II GSK 929/22

II GSK 929/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska /przewodniczący/
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3057/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-03-03
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 145 § 3, art. 153.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzzw.
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 919
w art. 32b ust. 5, art. 32f.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 4 ust. 1, art. 5, art. 7, art. 12 ust. 2.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 § 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3057/21 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 października 2021 r. nr BP.54.17.2021.0949.BTM.2977 w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S. Sp. z o.o w R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r., uwzględnił skargę S. Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 października 2021 r. nr BP.54.17.2021.0949.BTM.2977 w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 14 lipca 2021 r.; umarzając postępowanie administracyjne oraz zasądzając koszty postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w dniu 21 października 2019 r. stronie zostało udzielone świadectwo kierowcy o numerze [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważne od dnia 21 października 2019 r. do dnia 14 października 2021 r., w którym jako kierowca został wskazany obywatel Białorusi H. V..
Spółka wezwana została do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy, o których mowa w art. 32b ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej: u.t.d.) - dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne.
W odpowiedzi skarżąca przedstawiła dokumenty ZUS RCA za okres od października 2019 r. do lutego 2020 r. oraz od maja 2020 r. do października 2020 r. oraz za marzec 2020 r. z kodem tytułu ubezpieczenia 30 00. Oświadczyła, że H. V. świadczył pracę na jej rzecz okresach od 10 października 2019 r. do 29 lutego 2020 r. oraz od 22 maja 2020 r. do chwili obecnej, a przerwa w zatrudnieniu spowodowana była koniecznością wyrobienia nowej wizy. W związku z tym strona nie posiadała dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy w okresie od 1 marca 2020 r. do 21 maja 2020 r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia 14 lipca 2021 r., cofnął powołane na wstępie świadectwo kierowcy oraz zawiesił wydawanie spółce nowych świadectw kierowców przez okres roku.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 21 maja 2020 r. kierowca nie był zatrudniony w przedsiębiorstwie strony. Stwierdził, że skarżąca przestała spełniać warunki do posiadania świadectwa kierowcy o numerze [...] po dniu 29 lutego 2020 r., tj. po dniu, w którym przestała legalnie zatrudniać kierowcę i opłacać za niego składki na ubezpieczenie społeczne. Kierowca został ponownie zatrudniony u strony w dniu 22 maja 2020 r. i wówczas powstał także obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne tego kierowcy. Zdaniem organu w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 21 maja 2020 r. spółka nie była uprawniona do posiadania wymienionego świadectwa w związku z czym niewłaściwie je wykorzystywała. Skutkiem takiego postępowania było, stosownie do treści art. 32f ust. 2 u.t.d., cofnięcie spornego świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowcy przez okres roku.
Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję wskazał, że skarżąca spółka otrzymała świadectwo kierowcy o numerze [...] na okres od 21 października 2019 r. do 14 października 2021 r., w dniu 21 października 2019 r. Nie było w sprawie sporne, w ocenie Sądu, że wydana decyzja organu odwoławczego, została doręczona stronie w dniu 20 października 2021 r.
W ocenie Sąd, jeśli przed doręczeniem decyzji organu odwoławczego, wygasło świadectwo kierowcy z powodu upływu okresu na który zostało udzielone, przez co nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, wówczas wydane w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie, nie wywołuje skutku prawnego w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy jak i o zawieszeniu przedsiębiorcy, wydawania świadectw kierowców na okres roku. Sąd stwierdził, że powołane świadectwo wygasło wskutek upływu terminu jego ważności z dniem 14 października 2021 r. a nie z chwilą doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Zauważył przy tym, że wygaśnięcie świadectwa nastąpiło, co prawda 1 dzień po wydaniu w sprawie zaskarżonej decyzji, ale przed jej doręczeniem (20 października 2021 r.). Oznaczał to, że zaskarżona decyzja, nie wyeliminowała z obrotu prawnego świadectwa, które już nie istniało w porządku prawnym, wobec czego zaskarżona decyzja, nie mogła wywołać dodatkowego skutku w postaci zawieszenia wydawania świadectw kierowcy na okres roku. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.32b ust.1 u.t.d., art.32 f ust.2 u.t.d. oraz art.16 ust.2 pkt 1 u.t.d. w związku z art.32b ust.7 u.t.d.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art.135 oraz art. 145 § 3, a także art. 200, art. 205 § 2, art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Główny Inspektor Transportu Drogowego, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 110 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na rozpatrywaniu w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności, w szczególności niezasadnym samodzielnym ustaleniu przez WSA stanu faktycznego na podstawie okoliczności i faktów, które w związku z treścią art. 15zzzw pkt 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, dalej: ustawa COVID-19) nie wystąpiły w niniejszej sprawie po dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji;
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 3 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 32f ust. 2 u.t.d., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15zzzw pkt 4 ustawy COVID-19, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie, iż zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania, podczas gdy decyzja w momencie jej wydania była zgodna z prawem nadawała się do wykonania i nie nastąpiła następcza niemożność wykonania decyzji, a tym bardziej podstawa do umorzenia postępowania, co więcej Sąd błędnie ustalił, że świadectwo kierowcy wygasło po wydaniu decyzji i jednocześnie pominął, że decyzja kreuje również wykonalny obowiązek organu w zakresie zawieszenia wydawania świadectw kierowcy;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 32b ust. 1, art. 32f ust. 2 oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 u.t.d. w związku z art 32b ust. 7 u.t.d. w zw. z art. 107 § 3 i art. 110 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że aby organ mógł zgodnie z prawem wydać decyzję na podstawie art. 32f ust. 2 u.t.d. kluczowe znaczenie ma data doręczenia decyzji a nie data jej wydania bowiem niezbędne jest ustalenie czy skutek decyzji w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy nastąpi przed upływem terminu wygaśnięcia świadectwa kierowcy, podczas gdy zarówno z wykładni literalnej i celowościowej ww. przepisów wynika, że prawidłowość orzeczenia przez organ na podstawie art. 32f ust. 2 u.t.d. regulowana jest datą wydania decyzji o cofnięciu świadectwa kierowcy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowcy od daty doręczenia decyzji;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32f ust. 2 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na tym, że ustalonego stanu faktycznego w sprawie błędnie nie podciągnięto pod hipotezę art. 32f ust. 2 u.t.d. podczas gdy w momencie wydania decyzji wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały wypełnione a decyzja nadawała się do wykonania;
5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15zzzw pkt 4 ustawy COVID-19 w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dnia 20 marca 2020 r., (Dz.U. z 2020 r., poz. 491) poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie a w konsekwencji uznanie, że świadectwo kierowcy wygasło w dniu 14 października 2021 r., na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 32b ust. 7 u.t.d.
Podnosząc te zarzuty skażacy kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całosci wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponowmego rozpoznania Sądowi I instacnji. Organ wniósł rówież o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty skutecznie podważają prawidłowość zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.
Podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, w swojej istocie sprowadzają się do kwestii zanegowania oraz wykazania za błędne stanowiska Sądu I instancji, który uchylając wydane w sprawie decyzje i umarzając postępowanie administracyjne stwierdził, że w związku z datą wygaśnięcia spornego w sprawie świadectwa kierowcy oraz datą wydania ostatecznej decyzji Inspektora, przede wszystkim zaś datą jej doręczenia stronie skarżącej, zakwestionowane rozstrzygnięcie nie wyeliminowało z obrotu prawnego świadectwa, które już nie istniało, wobec czego nie mogło ono wywołać skutku w postaci zawieszenia wydawania świadectw kierowcy na okres roku.
Mając powyższe na uwadze, uznając charakter zarzutów skargi kasacyjnej za komplementarne, rozpoznane zostaną one łącznie.
Jak już wspomniano, podstawą uchylenia przez Sąd I instancji wydanych w sprawie decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego było stwierdzenie, że świadectwo kierowcy o numerze [...], wygasło w dacie wydania zaskarżonej do sądu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 października 2021 r., ale nie istniało już w obrocie prawnym w dniu doręczenia spółce decyzji, tj. w dniu 20 października 2021 r., z uwagi na fakt, iż z dniem 14 października utraciło swoją ważność. Na tej podstawie Sąd I instancji stwierdził, że sporna decyzja nie mogła wywołać skutku prawnego w postaci zawieszenia wydawania świadectw kierowcy na okres roku.
Skarżący kasacyjnie organ w opozycji do tego stanowiska wskazał, że Sąd I instancji, najogólniej rzecz ujmując, nie wziął pod rozwagę dokonując kontroli i oceny sprawy administracyjnej okoliczności związanych z obowiązywaniem przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Dokonując analizy sprawy w powołanym aspekcie, wynikającym z podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej, zgodzić się należy z organem, że Sąd I instancji całkowicie pominął powołaną okoliczność skutkiem, czego była wadliwa rekonstrukcja stanu faktycznego sprawy i następcze, również wadliwe, stwierdzenie zaistnienia podstaw do zastosowania w sprawie norm wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 153 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a.
Udzielone skarżącej spółce świadectwo kierowcy o numerze [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, było ważne od dnia 21 października 2019 r. do dnia 14 października 2021 r.
Obowiązywało ono w czasie gdy w życie weszła powołana ustaw COVID-19 (8 marca 2020 r.). Zgodnie z przepisem art. 15zzzw tej ustawy, w przypadku gdy ważność świadectwa kierowcy (pkt 4 przepisu) upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.
Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, które weszło w życie z dniem 16 maja 2022 r., odwołano na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia).
Zestawienie powołanych regulacji wskazuje, że sporne świadectwo kierowcy o numerze [...] wydane zostało i obowiązywało w reżimie przepisów ustawy COVID-19. Zakreślona w świadectwie końcowa data jego ważności - data wygaśnięcia – również podlegała reżimowi powołanej ustawy, jej art. 15zzzw. Oznaczało to, że świadectwo to pomimo, określonej w nim daty obowiązywania, utrzymywało swoją ważność do czasu upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Jak już wskazano stan pandemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskie przestał obowiązywać z dniem 16 maja 2022 r. skutkiem czego świadectwo traciło swoją moc z dniem 14 lipca 2022 r.
Taki stan sprawy, ukształtowany przepisami ustawy COVID-19 oraz rozporządzenia w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, powodował, odmiennie od ustaleń Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja, zarówno w dacie jej wydania (13 października 2021 r.) jak i jej skutecznego doręczenia stronie (20 października 2021 r.) dotyczyła i rozstrzygała o istniejącym w obrocie prawnym świadectwie kierowcy o numerze [...].
Nie zaistniały zatem w sprawie podstawy do uchylenia wydanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia 13 października 2021 r. oraz 14 lipca 2021 r., jak również nie zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego z przywołanych przyczyn, jakimi kierował się w swoim wyroku Sąd I instancji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, przede wszystkim zaś niekwestionowany na żadnym etapie postępowania sądowego i administracyjnego stan faktyczny sprawy uznać należy jej istotę za wyjaśnioną w stopniu co najmniej dostatecznym i umożlwiającym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie skargi w ramach kompetencji wynikającej z treści art. 188 p.p.s.a.
Nie jest sporne w sprawie, że w okresie obowiązywania świadectwa kierowcy nr [...], udzielonego stronie, w którym jako kierowca został wskazany obywatel Białorusi H. V., a który w czasie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 21 maja 2020 r. nie był zatrudniony w spółce. Oznaczało to, że skarżąca we wskazanym okresie przestała legalnie zatrudniać wymienionego kierowcę i opłacać za niego składki na ubezpieczenie społeczne.
Konsekwencją takiego stanu faktycznego była okoliczność niespełniania przez przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy wymagań o których mowa w art. 32b ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, w czasie gdy dysponował on świadectwem o wskazanym numerze.
Jak bowiem wynik z treści art. 32b ust. 2 u.t.d., świadectwo kierowcy organ wydaje na wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję wspólnotową. Stosownie zaś do zapisów ustępu 5 powołanego przepisu do wniosku, o którym mowa w ustępie 2, przedsiębiorca obowiązany jest dołączyć między innymi kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy (pkt 5).
Przepis art. 32f u.t.d. przewiduje uprawnienie dla Głównego Inspektora Transportu Drogowe do przeprowadzenia w każdym czasie kontroli, poprzez wezwanie przedsiębiorcy do przedstawienia stosownych dokumentów, spełniania wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5 ustawy.
W ustępie 2 art. 32f u.t.d. przewidziano natomiast, że w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.
Konkludując, nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okresie obowiązywania świadectwa kierowcy, od 21 października 2019 r. do 14 października 2021 r. (przedłużonego mocą ustawy COVID-19, o czym była już mowa) skarżąca spółka przestała spełniać wymogi określone w art. 32b ust. 5 u.t.d. w zakresie dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy w związku z zaprzestaniem zatrudnienia kierowcy wskazanego w świadectwie, przez okres 1 marca 2020 r. do dnia 21 maja 2020 r. W związku z tym, organ zobligowany był, na mocy art. 32f ust. 2 ustawy, do cofnięcia wydanego świadectwa numer [...] oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowcy przez okres roku.
Odnosząc się do argumentacji skargi związanej z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72) zauważyć należy, że literalne brzmienie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia wskazuje, że sankcje określone w tym przepisie muszą zostać nałożone w przypadku poważnego naruszenia, przy czym za poważne naruszenie ustawodawca nakazuje uznać wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców. Pozyskiwanie świadectwa kierowcy w sytuacji niespełnienia warunków stanowiących podstawę jego wydania lub na skutek podania nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, stanowi o niewłaściwym wykorzystywaniu przez przedsiębiorcę tego świadectwa. Jak zauważa się w orzecznictwie niewłaściwe wykorzystywanie świadectwa kierowcy poprzez niespełnienie warunków stanowiących podstawę jego wydania, prowadzi do bardzo poważnego naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 509/21).
Przywołane stanowisko należy odnieść również do już wydanych, a więc istniejących w obrocie prawnym świadectw kierowcy, co z kolei koresponduje z przepisami art. 5 i art. 7 rozporządzenia.
W przepisie art. 5 ust. 1 i 2 mowa jest bowiem o elemencie (okoliczności), stanowiącym podstawę i warunek konieczny wydania świadectwa kierowcy, a którym jest legalność zatrudnienia kierowcy lub legalny sposób korzystania z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis ten przewiduje, akcentując, że świadectwo kierowcy jest ważne jedynie, gdy spełnione są warunki, na których zostało wydane.
Regulacja zawarta w art. 7 ust. 2 rozporządzenia, przewiduje natomiast, że właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz: przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1 (lit. a) lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy (lit. b).
Brak jest w świetle powołanych regulacji prawa wspólnotowego oraz przepisów prawa krajowego podstaw do stwierdzenia aby organ w ramach wydanych w sprawie decyzji dopuścił się, stosując normę zawartą w ustawie o transporcie drogowym naruszenia przepisów prawa unijnego – rozporządzenia 1072/2009.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w toku postępowania prowadzonego przez organ doszło do naruszenia przepisów procedury w tym podnoszonego w skardze art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera bowiem wszystkie wymagane powołanym przepisem elementy zaś motyw decyzji wyjaśniają zarówno jej podstawę prawną, jak i stan sprawy, którego subsumpcja pod niewadliwie zinterpretowane przepisy prawa umożliwiła organowi wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Powyższe czyni niezasadną wniesioną przez stronę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 października 2021 r., skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach, jak w punkcie 3 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).