VI SA/Wa 1995/18

VI SA/Wa 1995/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 888/19 - Wyrok NSA z 2022-11-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania L. P. od decyzji Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia kat I i jednego wypisu na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze powiatowej nr [...] relacji [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej [...] do m. M. (granica powiatu), orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Do wydania decyzji SKO doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją Zarządu Powiaty w [...] odmówiono L. P. udzielenia zezwolenia kat I i jednego wypisu na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze powiatowej nr [...] relacji [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej [...] do m. M. (granica powiatu). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji podkreślono, że zarząd powiatu, jako zarządca drogi, jest obowiązany kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z § 10 pkt 1 ust 1 rozporządzenia warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania - na drodze nie występują przelotny lub osuwiska. Tymczasem jak wskazał organ, na przedmiotowym docinku drogi powiatowej nr [...] występują spękania o dużym stopniu szkodliwości i przełomy typu lekkiego i średniego.
Zgodnie z zatwierdzoną organizacją ruchu na drodze tej obowiązuje ograniczenie ruchu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 15 ton (znak B-18). Dopuszczenie ruchu o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni jezdni, a tym samym stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z zapisami ww. rozporządzenia warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi, a organ w przypadku stwierdzenia, że droga jest w złym stanie technicznym - na drodze występują przełomy lub osuwiska, jest zobligowany do wydania decyzji odmownej.
Na powyższą decyzję zarządcy drogi, L. P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zarzucając decyzji Starosty [...] naruszenie szeregu przepisów prawa:
- niezastosowanie się do art. 64 a ustawy prawo o ruchu drogowym;
- art. 8 § 2 Kpa poprzez naruszenie zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, polegające na wydaniu decyzji odmownej, gdy dwie poprzednie decyzje ( z [...].11.2015 r, i [...].12.2016 r.) wydane w tym samym stanie faktycznym jak i prawnym zezwalały na ruch pojazdów;
- § 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 22 czerwca 2012 r. poprzez błędną interpretację tego przepisu dotyczącego wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego kat VII, a nie dotyczy zezwolenia dla pojazdów kat I;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na założeniu, że pojazd dla którego potrzebne jest zezwolenie posiada większy nacisk osi, podczas gdy z akt nie wynika jaki rzeczywisty nacisk na oś posiada przedmiotowy pojazd.
Zainteresowany wniósł o uchylenie odmownej decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] swoją decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołujący wnioskował o wydanie zezwolenia kat I i jednego wypisu na okres od 1.06.2018 r. do 31.05.2019 r. na przejazd po drodze powiatowej nr [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] do M. (granica powiatu) w celu umożliwienia dojazdu do miejsca postoju w P. działka nr [...] dla jednego pojazdu nienormatywnego, którego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski na oś nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Składając wniosek wskazał dodatkowo, że tryb oraz zasady wydawania zezwoleń kat I określa an. 64 a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Kolegium Odwoławcze wskazało, że na przedmiotowej drodze obowiązuje zakaz poruszania się pojazdami o masie większej niż 15 t. (znak B 18). Z dokumentacji fotograficznej drogi nr [...] wykonanej dnia [...] czerwca 2018 r. i z dziennika objazdów ww. drogi dokonanego 21.03.2018 r., 19.06.2018 r. i 1.06.2018 r. wynika, że na całym odcinku drogi występują ubytki w nawierzchni, liczne spękania oraz wyboje. Podstawę materialnoprawną rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z jej zapisami pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy (art. 2 pkt 35a ustawy).
Organ odwoławczy zaznaczył, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości: a) długość - 23 m, b) szerokość - 3,2 m, c) wysokość - 4,5 m, d) rzeczywista masa całkowita - 60 t: 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z treścią art. 64a ust. 1 ustawy zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze w skazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany.
Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego wymienia załącznik nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym. W świetle wspomnianego załącznika nr 1 L.p. 1 zezwolenie kategorii 1 dotyczy pojazdów nienormatywnych: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
Zezwolenie kategorii l obejmuje drogi gminne, powiatowe i wojewódzkie wskazane w zezwoleniu. Szczegółowy sposób i tryb wydawania zezwoleń uregulowano w - wydanym na podstawie art. 64i ust. 1 ustawy - rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych. Rozporządzenie - zgodnie z jego § 1 - określa warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, sposób i tryb wydawania zezwoleń: warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most tub wiadukt oraz wzory zezwoleń oraz wzory dokumentów związanych z ich wydawaniem. W myśl § 7 wspomnianego rozporządzenia, podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego składa wniosek o jego wydanie do właściwego organu odpowiednio do kategorii zezwolenia na formularzu według wzoru określonego w załącznikach nr 1 - 4 rozporządzenia.
SKO zaznaczyło, że stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania:
1 ) na drodze me występują przełomy lub osuwiska;
2) wysokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 0,1 m większa niż wysokość pojazdu wraz z ładunkiem; w przypadku obiektu inżynierskiego dotyczy to każdego punktu obiektu w miejscu przejazdu;
3) szerokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przy najmniej o 1,0 m w iększa niż szerokość pojazdu wraz z ładunkiem:
4) ocena stanu technicznego dźwigarów lub pomostu obiektu mostowego dokonywana zgodnie z przepisami o numerac ji i ew idencji dróg publicznych oraz obiektów mostowych jest rów na lub większa niż 3 (w skali od 0 do 5).
Oprócz wymagań, o których mowa w ust, 1, przejazd pojazdu nienormatywnego nie może powodować przekroczenia bezpiecznego poziomu wytężenia materiału w konstrukcji nośnej drogowego obiektu inżynierskiego, określonego za pomocą parametrów: 1) w konstrukcji niosącej przęseł nie powstają siły wewnętrzne większe od wywołanych charakterystycznym obciążeniem przyjętym do projektowania zwiększonym o 30% lub 2) w wyniku analizy sił wewnętrznych i naprężeń: a) w stali konstrukcyjnej i zbrojeniowej - naprężenia główne nie przekraczają 2/3 wytrzymałości charakterystycznej stali, b) w betonie zbrojonym i sprężonym - naprężenia główne nie przekraczają 2/3 wytrzymałości charakterystycznej betonu na ściskanie, c) w betonie sprężonym - naprężenia rozciągające nie przekraczają wytrzymałości charakterystycznej betonu na rozciąganie, d) w stali sprężającej - naprężenia trwałe nie przekraczają 1/2 wytrzymałości charakterystycznej stali (§ 10 ust. 2 rozporządzenia).
Po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego w badanej sprawie Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że granice sprawy wyznaczone zostały złożonym przez skarżącego wnioskiem z dnia 22.05.2017 r. jakim wystąpił on do Powiatowego Zarządu Dróg w [...].
Wniosek dotyczył wydania zezwolenia kategorii I oraz 1 wypisu, na przejazd pojazdów nienormatywnych (których wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski osi nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony na okres 12 miesięcy, obejmujący przejazd w terminie od 1.06.2018 r do 31.05.2019 r. po drodze powiatowej nr [...] od drogi wojewódzkiej [...] do M. (granica powiatu) w celu umożliwienia dojazdu do miejsca postoju w P. działka nr [...].
Zdaniem SKO, skoro skarżący w taki sposób określił swoje żądanie skierowane do organu, to zagadnienie, czy pojazd skarżącego objęty złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia będzie pojazdem nienormatywnym, czy też nie, w ogóle nie było badane. Z treści samego już bowiem wniosku jasno wynikało, że chodzi o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii I (pierwszej), a kwestia sporną było to, czy zezwolenie na przejazd tego rodzaju pojazdem może zostać wydane, biorąc pod uwagę lokalizację, rodzaj i stan drogi, po której przejazdy miały być wykonywane. W świetle przytoczonych przepisów wyłącznie strona (podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia) decyduje o tym jaką kategorię zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym chce uzyskać.
Kolegium podkreśliło, że zgodnie z przepisami prawa warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi, gdyż jest to dopuszczalne jeśli droga spełnia określone wymagania wymienione w § 10 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia. Nie ma zatem miejsca na działanie organu w ramach uznaniowości, gdyż stwierdzenie że na drodze występują przełomy lub osuwiska obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Co do samej kwestii stosowania § 10 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do zezwoleń kat I , organ odwoławczy przytoczył stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych.
SKO wskazało za WSA w Lublinie ( wyroki o sygn. III SA/Lu 861/16 z dnia 16 lutego 2017 r. LEX nr 2260672 i z dnia 31 stycznia 2017 r. o sygn. HI SA/Lu 860/16 - LEX nr 2336603), iż rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych ma zastosowanie do zezwoleń kategorii I na przejazd pojazdów nienormatywnych. Wynika to wyraźnie z przepisów § 1, § 10, § 12 tego rozporządzenia, skoro reguluje ono nie tylko kwestie wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego przekraczającego określone normy ze względu na swoją konstrukcję czy wymiary, ale również tryb wydawania zezwoleń na wniosek zainteresowanych podmiotów dysponujących określonymi pojazdami.
W wyrokach tych WSA w Lublinie nie kwestionował zatem możliwość zastosowania § 10 rozporządzenie do zezwoleń kat I i z takim stanowiskiem Kolegium się zgodziło.
Organ odwoławczy podkreślił, że z akt rozpoznawanej sprawy sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że na odcinku drogi powiatowej objętym wnioskiem strony występują liczne spękania i ubytki w nawierzchni (przełomy). Stan drogi ustalono, na podstawie dziennika objazdów i sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Oczywistym zatem jest, że w tych warunkach dopuszczenie na tej drodze ruchu o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni drogi oraz generowałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Kolegium stwierdziło, że związek przyczynowo-skutkowy między przyspieszoną degradacją drogi w wyniku poruszania się na niej pojazdów ponadnormatywnych a zagrożeniem jakie uszkodzona droga stwarzałaby dla ruchu drogowego jest oczywisty. Stosownie do § 11 ust, 1 pkt 5 rozporządzenia, zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest jednym z kryteriów, które organ właściwy do wydania zezwolenia bierze pod uwagę przy ustalaniu warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego. W tych okolicznościach, zdaniem SKO, zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego nie mogło być udzielone z uwagi na zły stan techniczny drogi. Rozstrzygnięcie organu I instancji było zatem zasadne.
Odnośnie zarzutu odwołującego dotyczącego art. 8 § 2 Kpa poprzez naruszenie zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, polegające na wydaniu decyzji odmownej, gdy dwie poprzednie decyzje ( z [...].11.2015 r, i [...].12.2016 r.) wydane w tym samym stanie faktycznym jak i prawnym zezwoliły na ruch pojazdów, wskazano, że z uwagi na postępującą degradację jezdni nie można mówić o takim samym stanie faktycznym spraw.
Ponadto SKO w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r . o sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia kat I na przejazd drogą powiatową nr [...] relacji [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej [...] do m. [...], a więc poza dwoma wymienionymi przez Skarżącego decyzjami, zapadło również inne, późniejsze i niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy odmowną decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2018 r. L. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący zarzucił powyższej decyzji:
I Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
1. art, 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a,, poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, iż z analizy materiału dowodowego wynika, iż organ prawidłowo wydał skarżoną decyzję bez jakiegokolwiek wskazania przez organ administracji publicznej na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego nie wziął pod uwagę okoliczności podanych w uzasadnieniu odwołania oraz dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach, podanych przez skarżącego;
2. art. 11 k.p.a - poprzez naruszenie zasady przekonywania i brak wyjaśnienia Skarżącemu, zasadności przesłanek, którymi kierowało się SKO przy załatwieniu sprawy;
3. art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione (brak wskazania jakichkolwiek podstaw ustalenia, że wydanie zezwolenia spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie dla ruchu drogowego oraz, że dopuszczenie pojazdu do ruchu grozi ergo spowoduje degradacje jezdni), złamanie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej; w sposób dowolny, bez obowiązkowego obiektywizmu;
4. art. 8 § 2 k.p.a - poprzez naruszenie zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, polegające na wydaniu decyzji odmawiającej zezwolenia na przejazd kat. I dla pojazdu normatywnego kiedy poprzednie dwie decyzje (z [...].11,15 i [...].12.2016 r), wydane w tym samym stanie faktycznym jak i prawnym zezwoliły na przejazd takich pojazdów;
5. art. 104 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, polegające na wykroczeniu w rozstrzygnięciu poza ramy wniosku o wydanie zezwolenia;
6. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
8. art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji prowadzącej do ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej,
9. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że wydanie zezwolenia spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie dla mchu drogowego w związku z dopuszczeniem do ruchu pojazdu o większym nacisku na oś, kiedy to z akt nie wynika jaki rzeczywisty i praktyczny nacisk na oś posiadają w trakcie wjazdu na przedmiotowa drogę pojazdy Skarżącego; co w konsekwencji nie pozwala na dowolne przyjęcie w/w błędnej tezy.
II Naruszenie przepisów prawa materialnego (np, prawa budowlanego), które miało wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie:
§ 10 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. poprzez błędną interpretację tego przepisu dotyczącego wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego przekraczającego określone normy np. ze względu na swoją konstrukcję bądź wymiary, a nie pojazdów używanych przez skarżącego;
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych zgodnie z wnioskiem, znajdującym się w aktach sprawy.
W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego i obowiązujących przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej organ administracji obowiązany jest kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Takie działanie musi być zgodne z kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych.
Zgodnie z § 10 pkt 1 ust 1 rozporządzenia warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania - na drodze nie występują przelotny lub osuwiska. Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że na przedmiotowym docinku drogi powiatowej nr [...] występują spękania o dużym stopniu szkodliwości i przełomy typu lekkiego i średniego. Z akt sprawy wynika, że na podstawie zatwierdzonej organizacją ruchu na drodze tej obowiązuje ograniczenie ruchu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 15 ton (znak B-18). Dopuszczenie ruchu o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni jezdni, a tym samym stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na podstawie przepisów ww. rozporządzenia warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi, a organ w przypadku stwierdzenia, że droga jest w złym stanie technicznym - na drodze występują przełomy lub osuwiska, jest zobligowany do wydania decyzji odmownej.
Sąd pragnie podkreślić, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący wnioskował o wydanie zezwolenia kat I i jednego wypisu na okres od 1.06.2018 r. do 31.05.2019 r. na przejazd po drodze powiatowej nr [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] do M. (granica powiatu) w celu umożliwienia dojazdu do miejsca postoju w P. działka nr [...] dla jednego pojazdu nienormatywnego, którego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski na oś nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Składając wniosek powołał się na tryb oraz zasady wydawania zezwoleń kat I określa w art 64 a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z przepisami ww. ustawy pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy (art. 2 pkt 35a ustawy).
W świetle załącznika nr 1 L.p. 1 zezwolenie kategorii I dotyczy pojazdów nienormatywnych: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
Zezwolenie kategorii l obejmuje drogi gminne, powiatowe i wojewódzkie wskazane w zezwoleniu. Szczegółowy sposób i tryb wydawania zezwoleń uregulowano w - wydanym na podstawie art. 64i ust. 1 ustawy - rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych.
Rozporządzenie - zgodnie z jego § 1- określa warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, sposób i tryb wydawania zezwoleń: warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most tub wiadukt oraz wzory zezwoleń oraz wzory dokumentów związanych z ich wydawaniem. W myśl § 7 wspomnianego rozporządzenia, podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego składa wniosek o jego wydanie do właściwego organu odpowiednio do kategorii zezwolenia na formularzu według wzoru określonego w załącznikach nr 1 - 4 rozporządzenia.
Sąd stwierdza, że stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania:
1 ) na drodze me występują przełomy lub osuwiska;
2) wysokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 0,1 m większa niż wysokość pojazdu wraz z ładunkiem; w przypadku obiektu inżynierskiego dotyczy to każdego punktu obiektu w miejscu przejazdu;
3) szerokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przy najmniej o 1,0 m w iększa niż szerokość pojazdu wraz z ładunkiem:
4) ocena stanu technicznego dźwigarów lub pomostu obiektu mostowego dokonywana zgodnie z przepisami o numeracji i ewidencji dróg publicznych oraz obiektów mostowych jest rów na lub większa niż 3 (w skali od 0 do 5).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje stanowisko organu, że granice sprawy wyznaczone zostały złożonym przez skarżącego wnioskiem z dnia 22.05.2017 r. jakim wystąpił on do Powiatowego Zarządu Dróg w [...] o wydanie zezwolenia.
Wniosek dotyczył wydania zezwolenia kategorii I oraz 1 wypisu, na przejazd pojazdów nienormatywnych (których wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski osi nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony na okres 12 miesięcy, obejmujący przejazd w terminie od 1.06.2018 r do 31.05.2019 r. po drodze powiatowej nr [...] od drogi wojewódzkiej [...] do M. (granica powiatu) w celu umożliwienia dojazdu do miejsca postoju w P. działka nr [...].
Należy podkreślić, że skoro skarżący w taki sposób określił swoje żądanie skierowane do organu, to zagadnienie, czy pojazd skarżącego objęty złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia będzie pojazdem nienormatywnym, czy też nie, w ogóle nie było badane. Z treści samego wniosku strony jednoznacznie wynikało, że chodzi o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii I, a kwestia badaną było jedynie to, czy zezwolenie na przejazd tego rodzaju pojazdem może zostać wydane, biorąc pod uwagę lokalizację, rodzaj i stan drogi, po której przejazdy miały być wykonywane. Sąd zauważa, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów, to wyłącznie strona (podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia) decyduje o tym jaką kategorię zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym chce uzyskać. Zgodnie z przepisami prawa warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi, gdyż jest to dopuszczalne jeśli droga spełnia określone wymagania wymienione w § 10 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia. W sprawach takich jak niniejsza, nie ma zatem miejsca na działanie organu w ramach uznania administracyjnego, gdyż stwierdzenie że na drodze występują przełomy lub osuwiska obliguje organ do wydania decyzji odmownej.
Co do samej kwestii stosowania § 10 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do zezwoleń kat I , organ odwoławczy prawidłowo uznał iż rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych ma zastosowanie do zezwoleń kategorii I na przejazd pojazdów nienormatywnych. Wynika to wyraźnie z przepisów § 1, § 10, § 12 tego rozporządzenia, skoro reguluje ono nie tylko kwestie wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego przekraczającego określone normy ze względu na swoją konstrukcję czy wymiary, ale również tryb wydawania zezwoleń na wniosek zainteresowanych podmiotów dysponujących określonymi pojazdami.
Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że z akt rozpoznawanej sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że na odcinku drogi powiatowej objętym wnioskiem strony występują liczne spękania i ubytki w nawierzchni (przełomy). Stan drogi ustalono, na podstawie dziennika objazdów i sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Oczywistym zatem jest, że w tych warunkach dopuszczenie na tej drodze ruchu o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni drogi oraz generowałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Związek przyczynowo-skutkowy między przyspieszoną degradacją drogi w wyniku poruszania się na niej pojazdów ponadnormatywnych a zagrożeniem jakie uszkodzona droga stwarzałaby dla ruchu drogowego jest oczywisty. Stosownie do § 11 ust, 1 pkt 5 rozporządzenia, zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest jednym z kryteriów, które organ właściwy do wydania zezwolenia bierze pod uwagę przy ustalaniu warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego nie mogło być udzielone z uwagi na zły stan techniczny drogi. Rozstrzygnięcia organów administracji były zatem zasadne.
W zakończeniu trzeba także odnieść się do zarzutu skarżącego dotyczącego art. 8 § 2 Kpa poprzez naruszenie zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, polegające na wydaniu decyzji odmownej, gdy dwie poprzednie decyzje ( z [...].11.2015 r, i [...].12.2016 r.) wydane w tym samym stanie faktycznym jak i prawnym zezwoliły na ruch pojazdów.
Sąd stoi na stanowisku że z uwagi na postępującą degradację przedmiotowej drogi nie można mówić o takim samym stanie faktycznym jak przed kilku laty.
Ponadto z akt sprawy wynika, że SKO w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r . o sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia kat I na przejazd drogą powiatową nr [...] relacji [...] na odcinku od drogi wojewódzkiej [...] do m. [...], a więc poza dwoma wymienionymi przez Skarżącego decyzjami, zapadło również inne, późniejsze i niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu organy obu instancji zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły postęowanie służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, dokonując przy tym jego pełnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, zostało uzasadnione w sposób szczegółowo określony przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.
Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.