II GSK 1527/19

II GSK 1527/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Krystyna Anna Stec
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 689/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-07-02
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1954
art. 207
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 419
art. 11 ust. 1-2, ust. 4
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 74 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 689/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 689/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "skarżąca") na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji ustalającej warunki dostępu do nieruchomości oraz posadowionych na nich budynków znajdujących się w zasobach [...] (dalej jako: "Spółdzielnia"), w którym stronami są B. z siedzibą w Poznaniu (dalej jako: "B."), skarżąca oraz Spółdzielnia, B. przekazała do akt umowę ramową zawartą między B. a O. z siedzibą w W. dotyczącą komercyjnego dostępu do infrastruktury sieciowej FTTH i udostępnienia przestrzeni instalacyjnej w szafkach dostępowych B. z dnia [...] grudnia 2016 r. (dalej jako: "umowa") i dokumentację powykonawczą z wykonania instalacji światłowodowej w budynkach objętych zasobami Spółdzielni (dalej jako: "dokumentacja") wskazując, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 419 ze zm.; dalej jako: "u.z.n.k.").
Wobec powyższego Prezes UKE, mając na uwadze wyjątek od zasady jawności postępowania administracyjnego wynikający z art. 74 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej jako: "k.p.a.") oraz tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 2 u.z.n.k., ograniczył, zarówno Skarżącej i Spółdzielni, prawo wglądu do materiału dowodowego stanowiącego tajemnicę przedsiębiorstwa.
Na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, którym ograniczył skarżącej oraz Spółdzielni prawo wglądu do materiału dowodowego, w zakresie informacji objętych klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa - załączników do pisma B. z dnia 10 września 2018 r., tj.: umowy, a także dokumentacji, zgromadzonego w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki dostępu do nieruchomości oraz posadowionych na nich budynków znajdujących się w zasobach Spółdzielni.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił, w uzasadnieniu wskazując, że należało podzielić stanowisko organu, który wyjaśnił, że postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek skarżącej dotyczące ustalenia warunków dostępu spółki do nieruchomości położonych w Poznaniu prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz, 2062. ze zm., dalej jako: "ustawa o wspieraniu rozwoju"), a nie przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1954 ze zm.; dalej jako: "Pt"). W ustawie o wspieraniu rozwoju brak jest bowiem uregulowań prawnych, które pozwoliłyby Prezesowi UKE na zastosowanie w prowadzonych na podstawie tej ustawy postępowaniach przepisu art. 207 Pt. Tym samym trafnie organ przyjął, że w rozpoznawanej sprawie przepis art. 207 Pt nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie ograniczenia skarżącej i Uczestnikowi prawa wglądu do materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu Prezes UKE słusznie stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie zachodziły wszelkie podstawy do zastosowania art. 74 § 2 k.p.a., a to w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, albowiem udostępnienie skarżącej wskazanej wyżej dokumentacji i umowy groziłoby nieuprawnionym ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa B.
W ocenie Sądu Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W art. 11 ust.4 u.z.n.k. określono bowiem, że tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.
Według Sądu, organ prawidłowo uznał, że informacje zastrzeżone przez B. zawarte w dokumentacji, tj. dotyczące wykorzystywanej technologii oraz sposobu budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, poprzez dostęp do tych informacji osoby trzecie, w tym skarżącej, dałoby im nieuprawnioną wiedzę nie tylko o trasach kablowych, ale również stosownych przez B. sposobach okablowania budynków, sposobach oznakowywania kabli, miejscach zagięcia kabli, czy połączeniach, a także innych rozwiązaniach technicznych i technologicznych wykorzystywanych przez nią przy wykonywaniu instancji telekomunikacyjnej.
Jak wskazał organ, celem przeprowadzenia w toku postępowania, przywołanych przez skarżącą oględzin było ustalenie, czy B. wybudowała infrastrukturę telekomunikacyjną w budynkach będących w zasobach Spółdzielni, do których dostępu domagała się skarżąca. W toku tych oględzin wprawdzie ustalono umiejscowienie skrzynki kablowej, czy też ułożenie kabla światłowodowego w rurach i pionach kablowych, jednakże osoby biorące w niej udział nie uzyskały wiedzy co do techniki rozprowadzania światłowodów, stosowanej przez B., z którymi mogłyby się zaznajomić na podstawie dokumentacji.
W świetle powyższego oraz tego, że skarżąca i B. prowadzą działalność na tym samym rynku, wykorzystują analogiczną technologię budowy instalacji telekomunikacyjnych, Sąd stwierdził, że Prezes UKE zasadnie ograniczył skarżącej dostęp do informacji dotyczących sposobu budowy światłowodowej instalacji telekomunikacyjnej przez B. Pozyskanie ich bowiem przez skarżącą mogłoby dać jej nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną. Tym samym informacje zawarte w dokumentacji, jako ściśle związane z prowadzoną przez B. działalnością gospodarczą, mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą, którą ma prawo chronić i była uprawniona do ich zastrzeżenia.
Zdaniem Sądu także warunki, na jakich B.podpisała umowę z innym podmiotem niż Skarżąca, są danymi chronionymi. Przedmiotowa umowa, jak wskazał organ, zawiera bowiem szczegółowe warunki organizacyjne dotyczące komercyjnego dostępu do infrastruktury sieciowej FTTH i udostępnienia przestrzeni instalacyjnej w szafach dostępowych B. (takie jak zobowiązania i uprawnienia stron Umowy, rodzaj usług świadczonych przez B. na rzecz jej kontrahenta, procedury i terminy związane ze składaniem i rozpatrywaniem reklamacji lub usuwaniem awarii itp.), w tym warunki finansowe. Nie ma przy tym znaczenia, co podnosił Skarżąca, czy umowa ta została sporządzona na ujednoliconym wzorze. Ze sprawy nie wynikało, jakoby ww. dane, zawarte w dokumentacji i umowie, zostały przez B. ujawnione do wiadomości publicznej, przez co utraciłyby wspomnianą ochronę prawną. Słusznie zauważył organ, że tajemnica nie traci swego charakteru przez to, że wie o niej ograniczony krąg osób, zobowiązanych do dyskrecji, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza.
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożyła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 74 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że działanie organu administracji publicznej polegające na objęciu zaskarżonym postanowieniem informacji mających stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa B. było prawidłowe, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego pozbawienia skarżącego prawa do wglądu do dokumentacji, podczas gdy wyjątek od zasady jawności akt postępowania dotyczy wyłącznie informacji niejawnych o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także innych akt, które organ administracji publicznej może wyłączyć ze względu na ważny Interes państwowy, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie;
b) art. 74 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 207 Pt wzw. z art. 206 ust. 1 Pt, poprzez przyjęcie, że materiały przedstawione przez B. stanowią w całości tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy w ocenie skarżącego ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby informacjom tym mógł być w całości nadany walor tajemnicy przedsiębiorstwa, które to informacje w konsekwencji nie mogłyby zostać ujawnione skarżącemu oraz uczestnikowi;
c) art. 74 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. w zw. art. 206 ust. 1 Pt poprzez ograniczenie skarżącemu prawa wglądu w przedmiotowe materiały dowodowe już po upływie terminu do zaznajomienia się z materiałem stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji i tym samym, pozbawienie go możliwości zaznajomienia się z całością materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji w sprawie nr [....]i zajęcia ostatecznego stanowiska w tym względzie;
d) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżącego we wniesionej w przedmiotowej sprawie skardze, w szczególności zarzutu art. 74 § 2k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, a tym samym pominięcie istotnych kwestii podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
a) art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że informacje zastrzeżone przez B. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy informacje te nie spełniają przesłanki posiadania przez nie wartości gospodarczej i nie mogę być uznane za stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a nadto informacje te nie mogą być uznane za nieujawnione:
b) art. 207 Pt poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji ograniczenie stronom postępowania prawa wglądu w całość dokumentacji przedłożonej przez B.jako załącznik do pisma z dnia 10 września 2018 roku, podczas gdy obligatoryjne zastosowanie tego przepisu wymagałoby udostępnienia stronom postępowania takich wersji dokumentów przedłożonych przez B., które nie zawierałyby informacji objętych ograniczeniami.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego według norm przepisanych lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego według norm przepisanych.
III
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że wydanie w oparciu o przepisy art.74 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art.11 ust.2 i ust. 4 u.z.n.k., postanowienia ograniczającego prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie informacji objętych klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa, zgromadzonego w toku postępowania dotyczącego wydania decyzji ustalającej warunki dostępu do nieruchomości oraz posadowionych na nich budynków znajdujących się w zasobach Spółdzielni, było uzasadnione i zgodne z tymi przepisami prawa.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania, które zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącej spółki o ustalenie, na podstawie art.22 ust.1 w związku z art. 30 ust.1 pkt 2 i 3 oraz ust.5 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, warunków dostępu przez skarżącą spółkę (operatora) do nieruchomości położonych w P. w tym do posadowionych na nich budynków, znajdujących się w zasobach Spółdzielni.
Stosownie do treści art. 22 ust.1 ustawy o wspieraniu rozwoju, Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, biorąc pod uwagę w szczególności konieczność zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. Z kolei przepis art. 22 ust.5 ustawy o wspieraniu rozwoju stanowi, że decyzja w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie nią objętym zastępuje umowę o tym dostępie. Natomiast z treści art. 23 ustawy o wspieraniu rozwoju wynika, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 22 ust. 1 ustawy znajdują odpowiednie zastosowanie jedynie przepisy działu I rozdział 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, a więc wyłącznie przepisy dotyczące postępowania konsultacyjnego. Trafnie więc wskazuje Sąd pierwszej instancji, że przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie zawierają regulacji prawnych dotyczących dostępu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, a w szczególności brak jest przepisów obejmujących swym zakresem ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa.
W związku z powyższym w ocenie NSA zasadnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował zastosowanie w niniejszej sprawie przez Prezesa UKE przepisów, które dają podstawę do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, tj. art. 74 § 1 i § 2 k.p.a., art. 11 ust. 4 u.z.n.k.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne zawierają "własną" regulację dotyczącą ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa (por. art. 207). Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał przy tym, że nieprawidłowym byłoby stanowisko, że tajemnica przedsiębiorstwa - w świetle analizowanych wcześniej unormowań - podlega ochronie wyłącznie w toku tych postępowań administracyjnych, gdzie występują szczególne, ściśle określone regulacje w tym obszarze, natomiast w pozostałych przypadkach ochrona ta nie występuje. Sąd pierwszej instancji zasadnie więc zaakcentował, iż prawo do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa zostało przez ustawodawcę przyznane na gruncie przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wszystkim kategoriom przedsiębiorców.
W orzecznictwie NSA zasadnie wskazuje się, że przesłanka ważnego interesu państwowego z art. 74 § 1 k.p.a. w świetle stanowiska judykatury wymaga indywidualizacji i konkretyzacji w każdym przypadku jej zastosowania przy rozpatrywaniu prawa strony postępowania administracyjnego do wglądu do akt sprawy. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż w analizowanej sprawie interesem podlegającym ochronie jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa (spółki B.) w postępowaniu przed Prezesem UKE. Jako ważny interes państwowy wskazuje się w doktrynie m.in. na potrzebę ochrony podstawowych interesów państwowych związanych ze sferą bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego, ochrony interesów gospodarczych, porządku, ładu i spokoju publicznego. Podzielić więc należy stanowisko, w którym wskazuje się, że dostęp do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, a posiadających wartość gospodarczą w toku postępowania administracyjnego, gdy nie są one należycie chronione, niewątpliwie narusza standardy uczciwej konkurencji. Z kolei ochrona uczciwych warunków konkurowania na wolnym rynku leży w interesie państwa. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie NSA "tajemnica przedsiębiorstwa wynika z podstawowych zasad konstytucyjnych (zasady społecznej gospodarki rynkowej oraz zasady demokratycznego państwa prawnego), zgodnie z którymi zapobieganie nieuczciwej konkurencji leży w interesie publicznym". Trafnie też podnosi się, że konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa należy tłumaczyć względami szeroko rozumianego interesu państwowego, o którym mowa jest w przepisie art. 74 k.p.a.(por. wyrok NSA z dnia: 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 967/16; 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 842/16).
Podnieść należy, że w doktrynie wskazuje się, iż ratio legis ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polega na ochronie interesu publicznego, którym jest funkcjonowanie rzeczywistej i niezafałszowanej konkurencji. (por. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz. Red. J. Szwaja, Legalis 2013).
W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej opisane w punkcie I podpunkt a, b, c petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.
Brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzut opisany w punkcie I podpunkt d petitum skargi kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę konsekwencje wynikające z art.134 § 1 p.p.s.a. które najprościej rzecz ujmując wyrażają się w tym, że sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania (przedmiotem kontroli legalności) innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, należy podnieść, że wymieniony przepis może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd administracyjny I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2352/17; 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 284/18)
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi pierwszej instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy.
Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy przejść należy do analizy zarzutów naruszenia przez tenże Sąd przepisów prawa materialnego, które sprowadzają się do naruszenia art. 11 ust.2 u.z.n.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 207 Pt poprzez jego niezastosowanie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przyczyn wyżej opisanych brak było podstaw do uznania, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy znajduje zastosowanie przepis art. 207 Pt, co tym samym czyni niezasadnym ten zarzut skargi kasacyjnej.
Natomiast w ocenie NSA zasadnie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że informacje zawarte w przedłożonych przez spółkę B. dokumentach , w postaci umowy ramowej zawartej między B. a O. dotyczącej komercyjnego dostępu do infrastruktury sieciowej FTTH i udostępnienia przestrzeni instalacyjnej w szafkach dostępowych oraz dokumentacji powykonawczej z wykonania instalacji światłowodowej w budynkach objętych zasobami Spółdzielni w zakresie, w jakim stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, zawierają dane, które kumulatywnie wyczerpują przesłanki z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., ponieważ są ściśle związane z prowadzoną przez B. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. W ocenie NSA niewątpliwie informacje handlowe, związane z prowadzonymi negocjacjami, jak również informacje techniczne dotyczące sposobu wykonywania instalacji światłowodowych mogą stanowić tajemnice przedsiębiorstwa. Poza sporem jest także i to, że informacje te mają charakter poufny bowiem nie są udostępniane do wiadomości powszechnej, a uczestnik postępowania podjął działania mające na celu zachowanie ich w poufności, poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Podkreślić należy, że także organ uzyskał te dane z określonym zastrzeżeniem nieujawniania, zgodnym z zasadami przypisanymi ochronie tajemnicy przedsiębiorstwa przez normy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zatem ich ujawnienie przez organ innym podmiotom mogłoby stanowić naruszenie przepisu art. 11 ust. 1 u.z.n.k., który stanowi, że: "czynem nieuczciwej konkurencji jest ujawnienie, wykorzystanie lub pozyskanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa".
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.