II GSK 933/25

II GSK 933/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6221 Kary pieniężne z zakresu nadzoru ubezpieczeniowego
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2334/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-09-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego wezwania
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 61 par. 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Sz. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wezwania w sprawie skargi kasacyjnej Sz. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2334/24 w sprawie ze skargi Sz. M. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 18 grudnia 2023 r., nr OPL/2023/361115 w przedmiocie uiszczenia opłaty za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego wezwania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 30 września 2024 r., odrzucił skargę Sz. M. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 18 grudnia 2023 r., w przedmiocie uiszczenia opłaty za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia.
We wniesionej od tego postanowienia skardze kasacyjnej, Sz. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wezwania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego argumentując, że nałożony wezwaniem wymiar kary pieniężnej w kwocie 7.200 zł jest wyjątkowo wysoki biorąc pod uwagę charakter naruszenia prawa i jego skutki. Strona podniosła, że jest osobą fizyczną, nie prowadzi działalności gospodarczej i obciążenie wskazaną karą stanowić będzie dla niego duże obciążenie. Jej wyegzekwowanie może potencjalnie wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę i wpłynąć na jego zdolność do samodzielnego utrzymania, wobec czego nie powinna być przekazana do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym przed należytym zbadaniem sprawy przez właściwy Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).
Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek strony o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, pomieszczony w skardze kasacyjnej, pozbawiony jest argumentacji oraz dokumentów, na podstawie których możliwym byłaby obiektywna ocenia możliwości wystąpienia w stosunku wnioskodawcy jednaj bądź obu przesłanek warunkujących zastosowanie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z nałożeniem na stronę spornym wezwaniem kary w kwocie 7.200 zł.
Strona wskazując, że "wyegzekwowanie może potencjalnie wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę i wpłynąć na jego zdolność do samodzielnego utrzymania", nie wskazała, jak kształtuje się jej kondycja finansowa, a więc jakie posiada dochody i oszczędności oraz jakie ponosi obciążenia finansowe. Dopiero bowiem zestawienie wysokości nałożonej kary z powołaną kondycją finansową i materialną wnioskodawcy pozwoliłaby na ocenę, czy istotnie konieczność uiszczenia kwoty wynikającej z ustalonej kary mogłaby mu wyrządzić znaczną szkodę w postaci utraty przez stronę zdolności do samodzielnego utrzymania się. Zauważyć przy tym należy, że do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów mających wykazać sytuację materialną strony, co w połączeniu z opisanym brakiem uzasadnienia żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, nie pozwala na jej zastosowanie.
Nie może być również uznana za okoliczność przemawiającą na korzyść wniosku podnoszona "skala dolegliwości kary" wynikająca z wezwania. Porównanie wysokości kary wynikającej z ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z sankcją przewidzianą w Kodeksie karnym za występek nie odnosi się bowiem w jakiejkolwiek mierze do realnej i faktycznej sytuacji wnioskodawcy, która to podlega ocenie w związku z żądaniem opartym na art. 61 § 3 p.p.s.a. i jak już wspomniano, powinna być przez stronę przedstawiona co najmniej w formie precyzyjnej, konkretnej i klarownej argumentacji, której w przedmiotowym wniosku zabrakło.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.