II GSK 933/15

II GSK 933/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała
Janusz Drachal /przewodniczący/
Stefan Kowalczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Radiofonia i telewizja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 646/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-11-17
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 6
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
Dz.U. 2016 poz 1829
art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, 4 i 6
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 77 §1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 145 §1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. [...] Spółki komandytowo-akcyjnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 646/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. [...] Spółki komandytowo-akcyjnej w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. [...] Spółki komandytowo-akcyjnej w W. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II GSK 933/15
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2014r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę [A] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowo-akcyjna w W. (dalej: Skarżąca), na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji ( dalej: MAiC), z dnia [...] grudnia 2013r., wydaną w przedmiocie ustalenia opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Ze stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji wynikało że:
W dniu 25 czerwca 2013r. w należącym do Skarżącej Hotelu [...] w [...], dokonano kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W jej wyniku stwierdzono 104 sztuki odbiorników radiofonicznych i 110 sztuk odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, które były używane przez okres 15 miesięcy.
Z kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez obecnego w trakcie kontroli dyrektora generalnego obiektu, [...].
Ustalono również, że Skarżąca w dniu 28 czerwca 2013 r. dokonała w Urzędzie Pocztowym w [...] rejestracji 104 odbiorników radiofonicznych oraz 110 odbiorników telewizyjnych.
Mając na względzie powyższe Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (Dyrektor COF), decyzją z dnia [...] października 2013r. na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych ( Dz.U. nr 85 poz. 728 ze zm. dalej ustawa o opłatach abonamentowych), w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień ( Dz.U nr 132 poz. 1116 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 7 lipca 2005r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U 2016 poz.23 ze zm., dalej: k.p.a.), stwierdził, iż Skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007r.), wobec czego ustalił opłatę za używanie 104 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz 110 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.
Uznał bowiem, iż Skarżąca posiadała i użytkowała 104 odbiorniki radiofoniczne oraz 110 odbiorników telewizyjnych, które nie były zarejestrowane, a tym samym nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia z 25 września 2007r.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2013r. MAiC utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2013 r. wydaną przez organ I instancji.
MAiC wskazał, że Skarżąca w odwołaniu nie podniosła konkretnych zarzutów, a dokonane w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalenia, a więc posiadanie w obiekcie hotelowym 104 odbiorników radiofonicznych i 110 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, oraz 15-misięczny okres ich używania, zostały potwierdzone w protokole z kontroli oraz w złożonym przez dyrektora generalnego Skarżącej, [...] oświadczeniu, w którym podała, że Hotel [...] posiada 104 pokoje wyposażone w odbiorniki radiowo-telewizyjne, sprawne technicznie i gotowe do odbioru programów przy użyciu różnych źródeł, m.in. anten satelitarnych, przy czym cztery telewizory znajdują się w holu ogólnodostępnym, dwa telewizory znajdują się w Sali fitness.
Podkreślił przy tym, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Z treści protokołu wynika natomiast, iż informacje dotyczące ilości odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu uzyskano w oparciu o oświadczenie dyrektora generalnego, [...].
Zdaniem MAiC, w kontroli może brać udział każda osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający fakt, że brała ona udział w kontroli. Z protokołu tego wynika również to, czy kwestionuje ustalenia kontroli.
Podkreślił, iż [...] posiadała wiedzę w przedmiocie kontroli i złożyła w tym względzie stosowne oświadczenie wiedzy, a jako pełniąca funkcję dyrektora generalnego w kontrolowanym obiekcie była zorientowana w jego funkcjonowaniu i świadoma celu kontroli, w której brała udział. Dlatego jej oświadczenie stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych sprawy. Wskazał również, że Skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała ustaleń protokołu z kontroli.
W skardze do Sądu I instancji Skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie:
- art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1829 ze zm. zwaną dalej: ustawa o swobodzie działalności), poprzez nieuwzględnienie faktu, iż Skarżąca nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli,
- art. 80 ust. 1 i 3 ustawy o swobodzie działalności , poprzez nieuwzględnienie faktu, iż Skarżąca nie wzięła udziału w czynnościach kontrolnych i nie miała możliwości upoważnienia swojego przedstawiciela,
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności, ewentualnie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności, poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia,
- art. 7 i art 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie aktualnego stanu prawnego.
W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2014r. oddalił powyższą skargę.
W uzasadnieniu wskazał, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, stanowiąc wyposażenie pokoi hotelowych, były wykorzystywane w działalności gospodarczej Skarżącej jako element, który m.in. wpływał na określenie standardu oferowanych przez nią usług. Jednakże zdaniem Sądu I instancji, posiadanie i używanie odbiorników RTV, nie należy do ustawowych znamion działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Odbiorniki będące w posiadaniu Skarżącej nie służyły do jej prowadzenia, a do odbioru programów radiowych i telewizyjnych. Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie była bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników RTV. Odbiorniki te są tylko jednym ze składników wyposażenia pokoi hotelowych i wraz z innym sprzętem udostępniane są do dyspozycji osób wynajmujących pokoje lub korzystających z innych pomieszczeń hotelu.
Natomiast Skarżąca, używająca tych odbiorników w prowadzonej działalności gospodarczej, podlega wszystkim regułom ustawy o opłatach abonamentowych dotyczących posiadania i używania odbiorników, w tym obowiązkowi ich rejestracji, jak również ponosi konsekwencje zaniechania tego obowiązku w postaci opłaty karnej, wynikającej z tej ustawy i wydanych do niej przepisów wykonawczych.
W ocenie Sądu I instancji, nie budziło wątpliwości, że Skarżąca posiadała, w należącym do niej hotelu, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne w stanie używalności, a więc w stanie umożliwiającym odbiór programu, które w dacie kontroli nie były zarejestrowane. Za odbiorniki powyższe więc, zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, została ustalona opłata karna.
Również przeprowadzona kontrola oraz przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia wyników tej kontroli, objętych ustaleniami protokołu pokontrolnego z 25 czerwca 2013 r., nie budziło zastrzeżeń. Protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora COF, a więc organ powołany do kontroli w zakresie wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. W kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, dyrektor generalny Skarżącej, [...], która podpisała protokół. [...] jest pracownikiem przedsiębiorcy zorientowanym w kwestiach organizacyjnych i finansowych hotelu, a więc dysponującym wiedzą co do ilości, rodzaju i okresu używania odbiorników RTV, a jej oświadczenie w tym względzie oraz podpisanie opartego na nim protokołu kontroli bez zastrzeżeń, są miarodajną przesłanką dla poczynionych w sprawie ustaleń. Protokół zalicza się bowiem do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktującym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Podkreślił, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wprowadzają wymogu by w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany osobiście lub jego pełnomocnik, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają bowiem oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, dlatego ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym obiekcie, przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pomieszczeń, w których zlokalizowano odbiorniki, uznał za prawidłowe.
Skarżąca nie podważyła ustaleń pokontrolnych organu, mając natomiast zapewniony w sprawie czynny udział w każdym ze stadiów postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które ustalenia te mogłyby skutecznie podważyć. Natomiast w dniu 28 czerwca 2013 r. zarejestrowała w urzędzie pocztowym 104 odbiorniki radiofoniczne i 110 odbiorników telewizyjnych, a więc w ilości i rodzaju odbiorników wykazanych w ww. protokole z kontroli obowiązku rejestracji odbiorników.
Zaznaczył również, iż kontrola wykonania obowiązku rejestracji ww. odbiorników RTV przeprowadzona w hotelu zajmowanym przez Skarżącą, w którym prowadzi ona działalność gospodarczą, nie była kontrolą działalności gospodarczej spółki, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności.
Wskazał przy tym na treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97, dalej ustawa zmieniająca), która wprowadzając zmiany w ustawach regulujących różne rodzaje działalności gospodarczej, nie zawierała przepisów nakazujących stosowanie rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności, do kontroli w zakresie opłat abonamentowych
Podkreślił również, że w sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia z dnia 7 lipca 2005 r., bowiem miarodajnym dla zastosowania tychże przepisów była data kontroli, w dniu 25 czerwca 2013 r.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca zarzucając:
I. Na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego to jest:
1. naruszenie art. 2 ustawy o swobodzie działalności w zw. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 20 Konstytucji RP w zw. z art. 134 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, ze przepis art. 2 ustawy o swobodzie działalności nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy, gdyż korzystanie przez Skarżącą z odbiorników radiowych i telewizyjnych nie mieściło się w zakresie przedmiotowym wykonywanej przez Skarżącą działalności, podczas gdy wykonywana przez Skarżącą zgodnie z art. 353(1) k.c. działalność usługowa, polega na zarobkowym oddawaniu do używania pokoi hotelowych wraz z wyposażeniem. Korzystanie przez gości hotelowych z odbiorników radiowych i telewizyjnych składa się więc na świadczoną przez Skarżącą usługę, z tytułu której pobiera wynagrodzenie. Tym samym korzystanie z odbiorników polega na wykonywaniu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności.
2. naruszenie art. 1 ustawy o swobodzie działalności w zw. z art. 134 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przepis art. 1 ustawy o swobodzie działalności nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy podczas gdy posiadanie i udostępnianie osobom trzecim do używania odbiorników radiowych i telewizyjnych przez Skarżącą stanowi wykonywanie działalności gospodarczej i tym samym zgodnie z art. 1 ustawy o swobodzie działalności podlega regulacjom tej ustawy.
3. naruszenie art. 77 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników przeprowadzanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, podczas gdy posiadanie i oddawanie ich od korzystania gościom hotelowym stanowi wykonywanie działalności gospodarczej i wstanie faktycznym sprawy normy te znajdują zastosowanie w zw. z art. 134 p.p.s.a.
4. naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych przez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że skoro ustawa o opłatach abonamentowych dotyczy zarówno osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej jak i osób taką działalność prowadząca, to jest to jednoznaczne z tym, że nie dotyczy ona wykonywania działalności gospodarczej i nie należy stosować jej w stosunku do kontroli rejestracji odbiorników, przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
II. Na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania to jest:
1. art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4 i art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności to jest naruszeniu polegającym na zaniechaniu poinformowania kontrolowanego o zamiarze przeprowadzenia kontroli,
2. art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności polegającym na zaniechaniu przestawienia upoważnienia do dokonania kontroli przez przystąpienie do czynności kontrolnych które odpowiadałyby wymogom określnym w art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności,
3. art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności polegającym na naruszeniu obowiązku przeprowadzenia czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej,
4. art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającym na dokonaniu ustaleń faktycznych stanowiących podstawę decyzji w oparciu o dowody uzyskane w warunkach o których mowa w art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności, a co za tym idzie w oparciu o dowody niedopuszczalne,
5. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wzięcia pod uwagę aktualnego stanu prawnego i wydaniu decyzji w oparciu o nieobowiązujący akt prawny.
Wobec powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Skarżąca sformułowała w skardze kasacyjnej zarówno zarzuty oparte o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a a więc na naruszeniu prawa materialnego, jak również w oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc na naruszeniu prawa procesowego.
Treść zarzutów sformułowanych w oparciu o obie podstawy kasacyjne wskazuje, iż istota zarzutów ( z wyjątkiem zarzutu zastosowania przepisów nie obowiązujących w dniu wydania decyzji), koncentruje się na podważaniu stanowiska Sądu I instancji wskazującego, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.
Rozstrzygnięcie powyższej kwestii ma zasadniczy wpływ na uznanie zasadności zarzutów sformułowanych na obu podstawach kasacyjnych.
Należy wskazać, iż art. 2 ustawy o swobodzie działalności stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Zauważyć należy w związku z tym, iż odbiorniki radiowe i telewizyjne stanowiąc wyposażenie pomieszczeń hotelowych były wykorzystywane w działalności gospodarczej Skarżącej. Pojęcie działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę należy więc odnieść, do działalności której przedmiotem są nie tylko czynności związane bezpośrednio z wykonywaną działalnością gospodarczą, czyli prowadzące do uzyskania dochodu, lecz także te, które mają na celu stworzenie ku temu warunków. Nie przesądza to jednakże, że do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji w/w odbiorników należy stosować przepisy ustawy o swobodzie działalności.
Kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzana jest bowiem na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Przepis art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 w/w ustawy, a więc Poczta Polską S.A. (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Natomiast zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005r. jednostką Poczty Polskiej S.A uprawnioną do przeprowadzenia kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej.
Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę a więc Dyrektor COF, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 7 od decyzji, o której mowa w ust. 6, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności.
Zasadnie więc uznał Sąd I instancji, że kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie była kontrolą jej działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności. Kontrola ta dotyczyła bowiem przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich podmiotów.
Podkreślić należy, iż w ustawie z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 ) w przepisach art. 2 do art. 63, dokonano zmian w 62 ustawach regulujących różne rodzaje działalności gospodarczej. Zmiany te polegały na wprowadzeniu do 52 ustaw regulujących różne dziedziny działalności gospodarczej, przepisów nakazujących stosowanie wprost zasad kontroli określonych w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności do działalności.
Taki sposób regulacji materii kontroli działalności gospodarczej wskazuje, iż ustawodawca dokonał kompleksowego uregulowania zasad kontroli przeprowadzanych w poszczególnych rodzajach działalności gospodarczej, nakazując stosowanie do tych kontroli przepisów zamieszczonych w rozdziale 5 ustawy o działalności gospodarczej.
Wśród ustaw co do których dokonano zmian polegających na wprowadzeniu obowiązku dokonywania kontroli zgodnie z przepisami rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności, nie wymieniono m.in ustawy o opłacie abonamentowej. Tym samym brak jest więc w przepisach tej ustawy przepisu odsyłającego w zakresie kontroli, do przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności.
Uznać więc należy, iż wolą ustawodawcy było wyłączenie stosowania regulacji ustawy o swobodzie działalności, dotyczącej kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, w odniesieniu do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.
Tym samym uznać również należy, iż przepisy ustawy o opłacie abonamentowej zawierają uregulowania odrębne, w stosunku do przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dotyczące kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, w odniesieniu do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, a w konsekwencji do kontroli w tym zakresie nie stosuje się przepisów ustawy o swobodzie działalności.
Tak więc zarzuty sformułowane w punktach I.1-4 i II 1-4 należy uznać za nieuzasadnione, wobec przyjęcia, iż przepisy o kontroli zawarte w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych określonej w ustawie o opłacie abonamentowej.
Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny stan prawny. W treści uzasadnienia Skarżąca wskazała, iż w związku z powyższym decyzja ta winna być uchylona przez organ na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 albo art. 138 § 2 k.p.a.
Nie ulega wątpliwości, iż rozporządzenie z 7 lipca 2005 r. utraciło moc z dniem 11 października 2013 r., podczas gdy decyzję organ I instancji wydał [...] października 2013 r. (po 11 października). Jednakże, co należy podkreślić, za datę zdarzenia, do której należy odnosić obowiązywanie zastosowanych przepisów prawa, należy przyjąć datę kontroli obowiązku rejestracji odbiorników RTV w hotelu Skarżącej. Kontrola ta miała miejsce 25 czerwca 2013 r., a wówczas rozporządzenie z dnia 7 lipca 2013r. obowiązywało.
Przepisy nowego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi ( Dz.U 2013 poz. 1140), wobec braku przepisów przejściowych, zawartych w tym akcie, mają więc zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po ich wejściu w życie. Natomiast do zdarzeń prawnych powstałych wcześniej mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 7 lipca 2005r. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06)
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.