II GSK 864/22

II GSK 864/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska /przewodniczący/
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2573/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-01-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 15 ust. 1-ust. 5 i art. 16 ust. 1 i ust.2, art. 18 ust. 5 pkt 6, art. 10 ust. 6 pkt 4, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 2, art. 45, art. 51 ust. 2 pkt 11.
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 § 1, art. 107 § 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2573/21 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2021 r. nr EA-b-1397/1046/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od I. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r., uwzględnił skargę I. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2021 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w dniu 21 grudnia 2016 r. na lotnisku B. w W. doszło do zranienia w nogę operatora kamery, podczas kręcenia ujęcia filmowego, który znajdował się na wysięgniku. Zgodnie ze scenariuszem, skarżący miał najpierw skierować strumień wskaźnika laserowego w kierunku kamery, a następnie oddać strzał z karabinu samopowtarzalnego [...], do którego osobiście włożył jedną sztukę amunicji laborowanej (ślepej) i po otrzymaniu komendy nacisnął spust. Po oddaniu strzału operator kamery usiadł w koszu, ponieważ został zraniony w nogę.
Zdarzenie to stało się podstawą wyroku nakazowego Sąd Rejonowy dla W. z dnia 13 listopada 2017 r., którym uznano skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: ustawa o broni i amunicji) polegającego na użyciu w celu szkoleniowym lub sportowym, broni palnej sportowej, tj. karabinu [...], kal. 308 zdolnej do rażenia celów na odległość, poza strzelnicą. Przeciw skarżącemu prowadzone było równeż przed SR dla W. postępowanie karne o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w związku z nieumyślnym spowodowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby poprzez postrzelenie, w konsekwencji którego doznała ona rany postrzałowej kończyny dolnej.
Decyzją z dnia 19 maja 2021 r., Komendant Wojewódzki Stołeczny Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową do celu ochrony osobistej wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 5 pkt 6 w zw. z art. 45 ustawy o broni i amunicji.
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu w stanie faktycznym gdzie skarżący użył broni sportowej poza miejscem do tego przeznaczonym (strzelnicą sportową), podważone zostało domniemanie, że będzie on użytkował broń w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ uznał, odnosząc się do argumentacji wskazującej na przyczynę użycia broni, że każde użycie broni sportowej poza terenem strzelnicy stanowi wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji. Za pozostające bez znaczenia dla sprawy organ uznał ustalenia Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji, że w nodze operatora kamery, nie było naboju z lufy karabinu należącego do skarżącego.
Zdaniem organu skarżący nie spełnił kryterium osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami posiadanie broni sportowej. Skoro użył tej broni sprzecznie z jej przeznaczeniem poza miejscem do tego przeznaczonym, stworzył tym samym poważne zagrożenie dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego i z tego względu nie powinien posiadać pozwolenia na broń palną.
Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że działania organu były nieprawidłowe zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu organ nie dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniało przesłanek określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku organu nie wynika, aby skarżący mógł stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn. Nie mogła być uznana za wystarczającą przesłankę w tym zakresie sama przesłanka ukarania skarżącego grzywną na mocy wyroku nakazowego uznającego skarżącego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji. Sąd stwierdził, że tylko na tą okoliczność powoływał się w istocie organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Sąd podkreślił, że przepisy art. 18 ust. 5 pkt 6 w zw. z art. 45 ustawy o broni i amunicji mają charakter fakultatywny, a więc dają możliwość organom Policji, działającym w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku stwierdzenia, że zaistniały okoliczności stanowiące ku temu wystarczającą podstawę. Organ, prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie powołanego przepisu powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. W tej sprawie, zdaniem Sądu I instancji takich ustaleń organ zaniechał, uznając za wystarczającą podstawę cofnięcia pozwolenia na broń jedynie sam fakt ukarania Skrzącego za popełnione wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji.
W podstawie prawnej wyroku powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200, w zw. z art. 205 § 2 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Komendant Główny Policji, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności określone w art. 45 tej ustawy stanowiące wystarczającą
podstawę do cofnięcia I. S. pozwolenia na broń palną bojową do
celu ochrony osobistej;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez uznanie, że I. S. mógł użyć broni palnej sportowej tj. karabinu [...], kal. 308 czyli broni zdolnej do rażenia celów na odległość poza strzelnicą, tj. na planie filmowym w celu kręcenia ujęć filmowych czyli niezgodnie z przeznaczeniem w/w broni;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10
ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że biorąc pod uwagę zaistniałe w sprawie okoliczności tj. użycie przez I. S. broni palnej sportowej wydanej w celu sportowym i użyciu tej broni poza strzelnicą, tj. do kręcenia ujęć filmowych, Skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i daje należytą rękojmię używania broni w przeznaczonym do tego celu;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez niezastosowanie w/w przepisów i w konsekwencji uznanie, że I. S. używał na planie filmowym podczas kręcenia ujęć filmowych broni palnej sportowej wydanej w celu sportowym do celu, niezgodnego z jej przeznaczeniem tejże broni, określonym w wydanym pozwoleniu na broń;
5. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 6 pkt 4 ustawy o broni i amunicji poprzez niezastosowanie w/w przepisów i w konsekwencji uznanie, że I. S. używał na planie filmowym podczas kręcenia ujęć filmowych także i wytworzonej przez siebie amunicji niefabrycznie;
6. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez niezastosowanie w/w przepisów i w konsekwencji nieuznanie, że w przedmiotowej sprawie I. S. powinien był wystąpić do organów Policji o wydanie mu pozwolenia na broń na świadectwo, co umożliwiłoby wykonywanie zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych oraz nieuznanie, że w przedmiotowej sprawie I. S. powinien posiadać pozwolenie na dopuszczenie do posiadania broni przy wykonywaniu zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych;
7. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez uznanie, że organ nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności przedmiotowej sprawy biorąc pod uwagę istniejący w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy;
8. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że organy Policji uwzględniły w postępowaniu dotyczącym cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń jedynie sam fakt ukarania Skarżącego za popełnione wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji.
Podnosząc te zarzuty skarżąc kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty skutecznie podważają prawidłowość zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.
Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych, a istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, w swojej istocie sprowadzają się do kwestii zanegowania oraz wykazania za błędne stanowiska Sądu I instancji, który uchylając zaskarżoną w sprawie decyzję stwierdził, że organ nie przeprowadził przedmiotowego postępowania w sposób dostatecznie wnikliwy i nie wyjaśnił w sposób staranny okoliczności sprawy, nie ocenił całego materiału dowodowego w sprawie i nie uzasadnił z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. W tej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, takich ustaleń organ zaniechał, uznając za wystarczającą podstawę cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową jedynie sam fakt ukarania skrzącego za popełnione wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych, pomieszczonych w punkcie 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej organu (a wyżej zacytowanych), Naczelny Sąd Administracyjny je podzielił. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż wbrew twierdzeniom Sądu I instancji wnikliwie ustalił we własnym zakresie w toku postępowania stan faktyczny sprawy, co wynika z uzasadnienia decyzji (s. 1-3) Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Stołecznego Policji z dnia 19 maja 2021 r. (nr PA-B-S-546/18/KR/B/51886/AW/Dp-4780/21/W) orzekającej o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową dla celu ochrony osobistej, które to decyzje spełniają wymogi dotyczące elementów decyzji administracyjnej – art. 107 § 1 k.p.a. – w tym także wymogi określone w § 3 tegoż przepisu, a dotyczące uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Zgodnie z regułami unormowanymi w art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne zaskarżonej do WSA decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne tejże decyzji zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z uzasadnienia tejże decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż nie ma racji Sąd I instancji twierdząc, iż: "ustaleń organ zaniechał, uznając za wystarczającą podstawę cofnięcia pozwolenia na broń jedynie sam fakt ukarania skarżącego za popełnione wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy o broni i amunicji." Tymczasem z decyzji i akt sprawy wynika, iż była to jedynie jedna z okoliczności, którą organy wzięły (i słusznie) pod uwagę w tej sprawie. Jak zasadnie podkreślił skarżący kasacyjnie organ (s. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej) to Sąd I instancji tylko tą jedynie okoliczność przeanalizował, jednocześnie pomijając inne fakty, ustalone i wskazane w sprawie przez organ, tj. fakt użycia przez skarżącego broni palnej niezgodnie z wydanym w pozwoleniu na broń celem i nie w miejscu do tego przeznaczonym, nie odnosząc się jednocześnie (całkowicie pomijając) do zapisów art. 29 ust. 1 pkt 5 oraz art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji "zgodnie z którym dopiero posiadanie przez Skarżącego dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo w celu realizacji wykonywania zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych umożliwiłoby użycie przez Skarżącego broni na planie filmowym."
Za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzuty wskazane w punktach 1-6 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Rację ma organ skarżący kasacyjnie, iż Sąd I instancji naruszył art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 45 tejże ustawy (pkt 1-2 petitum skargi kasacyjnej). Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45 tej ustawy, tj. zasady, zgodnie z którą broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. W przedmiotowej sprawie z akt administracyjnych wynika bezspornie, iż I. S. w dniu 21 grudnia 2016 r. w W. na lotnisku B., podczas kręcenia filmu reklamowego użył broni sportowej, tj. karabinu [...], kal. 308, zdolnej do rażenia celów na odległość, poza strzelnicą (k. 21 akt adm.; k. 30-32 akt adm.).Organ niewadliwie przyjął, iż art. 45 ustawy o broni i amunicji ustanawia obowiązek używania na strzelnicy nie tylko broni palnej, ale i każdej innej broni zdolnej do rażenia na odległość. "To z kolei oznacza zarazem, że każde użycie wspomnianej broni poza terenem strzelnicy stanowi wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy, zagrożone karą aresztu i grzywny oraz uzasadnia wszczęcie postępowania o cofnięcie pozwolenia na taka broń – vide: np. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1223/09’ Legalis; S. Maj, Ustawa o broni i amunicji, s. 392. (...) W tej sytuacji, mając na uwadze fakt użycia broni palnej sportowej poza miejscem do tego przeznaczonym jakim są strzelnice sportowe, podważone zostało domniemanie, że I. S. będzie używał broń palną sportową w celu sportowym oraz broń palną bojową w celu ochrony osobistej – w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj w celach, do jakich broń sportowa oraz broń bojowa do ochrony osobistej zostały Skarżącemu wydane. (...). Komendant Główny Policji zauważa, że należący do I. S., karabin samopowtarzalny [...], kal. 308 Win./7, 62x51mm NATO, nr [...] został przez w/w osobę nabyty w ramach pozwolenia na broń palna sportową do celu sportowego i jest to broń wymieniona w art. 4 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, a zatem każdorazowe użycie tej broni poza strzelnicą stanowi wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 11 ustawy. Nie ma przy tym znaczenia, ze broń była użyta w celu innym niż szkoleniowy czy sportowy, ponieważ I. S. nabył ją w celu sportowym, a więc mógł jej używać jedynie i tylko w tym zakresie, tj. w celu do jakiego uzyskał na nią pozwolenie (cel sportowy)." (s. 5-6 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W konsekwencji należy uznać zasadność zarzutów z punktu 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej organu.
Rację ma także organ skarżący kasacyjnie twierdząc w punkcie 3-4 petitum skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji "poprzez uznanie, że biorąc pod uwagę zaistniałe w sprawie okoliczności, tj. użycie przez I. S. broni palnej sportowej wydanej w celu sportowym i użyciu tej broni poza strzelnicą, tj. do kręcenia ujęć filmowych, skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i daje należytą rękojmię używania broni w przeznaczonym do tego celu" oraz w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji poprzez niezastosowanie w/w przepisów i w konsekwencji uznanie, że I. S. używał na planie filmowym podczas kręcenia ujęć filmowych broni palnej sportowej wydanej w celu sportowym do celu, niezgodnego z jej przeznaczeniem tejże broni, określonym w wydanym pozwoleniu na broń.
Nadto niewadliwie organ skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 6 pkt 4 ustawy o broni i amunicji poprzez niezastosowanie tego przepisu ustawy o broni i amunicji i w konsekwencji nie uznanie, że I. S. używał na planie filmowym podczas kręcenia ujęć filmowych także i wytworzonej przez siebie amunicji niefabrycznie oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji "poprzez niezastosowanie w/w przepisów i w konsekwencji nieuznanie, że w przedmiotowej sprawie I. S. powinien był wystąpić do organów Policji o wydanie mu pozwolenia na broń na świadectwo, co umożliwiłoby wykonywanie zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych oraz nieuznanie, że w przedmiotowej sprawie I. S. powinien posiadać pozwolenie na dopuszczenie do posiadania broni przy wykonywaniu zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych." (pkt 5-6 petitum skargi kasacyjnej). Wskazać trzeba, ze stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, chcąc realizować filmy i inne artystyczne przedsięwzięcie przedsiębiorca powinien wystąpić do organów Policji o wydanie pozwolenia na świadectwo broni w celu wykonywania zadań związanych z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych. Organ niewadliwie wskazał, iż w przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o bron i amunicji osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Organ zasadnie uznał, iż w przypadku użycia broni (ale nie prywatnej, własnej) do realizacji filmu reklamowego I. S. winien był najpierw uzyskać przedmiotowe dopuszczenie i posłużyć się bronią, na posiadanie której dany podmiot (przedsiębiorca chcący realizować filmy i inne artystyczne przedsięwzięcia) uzyskał pozwolenie we wskazanym celu. Dopuszczenie do posiadania broni, stosownie do treści art. 30 ust. 2 ustawy następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez właściwy organ Policji. WSA nie uwzględnił wydając wyrok okoliczności posłużenia się przez I. S. bronią palną sportową wydaną do celu sportowego niezgodnie z wydanym Skarżącemu pozwoleniem i w miejscu do tego nieprzeznaczonym (plan filmowy), pomijając jednocześnie fakt, iż możliwym byłoby użycie takiej broni w ramach dopuszczenia do posiadania broni w celu wykonywania zadań związanych z realizacją filmów oraz innych przedsięwzięć artystycznych. Zatem rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż Sąd I instancji naruszył wskazane w punkcie 5 i 6 skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego przez ich niezastosowanie w sprawie.
Podzielić należy stanowisko organu, skarżącego kasacyjnie, iż prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu, iż strona naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazała, a w konsekwencji należy uznać iż nie daje ona gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, w tym sportowej do celu sportowego oraz bojowej do celu ochrony osobistej, ale również i ich używania. "Wobec powyższego pozostawienie stronie prawa do broni nie jest zasadne. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwia się bowiem interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedyne osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Strona używając broni sprzecznie z jej przeznaczeniem stworzyła zagrożenie dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W takiej sytuacji, jak zasadnie podkreślił organ bezwzględne pierwszeństwo należy przyznać racjom interesu społecznego". Takie stanowisko zostało także zaprezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - np. w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2025 r. (sygn. akt II GSK 2448/24), Sąd ten stwierdził, że: "Interes społeczny, który należy wiązać z potrzebą zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego, wymaga, aby broń posiadały tylko osoby dające rękojmię właściwego jej używania. Posiadanie broni palnej jest ściśle reglamentowane, a warunki jej posiadania zostały określone rygorystycznie ze względów bezpieczeństwa publicznego. Ze względu na to jest to więc swego rodzaju przywilej posiadania broni przyznany danym osobom, a nie ich prawo podmiotowe, które zawsze mogą uzyskać bądź utrzymać." Podobnie w wyroku NSA z dnia 21 listopada 2024 r. (sygn. akt II GSK 1054/24) stanowczo podkreślono, iż: "Warunki obchodzenia się z bronią muszą być rygorystycznie przestrzegane, gdyż ich złamanie może powodować zagrożenie dla porządku publicznego, z naruszeniem praw innych osób włącznie."
Powyższe czyni niezasadną wniesioną przez stronę do WSA skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2021 r. (znak: EA-b-1398/1047/21).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach, jak w punkcie 3 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm. ).