II GSK 941/10

II GSK 941/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-08-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Myślińska
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1460/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-01-22
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 68 poz 448
par. 5 ust. 1, par. 5 ust. 2, par. 5 ust. 4
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 8, art. 61 par. 1, art. 75, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 174 pkt 2, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art. 14 ust.1, art. 16 ust. 2, art. 16 ust. 3, art. 16 ust. 4, art. 16 ust. 5, art. 16 ust. 6
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.
Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 50 ust. 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1460/09 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...].
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.
[...] kwietnia 2008 r. K. G. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2008 w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej przywoływana jako ARiMR) w S. P.. Wnioskodawca zadeklarował działki rolne:
- A o powierzchni 1,05 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- B o powierzchni 0,80 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- C o powierzchni 0,60 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...] ),
- D o powierzchni 0,63 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- E o powierzchni 0,21 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- F o powierzchni 0,11 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- G o powierzchni 1,04 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]),
- H o powierzchni 1,20 ha (położona na działce ewidencyjnej nr [...]).
W czasie przeprowadzonej przez ARiMR kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące m.in. działki [...], więc wnioskodawca [...] października 2008 r. został wezwany do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie, [...] listopada 2008 r. wnioskodawca podtrzymał pierwotną deklarację.
W toku dalszej kontroli stwierdzono nieprawidłowość odnośnie do działki nr [...] (działka H). W odpowiedzi na wystosowane dnia [...] kwietnia 2009 r. wezwanie do wyjaśnienia rozbieżności skarżący po raz kolejny podtrzymał stanowisko wyrażone w deklaracji i nie przedstawił żadnych dokumentów dowodzących, iż jest właścicielem i użytkownikiem działki H.
Decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania płatności ONW do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW. W ocenie organu błędy dotyczące działek [...], [...], [...], [...] zostały zakwalifikowane jako wykluczające przyznanie płatności ze względu na przepis art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006 r., str. 74; dalej powoływane jako rozporządzenie Komisji nr 1975/2006), zgodnie z którym gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wynosi 50%, rolnik jest wykluczany z otrzymania pomocy do wysokości równej w kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. W sprawie wyliczona różnica wynosiła 68,88 %. Ze względu na rozmiar niezgodności organ I instancji nałożył na wnioskodawcę na podstawie przepisu art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz 6 rozporządzenia Komisji nr 1975/2006 sankcję w wysokości 400,96 zł.
K. G. [...] czerwca 2009 r. złożył odwołanie od tej decyzji wskazując, że działka nr [...] o powierzchni 1,75 ha jest jego własnością na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 9 października 1995 r., sygn. akt sprawy Ns 222/88.
W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. P.. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zakwestionowanej decyzji, organ II instancji podkreślił, że postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z 9 października 1995 r. , sygn. akt sprawy Ns 222/88 działkę nr [...] przyznano na własność J. B. - jedynemu użytkownikowi tej działki, co uniemożliwia K. G. uzyskanie płatności ONW.
Dodatkowo, organ odwoławczy poniósł, że z pisma Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Kartografii Katastru i Gospodarki Nieruchomościami wynika, że działka ewidencyjna [...] uległa podziałowi na działki [...] i [...]. Wobec braku wyjaśnień wnioskodawcy i wskazania prawidłowego położenia działki rolnej nr [...], wykluczono powierzchnię tej działki z wniosku.
W skardze na powyższą decyzję K. G. domagał się jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności wskazując, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 września 1995 r. jest właścicielem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
WSA w W. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1460/09, oddalił skargę K. G.. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym i umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż skarżący nie wyjaśnił dostrzeżonych przez organ w toku kontroli wniosku nieprawidłowości dotyczących zgłoszonych działek oraz na to, iż organ uzyskał aktualne dane rejestru gruntów, w którym działka nr [...] nie figurowała. Powyższe legło u podstaw oceny Sądu, iż organ administracji zasadnie dokonał wykluczenia z wniosku działek, co do których skarżący nie złożył wyjaśnień. Ponieważ stwierdzona przez organ powierzchnia wynosiła 3,40 ha, procentowa różnica powierzchni zadeklarowanej, a zgłoszonej wyniosła 65.88% co czyniło, w ocenie WSA, zasadnym zastosowanie art. 16 ust. 3 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006.
Skargą kasacyjną K. G. zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji ze względu na:
1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270; dalej przywoływana jako p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r.; dalej przywoływany jako Kpa.) poprzez brak uchylenia decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz decyzji poprzedzającej z [...] maja 2009 r., w sytuacji gdy organy administracyjne nie zebrały wszystkich dowodów i nie zbadały wszystkich okoliczności sprawy, tym samym błędnie został ustalony stan faktyczny przedmiotowej sprawy;
2. naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu przez Sąd I instancji przyjętej podstawy faktycznej i pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów podnoszonych przez Skarżącego dotyczących własności działki nr [...].
Na podstawie przepisu art. 106 p.p.s.a. pełnomocnik K. G. wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu – z decyzji ARiMR z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. P.. Pełnomocnik kasatora wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika skarżącego z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, że w toku postępowania administracyjnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego nie zostały podjęte kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie wskazał dokładnie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co nie pozwala na ocenę prawidłowości wyrokowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a wskazane w jej ramach zarzuty zmierzają wyłącznie do zakwestionowania ustalonego przez organ stanu faktycznego i wyrażonej zaskarżonym wyrokiem aprobaty dla takiego działania przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyjaśnienia podnoszonych w skardze okoliczności dotyczących działki nr [...].
Postawione w ramach naruszenia prawa procesowego zarzuty, bo tylko w tych granicach stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. może przebiegać kontrola kasacyjna, nie znajdują potwierdzenia w zaskarżonym wyroku. Przypomnieć należy, iż przedmiotem sprawy poddanej kontroli sądowej była decyzja, którą ostatecznie odmówiono skarżącemu żądanych dopłat, wykluczając go z otrzymania pomocy na podstawie art. 16 ust. 3 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. i stosując dodatkowo sankcję w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. Sąd I instancji uznał, iż zaskarżona decyzja znajdowała pełne oparcie w materiale dowodowym i z taką oceną Sądu należy się w pełni zgodzić.
W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że wysokość przyznawanej pomocy uzależniona jest od zadeklarowanego przez wnioskodawcę i zatwierdzonego przez właściwy organ obszaru, co wynika z art. 16 ust. 1 – ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1975/2006. Stwierdzona przez kontrolujący organ różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym, a zatwierdzonym przekraczająca 50% , jak to miało miejsce w badanej przez WSA sprawie, wyklucza beneficjenta z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem, a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 ( ust. 3 akapit drugi cyt. rozporządzenia Rady ). Z tego względu zasadniczą kwestią jest prawidłowość poczynionych przez organ ustaleń faktycznych dotyczących wskazanego we wniosku pomocowym obszaru.
Jak wynika z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r., płatność ONW przyznawana jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego rolnika ( § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia w/w MRiRW ) , co oznacza, że stosownie do 61 § 1 Kpa., postępowanie w sprawie wypłat wszczynane jest z inicjatywy rolnika i tylko on decyduje o treści składanego przez siebie wniosku, a więc jak trafnie zważył Sąd I instancji, zakres żądania określa wnioskujący o płatności rolnik, zaś organ podanym zakresem jest związany. W przedmiotowej sprawie wniosek w odniesieniu do zakwestionowanych przez organ działek nie został w toku postępowania ani wyjaśniony ani zmieniony przez skarżącego.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że z załączonych do akt sprawy sądowej akt administracyjnych wynika jednoznacznie, iż opisany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny znajduje oparcie w zebranym przez organ materiale dowodowym. Potwierdzenie znajduje ustalenie zasadniczej dla wyniku sprawy okoliczności jaką jest powstała różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym przez skarżącego do dopłat, a obszarem zatwierdzonym przez organ. Po pierwsze, wskazana we wniosku działka [...] o wielkości 1,04 ha nie znajdowała się w ewidencji gruntów i budynków dla wsi R.-O., zaś działka [...]o powierzchni 1,20 ha, jak wynika z uzasadnienia wyroku należała do innej osoby, co znajdowało potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 października 1995r. ( akta sprawy Ns 222/88 ). Powyższe dane potwierdzają zasadność oceny Sądu I instancji co do tego, iż procentowa różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym ( 5.64 ha) i zatwierdzonym (3,40 ha) wynosiła ponad 50%, co stanowiło podstawę do zastosowania przepisu art. 16 ust. 3 i 6 rozporządzenia Rady(WE) nr 1975/2006.
Co wymaga odnotowania przepisy rozporządzenia MRiRW dozwalają na dokonanie zmian w już złożonym wniosku ( § 5 ust. 4 ), a nie może być wątpliwości, iż skarżący, mimo wezwań organu, nie wyjaśnił wytkniętych przez organ nieprawidłowości, utrzymując iż podane przez niego dane są właściwe. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę Sąd I instancji, trafnie uznając za prawidłowe działanie organu, który oparł swoje ustalenia co do zgłoszonych do płatności działek na aktualnym rejestrze gruntów wsi R.-O.. Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej zignorowania przez Sąd naruszenia przez organ art. 7, 8,75, 77 i 80 Kpa. nie mogą znaleźć uznania.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom przewidzianym tym przepisem. Brak odniesienia się WSA w części merytorycznej do zarzutów związanych z działką nr [...] nie stanowi żadnego uchybienia, a tym bardziej takiego, które mogłoby wpłynąć istotnie na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ), tym bardziej że z części opisowej uzasadnienia wynika jasno jak przedstawiał się stan prawny odnośnie do wskazanej działki i na jakiej podstawie został ustalony.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.