II GSK 91/08

II GSK 91/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący/
Maria Jagielska
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1754/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-12-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183 par. 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 76 par. 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
art 74 ust. 1, 2 i 3, art. 75.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1754/06 w sprawie ze skargi E. S. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1754/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S., zwanej dalej "skarżącą", na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:
W dniu 9 marca 2005 r., na drodze powiatowej Nr 1243 F Przytoczna - Dębówko, około godz. 930, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki K. o Nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 20.500 kg, należącego do skarżącej. W świetle protokołu kontroli pojazdem wykonywany był na potrzeby własne przewóz piasku z Kopalni D. do miejscowości Mi.. Stwierdzono brak zainstalowania w kontrolowanym pojeździe przyrządu kontrolnego (tachografu). Kierowca pojazdu nie okazał do kontroli wykresówek z dnia 7 i 8 marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, ani też innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Kierowca pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią.
Pismem z dnia 9 marca 2005 r. skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. W. o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony.
W piśmie z dnia 21 marca 2005 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wyjaśniła, iż kontrolowany pojazd ciężarowy od daty zakupu, tj. od 6 września 2004 r., był remontowany, zaś do ruchu został włączony dopiero od dnia 9 marca 2005 r. na jazdę próbną. Pojazd, co przyznała skarżąca, nie miał jeszcze zamontowanego tachografu, który obecnie jest już zamontowany.
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] nałożono na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 3.600 zł, obejmującą kwotę 600 zł z tytułu nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej za każą wykresówkę, oraz kwotę 3.000 zł z tytułu braku w pojeździe zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu).
Decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) i lp. 1.11.7 ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), a także przepisu art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370) i art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879). Stosownie do przepisu art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Zgodnie zaś z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W świetle lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) załącznika do powołanej ustawy z tytułu nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kara pieniężna za każdą wykresówkę wynosi 200 zł. Natomiast stosownie do lp. 1.11.7 ust. 1 zał. do ustawy o transporcie drogowym z tytułu niezainstalowania w pojeździe przyrządu kontrolnego kara pieniężna wynosi 3.000 zł. Natomiast w myśl art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), według redakcji obowiązującej w dacie kontroli, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia Nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy (ust. 1). Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli (ust. 2). Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca przedkłada stosowne oświadczenie (ust. 3). Zgodnie zaś z art. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 1. Urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) Nr 3820/85. W świetle art. 15 ust. 7 cytowanego rozporządzenia na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.
Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na obowiązujące przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, a także na stosowne przepisy wspólnotowe zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85, oraz przede wszystkim na wyniki przeprowadzonej w dniu 9 marca 2005 r. kontroli samochodu ciężarowego organ odwoławczy stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem nie posiadającym zainstalowanego urządzenia rejestrującego, co uniemożliwia organom kontroli stwierdzenia, ile faktycznie wynoszą poszczególne okresy jazdy i odpoczynku kierowcy. Tym samym skarżąca dopuściła się naruszenia normy wyrażonej w art. 3 cyt. rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85. Organ odwoławczy wskazał, iż od momentu wejścia Rzeczypospolitej Polskiej do struktur Unii Europejskiej istnieje bezwzględny obowiązek instalacji przyrządów kontrolnych rejestrujących wszystkie wymagane przepisami dane. Kontrolowany pojazd nie podlegał wyłączeniom z zakresu obowiązku instalacji tachografu, a więc od dnia 1 maja 2004 r. musiał być wyposażony w to urządzenie. Ponadto, jak ustalił organ, w trakcie kontroli kierowca nie okazał wykresówki, ani też żadnego innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach 7 i 8 marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. W tej sytuacji zaszły przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego, zgodnie z wymogiem cyt. rozporządzenia wspólnotowego oraz ustawy o czasie pracy kierowców.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Według skarżącej w wyjaśnieniach do protokołu kontroli strona oświadczyła, że pojazd wykonywał jazdę próbną (testową), zaś organ nie ustosunkował się do tego stanowiska strony. Kontrolowany pojazd miał naprawiane, m.in. zawieszenie oraz silnik, a zatem istniała konieczność sprawdzenia go zarówno na pusto, jak i pod pełnym obciążeniem. Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do przewozów wykonywanych pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu. Ponadto, jak wskazała skarżąca, stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85. Zatem, zdaniem skarżącej, z obowiązku posiadania i używania urządzenia rejestrującego są zwolnione pojazdy przechodzące próby drogowe, a więc tym samym strona skarżąca nie miała obowiązku stosować się do norm wynikających z cytowanych rozporządzeń Rady (EWG) z 1985 r., w tym do obowiązku instalowania tachografu oraz wyposażenia kierowcy w wykresówki. Skarżąca zarzuciła ponadto, iż organy obu instancji dopuściły się rażących naruszeń przepisów proceduralnych, mających zasadnicze znaczenie dla prawidłowości prowadzonego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to już wskazano, oddalił skargę.
Na wstępie, jak podkreślił Sąd I instancji, od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o transporcie drogowym oraz w ustawie o czasie pracy kierowców, jak również unormowań tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85. Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 8, 10, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu I instancji, nakładając karę pieniężną w wysokości 3.600 zł, organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo uznały, że w dniu 9 marca 2005 r. skontrolowanym samochodem ciężarowym, należącym do skarżącej, dokonywano przewozu towaru na potrzeby własne. Organy obu instancji również zasadnie uznały, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówek z dnia 7 i 8 marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, ani też innego stosownego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Wreszcie, w ocenie Sądu I instancji, prawidłowo ustalono również, iż kontrolowany pojazd nie posiadał zainstalowanego tachografu.
W ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw dla zakwestionowania wyników kontroli drogowej z udziałem kierowcy, który podpisał protokół kontroli, nie wnosząc uwag.
Sąd I instancji nie uwzględnił też zarzutów skargi, kwestionujących zastosowanie przez organy powołanych rozporządzeń wspólnotowych. Wprawdzie, jak to podkreślił Sąd I instancji, skarżąca zasadnie stwierdziła, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 jego przepisy nie mają zastosowania do przewozów wykonywanych pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu, jak również, że w świetle przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 obowiązek zainstalowania urządzenia rejestrującego nie jest wymagany w pojazdach, które są wymienione w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, a więc m.in. w pojazdach przechodzących próby drogowe, tym niemniej skarżąca nie wykazała, aby omawiane sytuacje miały miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy. Tym samym skarżąca nie miała jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, aby stwierdzić, iż zwolniona była z obowiązku stosowania się do norm wynikających z cytowanych rozporządzeń Rady (EWG) z 1985 r., w tym do obowiązku instalowania tachografu oraz wyposażenia kierowcy w wykresówki, z uwagi na rzekome, jej zdaniem, podleganie pod wyłączenie, o którym mowa w art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85. W szczególności w świetle ustaleń protokołu kontroli drogowej nie wynika, aby pojazd skarżącej przechodził próbę drogową w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania, czy też, aby był on pojazdem nowym, bądź przebudowanym, który jeszcze nie wszedł do ruchu. Natomiast, jak to wynika z protokołu kontroli, w dniu 9 marca 2005 r. kontrolowanym samochodem ciężarowym wykonywany był przewóz na potrzeby własne, w ramach którego skarżąca przewoziła towar (piasek) z Kopalni D. (S. Kopalni Surowców Mineralnych S.A.) do miejscowości M., do siedziby firmy skarżącej. W toku kontroli kierowca zatrzymanego pojazdu nic nie wspominał o rzekomej jeździe próbnej (testowej) samochodu K., zaś skarżąca w trakcie całego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby, iż jej samochód ciężarowy należy do pojazdów, które podlegają wyłączeniu, o którym mowa w art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85.
Sąd I instancji podkreślił obowiązek wynikający z przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, dotyczący instalowania w pojazdach przyrządu kontrolnego (tachografu), zaś omawiany pojazd nie podlegał wyłączeniu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w/w rozporządzenia w zw. z art. 4 i art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. W tym stanie zasadnie nałożono na skarżącą karę pieniężna w kwocie 3.000 zł.
Również stawiany skarżącej zarzut nieokazania wykresówek znajduje uzasadnienie w aktach sprawy. W dniu kontroli kierowca nie okazał trzech wykresówek (za dni 7 i 8 marca 2005 r. oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd) lub zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Natomiast w świetle przepisu art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r., na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.
Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 cyt. rozporządzenia Nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca przedkłada stosowne oświadczenie (vide: ust. 3 art. 31 cyt. ustawy).
Skoro więc wykonywany przez kierowcę, będącego pracownikiem skarżącej, przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia kierowcy z obowiązku posiadania wykresówek, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z l.p. 1.11.11 ust. 1 lit. b) załącznika do tej ustawy, który karą 200 zł sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Z uwagi na to, iż skarżący nie okazał w dniu kontroli trzech wykresówek łączna kara pieniężna wyniosła 600 zł.
W ocenie Sądu należy ponadto uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.
Za niezrozumiały Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 9 k.p.a. Skarżąca nie wskazała, w jaki konkretny sposób Wojewódzki, czy też Główny Inspektor Transportu Drogowego miał dopuścić się niepoinformowania strony ex officio o okolicznościach faktycznych i prawnych zaistniałych w niniejszej sprawie.
Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji, co do zasady, uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej podniósł kwestię nie daniu przez Sąd I instancji wiary jej stanowisku, że omawiany pojazd wykonywał jazdę próbną (testową), zarzuca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Według zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej organy, z naruszeniem powołanych przepisów postępowania, nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego i w niniejszej sprawie przerzuciły na skarżącą ciężar dowodowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Skarga kasacyjna ograniczyła się do zarzutu naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do samej zasady zarzut ten jest nietrafny. Sąd I instancji nie stosuje bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd I instancji nie mógł naruszyć zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego.
Wobec niewskazania w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministarcyjnego, które naruszył Sąd I instancji, podzielając ustalenia organów administracji publicznej, że wykonywany przez skarżącą transport podlegał ocenie przepisów powołanych rozporządzeń wspólnotowych w zakresie wyposażenia pojazdu w urządzenie pomiarowe (tachograf), a także w zakresie wyposażenia kierowcy w wykresówki lub dowody na okoliczność nieprowadzenia pojazdu w określonych dniach, które to przepisy skarżąca naruszyła, wspomniane wyżej ustalenia Sądu I instancji są miarodajne w sprawie.
Można jedynie dodać, że w okolicznościach faktycznych sprawy istotnego znaczenia nabierała kwestia waloru dowodowego protokołu z kontroli drogowej na okoliczność stwierdzonego przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszenia prawa przez skarżącą. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w przepisach art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W myśl powołanego artykułu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Z omawianych względów protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej, co miało miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04; LEX Nr 205475).
Nie sposób więc przecenić znaczenia protokołu kontroli drogowej, sporządzonego na podstawie przepisu art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Na znaczenie dowodowe tego dokumentu wskazują w szczególności przepisy art. 75 ustawy o transporcie drogowym. W świetle powołanego artykułu wyniki kontroli, które uwidaczniane są w protokole, o którym mowa w art. 74 tej ustawy, wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy (pkt. 1); karnego lub karno-skarbowego (pkt 2); w sprawach o wykroczenia (pkt 3); przez organy Państwowej Inspekcji Pracy (pkt 4); przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych (pkt 5). Z tych względów co do zasady należałoby przyjmować stanowisko, iż ustalenia protokołu z kontroli drogowej, sporządzonego przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego z udziałem przedstawiciela przewoźnika, stwierdzające naruszenie przez przewoźnika przepisów ustawy, tym bardziej w sytuacji, gdy zagrożone jest to sankcją zapłaty kar pieniężnych, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Toteż, organy administracji publicznej, a także i Sąd I instancji, mieli pełne podstawy oprzeć swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach protokołu z kontroli drogowej z dnia 9 marca 2005 r.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.