II GSK 916/19

II GSK 916/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Jacek Czaja
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1282/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-04-09
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 124 par. 1 pkt 4, art. 141 par. 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51 art. 13 ust. 3.
DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
Dz.U. 2016 poz 1489
art. 97, art. 98 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 2 pkt 27, art. 96 ust. 3, art. 95 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 i 3.
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1. "N." S.A. w W., 2. E. S.A. w W., 3. A.-N. S.A. w P., 4. C. P. S.A. w W., 5. "T." Sp. z o.o. w Ł., 6. P. I. K. E. w W., 7. V. S.A. w G., 8. U. P. Sp. z o.o. w W., 9. I. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1282/17 w sprawie ze skarg: 1. N. S.A. w W., 2. E. Sp. z o.o. w W., 3. A.-N. S.A. w P., 4. C. P. S.A. w W., 5. I. T. S.A. w W., 6. P. I. K. E. w W., 7. e-T. Sp. z o.o. w W., 8. U. P. Sp. z o.o. w W., 9. "E." Sp. z o.o. w R. Ś. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 14 kwietnia 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2008 oraz ustalenia wskaźnika procentowego tego udziału oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018 r., oddalił skargi N. S.A. w W., E. Sp. z o.o. w W. (obecnie E. S.A. w W.), A.-N. S.A. w P., C. P. S.A. w W., I. T. S.A. w W., P. I. K. E. w W., e-T. Sp. z o.o. w W., U. P. Sp. z o.o. w W., "E." Sp. z o.o. w R. Ś. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 14 kwietnia 2017 r., w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2008, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat.
Sąd I instancji orzekał w następujący stanie sprawy:
Prezes UKE decyzją z dnia 24 maja 2011 r. przyznał T. P. S.A. w W. dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1489, ze zm., dalej: p.t.) za rok 2008 w kwocie 1.829.836 złotych. W pozostałym zakresie organ odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez T.P.
W wyniku rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy organ, decyzją z dnia 6 września 2011 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie, od którego skarga wniesiona przez T. P. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/WA 2166/11.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1863/12, powyższy wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
WSA ponownie rozpoznając skargę, wyrokiem z 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3877/14, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt 2 decyzji z 24 maja 2011 r. – w zakresie odmowy przyznania dopłaty.
Wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna została, wyrokiem NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1040/15, oddalona.
W konsekwencji wskazanego stanu sprawy Prezes UKE decyzją z dnia 13 grudnia 2016 r., ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008, łącznie 104 podmioty (pkt I); ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008, na poziomie 0,0040535181% (pkt II); umorzył postępowanie wobec 12 podmiotów, których dotyczyło prowadzone postępowanie administracyjne.
Objętą skargą decyzją z dnia 14 kwietnia 2017 r. organ uchylił swoją poprzednią decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy, w ten sposób, że:
I. ustalił następujących przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008:
1. 3. SA z siedzibą w K.,
2. A. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
3. A. G.-H. – A. C. K. C. A. z siedzibą w K.,
4. A. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
5. A.-N. SA z siedzibą w P.,
6. A. G. N. S. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
7. A. SA z siedzibą w W.,
8. B. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
9. B. T. K. G. P. K. sp. j. z siedzibą w B.,
10. C. C. SA z siedzibą w W.,
11. Ch. T. K. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
12. C. SA z siedzibą w K.,
13. C. M. sp. z .o.o. z siedzibą w G.,
14. C. P. SA z siedzibą w W.,
15. Cz. S. "N. P." z siedzibą w Cz.,
16. d. SA z siedzibą w W.,
17. D. R. SA z siedzibą w W.,
18. D. sp. z o.o. z siedzibą w B.,
19. D. sp. z o.o. z siedzibą w K.-J.,
20. E. and W. sp. z o.o. z siedzibą w P.,
21. E. sp. z o.o. z siedzibą w R. Ś.,
22. E. SA w upadłości z siedzibą w W.,
23. E. "M." sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B.,
24. E. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
25. E. – O. SA z siedzibą w G.,
26. E. I. i T. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
27. E. sp. z o.o. z siedzibą w Sz.,
28. e-T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
29. E. SA z siedzibą w W.,
30. G. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
31. G. M. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
32. H. SA z siedzibą w W.,
33. I. SA z siedzibą w P.,
34. I. S. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
35. I. Ch. B. P. A. N. P. C. S.-S. z siedzibą w P.,
36. I. T. SA z siedzibą w W.,
37. I. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
38. I. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
39. I. N. SA z siedzibą w Warszawie,
40. J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą K. J. "T." P. P.-M. U. E.,
41. L. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
42. M. sp. z o.o. z siedzibą w B.,
43. M. I sp. z o.o. z siedzibą w W.,
44. M. S. M. z siedzibą w T.,
45. M. C. U. SA z siedzibą w W.,
46. M. P. – P. SA z siedzibą w G.,
47. M. P. SA z siedzibą w G.,
48. N. i A. S. K. N. z siedzibą w W.,
49. N. SA z siedzibą w W.,
50. N. SA z siedzibą w W.,
51. O. B. S. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
52. O. P. SA z siedzibą w W.,
53. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
54. P.K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. & W. I. – E. P. K.,
55. P. sp. z o.o. z siedzibą w P.,
56. P. sp. z o.o. z siedzibą w Ch.,
57. E. S. P. Z. sp. z o.o. z siedzibą w P.,
58. P. Ś. – C. K. P. Ś. z siedzibą w G.,
59. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
60. P. A. I. SA z siedzibą w W.,
61. P. S. M. W. w P. z siedzibą w P.,
62. P. E.-M. E. sp. z o.o. z siedzibą w B.,
63. P. P. sp. j. Z. F.-O., W. O. z siedzibą w O. W.,
64. P. S. M. z siedzibą w P.,
65. R. T. K. sp. j. L. I. i W. w N. S.,
66. I. P. SA z siedzibą w W.,
67. S.-M.-S. J. M., K. M. sp. j. z siedzibą w Sz.,
68. S. sp. z o.o. z siedzibą w B.,
69. S. SA z siedzibą w W.,
70. S. sp. z o.o. z siedzibą w R. Ś.,
71. S. I. de T. A. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W.,
72. S. M. w G. z siedzibą w G.,
73. S. T. O. z siedzibą w T.,
74. S. T. W. w Ł. z siedzibą w Ł.,
75. S. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
76. S. T. K. R.-S. [...] z siedzibą w Ł.,
77. S. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
78. T. O. K. sp. z o.o. z siedzibą we W.,
79. T. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
80. T. D. sp. z o.o. z siedzibą we W.,
81. T. P. SA z siedzibą w S. P.,
82. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
83. T. S.A. z siedzibą w W.,
84. T. K. D. sp. z o.o. z siedzibą w B.,
85. T. K. K. A. U.-R. sp. z o.o. z siedzibą w K.,
86. T. K. K. sp. z o.o. w K. z siedzibą w K.,
87. T. C. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
88. T. sp. z o.o. z siedzibą w T.,
89. T. sp. z o.o. z siedzibą w R.,
90. T. sp. z o.o. z siedzibą w P.,
91. T. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
92. T-M. P. SA z siedzibą w W.,
93. T. sp. z o.o. z siedzibą w Ł.,
94. T-S. P. sp. z o.o. z siedzibą we W.,
95. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
96. T. SA z siedzibą w W.,
97. U. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
98. V. I. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.,
99. V. SA z siedzibą w G.,
100. V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.,
101. Z. E. T. O. SA (Z. SA) z siedzibą w T.,
102. Z. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W.;
II. ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt I niniejszej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008, na poziomie 0,0040546242%;
III. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt II niniejszej decyzji, w części, w której było ono przeprowadzone wobec:
1. O. sp. z o.o. z siedzibą w K.,
2. B. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
3. S. C. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
4. S.-FI. sp. z o.o. i Wspólnicy spółka komandytowa z siedzibą w Ł.,
5. T. D. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W.,
6. K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. H. U. B. K. P.,
7. F. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
8. M. E. C. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
9. T. K. A. sp.j. E. R. i R. D. z siedzibą w W.,
10. N. O. M. sp. z o.o. z siedzibą w W.,
11. M. SA z siedzibą w W.,
12. M. SA z siedzibą w W.,
13. M. sp. z o.o. z siedzibą w G.,
14. W. sp. z o.o. z siedzibą w W..
W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2008 dotyczy przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących działalność telekomunikacyjną niezależnie od jej rodzaju. Zatem zobowiązanymi do udziału w Dopłacie 2008 są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w 2008 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności.
W zakresie ustalonej wysokości dopłaty, Prezes UKE wskazał na sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w jej pokryciu, wynoszącą 45.129.607.504 złotych, od której wyliczony został jednolity wskaźnik wynoszący 0,0040546242%. Prezes stwierdził, że tak ustalony wskaźnik zapewniał spełnienie wymogów, o których mowa w art. 98 ust. 2 p.t., był jednolity dla wszystkich przedsiębiorców oraz zapewniał, że wysokość udziału danego przedsiębiorcy jest proporcjonalna do wysokości jego przychodów w danym roku kalendarzowym uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Wskazał również, że jego wysokość została uzależniona od przychodów z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008 i od wysokości samej dopłaty, która podlega pokryciu.
W odniesieniu do punktu III decyzji organ wskazał, że przedsiębiorcy, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym 2008 oraz uzyskali w tym roku przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych, a obecnie nie są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, gdyż np. zostali zlikwidowani, zmarli - w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą albo prowadzą działalność gospodarczą, ale innego rodzaju niż działalność telekomunikacyjna, nie mogą być stroną postępowania, o którym mowa w art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. Wobec tego w odniesieniu do podmiotów, które zostały wykreślone z RPT postępowanie podlegało umorzeniu.
Sąd I instancji oddalając skargi wywiedzione od tej decyzji, w pierwszej kolejności stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ w sposób wielowątkowy i niezwykle obszernie przedstawił argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budziła wątpliwości Sądu również ich interpretacja, w szczególności jej kierunek zmierzający do pogodzenia wszystkich wątpliwości pojawiających się w toku postępowania administracyjnego. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Następnie Sąd podkreślił, że przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne jest niejako drugim etapem uregulowanej w przepisach ustawy Prawo Telekomunikacyjne procedury, mającej w efekcie końcowym doprowadzić do ostatecznego zrealizowania ustawowego obowiązku dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego, o którym mowa w art. 98 ust. 3 p.t.
Podkreślił również, że decyzja organu z 24 maja 2011 r. o Dopłacie 2008 dotycząca świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych w kwocie 1.829.836 złotych stała się ostateczna. W konsekwencji organ wszczął postępowanie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 i 2 p.t. - ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.
W ocenie Sądu I instancji, wobec powyższego brak było podstaw do zaniechania rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia zarówno przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008, jak również wysokości jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w Dopłacie 2008.
Sąd stwierdził, że brak było podstaw do zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jako zagadnienia wstępnego nie można było traktować przyszłego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w części, w której dotychczas odmówił on przyznania Dopłaty 2008.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposób ustalenia przez organ kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008, Sąd I instancji stwierdził, że wpis do RPT rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Organ prawidłowo zatem uznał, że obowiązkiem Dopłaty 2008 powinno się objąć wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych wpisanych do RPT w 2008 r. oraz według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ ustalając listę tych podmiotów, zasadnie pod uwagę wziął wszelkie połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jak również ewentualne zmiany ich nazw (art. 494, art. 531 i art. 553 k.s.h.).
Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu odnośnie wykładni pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego". Organ prawidłowo bowiem przyjął, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. W konsekwencji przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych.
Ponadto w zakresie zarzutu oparcie się przez organ na Formularzu 00, Sąd stwierdził, że Prezes UKE w celu weryfikacji podjął odpowiednie czynności sprawdzające, które pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2008, także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2008 r.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a., Sąd stwierdził, że należało mieć na uwadze okoliczność, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji część przedsiębiorców przestała być przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, a tym samym zmianie uległ stan faktyczny sprawy i zachodziła konieczność zmiany decyzji na skutek rozpoznawania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na zaistniałe w toku postępowania przekształcenia podmiotowe po stronie jego uczestników decyzja, również w zakresie wysokości jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 wymagała zmian według stanu na dzień wydania niniejszej decyzji, gdyż zmianie uległa suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2008. Zaistniała zatem konieczność uchylenia decyzji w całości i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy zgodnie z sentencją objętej skargą decyzji.
Odnosząc się do zarzutu o niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, Sąd stwierdził, że organ regulacyjny słusznie wskazał, że art. 97 p.t. nakłada obowiązek partycypacji w dopłacie przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych.
Sąd za niezasadne uznał zarzuty dotyczące przedawnienia należności z tytułu Dopłaty 2008 podzielając stanowisko organu, że należności z tytułu Dopłaty 2008 stanowią niepodatkowych należności budżetowych. Środki te nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa, ale należność przedsiębiorcy wyznaczonego. W związku z tym, nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu.
Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia Dopłaty 2008 w przypadku przekształceń podmiotowych zaistniałych w ramach rozpoznania wniosku o przyznanie dopłaty. Wskazał, że w związku z tym, iż ustawa Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z art. 97 p.t., obowiązek ten podlega sukcesji.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
C. P. S.A. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (możliwy istotny wpływ tych uchybień na wynik sprawy wykazano w treści uzasadnienia skargi):
- art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów skargi skarżącej Spółki o następującej treści:
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2013) przez ich wadliwe zastosowanie polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w, przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2008 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu dn. 31 grudnia 2012 r., a decyzje takie Prezes UKE wydał w dn. 13 grudnia 2016 r. i w dn. 14 kwietnia 2017 r.";
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędna wykładnię polegającą na:
- przyjęciu, iż art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego dotyczą należności budżetu państwa;
- pominięciu w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej.''.
- "Powyższe uchybienie - polegające na wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie oraz wydanie w tym postępowaniu merytorycznej decyzji, nie tylko przed prawomocnym, ale nawet przed ostatecznym ustaleniem należnej dopłaty - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a), albowiem prawomocne ustalenie w innym postępowaniu należnej dopłaty (przy przyjęciu niezmiennych przychodów) z konieczności musiałoby spowodować ustalenie odmiennego jednolitego wskaźnika procentowego";
- "Powyższe uchybienie, polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie pomimo braku nie tylko prawomocnego ale nawet braku ostatecznego ustalenia należnej dopłaty - stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 Prawa telekomunikacyjnego - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), albowiem dokonanie zawieszenia tego postępowania administracyjnego z konieczności musiałoby spowodować niemożliwość wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji o wysokości (...) udziału w dopłacie wskazanych w zaskarżanej decyzji przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) w zw. z art. 107 § 1 kp.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego - nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), ale w istocie wskazuje na wadliwy wynik postępowania administracyjnego, bowiem w zaskarżanej decyzji nie zawarto jednego z koniecznych elementów jej rozstrzygnięcia.";
- "Powyższe uchybienie polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych (...) dowodów, na których się oparł, (...) Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej";
- "Powyższe uchybienie - polegające na przyjęciu, że: Powszechnie znanym faktem jest, że Pakiet MINI i pozostałe pakiety oferowane przez C. P. S.A. to pakiety kanałów telewizyjnych i radiofonicznych polskojęzycznych i zagranicznych, na których nadawane są programy radiofoniczne i telewizyjne. - stanowi naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy j administracyjnej";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zasadniczej zmianie przez Prezesa UKE wykładni definicji legalnej wyrażenia usługa telekomunikacyjna (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia w/w wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (z 2016 r. - 2017 r.) w odniesieniu do faktów z 2008 r. - stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. m zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), ponieważ przyjęcie pierwotnie deklarowanej, przez organ administracji publicznej, wykładni nie tylko mogło, ale musiałoby doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to jest na braku podania wyników wykładni pojęcia przychód, które użyto w art. 97 i art. 98 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kp.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt l lit. c p.p.s.a.), ponieważ wyjaśnienie sposobu rozumienia terminu przychód mogło doprowadzić do odmiennego ustalenia sumy przychodów, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców w świadczących w 2008 r. usługę poczty elektronicznej oraz ich przychodów w 2008 r. - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. ";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących tego jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii przychodów z opłat abonamentowych - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów - przez przedsiębiorców -(...) w ujęciu obowiązującym w ustawie o rachunkowości, (...) stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu umorzenia przez Prezesa UKE postępowania wobec przedsiębiorców (stron postępowania), którzy utracili osobowość prawną w trakcie postępowania w wyniku połączenia z innymi spółkami, przez przeniesienie całego majątku spółek przejmowanych – stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";
- "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przez przyjęcie, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych - stanowi naruszenie art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.).";
- "Mając na uwadze argumentację podaną w powyższym punkcie pt. błędna wykładnia art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego zasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, polegającego na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.";
- "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-3 Pt przez przyjęcie, że dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie (...)(podkreślenie własne) - stanowi naruszenie w art. 97 i art. 98 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, które to przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżanej decyzji.";
- "Skutkiem błędnej wykładni przepisów art. 97, art. 98 ust. 2 i ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego doszło do naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 2 i 3 Prawa telekomunikacyjnego - stanowiących podstawę prawną zaskarżanej decyzji - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - to jest z pominięciem, tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2008 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji";
- "Zasadny pozostaje zarzut naruszenia art 97 oraz art. 98 ust. 2 i ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2008 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji";
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 Ordynacji podatkowej Ordynacji podatkowej (w brzmieniu do dnia dn. 1 stycznia 2016 r. ) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo tego, odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako niepodatkowej należności budżetu państwa, w zakresie (...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych";
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez błędną wykładnię polegającą na:
- zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni terminu rynek zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,
- zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego zgodnie z art. 13 ust. 3 iw zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy.";
- "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2008 r.";
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego usługa telekomunikacyjna, przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, przez akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu";
- "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od dn. 6 lipca 2009 r.) polegającego na błędnej wykładni pojęcia usługi telekomunikacyjnej przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki głównie, a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa (...) polegającą słownie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej .";
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: (...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów sPt i Pt, jak i DUP. - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki głownie (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego";
• art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutu skargi Spółki dotyczącego naruszenia art. art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zakresie braku zakomunikowania skarżącej Spółce faktów znanych Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej z urzędu,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 Prawa telekomunikacyjnego przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że "(...) brak było podstaw do zawieszenia przez Prezesa UKE postępowania administracyjnego na podstawie art 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
• art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie rzetelnego przedstawienie stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej Spółki przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a, w zw.; art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących w 2008 r. "usługę poczty elektronicznej".
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych Jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii przychodów z opłat abonamentowych'
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE "ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów - przez przedsiębiorców w ujęciu obowiązującym w ustawie o rachunkowości (...);
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
• art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2013) w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego przez ich wadliwe zastosowani "polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło c 3 przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez te i Sąd "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności i budżetowe.".
• art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.), przez błędną wykładnię wyrażenia "przedsiębiorca telekomunikacyjny", polegającą na akceptacji przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, aczkolwiek o tym kto jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" rozstrzygała i rozstrzyga definicja legalna zawarta art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego (bez względu na brzmienie tego przepisu),
• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dany podmiot "(...) biorący udział w dopłacie dodatkowo musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania najpierw decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie decyzji w sprawie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty." (podkreślenie własne),
• art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu do dnia dn. 1 stycznia 2016 r. ) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania przez Sąd pierwszej instancji, pomimo tego, że Sąd ten stwierdził, "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe." oraz iż chodzi o "sukcesję obowiązku publicznoprawnego z art. 97 p.t." i "publicznoprawny obowiązek udziału w dopłacie".
• art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21AVE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że: "(...) przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych." - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowo administracyjnego za obie instancje.
E. S.A. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art 98 ust 2 P.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);
d. naruszenie art 494 § 1 i 2 k.s,h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;
e. naruszenie art 531 §1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału;
II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art 145 §1 pkt 2) p.p.s.a. 139 kpa w zw. z art 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
d. naruszenie art 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zarzutu podniesionego w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 P.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustaw z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r.), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii, tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia (określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskich go według norm przepisanych.
U. P. Sp. z o.o. w W. również wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art. 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 494 §1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej.
II. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu:
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej.
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
T. sp. z o.o. w Ł. także wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art 97 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art. 98 ust.1 w zw. z art. 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust 2 P.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej).
II. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. SA oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej:
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 §1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty strona wniosła o chylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
P. I. K. E. w W., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust 2 P.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;
e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału;
lI. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 §1 pkt 2) p.p.s.a. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) .p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty kasatorka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
I. S.A. w P. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art 97 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. poprzez Ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art 7 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy pra\;
a, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:
c. naruszenie art 98 ust 2 P.t. poprzez jego przyjęciu, że do ustalania wskaźnika powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i [Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, a co za tym Idzie błędne przyjęcie następstwa prawnego I. po spółkach I. S.A., R. T. K. E. sp. z o.o.. T.O. SA, T. sp. z o.o
II. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć Istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. 139 k.p.a. w zw. z art 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub Interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie Ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu:
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. SA oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej:
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty skarżąc kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
A. S.A. w P. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
I. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art, 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:
c. naruszenie art. 98 ust. 2 P.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej;
d. naruszenie art 553 § 1 i 2 k.s.h., poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie do usługi powszechnej za rok 2008, dokonanych po roku 2008, obowiązki związane z udziałem w dopłacie przeszły w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego błędnie ustalono następstwo prawne A. S.A. po spółce A. M., R. sp.j.
II. wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s..a, tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez;
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. art 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej - pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C. C. S.A. oraz C. P.S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
N. S.A. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie art, 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Netii podczas gdy Prezes UKE nie zebrał prawidłowo materiału dowodowego w sprawie i nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co w konsekwencji doprowadziło do niepełnego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie a w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;
2. naruszenie art, 124 § 1 pkt. 4) p.p.s.a., polegające na nie zawieszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż w stosunku do H. S.A. z siedzibą w W. - strony postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej Decyzji Prezesa UKE dnia 14 kwietnia 2017 r. nr [...] ([...]) zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa objęta postępowaniem zakończonym wydaniem ww. decyzji dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości;
3. naruszenie art. 97 Pt przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek udziału w dopłacie dotyczy podmiotów, które łącznie spełniły poniższe kryteria:
a) osiągnęły przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku 2008 przekraczający 4 miliony złotych, oraz
b) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) w roku 2008, oraz
c) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w dniu wydania Decyzji, podczas gdy z literalnego brzmienia art. 97 P.t. wynika, że jedynym warunkiem udziału w dopłacie jest osiągnięcie przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w wysokości przekraczającej 4 miliony złotych w roku kalendarzowym, za który należy się dopłata;
4. naruszenie art. 97 P.t. w zw. z art. 98 ust. 1 P.t. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że obowiązek udziału w dopłacie wynika wprost z art. 97 P.t. podczas gdy obowiązek udziału w dopłacie powstaje dopiero w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie prowadzone na podstawie art. 98 ust.1 P.t.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako Sądowi oraz o zwrot poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
V. S.A. w G. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
I. naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) P.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązek udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 P.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 P.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust. 2 P.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 P.t. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2008 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;
e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt. .polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2008 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;.
II. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., poprzez:
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji UKE uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2008 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2008 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;, i to nawet w sytuacji, gdy Organ miał z urzędu wiedzę na temat takich podmiotów (np. jak w przypadku S. S.A.);
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. S.A. oraz C. P.S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skargi kasacyjne podlegają oddaleniu, bowiem podniesione w nich zarzuty kasacyjne nie są zasadne. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), jak też nie występują przesłanki uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę treść zarzutów skarg kasacyjnych - wręcz identycznych lub pokrywających się w znacznej mierze, zbieżność wniosków i argumentacji przedstawionej na ich poparcie - Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że celowe jest odniesienie się do nich łącznie.
2. W rozpoznawanej sprawie najdalej idące zarzuty kasacyjne podniesiono w tych skargach kasacyjnych, w których sformułowano zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a. - zdanie drugie).
3. W skardze kasacyjnej C. P. S.A. w W. zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej wskazała in extenso treść tych zarzutów), a ponadto zarzucono Sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się - w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku - do argumentacji zawartej w pkt 9 skargi skarżącej oraz zaniechanie przedstawienia rzetelnego stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej spółki - przez Prezesa UKE.
4. W skardze kasacyjnej E. S.A. w W. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadza się do zarzutu nierozpatrzenia przez Sąd I instancji zarzutu podniesionego w skardze, tj. zarzutu "naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 P.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustaw z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r.), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii, tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia (określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a."
5. Przypomnieć należy ugruntowane już stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być - jako występujący samodzielnie wzorzec kasacyjny - przedmiotem skutecznego zarzutu jedynie w dwóch przypadkach, a mianowicie, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i na jakich podstawach (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W świetle przytoczonej reguły, nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne określone w tym przepisie, umożliwiając stronom i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę rozstrzygnięcia.
6. Podkreślić należy, odnosząc się do zarzutów skarg kasacyjnych wskazanych w punkcie 3, że Sąd pierwszej instancji wprost stwierdził - podzielając stanowisko organu - że obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 P.t.) i obowiązek ten podlega sukcesji. WSA uznał także za trafne ustalenia organu w zakresie przejścia obowiązku udziału w pokryciu dopłaty na te podmioty, na które - zgodnie z planem podziału - przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem całości działalności telekomunikacyjnej. Stanowisko WSA jest więc w tym zakresie jasne, zaś okoliczność, że Sąd podzielił w nim ustalenia organu, opierając się na przedstawionej przez organ argumentacji, nie świadczy o naruszeniu normy określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma ta nakłada na sąd obowiązek zwięzłego przedstawienie stanu sprawy oraz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, które - z istoty sprawowanej przez sąd kontroli - muszą odwoływać się do rozstrzygnięcia organu, bowiem sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz kontroluje w tym zakresie legalność działania organu administracji.
7. Niezasadne są zarzuty C. P. S.A. w W. co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezie autorki skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" do każdego z osobna z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego z sformułowanych w skardze zarzutów, jak to ma miejsce w przypadku stanowiska prezentowanego przez C. P. S.A. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy ujmować zarówno zagadnienie wyczerpującego charakteru argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytorycznej poprawności (zob. np. wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA nie naruszył także przepisu ustrojowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., który mógłby zostać naruszony, gdyby sąd I instancji uchylał się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie; bezpodstawnie odmówił rozpoznania skargi; nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak wzorca, według którego kontrola sądu ma być wykonana, przy czym niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, ze sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19).
8. Nie jest także zasadny, z tych samych względów, zarzut kasacyjny E. S.A. w W., wskazany wyżej w punkcie 4.
9. Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej N. S.A. w W., który dotyczy nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że WSA oddalając ten wniosek powołał się jedynie na to, że "sprawa nie dotyczyła masy upadłości". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rzeczywistości sąd pierwszej instancji wyjaśnił swoje stanowisko w tym zakresie w znacznie szerszej argumentacji, podnosząc, że oddalając wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego miał na względzie, że podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się tylko do postępowań dotyczących masy upadłości, natomiast w sprawach, które masy upadłości nie dotyczą, legitymację bierną zachowuje sam upadły (H. S.A.), a sprawa nie dotyczyła masy upadłości. Ocena ta odwołuje się więc do przesłanek określonych w art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a., których spełnienie obliguje sąd do zawieszenia postępowania z urzędu - jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Odrębnym zaś zagadnieniem jest to, czy ów pogląd jest prawidłowy, co jednak wykracza poza granie omawianego zarzutu.
10. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skarg kasacyjnych w zakresie dotyczącym przepisów postępowania, wskazać należy, że dotyczą one wspólnych grup zagadnień, a mianowicie:
a) ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w tym w zakresie znaczenia wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych - w ogóle oraz w roku 2008 i w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;
b) odmowy zawieszenia postępowania przez WSA na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a.;
c) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2008 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
d) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2008;
e) art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłat.
11. Żaden ze wskazanych zarzutów skarg kasacyjnych nie podważył ustaleń organu, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Zauważyć należy, że ustalenia w zakresie zbioru podmiotów zobowiązanych do dopłaty w ogóle nie należy do zagadnień z zakresu ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ, bowiem są one rezultatem zastosowania do przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stron postępowania. Sam zaś wpis do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, będąc rezultatem działania organu administracji, podlegał ocenie w procesie stosowania prawa przez organ, jako jedna z przesłanek nałożenia obowiązku ponoszenia Dopłaty 2008, która zresztą w ocenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, została prawidłowo zinterpretowana. Podzielić w tym zakresie należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 5374/16), że weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 P.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych jest zgodna i prawidłowa z przepisem art. 97 P.t., stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1, 2 i art. 97 P.t.
12. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odmawiając zawieszenia postępowania, bowiem uznał, że biorąc pod uwagę charakter należności z tytułu Dopłaty 2008, sprawa o ustalenie obowiązku ponoszenia tej dopłaty przez upadłą spółkę H. SA nie dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Oceny tej skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowali, co oznacza, że nie można zasadnie Sądowi pierwszej instancji przypisać naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. także wyżej punkt 9 niniejszego uzasadnienia).
13. Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzają do zakwestionowania oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, bowiem w istocie w żadnym z tych zarzutów nie podważono tych okoliczności, a jedynie przedstawiono odmienne niż organ wnioski w zakresie znaczenia tych faktów dla rezultatu sprawy. Z tego względu zarzuty te nie mogły być uznane za trafne i skutecznie podniesione w granicach podstawy kasacyjnej określonej w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
14. Bezzasadne są zawarte we wszystkich skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące znaczenia przesłanki wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że tylko tacy przedsiębiorcy podlegają obowiązkowi z art. 95 i 97 P.t. Stanowisko to jest prawidłowe. Jak trafnie przyjął NSA w cytowanym już wyroku (z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16), wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że są to tylko przedsiębiorcy prowadzący działalność stricte telekomunikacyjną na rynku usług objętych dopłatą z art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 P.t. oraz usług telekomunikacyjnych z wyłączeniem kategorii usług przekazu programów telewizyjnych i internetu, które nie są związane z usługą powszechną w rozumieniu art. 81 ust. 1 i 3. NSA podkreślił, że zgodnie z preambułą (23) dyrektywy nr 2002/22/WE oraz art. 13 ust. 3 tej dyrektywy ustawodawca krajowy mógł nałożyć obowiązek wspólnego ponoszenia kosztów netto świadczenia usługi powszechnej na wszystkie kategorie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych tak szeroko, jak to jest możliwe, aby minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych. Mechanizm dzielenia kosztów winien uwzględniać zasadę przejrzystości i jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.
15. W nawiązaniu do wyżej przedstawionych poglądów zauważyć należy, że pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty określonej i przyznanej w trybie art. 96 ust. 3 P.t., wymaga dookreślenia zarówno w oparciu o treść normy kształtującej - co do samej zasady - ów obowiązek, a więc określonej w art. 97 P.t., jak i przy uwzględnieniu normy dopełniającej treść tego obowiązku, ujętej w art. 98 ust. 1 P.t. Zgodnie z art. 97 P.t. obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych. W myśl natomiast art. 96 ust. 3 P.t. Prezes UKE ustala i przyznaje, - w drodze decyzji - kwotę dopłaty (bądź odmawia jej przyznania), przy czym niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.
16. Ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 P.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 P.t. ustawa Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 P.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, która, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - Wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek.
17. Z tego względu nie budzi wątpliwości teza organu - w całości zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji - że postępowanie w trybie art. 98 ust. 1 P.t. może toczyć się wyłącznie w stosunku do podmiotów, które są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Status ten musi być aktualny w dacie wydania decyzji przez Prezesa UKE, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty może być prowadzone jedynie wobec podmiotów, które w danym roku prowadziły działalność jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni i - co do zasady - statusu takiego nie utraciły. Tylko takie podmioty można bowiem uznać za beneficjentów działalności gospodarczej na regulowanym rynku telekomunikacyjnym, co wiąże się z koniecznością partycypowania w kosztach realizacji obowiązków nakładanych w decyzjach w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, które są nieefektywne gospodarczo (rynkowo), lecz istotne społecznie (zob. ustawa Prawo telekomunikacyjne; Rozdział 2 - Świadczenie usługi powszechnej, art. 81 i n.).
18. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela prezentowanego w skargach kasacyjnych poglądu, że WSA błędnie zaakceptował wadliwą wykładnie art. 98 ust. 2 P.t. dokonaną przez organ, który bezpodstawnie przyjął, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej. Wbrew przytoczonemu poglądowi, za przyjęciem poglądu skarżących kasacyjnie nie przemawia rezultat wykładni respektującej prawo unijne - "w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem wartości pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej, która wymaga respektowania nie tylko zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), przy czym w zbliżonej kwestii TSUE nie zakwestionował w żadnym stopniu oparciu stosowanej opłaty nadzwyczajnej na obrotach podmiotów gospodarczych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57). Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może więc być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych.
19. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 P.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez WSA, że "należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sad I instancji uznał, że należności z tytułu Dopłaty 2008 stanowią niepodatkowe należności budżetowe, jednakże nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa, lecz stanowią "należność przedsiębiorcy wyznaczonego" i w związku z tym, nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 13 marca 2019 r.(sygn. akt II GSK 5374/16), że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należy bowiem podkreślić, że kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1–3 Prawa telekomunikacyjnego) nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi - przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. Jak zauważył NSA w tym wyroku, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd płynie wniosek, że Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania.
20. Nie zasługują na uwzględnię zarzuty skarg kasacyjnych, w których zakwestionowano stanowisko WSA aprobujące ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia Dopłaty 2008, w przypadku opisanych przekształceń podmiotowych. WSA odwołał się do wyników obszernej analizę tej kwestii przez organ, podzielając przy tym stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 P.t.) i stwierdzając, że skoro Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z art. 97 P.t., to obowiązek ten podlega sukcesji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie został skutecznie podważony w skargach kasacyjnych. W skargach kasacyjnych nie tylko pominięto odniesienie się do solidarnej odpowiedzialności za nieujęte w planie podziału zobowiązania przez spółki przejmujące lub nowo zawiązane, lecz przede wszystkim nie podważono ustaleń organu w zakresie skutków przejęcia przez wskazane w decyzji podmioty zorganizowanych części przedsiębiorstw, z którym powiązane było funkcjonowanie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Dał temu wyraz Prezes UKE w uzasadnieniu spornej decyzji, przeprowadzając dokładną analizę każdego z osobna przypadku, wykazując, że w każdym przypadku przejścia prawa do prowadzenia tej działalności, dochodziło także do przejścia powstałego z mocy prawa obowiązku udziału w Dopłacie 2008, co nie wymagało ujęcia w sporządzonych planach podziału z uwagi na szczególne okoliczności związane z konkretyzacją tego obowiązku dopiero z mocy decyzji administracyjnej Prezesa UKE.
21. Naczelny Sąd Administracyjny za nie znajdujący uzasadnienia uznał także zarzut, pomieszczony w skargach kasacyjnych, naruszenia przez Sąd I instancji "art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2008, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłat." Powołując się na stanowisko judykatury i na dominujący pogląd prezentowany w doktrynie stwierdzić trzeba, iż zakaz reformationis in peius przestaje być aktualny w sytuacji wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach, jak w rozpatrywanej sprawie (por. : m.in. A. Wrobel, Art. 139, teza 3 [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022; G. Łaszczyca, Art. 139 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II Komentarz do art. 104-269, wyd. III, LEX/el 2010; P.M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2022, art. 139, pkt 16; oraz wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 443/07; wyrok WSA w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 633/16, wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 1039/16, wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2018 r. , sygn. akt VII SA/Wa 603/17; por. także: wyrok NSA z 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1223/15, LEX nr 1985727).
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.