). Ta deklaratywna czynność skierowana do osoby poddanej kwarantannie w związku
z zajściem zdarzenia określonego prawem (przekroczeniem zewnętrznej granicy państwa w celu udania się do własnego miejsca zamieszkania) nie sprowadza się wyłącznie do odebrania oświadczenia o adresie zamieszkania, stanowiącego cel podróży, bo ten obowiązek organu wynika z innego przepisu, tj. § 2 ust. 2 pkt 2 lit. a r.s.o.; przeciwnie, konkretyzuje obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), usuwa niepewność prawną interesanta co do tego czy obowiązek kwarantanny względem niego działa, czy też nie, a wiec czy jego przejazd przez granicę spełniał podwyższone wymogi sanitarne określone dla przejazdów zewnętrznych (w rozumieniu § 2 ust. 1 r.s.o. i art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), Dz.Urz. UE Seria L, z 2016 r. Nr 77, s. 1). Nie jest więc tak, że zaskarżona do Sądu I instancji czynność organu nie inkorporuje władczego potwierdzenia obowiązku i ogranicza się do odebrania oświadczenia zainteresowanego.
Nie doszło też do naruszenia przepisu postępowania w postaci art. 146 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, choć ta znajdowała dostateczne umocowanie w przepisie § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. Jak już wcześniej wykazano, § 2 ust. 2 pkt 2 r.s.o. nie mógł stanowić podstawy zaskarżonej do Sądu I instancji czynności, z racji naruszenia przy wydawaniu r.s.o. standardów konstytucyjnych stawianych regulacjom wykonawczym w materii, dla której przewidziano ustawowy poziom regulacji. Sam zaś art. 146 p.p.s.a. jest wyłącznie regulacją kierunkową; normuje wektor rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w wypadku gdy sąd ten wykryje wadę czynności określoną w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skoro taką wadliwość po stronie organu (jakkolwiek bez jego winy, skoro art. 7 Konstytucji nakłada na administrację publiczną obowiązek stosowania również nielegalnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego), w postaci naruszenia § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 r.s.o. wykryto, właściwie Sąd I instancji zastosował art. 146 p.p.s.a. uwzględniając skargę poprzez stwierdzenie bezskuteczności kwestionowanej przed nim czynności Komendanta Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.