II GSK 874/20

II GSK 874/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Leszczyński /sprawozdawca/
Mirosław Trzecki
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Rz 139/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2020-05-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g)
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 139/20 w sprawie ze skargi S. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2019 r. nr SKO.4123/52/2019 w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w W. na rzecz S. w L. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 139/20, po rozpoznaniu skargi S. w L. (dalej: S.), uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO, organ) z dnia 4 grudnia 2019 r., nr SKO.4123/52/2019 oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego (dalej: Marszałek, organ I instancji) z dnia 14 października 2019 r., nr DT-II.8070.3.20.2019.AB, w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła A. Spółka z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżąca kasacyjnie), zaskarżając wyrok w całości, a na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jak to przepisów art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi S. oraz przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji uchylenie postanowienia SKO z dnia 4 grudnia 2019 r. (i poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa Podkarpackiego z dnia 14 października 2019r.), na skutek nieprawidłowego uznania, że:
- postanowienie to naruszało przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 106 § 1-5 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. wyrażającego się tym, że SKO utrzymało w mocy postanowienie uzgodnieniowe Marszalka Województwa Podkarpackiego, wydane bez przedstawienia temu organowi przez Marszałka Województwa Mazowieckiego projektu decyzji, który zdaniem Sądu winien być podstawą uzgodnienia - choć ani przepisy k.p.a. ani u.t.d. nie zawierają wymogu przedstawienia organowi uzgadniającemu projektu decyzji przez organ prowadzący postępowanie główne, nie ma również takiego zwyczaju w tych sprawach, nadto zaś charakter i forma decyzji (forma jednostronicowego certyfikatu) sprawiają, że sporządzenie projektu takiej decyzji jest pozbawione sensu; niezależnie od tego art. 106 § 4 k.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ uzgadniający w zakresie ograniczonym jego właściwością rzeczową i miejscową, w razie stwierdzenia takiej potrzeby przez ten organ,
- postanowienie to naruszało przepisy art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., w zakresie w jakim WSA stwierdziło, że postanowienie SKO utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego, wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 11 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 § 4, 124 i 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., wyrażającym się w niepoczynieniu ustaleń pozwalających dokonać oceny co do przebiegu planowanej linii, trasy przejazdu, przystanków, czasu przejazdu i przyjazdu na przystanki oraz spełniania przez planowaną linię oczekiwań społecznych, co znalazło w konsekwencji wyraz w zbyt lakonicznym uzasadnieniu każdego z tych postanowień, a nadto wykroczenie poza właściwość miejscową, chociaż postanowienia organów I i II instancji odnosiły się w sposób wystarczający do materiału postępowania.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.
Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. wniosło o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2023 r. S. wniosło o odrzucenie skargi i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na fakt, że w jego ocenie skarżąca kasacyjnie spółka nie posiada statusu uczestnika postępowania w sprawie niniejszej ze względu na niedoręczenie jej wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.
Skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma w sprawie podstaw do odrzucenia skargi. Wbrew bowiem stanowisku S., skarżącej kasacyjnie spółce, jako uczestnikowi postępowania, zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a., doręczono wyrok Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pomimo częściowo błędnego uzasadnienia wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Wprawdzie, co do zasady, w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie, z uwagi na powiązanie naruszeń przepisów postępowania z naruszeniami prawa materialnego, najpierw należało odnieść się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawa materialnego w kontekście zarzucanej błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej: u.t.d.)., będącego podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji. W tym przypadku zarzut naruszenia przepisów postępowania jest w głównej mierze procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej.
Z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. wynika, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.
W sprawie poza sporem jest, że przedmiotowy tryb uzgodnieniowy odbywa się zgodnie z art. 106 k.p.a., oraz że postanowienie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06). Wymagane uzgodnienie w zakresie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej ma dla organu wydającego zezwolenie charakter wiążący, co wynika wprost z redakcji przepisu, który określa, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia właściwego organu wydanego "w uzgodnieniu" z odpowiednimi organami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. A więc nie chodzi tylko o uzyskanie w postępowaniu uzgodnieniowym niewiążącej organ opinii, ale o wiążące uzgodnienie przebiegu linii komunikacyjnej przez obszar konkretnego województwa. Obowiązek współdziałania organów, który wynika z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. oznacza, że konieczność zajęcia stanowiska przez Marszałka Województwa Podkarpackiego, jako organu współdziałającego, stanowiło wymóg formalny wydania prawidłowej decyzji przez organ uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy, tj. Marszałka Województwa Mazowieckiego. Obowiązek współdziałania wpływa natomiast na zakres uprawnień organów współdziałających w ten sposób, że organ współdziałający, nie będąc właściwym do wydania decyzji w sprawie, ma obowiązek zbadania sprawy jedynie pod określonym kątem, a organ posiadający kompetencje do załatwienia sprawy odnośnie wydania zezwolenia, co do istoty, gdyż nie może wszystkich okoliczności sprawy oceniać samodzielnie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II GSK 560/19).
W związku z powyższym powstała kwestia, jaki jest zakres kompetencji organu uzgadniającego, w tym przypadku Marszałka Województwa Podkarpackiego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przedmiotem uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. nie mogą być kwestie dotyczące oceny, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. Z tego ostatniego przepisu wynika, że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1: 1) odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji; 2) mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
Treść wskazanego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że adresatem powyższej regulacji jest organ wydający zezwolenie, a nie organ uzgadniający. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu I instancji, że obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia tego zezwolenia, należy wyłącznie do organu udzielającego zezwolenie.
Trafnie również Sąd I instancji wskazał, powołując się na orzecznictwa sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 299/17 i z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2309/17), że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego w sprawie o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa powinien być przebieg planowanej linii komunikacyjnej, trasa przejazdu, miejsca w których planuje się przystanki, czas przejazdu i przyjazdu na przystankach, ocena czy projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także ocena, czy spełnia oczekiwania i postulaty społeczności lokalnej.
W skardze kasacyjnej spółka zarzuciła Sądowi I instancji, że niezasadnie przyjął, że organy kwestii tych nie wyjaśniły. W jej ocenie, chociaż postanowienia wydane w tej sprawie przez organy nie zawierają być może drobiazgowej analizy co do przebiegu planowanej linii, trasy przejazdu, przystanków, czasu przejazdu i przyjazdu na przystanki oraz spełniania przez planowaną linię oczekiwań społecznych, to jednak zważywszy na stan komunikacji dalekobieżnej w Polsce, a w szczególności w rejonach Polski wschodniej, dodatkowo zaś standardy oferowane przez spółkę, nie budzi wątpliwości, że wprowadzenie kolejnego połączenia odbędzie się z korzyścią dla społeczności lokalnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut z tiret drugie petitum skargi kasacyjnej jest całkowicie niezasadny. Skarżąca kasacyjnie spółka przyznaje bowiem wprost, że kwestie podlegające ustaleniu i wyjaśnieniu przez organy w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym nie zostały przez te organy zbadane. Zdaniem NSA kwestie te nie tylko nie zostały poddane "drobiazgowej analizie", jak twierdzi skarżąca kasacyjnie spółka, ale nie zostały poddane tej analizie wcale. Ma zatem rację Sąd I instancji, że stwierdzenie przez organ uzgadniający, że "projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa podkarpackiego spełnia oczekiwania w zakresie przedstawionej częstotliwości, jakości i zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co w przypadku uruchomienia i prawidłowego wykonywania pozwoli w pełni spełnić oczekiwania lokalnej społeczności" – jest niczym innym jak tylko powtórzeniem ogólnych tez z wyroku NSA z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 299/17.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że samo zgromadzenie przez organ uzgadniający materiału dowodowego potrzebnego do wydania postanowienia uzgadniającego, nie jest wystarczające do prawidłowego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Organ zobowiązany jest bowiem nie tylko zgromadzić materiał dowodowy, ale też go omówić i przeanalizować. A tego w sprawie całkowicie zabrakło. Wprawdzie Marszałek Województwa Podkarpackiego jako organ uzgadniający pozyskał od organu zezwalającego (od Marszałka Województwa Mazowieckiego) załączniki złożone przez spółkę a wymagane przez art. 22 ust. 1 u.t.d., a nawet żądał ich uzupełnienia, ale w ogóle się do nich nie odniósł.
Jako natomiast niezasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji odnośnie tego, że przedmiotem uzgodnienia miał się stać projekt decyzji przygotowany przez Marszałka Województwa Mazowieckiego w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej przebiegającej przez wiele województw (w tym przypadku odcinkowy przebieg fragmentu linii komunikacyjnej przez obszar Województwa Podkarpackiego). Niezasadne jest też stanowisko tego Sądu, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzgadniający zobowiązany będzie pozyskać taki projekt.
Sąd I instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, obowiązek pozyskania takiego projektu upatruje w tym, że przedłożenie projektu decyzji stanowi niezbędny wymóg wydania postanowienia uzgodnieniowego. Ponadto projekt taki, zdaniem Sądu I instancji, powinien zawierać stanowisko organu rozstrzygającego sprawę główną, poprzedzone analizą wszystkich koniecznych przesłanek.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko Sądu I instancji jest nieprawidłowe. Zauważyć bowiem należy, że przywołane przez ten Sąd orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy sytuacji, w których to obowiązek przedstawienia do uzgodnienia projektu decyzji wynika wprost z konkretnych przepisów. I tak w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 125/11, NSA wskazał na taki obowiązek w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdzie obowiązek taki wynika z mocy art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Podobnie ma się rzecz z uzgodnieniami projektów studium albo projektów planów miejscowych – art. 24 ust. 1 u.p.z.p., a także uzgodnieniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Natomiast jak wskazuje się w doktrynie (por. H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III. Opublikowano: WKP 2023), zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje zwykle, o ile ustawodawca nie postanowi inaczej, treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne, a stanowisko zajęte przez organ uzgadniający przesądza o treści decyzji, która jest wydawana przez organ decydujący. Tego rodzaju zależności wymuszają ściślejszą współpracę pomiędzy organami zaangażowanymi w powstawanie rozstrzygnięcia, ale nie pozostają też bez wpływu na etap postępowania rozpoznawczego, w którym współdziałanie jest realizowane. Organ, który ma uzgodnić z innym organem treść rozstrzygnięcia w sprawie, powinien do tych uzgodnień przystąpić wtedy, gdy zgromadzi materiał dowodowy pozwalający mu na sformułowanie wstępnych założeń co treści tego rozstrzygnięcia i opracowanie jego projektowanej wersji. Tę wersję przedstawia organowi, z którym ma obowiązek je uzgodnić. Kompetencje organu uzgadniającego realizowane są poprzez zaakceptowanie zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcia albo stwierdzenie, że w zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcie nie zostanie uzgodnione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. nie wynika aby organ rozpoznający sprawę o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, zwracając się o uzgodnienie tego zezwolenia do marszałka województwa właściwego ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej, przedstawiał stosowny projekt decyzji, która na dodatek, jak wskazuje Sąd I instancji, miałaby mieć charakter pozytywny albo negatywny.
Przede wszystkim zauważyć należy, że jak zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej, już sama forma decyzji zezwalającej na przewóz osób wyklucza jakąkolwiek przydatność takiego projektu do przeprowadzenia procedury uzgodnienia. Decyzja ta ma bowiem formę certyfikatu w postaci jednostronicowego druku i nie zawiera żadnych informacji poza nazwą wnioskodawcy, przebiegiem trasy i datą ważności. Ponadto organ zwracający się do organu uzgadniającego nie posiada jeszcze oceny przesłanek, które bada w uzgodnieniu zezwolenia organ uzgadniający, a którego stanowisko jest wiążące dla organu zwracającego się o uzgodnienie. Wreszcie podkreślenia wymaga, że w przedmiotowym postępowaniu organ zezwalający przesyła organowi uzgadniającemu załączniki przedłożone mu, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1-6 u.t.d., przez wnioskodawcę w postaci: proponowanego rozkładu jazdy, schematu połączeń komunikacyjnych (projektu przebiegu tras), potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, zobowiązania do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach, cennika i wykazu pojazdów. To te załączniki w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym są podstawą do dokonania oceny, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie województwa, którego dotyczy uzgodnienie, spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności. Oczywiście ocena ta musi być poparta analizą obiektywnych warunków istniejących na terenie województwa, którego dotyczy uzgodnienie.
Z tych względów zarzut z tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej należy uznać za usprawiedliwiony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazujące na konieczność przedstawienia przez Marszałka Województwa Mazowieckiego Marszałkowi Województwa Podkarpackiego projektu decyzji o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii Kraków - Rzeszów – Przemyśl – Medyka, jest błędne. Jednakże zgodnie z art. 184 p.p.s.a., mimo błędnego uzasadnienia wyroku w tej części, skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż wyrok odpowiada prawu. Jak już bowiem wskazano powyżej, Sąd I instancji zasadnie wskazał, że tak ogólne i pozbawione choćby krótkiej analizy rozważania i oceny organów świadczą o naruszeniu reguł proceduralnych uzgodnieniowego postępowania wyjaśniającego. Zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią zaprezentowany przez ten Sąd zakres postępowania uzgodnieniowego.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).