II GSK 92/08

II GSK 92/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Ol 991/06 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2007-04-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 107 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 991/06 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 991/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy.
Sąd I instancji przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan sprawy podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Starosta S., działając na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 508, poz. 908 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., skreślił W. K. z ewidencji instruktorów nauki jazdy oraz unieważnił jego legitymację instruktora. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 13 kwietnia 2006 r. został powiadomiony przez Sąd Rejonowy w O. VII Wydział Karny o prawomocnym wyroku tegoż Sądu z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt VII K 1846/02, w którym orzeczono wobec W. K. karę pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres trzech lat i jednocześnie, na podstawie art. 41 § 1 i 2 k.k., orzeczono zakaz wykonywania zawodu instruktora nauki jazdy przez okres dwóch lat. Z treści tego wyroku wynika, że Sąd w O. uznał za udowodnione osiągnięcie przez oskarżonego korzyści majątkowej za pośrednictwo w załatwieniu pozytywnego zaliczenia egzaminu na prawo jazdy kat. B Z. W. H. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe zawiadomienie stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie z urzędu. Zauważył, że w świetle art. 107 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, starosta ma obowiązek skreślenia z ewidencji instruktora w przypadku rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. W ocenie Starosty S., wykorzystywanie pełnionej funkcji instruktora nauki jazdy i oferowanie pośrednictwa w załatwieniu pozytywnego wyniku egzaminu miało bezpośredni oczywisty związek z naruszeniem przepisów o szkoleniu kierowców. Rolą nauczyciela nie było bowiem uczenie zachowań przestępczych, "kupowanie" egzaminów i korumpowanie egzaminatorów je przeprowadzających.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Starosta S. w sposób prawidłowy dokonał oceny przesłanek obligujących do skreślenia W. K. z ewidencji instruktorów. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 107 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym nie pozostawia organowi rejestrującemu instruktorów nauki jazdy swobody. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w przypadku wystąpienia opisanych w nim przesłanek, organ jest zobowiązany do wszczęcia postępowania w przedmiocie skreślenia instruktora z ewidencji. Kolegium uznało, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki te wystąpiły i w związku z powyższym uznał decyzję organu I instancji za prawidłową.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., zarzucając jej naruszenie art. 107 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisów art. 7, art. 8 oraz art. 75 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie zachowanie polegające na pośredniczeniu w załatwieniu zaliczenia egzaminu na prawo jazdy nie stanowi naruszenia zasad szkolenia. Zauważył, iż zgodnie z poglądami przedstawicieli doktryny, naruszenie zasad szkolenia ma miejsce w przypadku pobieżnego omawiania tematów wchodzących w zakres szkolenia, niezrealizowania programu szkolenia, skracania godzin przeznaczonych na jazdę, jak również w przypadku nieprzestrzegania przepisów regulujących sposób i organizację szkolenia. Skarżący zauważył jednocześnie, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie stawia instruktorom wymogu nieskazitelności charakteru, czy też niekaralności, z wyjątkiem niekaralności za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Oddalając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. stwierdził, że orzekające w sprawie organy obu instancji słusznie uznały, iż podjęcie się pośredniczenia w załatwieniu pozytywnego zaliczenia egzaminu na prawo jazdy w zamian za korzyść majątkową od kursantki, którą szkolił skarżący i przyjęcie od niej środków pieniężnych z tego tytułu, stanowi rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Rolą instruktora nauki jazdy, co podkreślił Sąd, jest skuteczne prowadzenie zajęć dydaktycznych, a w przypadku stwierdzenia podczas egzaminu wewnętrznego braku wiedzy i umiejętności kursanta niewydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i niedopuszczenie go do egzaminu państwowego. Podjęcie się przez skarżącego pośredniczenia w załatwieniu pozytywnego zaliczenia egzaminu, czyli de facto podjęcie się ingerencji w jego przebieg, niezależnie od tego, czy inicjatorem tych działań jest kursant, czy też instruktor oraz, czy przedmiotowa propozycja ma miejsce w trakcie szkolenia, czy też po jego zakończeniu, powinno być traktowane jako rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia, tym bardziej, że działanie takie świadczy pośrednio także o tym, że w ocenie instruktora kursant nie jest przygotowany do egzaminu państwowego w sposób należyty, wystarczający do zdania tego egzaminu bez niedozwolonej pomocy osób trzecich.
Sąd I instancji zauważył, ze skoro przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu przepisów w zakresie szkolenia stanowią takie okoliczności faktyczne jak niezrealizowanie programu nauczania osoby ubiegającej się o uprawnienia do kierowania pojazdem, skracanie godzin przeznaczonych na jazdę, czy też zaniechanie nauki praktycznej jazdy, to tym bardziej za taką okoliczność uznać należy sprzeczne z prawem podjęcie się przez instruktora pośredniczenia w załatwieniu pozytywnego zaliczenia egzaminu. Nielogicznym byłoby bowiem założenie, że ustawodawca zamierza karać pozbawieniem prawa wykonywania zawodu instruktorów, którzy skrócili kursantom godziny przeznaczone na jazdę, zaś nie pozbawia prawa wykonywania zawodu instruktorów obiecujących kursantom pozytywne zaliczenie egzaminu państwowego w zamian za korzyść majątkową. Potwierdzeniem tego rozumowania są, zdaniem Sądu, przepisy aktu wykonawczego do ustawy - Prawo o ruchu drogowym - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.), które z wyjątkami weszło w życie z dniem 10 stycznia 2006 r. Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, umieszczonym w rozdziale 3 zatytułowanym "Szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami", instruktor prowadzący nie może ingerować w przebieg egzaminu państwowego na prawo jazdy. W rozporządzeniu tym, w sposób wyraźny sformułowany został zatem zakaz, który wydawałoby się powinien być dla instruktorów nauki jazdy oczywisty i którego naruszenie powinno skutkować skreśleniem instruktora z ewidencji.
Sąd uznał za nieuzasadnione twierdzenie, że zachowanie skarżącego oceniać należało wyłącznie w płaszczyźnie odpowiedzialności karnej. Stwierdził, że wykreślenie z ewidencji instruktorów nauki jazdy na podstawie przywoływanego już wyżej art. 107 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym oraz środek karny z art. 39 pkt 2 k.k. w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu, to dwie odrębne i nie wyłączające się nawzajem instytucje prawa. Przesłanką skreślenia instruktora z ewidencji na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy jest rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia. Środek karny w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu może być natomiast orzeczony na okres od roku do 10 lat, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem (art. 41 § 1 k.k.). W kontrolowanej przez Sąd sprawie instytucje te zazębiają się wprawdzie, albowiem przestępstwo popełnione przez skarżącego, za które Sąd orzekł dwuletni zakaz wykonywania zawodu, stanowi jednocześnie rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia, którego skutkiem jest również pozbawienie skarżącego możliwości wykonywania zawodu przez dwa lata, lecz nie oznacza to, że orzeczenie Sądu o zakazie wykonywania zawodu instruktora nauki jazdy zwalniało starostę z obowiązku wykreślenia go z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidywały bowiem takiej możliwości.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, W. K. zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie, w przypadku niepodzielenia zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. przepisów postępowania - uchylenie wyroku Sądu I instancji oraz poprzedzających ten wyrok decyzji organów I i II instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię,
2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez niedostrzeżenie naruszeń przepisów postępowania przez organ administracji, tj. art. 7 , art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.,
- art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy występowały wyżej wskazane wady w postępowaniu administracyjnym, które mogły istotnie wpływać na wynik sprawy,
- art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez faktyczne nierozpoznanie sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że przepis art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym ma charakter restrykcyjny, stąd powinien być interpretowany ściśle, a niedopuszczalna byłaby jego wykładnia rozszerzająca. W związku z powyższym, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że zachowanie polegające na pośredniczeniu w załatwieniu zaliczenia egzaminu na prawo jazdy, stanowiło naruszenie zasad szkolenia, skoro zachowanie to nie mieści się w tym zakresie działania. Chodzi bowiem tu jedynie o sytuacje, gdy instruktorowi można postawić zarzut przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia, czy też naruszenia zasad sztuki w trakcie szkolenia.
Skarżący wskazał, że zgodnie z wszelkimi zasadami przygotowywał uczestników kursu na prawo jazdy do egzaminu końcowego, zauważając jednocześnie, iż stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że zachowanie skarżącego objęte zarzutem w sprawie karnej, świadczyło o tym, iż kursant nie był przygotowany do egzaminu państwowego nie było poparte żadnym dowodem.
Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie stawia instruktorom wymogu nieskazitelności charakteru, czy niekaralności - co jest charakterystyczne dla zawodów zaufania publicznego. W art. 105 ust. 2 ustawy enumeratywnie zostały wyliczone wymogi, jakie musi spełniać osoba będąca instruktorem. Wymaganie niekaralności ograniczone zostało do niekaralności za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Oznacza to tym samym, że instruktorem może być osoba karana za przestępstwo płatnej protekcji. Przepis art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie może stanowić podstawy do zaostrzania, czy wymierzania dodatkowej sankcji.
Skarżący stwierdził również, że z treści wydanych w jego sprawie decyzji nie wynika, by organy prowadzące postępowanie dążyły do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wydając zakwestionowane orzeczenie organy bazowały jedynie na treści zarzutu i czynu przypisanego skarżącemu. Pozostałe okoliczności, jak np. ustalenia w zakresie tego, w jaki sposób doszło do popełnienia czynu, zostały pominięte. W ocenie skarżącego, takie procedowanie naruszyło powołane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie dostrzegając naruszenia ww. przepisów postępowania przez organy administracji, które istotnie mogło wpływać na wynik sprawy, sam naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego -wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w związku z oparciem skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w treści art. 174 p.p.s.a., w pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie strony składającej skargę kasacyjną organy administracji publicznej nie dążyły do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a brały pod uwagę jedynie treść zarzutu i czynu przypisanego skarżącemu, bez ustalenia w jaki sposób doszło do popełnienia tego czynu. Zarzut naruszenia przepisów postępowania jest zgłaszany wówczas, gdy strona kwestionuje stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Jednocześnie podkreślić należy, że nie każde naruszenie przez organy administracji publicznej powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego może uzasadniać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a jedynie takie naruszenie wymienionych wyżej przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, decyduje o skuteczności tego zarzutu. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszą się do obowiązków organu administracji publicznej w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny. Wskazując na naruszenie tych przepisów prawa nie wystarczy jedynie stwierdzić, że wymienione wyżej przepisy nakładają określone obowiązki oraz, że organ nie wywiązał się z nałożonych przez ustawodawcę obowiązków ale konieczne jest wykazanie, że dokonane ustalenia stanu faktycznego uniemożliwiają skonfrontowanie z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie oraz, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że ogólnikowe twierdzenia skarżącego o naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania nie mogą być uznane za okoliczności świadczące o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.) dokonywana jest przez sąd w pełnym zakresie. Wobec tego, skoro sąd nie jest związany granicami zaskarżenia, to żadna część zaskarżonej decyzji (aktu) nie korzysta z domniemania prawidłowości. Granice rozpoznania wyznaczone są wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, które stanowi ogół elementów stosunku administracyjnoprawnego, będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Zatem sąd administracyjny może uwzględnić skargę z innych powodów niż zarzucane. Do naruszenia tego przepisu doszłoby więc, gdyby Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy. Taka sytuacja w rozpatrywanej nie miała miejsca. Brak jest także podstaw do uzasadniania tego zarzutu niewłaściwą wykładnią przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 p.p.s.a. jest bezzasadny. Oznacza to także, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny oddala skargę, jeżeli stwierdzi, że zaskarżony akt lub czynność nie narusza prawa.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego są niezasadne. W omawianym zakresie strona skarżąca wskazuje na błędną wykładnię przepisu art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 107 ust. 1 ww. ustawy zawiera zamknięty katalog przyczyn uzasadniających skreślenie instruktora z ewidencji. Wśród opisanych przyczyn zezwalających Staroście na podjecie decyzji o skreśleniu instruktora z ewidencji ustawa wskazuje także na sytuację, w której instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia - art. 107 ust. 1 pkt 4. Z rażącym naruszeniem przepisów mamy do czynienia wówczas, gdy jest ono oczywiste, jaskrawe i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w konkretnej dziedzinie. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że mówiąc o przepisach w zakresie szkolenia, ustawodawca wskazał na przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz na przepisy zawarte w aktach wykonawczych do ustawy. W oparciu o ustawową delegację zawartą w art. 115 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.). Stosownie do treści § 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, instruktor prowadzący szkolenie nie może ingerować w przebieg części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu 13 kwietnia 2006 r. organ administracji publicznej został powiadomiony przez Sąd Rejonowy w O., iż w dniu 31 maja 2004 r. w sprawie o sygnaturze akt VII K 1846/02 zapadł prawomocny wyrok, mocą którego skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej w zamian za pośredniczenie w załatwieniu pozytywnego zaliczenia egzaminu na prawo jazdy kategorii B dla Z. W. H. Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, iż zachowanie strony wnoszącej skargę kasacyjną stanowiło rażące naruszenie przepisów szkolenia. Skarżący będąc instruktorem nauki jazdy winien nie tylko dbać o zrealizowanie programu szkolenia, ale dbając o jego realizację, nie powinien ingerować w przebieg egzaminu praktycznego, aby uniknąć sytuacji, w których nie ma możliwości sprawdzenia praktycznych umiejętności kandydata na kierowcę. Odmienne zachowanie skarżącego, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, rażąco naruszało przepisy, o których mowa w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a w szczególności przepis § 15 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.