II GSK 875/10

II GSK 875/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Krystyna Anna Stec /przewodniczący/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 349/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-04-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
art. 18 ust. 10 pkt. 2, art. 18 ust. 7 pkt. 6
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 349/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca Spółka) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. W. z dnia [...] lipca 2009 r.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent m. st. W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j. t.: Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473), cofnął P. S. sp. z o.o. z siedzibą w C. (obecnie w G.) zezwolenie z dnia [...] czerwca 2006 r., ważne od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] lipca 2010 r., na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "[...]" usytuowanej w H. E. przy ul. K. P. [...] w W.
Decyzję wydano przy następujących ustaleniach. W lokalu przeprowadzono w dniach [...] października i [...], [...] [...]-[...] grudnia 2008 r. oraz w dniach [...] i [...] stycznia 2009 r. kontrole.
Podczas pierwszej kontroli (protokół z dnia [...] października 2008 r.) ustalono, że brak było uwidocznienia w cennikach nominalnych potraw oraz napojów alkoholowych za co nałożono mandat karny. Według dalszych ustaleń w zakładzie wyodrębniono miejsca do palenia tytoniu, a kontrolowane wyroby alkoholowe były oznaczone akcyzami. Dzień wcześniej ([...] października 2008 r.) dokonano zakupu w pomieszczeniu z wejściem w narożniku budynku u zbiegu ulic O. i K. P., na który otrzymano paragon fiskalny o treści "P. S. spółka z o.o. R. [...] ul. K. P. [...] NIP: [...]". W czasie kontroli ustalono, że pomieszczenia znajdujące się w budynku H. E. posiadają adres K. P. [...], dotyczy to m.in. pomieszczeń zajmowanych przez P. S. sp. z o.o.
W oświadczeniu złożonym przez osobę uczestnicząca w kontroli z upoważnienia skarżącej Spółki podano, że do dnia [...] października 2008 r. zostanie uzupełniony cennik o gramatury potraw i alkoholi.
Pismem z dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w W. zwrócił się do Urzędu m. st. W. Urząd Dzielnicy Ś. Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy Ś. z pytaniem, czy zezwolenie wydane dla P. S. sp. z o.o. na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w restauracji "[...]" K. P. [...] obejmuje również sprzedaż w pomieszczeniu z wejściem na rogu ulic K. P. i O. Jak ustalił organ kontrolujący nad wejściem do tego pomieszczenia znajdował się napis "[...]", natomiast na szybach jest napis "[...]".
W odpowiedzi Urząd m. st. W. Urząd Dzielnicy Ś. Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy Ś. w piśmie z dnia [...] października 2008 r. podał, iż zezwolenie dla P. S. sp. z o.o. zostało wydane na podstawie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a do wniosku spółka dołączyła wszystkie wymagane dokumenty, w tym tytuł prawny do lokalu przy ul. K. P. [...], z którego wynika, iż ma prawo do korzystania z powierzchni ok. 557 m² z przeznaczeniem na cele restauracyjne. W dniu [...] czerwca 2006 r. przeprowadzono oględziny lokalu potwierdzające spełnienie wymogów określonych w ww. ustawie. W dniu tym trwały prace adaptacyjne lokalu. Stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] października 2008 r. organ administracji podtrzymał w piśmie z dnia [...] października 2008 r. w odpowiedzi na ponowne pismo Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w W. z dnia [...] października 2008 r.
Podczas drugiej kontroli (protokół z dnia [...] grudnia 2008 r.) ustalono, że restauracja "[...]" składa się z 9 otwartych pomieszczeń konsumenckich - część sal konsumenckich połączono z kuchnią - oraz otwartej części kuchennej z wejściem dla konsumentów od ul. O. i dwóch pomieszczeń oznaczonych jako [...] z wejściem dla konsumentów róg ul. K. P. i ul. O. Odległość pomiędzy wejściem do restauracji a pomieszczeniami oznaczonymi [...] od zewnątrz wynosi 50 m. Pomieszczenie oznaczone jako [...] połączone było z innymi salami korytarzem przeznaczonym tylko dla personelu. Oba pomieszczenia nie były otwarte w tych samych godzinach ("[...]" czynne od godz. 11 do ostatniego gościa, a "[...]" czynne całą dobę). W pierwszym z tych pomieszczeń była obsługa kelnerska, a w drugim obsługa barmańsko-kelnerska, w obu pomieszczeniach były różne ceny na napoje alkoholowe i potrawy. Według ustaleń tej kontroli w zakładzie funkcjonowały dwie kasy fiskalne wydające paragony fiskalne z wydrukiem R. "[...]" ul. K. P. [...], [...] i jedna z nich obsługująca pomieszczenie z wejściem od ul. O., a druga pomieszczenie "[...]". Zakład posiadał wspólne pomieszczenie kuchenne.
Według oświadczenia Prezesa Zarządu P. S. sp. z o.o. (E. K.) wszyscy pracownicy pracujący "[...]" w bistro i w restauracji są zatrudnieni w P. S. sp. z o.o. Pracownicy ci pracują wymiennie w jednym lub drugim miejscu, a restauracja i bistro posiadają wspólną kuchnię, magazyn oraz pomieszczenia socjalne dla pracowników. Oba lokale są ze sobą połączone, znajdują się pod jednym adresem ul. K. P. [...], [...], mają jeden NIP, jeden REGON i jedno zgłoszenie podatkowe. Posiadana koncesja na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych dotyczy zakładu gastronomicznego przy ul. K. P. [...] obejmującego zarówno pomieszczenie restauracji, jak i pomieszczenie bistro. Każdorazowo składany wolumen sprzedaży napojów alkoholowych, na podstawie którego wyliczana jest kwota należna za koncesję, dotyczył całości alkoholu sprzedanego w całym zakładzie gastronomicznym przy ul. K. P. [...].
Jak wynika z ustaleń organu administracji spółka P. S. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5%, od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu określając punkt sprzedaży ul. K. P. [...] W. H. E. z podaniem tego samego adresu punktu składowania napojów alkoholowych. Zezwolenia z dnia [...] czerwca 2006 r. na wymienione we wniosku napoje alkoholowe otrzymała na adres wykonywania działalności. Zostały one poprzedzone pozytywnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych m. st. W. z określeniem miejsca sprzedaży alkoholu w restauracji "[...]" usytuowanej w H. E. przy ul. K. P. [...] w W.
W dniu [...] czerwca 2009 r. przeprowadzono oględziny punktu gastronomicznego "[...]" usytuowanego przy ul. K. P. [...]. Ustalono między innymi, że wejście do restauracji "[...]" znajduje się od ul. O., a na drzwiach widnieje tabliczka O. [...]. Z oświadczenia strony wynika, że tabliczka z adresem O. [...] została zawieszona przez konserwatora zabytków jako oznaczenie przedwojenne. Ponadto podano, iż w trakcie oględzin ustalono, że lokal "[...]" należy do P. S. sp. z o.o.
Prezydenta m.st. W. decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. cofnął udzielone skarżącej Spółce zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "[...]" usytuowanej w H. E. przy ul. K. P. [...] w W., z terminem ważności [...] lipca 2006 r. do [...] lipca 2010 r., z uwagi na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu "[...]" bez wymaganego zezwolenia.
Od decyzji P. S. sp. z o.o. złożyła odwołanie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie brania czynnego udziału w ewentualnej rozprawie przed SKO, celem przedstawienia dowodów.
Zawiadomieniem z dnia [...] października 2009 r. SKO poinformowało skarżącą Spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień.
Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, utrzymało zaskarżoną decyzję administracyjną w mocy. Kolegium stwierdziło, że zezwolenie mogło zostać wydane na konkretny lokal. Jak podkreślano skarżąca Spółka posiadała tytuł prawny do lokalu uprawniający ją do korzystania z pomieszczeń stanowiących przedmiot najmu o pow. 557,26 m² z wejściem od ul. O. Z protokółu oględzin w dniu [...] czerwca 2006 r. również wynika, że spółka miała prawo użytkowania lokalu z wejściem od ul. O. oraz stwierdzono w nim, że lokal składa się z jednej sali konsumpcyjnej. Komisja ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pozytywnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. zaopiniowała miejsce podawania i sprzedaży alkoholu w restauracji "[...]" usytuowanej w H. E. przy ul. K. P. [...] w W." i tak również określono miejsce sprzedaży alkoholu w zezwoleniu. Na podstawie powyższych dokumentów organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym jest, że zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych udzielono wyłącznie dla restauracji "[...]" z wejściem od ul. O., lokalu składającego się z jednej sali konsumpcyjnej.
Organ administracji uznał za zasadną podstawę cofnięcia zezwolenia wobec stwierdzenia podawania i sprzedaży alkoholu przez spółkę w jej lokalu-barze z odrębnym wejściem i w lokalu "[...]" również z odrębnym wejściem, co w ocenie Kolegium czyni te lokale odrębnymi lokalami gastronomicznymi. Zdaniem organu odwoławczego potwierdzeniem tej okoliczności jest fakt, iż oba lokale nie są czynne w tych samych godzinach, mają odmienny system obsługi, inne ceny menu a także dwie kasy fiskalne.
Od wymienionej decyzji P. S. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę uznał, iż jest ona zasadna. Decyzje organów administracji za podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć przyjęły następujące okoliczności: do obu pomieszczeń są dwa wejścia dla konsumentów, pomieszczenia "[...]" i "[...]" są połączone korytarzem niedostępnym dla konsumentów, w obu tych pomieszczeniach jest różny system obsługi klienta (wyłącznie kelnerski i kelnersko-bufetowy), w obu pomieszczeniach menu nie jest identyczne a ceny są różne oraz pomieszczenia te nie są czynne w tym samym przedziale czasowym i w obu funkcjonują dwie kasy fiskalne.
Omawiając te okoliczności WSA zauważył, iż oba organy administracji nie ustosunkowały się do faktów, iż oba pomieszczenia są obsługiwane przez jedną kuchnię i jeden magazyn, obsługa konsumentów odbywa się przez ten sam personel działający wymiennie, a kasy fiskalne wydające paragony fiskalne "[...]" i "[...]" podają ten sam adres obu pomieszczeń gastronomicznych i zawierają ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej przedsiębiorcy. Nie ustosunkowano się również do tego, iż działalność prowadzona przez skarżącą Spółkę w obu tych pomieszczeniach opiera się na jednym numerze REGON.
Organy administracji uznając, że pomieszczenia nazywane "[...]" i "[...]" są odrębnymi zakładami gastronomicznymi, nie ustaliły, czy pracownicy kuchni są wyłącznie pracownikami "[...]" czy wyłącznie pracownikami "[...]". W ocenie WSA jeżeli każde z tych pomieszczeń miałoby stanowić odrębny zakład gastronomiczny należący do skarżącej Spółki, to powyższa okoliczność nabiera istotnego znaczenia bowiem oznaczałaby, iż faktycznie Spółka prowadzi dwa odrębne zakłady gastronomiczne.
Jak wynika z ustaleń administracyjnych, personel obsługujący klientów "[...]" i "[...]" (kelnerzy i obsługa bufetowa) obsługuje jednocześnie (wymiennie) klientów w obu tych pomieszczeniach. Organy administracji przeszły nad tym faktem do porządku dziennego nie wyciągając z niego żadnych wniosków co do organizacji prowadzonej działalności przez skarżącą Spółkę. Zdaniem WSA ma to o tyle znaczenie, iż statuując poszczególne pomieszczenia jako odrębne zakłady pracy dla zatrudnionych w nich pracowników organy administracji nie wykazały poczynionymi ustaleniami, na jakich zasadach miałyby one funkcjonować jako odrębne zakłady gastronomiczne.
Nadto, jak wynika z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, w obu pomieszczeniach – "[...]" i "[...]" – klientom wydawano te same paragony z kas fiskalnych, na których widnieje ten sam adres, zgodny z punktem i miejscem wykonywania działalności podanym na zezwoleniu.
Zdaniem Sądu I instancji organy administracji naruszyły przepisy postępowania wyprowadzając błędne wnioski. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał konstatacji sprowadzającej się do wniosku, iż nazwy: "[...]" oraz "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" nie budzą dla niego wątpliwości co do tego, że chodzi o ten sam lokal gastronomiczny. Jednocześnie doszedł do wniosku, iż pomieszczenie nazywane "[...]" jest odrębnym lokalem gastronomicznym od pomieszczeń określanych "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". WSA zauważył, iż zgodnie z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu administracyjnym na szybie pomieszczenia określanego jako "[...]" znajduje się również napis "[...]". Innymi słowy pomieszczenie nazwane "[...]" jest identyfikowane również jako pomieszczenie nazwane "[...]". Tym samym organy administracji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wyprowadzając błędne wnioski na podstawie poczynionych ustaleń poprzez uznanie obu pomieszczeń za odrębne lokale gastronomiczne z tego powodu, iż mają oddzielne wejścia, menu, ceny i godziny otwarcia. Dalej Sąd I instancji zwrócił uwagę na treść wniosku skarżącej Spółki i otrzymanego zezwolenia w relacji do art. 18 ust. 5 i ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wniosek skarżącej Spółki zawierał m.in. numer w KRS [...] zgodny z numerem jej przedsiębiorstwa, a więc był zgodny z punktem 2 wymienionego przepisu. Wniosek podawał adres punktu sprzedaży - ul. K. P. [...] W., H. E., [...] i adres punktu składowania napojów alkoholowych - magazynu dystrybucyjnego - ul. K. P. [...] W., H. E., [...], zgodnie z punktem 5 i 6 art. 18 ust. 5 ww. ustawy. Zezwolenie określało, zgodnie z wnioskiem, usytuowanie restauracji "[...]" w H. E. przy ul. K. P. [...] w W.
W ocenie WSA nie zostało wyjaśnione na podstawie jakich ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że zostało naruszone zezwolenie tym, iż do restauracji "[...]" wejście znajduje się od ul. O., skoro jest poza sporem, że adres lokalu i punktu sprzedaży skarżącej brzmi ul. K. P. [...]. Jak to wyjaśniła skarżąca Spółką, w toku ostatnich oględzin zakładu gastronomicznego, iż tabliczka nad wejściem od ul. O. z podanym na niej numerem ma jedynie wartość historyczną i nie identyfikuje tego wejścia pod odrębnym adresem. Adres podawany na paragonach fiskalnych wydawanych w restauracji i bistro jest ten sam i jest on zgodny z adresem punktu sprzedaży i miejsca prowadzonej działalności zawartymi we wniosku skarżącej Spółki i w zezwoleniu.
Nie ulega wątpliwości i jest poza sporem zdaniem WSA, iż to wyłącznie skarżąca Spółka wykonuje działalność gospodarczą określoną w posiadanym zezwoleniu, a miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez Spółkę jest ul. K. P. [...] w W. Zarówno wejście od ul. O., jak i z rogu ul. K. P. [...] i ul. O. mają ten sam adres – ul. K. P. [...]. W ocenie WSA organy nie przedstawiły ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że przez wejście od ul. O. do jednego z pomieszczeń skarżącej naruszyła warunki zezwolenia co do wykonywania działalności poza punktem i miejscem sprzedaży. To, że w umowie najmu określono wejście do pomieszczeń wynajętych przez Spółkę od ul. O. nie zmienia faktu, że adres jej lokalu gastronomicznego jako punktu sprzedaży jest zgodny z adresem zawartym we wniosku i w zezwoleniu, który to punkt sprzedaży jest tożsamy z miejscem sprzedaży wymienionym we wniosku i w zezwoleniu.
Sąd I instancji podał, iż organ odwoławczy uznał za bezsporne, że zezwolenia udzielono wyłącznie na lokal gastronomiczny restauracja "[...]" z wejściem od ul. O. składającego się z jednej sali, natomiast z przedmiotowego zezwolenia na rzecz skarżącej Spółki nie wynika by określało ono wejście do lokalu gastronomicznego od ul. O. i by określało, że lokal może składać się wyłącznie z jednej sali konsumpcyjnej. WSA podkreślił, iż nie drzwi wejściowe decydują o zgodności miejsca wykonywania działalności gospodarczej z miejscem podanym w zezwoleniu, lecz adres tego miejsca zgodny z adresem zawartym w zezwoleniu.
Organ odwoławczy powoływał się na opis lokalu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2006 r., jednakże zdaniem WSA nie wziął pod uwagę, że w tym czasie były prowadzone prace adaptacyjne lokalu skarżącej Spółki, celem dostosowania go do zamierzonej działalności. Nie wziął również pod uwagę informacji Urzędu m. st. W. Urząd Dzielnicy Ś. Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy Ś. z dnia [...] października 2008 r. oraz umowy najmu lokalu stwierdzających zgodnie, że lokal przed wydaniem zezwolenia i po jego wydaniu miał powierzchnię ponad 557 m², a nie jak stwierdzało to SKO powinien mieć jedynie 250 m² i jedną salę konsumpcyjną. Umowa najmu lokalu stanowiła jeden z dokumentów warunkujących wydanie zezwolenia i była do niego załączona. Zatem ta sprzeczność w ustaleniach w ocenie Sądu I instancji powinna zostać wyjaśniona. To natomiast, że w umowie najmu określono wejście do lokalu od ul. O. nie zmienia w ocenie Sądu faktu, iż Spółka musiała we wniosku podać prawidłowo adres punktu sprzedaży, który jest tożsamy z miejscem wykonywania działalności, a ten był i jest tylko jeden – ul. K. P. [...] – i jest zgodny z podanym w zezwoleniu. Ponadto wejście od ul. O. nie stanowi innego adresu ani punktu sprzedaży, ani miejsca wykonywania działalności przez skarżącą Spółkę.
Podsumowując Sąd I instancji wskazał, iż organy administracji kwalifikując pomieszczenia, w których Spółka prowadzi swoją działalność gospodarczą, statuując je jako odrębne zakłady gastronomiczne uzasadniały to tym, że nie są one połączone ogólnodostępnym korytarzem. WSA wyjaśnił, iż zezwolenie nie ma tego rodzaju warunku, a nadto z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi takie ograniczenia nie wynikają. Rozwiązanie techniczne komunikacji wewnętrznej personelu zakładu gastronomicznego nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że takie rozwiązanie czyni ten lokal dwoma odrębnymi lokalami gastronomicznymi. Również fakt, że w obu pomieszczeniach menu i ceny nie są identyczne nie daje, w ocenie Sądu I instancji podstawy do zakwalifikowania tych pomieszczeń jako odrębnych zakładów gastronomicznych. Organy administracji nie ustaliły dlaczego asortyment podawanych potraw i napojów jest różny w obu pomieszczeniach skarżącej Spółki, oraz dlaczego ceny nie są identyczne.
WSA wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej powinien, zgodnie z przepisami postępowania, odnieść się do wszystkich okoliczności wskazywanych wyżej mając na uwadze również przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mające zastosowanie w sprawie.
Wyrok z 30 kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w drodze skargi kasacyjnej zaskarżyło w całości. Wnosząc o uchylenie i rozpoznanie sprawy, co do istoty poprzez oddalenie skargi P. S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. W. z dnia [...] lipca 2009r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania a także zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
W oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi SKO zarzuciło:
- naruszenie prawa materialnego, tj. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż pomieszczenia nazwane przez przedsiębiorcę restauracja "[...]" i bar bistro "[...]" prowadzone przez tego samego przedsiębiorcę posiadającego ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej, oraz numer REGON, pod tym samym adresem budynku jednakże mające oddzielne niezależne wejścia do każdego z tych pomieszczeń gastronomicznych, dwie odrębne kasy fiskalne w każdym z tych pomieszczeń, różniące się obsługą, różniące się menu i cenami, jak również godzinami otwarcia stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny;
- naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. st. W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sytuacji, gdy powinno dojść do oddalenia skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
P. S. Sp. z o.o. nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dokładne określenie przez autora skargi kasacyjnej zarzutów stawianych orzeczeniu Sądu I instancji ma przy tym decydujące znaczenie dla precyzyjnego ustalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresu możliwości badania danej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w sprawie nie zachodzi.
Wyrokowi Sądu I instancji zostały postawione dwa zarzuty. Pierwszy z nich, dotyczący naruszenia prawa materialnego, wskazuje na błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy, zgodnie z którym warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Błędna wykładnia wskazanych przepisów, według autora skargi kasacyjnej, polega na uznaniu, że pomieszczenia nazwane przez przedsiębiorcę restauracja "[...]" i bar bistro "[...]", prowadzone przez tego samego przedsiębiorcę, posiadającego ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej oraz REGON, pod tym samym adresem budynku, jednakże mające oddzielne niezależne wejścia do każdego z tych pomieszczeń gastronomicznych, dwie odrębne kasy fiskalne w każdym z tych pomieszczeń, różniące się menu i cenami, jak również godzinami otwarcia, stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny.
Drugi zarzut, naruszenia przepisów postępowania istotnie wpływającego na wynik sprawy, dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez jego zastosowane i uchylenie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu.
Błędna wykładnia oznacza zatem niewłaściwe odczytanie treści zastosowanego przepisu. Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Dotyczy to prawidłowości odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzutem naruszenia prawa materialnego – co należy szczególnie podkreślić – nie można natomiast skutecznie podważać ustaleń faktycznych, ani dokonanej przez Sąd I instancji oceny takich ustaleń poczynionych przez organy administracyjne.
W skardze kasacyjnej ograniczono się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy. Jednakże, nie można przyjąć, aby wynikiem błędnej wykładni, dokonanej przez Sąd I instancji było uznanie, że określone pomieszczenia stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny. Ewentualnej wadliwości oceny Sądu odnoszącej się do ustaleń organów administracyjnych nie można utożsamiać bezpośrednio z kwestią wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego.
Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez ich błędną wykładnię winien wskazać, jak przepisy te powinny być rozumiane i na czym polegał błąd Sądu przy ich interpretacji. Zarzut postawiony w skardze kasacyjnej ani też uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazują na czym miała polegać owa błędna wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego.
Wskazywane przez autora skargi kasacyjnej uznanie przez Sąd administracyjny, iż pomieszczenia stanowiły jeden lokal gastronomiczny mogło być skutecznie kwestionowane zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej zarzut taki nie został jednak zawarty. Ponadto takie ustalenia tego Sądu mogły być kwestionowane także za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwą ocenę zastosowanych przepisów prawa procesowego, w związku z dokonanymi ustaleniami organu administracyjnego w zakresie stanu faktycznego. Również taki zarzut nie został zawarty w skardze kasacyjnej.
Należy zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji uchylając decyzje organów administracyjnych wskazał na konieczność wyjaśnienia sprzeczności w ustaleniach organów administracyjnych, w szczególności pomiędzy treścią protokołu z oględzin lokalu z dnia [...] czerwca 2006 r., a umową najmu, w zakresie odnoszącym się do powierzchni lokalu. Ponadto Sąd wskazał na niekompletność ustaleń organów administracyjnych. Oznacza to, że stan faktyczny ustalony przez organy został następnie zakwestionowany przez Sąd I instancji.
W skardze kasacyjnej został także postawiony zarzut procesowy, jednakże dotyczył on naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej, jak już wskazano, nie kwestionował zaś dokonanej przez Sąd oceny ustaleń organów administracyjnych w zakresie stanu faktycznego. Skoro niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy oraz z braku innych zarzutów, nie można podzielić zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.