II GSK 874/10

II GSK 874/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 348/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-04-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 348/10 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 348/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca Spółka) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r., z następującym uzasadnieniem.
W dniu [...] czerwca 2006 r. Prezydent [...] W. udzielił P. Sp. z o.o. w C. zezwolenia na sprzedaż i podawania napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "U." usytuowanej w [...] przy ul. [...] w W., z terminem ważności od dnia 5 lipca 2006 r. do dnia 4 lipca 2010 r.
Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. pismem z dnia 28 stycznia 2009 r. zawiadomił Urząd o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniach 7-9 października 2008 r., 11, 12, 15-19 grudnia 2008 r. oraz 2 i 5 stycznia 2009 r. w P. w zakresie przestrzegania ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Z przekazanych informacji wynika, że Spółka narusza warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określone w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy, bowiem przedsiębiorca posiadając zezwolenia na sprzedaż i podawanie całego asortymentu napojów alkoholowych w restauracji "U.", ul. [...] w W., prowadzi sprzedaż i podawanie alkoholu w lokalu "P." usytuowanym w budynku przy ul. [...] (z wejściem od rogu ul. [...] i ul. [...]).
W toku kontroli stwierdzono, że oba punkty posiadają odrębne wejścia, bez wewnętrznej komunikacji przeznaczonej dla konsumentów. "P." połączone się z innymi salami korytarzem przeznaczonym wyłącznie dla personelu. Odległość pomiędzy wejściem do restauracji a pomieszczeniami oznaczonymi "P." wynosi od zewnątrz 50 m. w placówkach obowiązuje inny system obsługi konsumenckiej oraz różne ceny na napoje alkoholowe i potrawy. Punkty prowadzą działalność w różnych godzinach i posiadają odrębne kasy fiskalne. Restauracja "U." czynna jest od godz. 11 do ostatniego gościa, i obowiązuje tu obsługa kelnerska, natomiast "P." czynne są całą dobę, z obsługą barmańsko-kelnerską.
Z oświadczeń Prezesa Zarządu Spółki (E. K.) wynika, że alkohol sprzedawany jest w obydwu lokalach prowadzonych przez spółkę w budynku [...]. Lokale gastronomiczne posiadają wspólna kuchnię, magazyn, pomieszczenia socjalne, są ze sobą połączone i istniały od początku funkcjonowania Spółki pod adresem [...] w W.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Prezydent [...]. W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. cofnął P. sp. z o.o. z siedzibą w C. (obecnie w G.) zezwolenie z dnia [...] czerwca 2006 r., ważne od dnia 5 lipca 2006 r. do dnia 4 lipca 2010 r., na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "U." usytuowanej w [...] przy ul. [...] w W. Organ wskazał, że spółka posiada zezwolenia na sprzedaż i podawanie całego asortymentu napojów alkoholowych wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu, czyli w restauracji "U." usytuowanej w budynku [...] przy [...] w W. Przed wydaniem zezwoleń ustalono, że restauracja składa się z 1 Sali konsumpcyjnej o powierzchni około 250 m2, i nie stwierdzono, alby do restauracji przynależała inna sala konsumpcyjna z wejściem od rogu ul. [...] i ul. [...]. Powyższe, zdaniem organu, wyklucza możliwość funkcjonowania lokalu "P" oraz Restauracji "U." jako jednego zakładu gastronomicznego na dzień wydania Spółce zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Jako podstawę cofnięcia zezwolenia wskazano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zezwolenie na sprzedaż i podawanie alkilowych zostało udzielone wyłącznie dla lokalu gastronomicznego restauracja "U." z wejściem od ul. [...], składającego się z jednej sali konsumpcyjnej. Podstawą cofnięcia zezwolenia była sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych bez wymaganego zezwolenia ujawniona i potwierdzona w toku kontroli w lokalu Spółki P. – Barze "P", usytuowanym – podobnie jak restauracja "U." – w budynku [...] przy ul. [...] w W. Organ stwierdził, że oba lokale znajdują się pod tym samym adresem, jednakże wejścia dla konsumentów są odrębne i niezależne od siebie. Wprawdzie oba lokale posiadają wspólna kuchnię, magazyn i pomieszczenia socjalne, to jednak każdy z punktów ma odrębna kasę fiskalną, ofertę menu oraz inne ceny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę Spółki uznał, że organy z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie ustosunkowały się do faktów, iż oba pomieszczenia obsługiwane są przez jedną kuchnię i jeden magazyn, obsługa konsumentów odbywa się przez ten sam personel, działający wymiennie, kasy fiskalne podają ten sam adres i zawierają ten sam NIP przedsiębiorcy, a działalność prowadzona przez Spółkę w obu pomieszczeniach opiera się na jednym numerze REGON.
Organy uznając, że pomieszczenia nazywane "U." i "P." są odrębnymi zakładami gastronomicznymi, nie ustaliły, czy pracownicy kuchni są wyłącznie pracownikami "U." czy wyłącznie pracownikami "P.". Zdaniem Sądu jeżeli każde z tych pomieszczeń miałoby stanowić odrębny zakład gastronomiczny należący do skarżącej Spółki, to powyższa okoliczność nabiera istotnego znaczenia bowiem oznaczałaby, iż faktycznie Spółka prowadzi dwa odrębne zakłady gastronomiczne.
Zdaniem WSA statuując poszczególne pomieszczenia jako odrębne zakłady pracy dla zatrudnionych w nich pracowników, organy nie wykazały, na jakich zasadach miałyby one funkcjonować jako odrębne zakłady gastronomiczne. Nadto w obu pomieszczeniach klientom wydawano te same paragony z kas fiskalnych, na których widnieje ten sam adres, zgodny z punktem i miejscem wykonywania działalności podanym na zezwoleniu.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał konstatacji sprowadzającej się do wniosku, iż nazwy: "X", "P.", "Y", "Z" nie budzą dla niego wątpliwości co do tego, że chodzi o ten sam lokal gastronomiczny. Jednocześnie doszedł do wniosku, iż pomieszczenie nazywane "U." jest odrębnym lokalem gastronomicznym od pomieszczeń określanych "X", "P.", "Y "Z". WSA zauważył, iż zgodnie z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu administracyjnym na szybie pomieszczenia określanego jako "P." znajduje się również napis "U.". Innymi słowy pomieszczenie nazwane "P." jest identyfikowane również jako pomieszczenie nazwane "U.". Tym samym organy administracji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wyprowadzając błędne wnioski na podstawie poczynionych ustaleń poprzez uznanie obu pomieszczeń za odrębne lokale gastronomiczne z tego powodu, iż mają oddzielne wejścia, menu, ceny i godziny otwarcia. Dalej Sąd I instancji zwrócił uwagę na treść wniosku skarżącej Spółki i otrzymanego zezwolenia w relacji do art. 18 ust. 5 i ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wniosek podawał adres punktu sprzedaży i adres punktu składowania napojów alkoholowych – magazynu dystrybucyjnego – ul. [...] [...], [...], [...], zgodnie z punktem 5 i 6 art. 18 ust. 5 ww. ustawy. Zezwolenie określało, zgodnie z wnioskiem, usytuowanie restauracji "U." w [...] przy ul. [...] w W..
W ocenie Sądu nie zostało wyjaśnione na podstawie jakich ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że naruszone zostało zezwolenie tym, iż do restauracji "U." wejście znajduje się od ul. [...], skoro jest poza sporem, że adres lokalu i punktu sprzedaży skarżącej brzmi ul. [...]. Jak to wyjaśniła skarżąca Spółka, w toku ostatnich oględzin zakładu gastronomicznego, tabliczka nad wejściem od ul. [...] z podanym na niej numerem ma jedynie wartość historyczną i nie identyfikuje tego wejścia pod odrębnym adresem. Adres podawany na paragonach fiskalnych wydawanych w restauracji i bistro jest ten sam i jest on zgodny z adresem punktu sprzedaży i miejsca prowadzonej działalności, zawartymi we wniosku skarżącej Spółki i w zezwoleniu.
Zdaniem Sądu wyłącznie Spółka wykonuje działalność gospodarczą określoną w posiadanym zezwoleniu, a miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez Spółkę jest ul. [...] w W. Zarówno wejście od ul. [...], jak i z rogu ul. [...] i ul. [...] mają ten sam adres – ul. [...]. W ocenie WSA organy nie przedstawiły ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że przez wejście od ul. [...] do jednego z pomieszczeń skarżącej naruszyła warunki zezwolenia co do wykonywania działalności poza punktem i miejscem sprzedaży. To, że w umowie najmu określono wejście do pomieszczeń wynajętych przez Spółkę od ul. [...] nie zmienia faktu, że adres jej lokalu gastronomicznego jako punktu sprzedaży jest zgodny z adresem zawartym we wniosku i w zezwoleniu, który to punkt sprzedaży jest tożsamy z miejscem sprzedaży wymienionym we wniosku i w zezwoleniu.
Sąd I instancji podał, iż organ odwoławczy uznał za bezsporne, że zezwolenia udzielono wyłącznie na lokal gastronomiczny restauracja "U. z wejściem od ul. [...] składającego się z jednej sali, natomiast z przedmiotowego zezwolenia na rzecz skarżącej Spółki nie wynika by określało ono wejście do lokalu gastronomicznego od ul. [...] i by określało, że lokal może składać się wyłącznie z jednej sali konsumpcyjnej. Sąd podkreślił, iż nie drzwi wejściowe decydują o zgodności miejsca wykonywania działalności gospodarczej z miejscem podanym w zezwoleniu, lecz adres tego miejsca zgodny z adresem zawartym w zezwoleniu.
Zdaniem Sądu organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, że podczas oględzin lokalu 24 czerwca 2006 r. w lokalu prowadzone były prace adaptacyjne celem dostosowania go do zamierzonej działalności. Organ nie wziął również pod uwagę informacji Urzędu [...] W. Urząd Dzielnicy Ś. Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy Ś. z dnia 23 października 2008 r. oraz umowy najmu lokalu stwierdzających zgodnie, że lokal przed wydaniem zezwolenia i po jego wydaniu miał powierzchnię ponad 557 m², a nie jak stwierdzało to SKO powinien mieć jedynie 250 m² i jedną salę konsumpcyjną. Umowa najmu lokalu stanowiła jeden z dokumentów warunkujących wydanie zezwolenia i była do niego załączona. Zatem ta sprzeczność w ustaleniach w ocenie Sądu I instancji powinna zostać wyjaśniona. To natomiast, że w umowie najmu określono wejście do lokalu od ul. [...] nie zmienia w ocenie Sądu faktu, iż Spółka musiała we wniosku podać prawidłowo adres punktu sprzedaży, który jest tożsamy z miejscem wykonywania działalności.
W ocenie Sądu z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wynika warunek, aby pomieszczenia, w których Spółka prowadzi swoja działalność gospodarczą były połączone ogólnodostępnym korytarzem. Rozwiązanie techniczne komunikacji wewnętrznej personelu zakładu gastronomicznego nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że takie rozwiązanie czyni ten lokal dwoma odrębnymi lokalami gastronomicznymi. Również fakt, że w obu pomieszczeniach menu i ceny nie są identyczne nie daje, w ocenie Sądu I instancji, podstawy do zakwalifikowania tych pomieszczeń jako odrębnych zakładów gastronomicznych. Organy administracji nie ustaliły dlaczego asortyment podawanych potraw i napojów jest różny w obu pomieszczeniach skarżącej Spółki, oraz dlaczego ceny nie są identyczne.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd orzekł, że ustalenia organów były niekompletne (art. 7 k.p.a.) a wyprowadzone z nich wnioski nie spełniały wymagań przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ powinien, odnieść się do wszystkich okoliczności wskazywanych wyżej, mając na uwadze również przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mające zastosowanie w sprawie.
Skargą kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie i rozpoznanie sprawy, co do istoty poprzez oddalenie skargi Spółki, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.
W oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego, tj. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż pomieszczenia nazwane przez przedsiębiorcę restauracja "U." i bar bistro "P" prowadzone przez tego samego przedsiębiorcę posiadającego ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej, oraz numer REGON, pod tym samym adresem jednakże mające oddzielne niezależne wejścia do każdego z tych pomieszczeń gastronomicznych, dwie odrębne kasy fiskalne w każdym z tych pomieszczeń, różniące się obsługą, menu i cenami, jak również godzinami otwarcia stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny;
- naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]. W. w sytuacji, gdy powinno dojść do oddalenia skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie SKO zgromadzony w aktach sprawy materiał ponad wszelka wątpliwość potwierdzał, że Spółka nie przestrzegała określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Przedsiębiorca powinien posiadać zezwolenia dla każdego punku, w którym prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych i bez znaczenia jest czy punkty te usytuowane są pod jednym adresem, czy też każdy punkt posiada osobny adres. Zdaniem organu dla sprawy nie jest istotne, czy lokal z wejściem na rogu ulic [...] i [...] posiada w wieloczłonowej nazwie wyrażenie "U.". Lokalizacja wejścia do restauracji "U." została określona szczegółowo w umowie najmu i w protokole oględzin.
Zdaniem Kolegium dla oceny, iż faktycznie Spółka prowadzi dwa odrębne lokale gastronomiczne znamienne jest to, że prowadzi 2 kasy fiskalne, menu, ceny, sposób obsługi klientów oraz godziny otwarcia lokali są inne. Zdaniem organu Spółka chcąc prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu innym niż wymienionym w zezwoleniu, winna była wystąpić ze stosownym wnioskiem
P.Sp. z o.o. nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dokładne określenie przez autora skargi kasacyjnej zarzutów stawianych orzeczeniu Sądu I instancji ma przy tym decydujące znaczenie dla precyzyjnego ustalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresu możliwości badania danej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w sprawie nie zachodzi.
Wyrokowi Sądu I instancji zostały postawione dwa zarzuty. Pierwszy z nich, dotyczący naruszenia prawa materialnego, wskazuje na błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy, zgodnie z którym warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Błędna wykładnia wskazanych przepisów, według autora skargi kasacyjnej, polega na uznaniu, że pomieszczenia nazwane przez przedsiębiorcę restauracja "U." i bar bistro "P.", prowadzone przez tego samego przedsiębiorcę, posiadającego ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej oraz REGON, pod tym samym adresem budynku, jednakże mające oddzielne niezależne wejścia do każdego z tych pomieszczeń gastronomicznych, dwie odrębne kasy fiskalne w każdym z tych pomieszczeń, różniące się menu i cenami, jak również godzinami otwarcia, stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny.
Drugi zarzut, naruszenia przepisów postępowania istotnie wpływającego na wynik sprawy, dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez jego zastosowane i uchylenie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu.
Błędna wykładnia oznacza zatem niewłaściwe odczytanie treści zastosowanego przepisu. Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Dotyczy to prawidłowości odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzutem naruszenia prawa materialnego – co należy szczególnie podkreślić – nie można natomiast skutecznie podważać ustaleń faktycznych, ani dokonanej przez Sąd I instancji oceny takich ustaleń poczynionych przez organy administracyjne.
W skardze kasacyjnej ograniczono się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy. Jednakże, nie można przyjąć, aby wynikiem błędnej wykładni, dokonanej przez Sąd I instancji było uznanie, że określone pomieszczenia stanowią jeden punkt (lokal) gastronomiczny. Ewentualnej wadliwości oceny Sądu odnoszącej się do ustaleń organów administracyjnych nie można utożsamiać bezpośrednio z kwestią wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego.
Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez ich błędną wykładnię winien wskazać, jak przepisy te powinny być rozumiane i na czym polegał błąd Sądu przy ich interpretacji. Zarzut postawiony w skardze kasacyjnej ani też uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazują na czym miała polegać owa błędna wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego.
Wskazywane przez autora skargi kasacyjnej uznanie przez Sąd administracyjny, iż pomieszczenia stanowiły jeden lokal gastronomiczny mogło być skutecznie kwestionowane zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej zarzut taki nie został jednak zawarty. Ponadto takie ustalenia tego Sądu mogły być kwestionowane także za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwą ocenę zastosowanych przepisów prawa procesowego, w związku z dokonanymi ustaleniami organu administracyjnego w zakresie stanu faktycznego. Również taki zarzut nie został zawarty w skardze kasacyjnej.
Należy zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji uchylając decyzje organów administracyjnych wskazał na konieczność wyjaśnienia sprzeczności w ustaleniach organów administracyjnych, w szczególności pomiędzy treścią protokołu z oględzin lokalu z dnia 24 czerwca 2006 r., a umową najmu, w zakresie odnoszącym się do powierzchni lokalu. Ponadto Sąd wskazał na niekompletność ustaleń organów administracyjnych. Oznacza to, że stan faktyczny ustalony przez organy został następnie zakwestionowany przez Sąd I instancji.
W skardze kasacyjnej został także postawiony zarzut procesowy, jednakże dotyczył on naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej, jak już wskazano, nie kwestionował zaś dokonanej przez Sąd oceny ustaleń organów administracyjnych w zakresie stanu faktycznego. Skoro niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 tej ustawy oraz z braku innych zarzutów, nie można podzielić zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.