II GSK 925/23

II GSK 925/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Gd 351/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-01-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 450
art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "O." Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 351/22 w sprawie ze skargi "O." Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 grudnia 2021 r. nr SKO.473.78.2021 w przedmiocie rejestracji samochodu ciężarowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 351/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent Miasta Gdyni na skutek wniosku B. Sp. z o.o. w W. o rejestrację samochodu ciężarowego marki R. wydał w dniu [...] października 2017 r. decyzję w sprawie rejestracji czasowej pojazdu, wydając pozwolenie czasowe, znaki legalizacyjne, nalepkę kontrolną na szybę oraz tablice rejestracyjne [...]. Nie wydano decyzji o rejestracji stałej.
W dniu 12 maja 2021 r. B. Sp. z o.o. w W. wniosła o umorzenie postępowania w sprawie rejestracji pojazdu w związku ze zbyciem przedmiotowego pojazdu, dołączając fakturę z dnia 16 listopada 2020 r. wystawioną przez B. Sp. z o.o. na nabywcę – C. L. Z. , M. N. s.c.
Prezydent Miasta Gdyni, zgodnie z wnioskiem, umorzył postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu w dniu [...] maja 2021 r., unieważniając wydane oznaczenia pojazdu. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 28 maja 2021 r. W konsekwencji wycofane zostały tablice rejestracyjne [...] i określono pojazd jako niezarejestrowany terytorium RP.
Następnie wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu został złożony w dniu 12 października 2021 r. przez "A." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B.
Decyzją Starosty Słupskiego z dnia [...] października 2021 r. odmówiono rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na to, że załączniki do wniosku nie spełniają wymagań określonych w art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.; dalej jako "u.p.r.d.") oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U z 2017 r., poz. 2355 ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych").
Na skutek odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [....] grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że decyzja Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] maja 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu, mimo wpływu do organu wniosku o stwierdzenie jej nieważności, pozostaje decyzją ostateczną i wywiera ustanowione jej skutki prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku nie może odnosić się do kwestii merytorycznych dotyczących ważności tej decyzji, bowiem nie jest w tym zakresie właściwe miejscowo.
Skarżąca złożyła do Sądu pierwszej instancji skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przepisie art. 72 ust. 1 pkt 5 u.p.r.d. postanowiono, że rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. dowodu rejestracyjnego, jeżeli "pojazd był zarejestrowany". Podobne postanowienie zawarto w § 2 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych Aby uzyskać dowód rejestracyjny należy zatem doprowadzić do dokonania rejestracji pojazdu, przedkładając dokumenty wymienione w art. 72 ust.1 u.p.r.d.
Sąd potwierdził, że wobec powyższych przepisów czasowa rejestracja pojazdu nie jest "zarejestrowaniem pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" w rozumieniu art. 72 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. O rejestracji pojazdu na terytorium RP można mówić, gdy został wydany dowód rejestracyjny. Sąd przypomniał, że z akt administracyjnych i twierdzeń skarżącej nie wynikało, by doszło do rejestracji pojazdu w oparciu o art. 72 ust. 1 u.p.r.d w zw. z art. 73 ust. 1 u.p.r.d oraz do wydania dowodu rejestracyjnego.
Wobec tego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że rejestracja przedmiotowego pojazdu wymagała przedłożenia przez skarżącą także dokumentów określonych art. 72 ust.1 pkt 3 u.p.r.d., bowiem art. 72 ust.2 pkt 1 u.p.r.d. nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, a organ odwoławczy zaskarżoną decyzją prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu.
II
Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Na podstawie przepisu art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie:
1. art. 7, 9 i art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 u.p.r.d. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieodniesienie się do argumentacji strony oraz niezarejestrowanie pojazdu, mimo że wcześniej został on już zarejestrowany na terenie RP;
2. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażania (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1038 ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia"), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że ma on zastosowanie jedynie do pojazdów, które zostały już zarejestrowane, a jedynie nie da się ustalić daty ich rejestracji, podczas gdy z wskazanego przepisu nie wynika wskazane ograniczenie;
3. art. 71 ust. 1 u.p.r.d. poprzez odmowę rejestracji zakupionego przez skarżącą pojazdu;
4. art. 72 ust. 1 pkt. 3 u.p.r.d., poprzez wymaganie do rejestracji pojazdu używanego dokumentów, w związku z w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pojazd, który jest był uprzednio zarejestrowany obecnie jest wyrejestrowany i konieczne jest go ponowne zarejestrowanie;
5. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że zgłoszony we wniosku o rejestrację pojazd jest wyrejestrowanym, w sytuacji, gdy pojazd ten był już zarejestrowany, użytkowany, ubezpieczony i dopuszczony do ruchu drogowego;
6. art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa i odmowę rejestracji pojazdu nabytego pojazdu;
7. art. 64 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że odmowa rejestracji pojazdu nie narusza prawa własności skarżącego, podczas gdy pojęcie własności zawarte w Konstytucji RP winno być interpretowane szeroko i obejmować także m.in. korzystanie z rzeczy.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w tym przypadku organ administracji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W tym stanie rzeczy przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, najogólniej rzecz ujmując wynika, że przeprowadzone przez organ postępowanie i dokonane ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a także zaakceptowanie na ich podstawie oceny, dotyczącej zasadności utrzymania przez organ w mocy decyzji Starosty Słupskiego z dnia [...] października 2021 r.
W związku z powyższym na wstępie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przy tym, zauważyć należy, że z art. 176 § 1p.p.s.a. wynika, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać korespondujące ze stawianymi zarzutami ich rozwinięcie, co oznacza nie tylko obowiązek wskazania, które przepisy prawa zostały naruszone przez sąd administracyjny pierwszej instancji, lecz w odniesieniu do przepisów prawa materialnego również obowiązek wykazania na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie, a co więcej, jaka powinna być prawidłowa wykładnia oraz zastosowanie tych przepisów prawa (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w odniesieniu natomiast do przepisów postępowania, obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia) wpływu zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Podkreślić także należy, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty (por. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyroki NSA z dnia: 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
W skardze kasacyjne sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że dla zachowania wymogów zawartych w tym przepisie prawa konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art.71 ust.2 u.p.r.d. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieodniesienie się do argumentacji strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie precyzuje na czym miałaby polegać naruszenie wskazanych przepisów bowiem przytaczając treść przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i opisując przebieg postępowania nie wyjaśnia istoty tak przedstawionego zarzutu. Innych argumentów na poparcie podniesionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący nie przytoczył. Niezależnie od powyższego należy w pełnie zaakceptować prezentowane w orzecznictwie NSA stanowisko. że wzorcami kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne - np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej; uzasadnienie uchwały I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39).
Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika natomiast, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. W związku z tym zarzut ten należy uznać za niezasadny.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenia przepisów prawa materialnego, przypomnieć należy, że zarzuty oparte na wskazanej podstawie kasacyjnej powinny wykazać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany.
W tym stanie rzeczy, w ocenie NSA nie są również zasadne zarzuty opisane w punktach 2, 3 ,4 petitum skargi kasacyjnej.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowił przepis art.71 ust.1, art.72 ust.1 pkt 3 ustawy u.p.r.d. oraz § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonywał wykładni przepisu § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a tym samym oczywistym jest, że nie jest możliwe aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wskazanego przepisu prawa poprzez jego błędną wykładnię.
Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że na wniosek B. Sp. z o.o. w W. w dniu [...] października 2017 r. wydana została decyzja o czasowej rejestracji pojazdu będącego przedmiotem wniosku co do którego została wydana zaskarżona decyzja. Następnie pojazd ten w dniu 16 listopada 2020 r. został sprzedany przez B. Spółkę z o.o. w W. na rzecz C. L. Z., M. N. s.c. Po rozpatrzeniu wniosku B. Spółki z o.o. w W. , decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Prezydent Miasta Gdyni umorzył postępowanie o rejestrację przedmiotowego pojazdu, unieważniając wydane oznaczenia pojazdu. Konsekwencją tej decyzji, która stała się ostateczna [...] maja 2021 r., było wycofanie tablic rejestracyjnych i określenie tego pojazdu jako niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nabył pojazd od C. L. Z., M. N. s.c. w dniu 1 października 2021 r. i wystąpił z wnioskiem o rejestrację w dniu 12 października 2021 r.
W ocenie organu podejmującego decyzję o odmowie rejestracji samochodu ciężarowego skoro świadectwo zgodności WE w dacie złożenia wniosku straciło swoją ważność, a skarżący nie uzupełnił wniosku i nie złożył ważnego świadectwa zgodności dotyczącego przedmiotowego pojazdu, to tym samym nie przedstawił dokumentów wymaganych przez przepisy prawa przy składaniu wniosku o rejestrację pojazdu. Podkreślić należy, że skarżący nie zakwestionował okoliczności dotyczącej utraty ważności świadectwa zgodności WE.
Zgodnie z treścią art.71 ust.1 u.p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust.3. Z kolei art. 72 ust.1 pkt 1-6a ustawy wyraźnie wskazuje jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o rejestrację pojazdu. Wśród tych dokumentów art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy wskazuje na świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane.
Obowiązek załączenia do wniosku o rejestrację pojazdu świadectwa zgodności WE został wyłączony w stosunku do pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - art. 72 ust.2 pkt 1 u.p.r.d.
Jednocześnie należy zauważyć, że w art. 74 ustawy u.p.r.d. zostały uregulowane sytuacje, kiedy i w jaki sposób dokonuje się czasowej rejestracji pojazdu.
Z powyższych przepisów, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że pozwolenia czasowego nie można utożsamiać z dowodem rejestracyjnym, chociaż oba są dokumentami dopuszczającymi pojazd do ruchu. Pozwolenie czasowe z urzędu wydaje organ po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu i jest ono ważne nie dłużej niż 30 dni (art. 74 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.r.d.). Natomiast dowód rejestracyjny spełnia dwojakiego rodzaju rolę. Potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że czasowa rejestracja pojazdu nie może być utożsamiana z rejestracją pojazdu, o której mowa w art. 72 u.p.r.d., a tym samym umorzenie postępowania o rejestrację pojazdu w stosunku do którego wcześniej wydano pozwolenie czasowe powoduje, że pojazd nie jest pojazdem zarejestrowanym. To z kolei skutkuje tym, że w stosunku do takiego pojazdu wymagane jest, aby wnioskodawca dołączył do wniosku o rejestrację ważne świadectwo zgodności WE. Brak takiego dokumentu obliguje organ do wydania decyzji o odmowie rejestracji pojazdu.
Ponadto podkreślić należy, że nie jest zasadny zarzut odnoszący się do błędnej wykładni art.64 Konstytucji RP, w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni wskazanego przepisu ustawy zasadniczej w zakresie przedstawionym przez kasatora w petitum skargi kasacyjnej.
Również za niezasadny uznać należy zarzut skargi kasacyjnej opisany w punkcie 6 petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie podnosząc ten zarzut wskazuje na naruszenie art.32 Konstytucji RP. W ocenie kasatora Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę równości odmawiając rejestracji pojazdu. Zarzut ten nie jest sformułowany prawidłowo, ponieważ art. 32 Konstytucji składa się z dwu jednostek redakcyjnych, dotyczących zasady równości i zakazu dyskryminacji, a w zarzucie brak jest koniecznego dla prawidłowego sformułowania zarzutu wskazania, który lub które z przepisów zostały naruszone. Jednakże rozwinięcie zarzutu pozwala na stwierdzenie, że skarżący kasacyjnie dopatruje się naruszenia zasady równości, przy czym nie przedstawia w tej kwestii żadnego uzasadnienia, brak jest wykazania w jaki sposób Sąd pierwszej instancji miałby dopuścić się naruszenia wskazanej zasady.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.