II GSK 839/09

II GSK 839/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-09-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Maria Myślińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2368/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-04-30
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2b, art. 2a
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o grach i zakładach wzajemnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2368/08 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier na automatach 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi w W. 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. P. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2368/08, oddalił skargę K. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2008 r., nr [...], w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznanie gier za gry na automatach, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 5 lutego 2008 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo Urzędu Celnego w G. z prośbą o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm. – dalej jako ugzw.) charakteru gier urządzanych na automatach "S. R. M." o nr [...], "D." o nr [...], "S. R. M." o nr [...] oraz "D." o nr [...]. Złożenie tego wniosku związane było z ustaleniami kontroli przeprowadzonej przez pracowników Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego w G. w lokalu "M. B." w K., w którym funkcjonowały ww. automaty
Minister Finansów, po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uznał, iż gry prowadzone na automatach "S. R. M." oraz "D." są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ wyjaśnił, że w oparciu o opinię Politechniki Ł. Katedry Technologii Maszyn oraz stanowisko skarżącego, stwierdzono, że grający mógł uzyskać wygraną w postaci możliwości prowadzenia dalszych gier bez ponoszenia dodatkowych opłat. W ocenie organu, zdobywane punkty kredytowe zwiększają ich ogólną pulę, stwarzając większą szansę pełnego wykorzystania maksymalnego czasu gry. Tak więc grający ma możliwość wygrania punktów zapewniających przedłużenie gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty; wygraną jest więc możność kontynuowania gry, a ta forma wygranej spełnia wymogi art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych jak też przepisów Kodeksu cywilnego.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, K. P. złożył do Ministra Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił, że organ naruszył przepisy procesowe przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i niezapełnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 2a ugzw.
Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ podkreślił, że fakt występowania w przypadku przedmiotowych gier wygranych w postaci punktów kredytowych umożliwiających prowadzenie dalszej gry bez uiszczania nowej opłaty, znajduje potwierdzenie w opinii wydanej przez katedrę Maszyn Politechniki Ł. Nie może mieć istotnego znaczenia fakt, czy wygraną w postaci możliwości kontynuowania gry bez dodatkowej opłaty można skonsumować przez rozpoczęcie nowej gry, czy grając dalej w tę samą grę i przechodząc na jej dalsze etapy. Za nietrafne uznał organ stwierdzenie strony że czas trwania gry jest stały i z góry określony, skoro bowiem czas ten zależy od losowo zdobywanych punktów kredytowych, tym samym nie może być zawsze taki sam. Minister Finansów podkreślił, iż spór pomiędzy organem, a stroną nie dotyczy samego przebiegu gier na ww. automatach, lecz dotyczy oceny ich rezultatu, a mianowicie, czy są to gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zadaniem biegłego jest wypowiedzenie się co do stanu faktycznego nie zaś składanie opinii co do obowiązującego prawa i jego stosowania. Nadto, przebieg gier na przedmiotowych automatach został ustalony na podstawie opinii technicznych znajdujących się w aktach sprawy.
Oddalając skargę K. P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że Minister Finansów, rozstrzygając w niniejszej sprawie o charakterze gier prowadzonych na automatach "D." oraz "S. R. M.", ustalił prawidłowy stan faktyczny.
Sąd uznał, że nie doszło do uchybień proceduralnych, wskazanych przez stronę. Zauważył, iż zgodnie z art. 75 § 1 Kpa. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W niniejszej sprawie organ w całości oparł się na aktach sprawy karnej skarbowej, prowadzonej przez Urząd Celny w G., w tym na zeznaniach świadków przesłuchanych w tej sprawie, wyjaśnieniach strony i opinii biegłych odnośnie do charakteru gry na zakwestionowanych automatach. K. P. brał udział w postępowaniu administracyjnym, uczestniczył też w postępowaniu sądowym. W opinii Sądu nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, zgłoszonych przez niego po wydaniu decyzji w I instancji nie jest w świetle art. 78 § 2 Kpa. uchybieniem proceduralnym organu, albowiem żądając ponowienia dowodów, K. P. nie wykazał, jakie ustalenia, wynikające z dowodów, przeprowadzonych przez Urząd Celny w postępowaniu karno-skarbowym kwestionuje, co uzasadniałoby konieczność ponowienia lub uzupełnienia postępowania dowodowego.
Jednocześnie Sąd podzielił w całości stanowisko organu odnośnie do oceny, iż będące przedmiotem niniejszego postępowania urządzenia do gry umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe. Wygraną w niniejszej sprawie jest możliwość kontynuowania uprzednio rozpoczętej gry przy zwiększonym poziomie trudności, wymagającym większych umiejętności bez konieczności dokonywania nowej opłaty. Czas trwania gry w przypadku przedmiotowych automatów nie jest stały i nie jest z góry określony, albowiem wnosząc opłatę ( wrzutniki o nominałach 1, 2 lub 5 zł. ) grający zapewnia sobie grę przez wykupiony czas tylko w przypadku korzystnego przebiegu gry. Jeżeli natomiast grający nie wykaże się zręcznością, gra kończy się przed upływem czasu tj. po utracie wszystkich punktów kredytowych. Wnosząc więc opłatę za grę uzyskuje się jedynie prawo do rozpoczęcia gry o czasie zależnym od umiejętności grającego. Celem i wygraną jest w tym przypadku kontynuowanie gry, jednakże nie dłużej niż pozwala na to wbudowany ogranicznik maksymalnego czasu gry. Przegraną jest krótsza gra. Sąd zauważył, iż w ustawie o grach i zakładach wzajemnych brak jest definicji wygranej rzeczowej, jednak powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, WSA stwierdził, że wygrana polegać może na przeniesieniu na stronę wygrywającą wszelkich praw rzeczowych do określonych przedmiotów materialnych, czy też może wyrażać się w kwocie pieniężnej, a może też dotyczyć innych praw obejmujących korzystanie z wszelkich dóbr i usług.
Sąd zgodził się z poglądem organu, iż fakt ograniczenia maksymalnego czasu gry nie powoduje, iż taka wygrana traci cechy wygranej w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zinterpretował przepisy art. 2 ust. 2a ugzw, w związku z czym zarzut naruszenia prawa materialnego uznał za chybiony.
Skargę kasacyjną złożył K. P., zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- na zasadzie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:
1. uchybieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w z zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) przez nieuwzględnienie skargi skarżącego - naruszenie art. 151 p.p.s.a. – pomimo wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, mającej istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, polegającej na nie zastosowaniu przez organ art. 138 § 1 ust. 2 in fine Kpa. w zw. z art. 127 § 3 Kpa. wobec wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek innego podmiotu aniżeli strony - na wniosek Urzędu Celnego w G., co dowodzi bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego wszczętego przez podmiot nie posiadający interesu prawnego w sprawie; wskazane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy bowiem uwzględnienie skargi skutkowałoby odmiennym jej wynikiem;
2. uchybieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w z zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez nieuwzględnienie skargi skarżącego - naruszenie art. 151 p.p.s.a. – oraz zaniechanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyji pomimo zaistnienia przesłanki nieważności zaskarżonej decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.; wskazane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy bowiem uwzględnienie skargi skutkowałoby odmiennym jej wynikiem;
3. uchybieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w z zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez nieuwzględnienie skargi skarżącego - naruszenie art. 151 p.p.s.a. - pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w szczególności:
a. art. 79 § 1 i 2 Kpa. oraz art. 81 Kpa., poprzez całkowite pozbawienie strony ustawowego prawa udziału w przeprowadzaniu dowodów, co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego oraz stanowi wadę kwalifikowaną, polegającą na uniemożliwieniu stronie wzięcia udziału w postępowaniu, które to naruszenie prowadzi do obligatoryjnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.,
b. art. 10 Kpa., poprzez uniemożliwienie stronie wyrażenia ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co dowodzi oczywiście, iż strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, które to uchybienie stanowi podstawę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.;
wskazane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy bowiem uwzględnienie skargi skutkowałoby odmiennym jej wynikiem;
4. uchybieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w z zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez nieuwzględnienie skargi skarżącego - naruszenie art. 151 p.p.s.a. - pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa, mającego istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej a nadto przedstawienie stanu sprawy wbrew istotnemu stanowi rzeczy:
a. w szczególności: art. 7 Kpa. w zw. z art. 8 Kpa. w zw. z art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 78 § 1 Kpa. w zw. z art. 85 § 1 Kpa., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co oczywiście miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego,
b. w szczególności art. 80 Kpa., poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału oraz wyprowadzenie oczywiście błędnych logicznie wniosków z ustalonych przez organ faktów przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, co oczywiście miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego,
c. w szczególności art. 75 § 1 Kpa. w zw. z art. 84 § 1 Kpa., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane są wiadomości specjalne, co oczywiście miało wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego,
d. w szczególności art. 85 § 1 Kpa. w zw. z art. 78 § 1 Kpa. w zw. z art. 75 Kpa., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin objętych przedmiotem postępowania urządzeń do gier, mimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziła taka potrzeba, co oczywiście miało wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego,
e. w szczególności art. 78 § 1 Kpa. w zw. z art. 75 § 1 Kpa., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka D. R. oraz świadka, którego dotyczy protokół przesłuchania z dnia 9 lutego 2007 r., pomimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziła taka potrzeba, co oczywiście miało wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego;
f. w szczególności art. 86 Kpa. (w tym zakresie uchybienie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.), poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron pomimo przyjęcia, iż jest to w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędne, co oczywiście miało wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego;
g. w szczególności art. 107 § 3 Kpa., poprzez nie sprostanie wymogowi sporządzenia wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem podstawy faktycznej, co oczywiście miało wpływ na wynik postępowania, poprzez uniemożliwienie kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz pozbawienie strony informacji o przesłankach rozstrzygnięcia;
wskazane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy bowiem uwzględnienie skargi skutkowałoby odmiennym jej wynikiem;
5. uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. przez nierozpoznanie zarzutu skargi z dnia 16 października 2008 r. oznaczonego numerem 9a; zatem niepełną kontrolę administracji publicznej, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy bowiem rozpoznanie i uwzględnienie pominiętego zarzutu skargi skutkowałoby odmiennym jej wynikiem; konsekwencją nie rozpoznania wskazanego zarzutu jest wadliwość sporządzonego uzasadnienia, które w tym zakresie nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co z kolei uniemożliwia zajęcie stanowiska przez skarżącego; niezależnie od powyższego obarczone ewidentną wewnętrzną sprzecznością jest samo uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co nie tylko podważa prawidłowość rozstrzygnięcia ale uniemożliwia właściwą kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia;
- na zasadzie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, przez niewłaściwe zastosowanie na skutek dokonanej wadliwej wykładni przepisu art. 2 ust. 2a ugzw. oraz niewłaściwe uwzględnienie przy dokonywaniu wykładni dyspozycji przepisu art. 42 pkt 6 wskazanej ustawy, skutkujące wadliwym przyjęciem, że przepis art. 2 ust. 2a ugzw. znajduje zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. W konsekwencji czego z naruszeniem przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. Sąd I instancji oddalił skargę z dnia 16 października 2008 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości, popierając stanowisko wyrażone w wyroku Sądu I instancji oraz podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonych decyzjach. Nadto, w piśmie procesowym z dnia 2 września 2010 r. pełnomocnik organu określił wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty jako bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu z pkt 5 skargi kasacyjnej, stwierdził iż przepis art. 42 pkt 6 ugzw. nie nakazuje podawania jednostkowej wartości wygranej rzeczowej uzyskanej przez gracza, a podstawy do wyliczenia wartości wygranej rzeczowej zawiera opinia biegłego – opinia techniczna Politechniki Ł. z dnia 5 stycznia 2008 r. na której oparł się Minister Finansów, wydając zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżony wyrok narusza prawo procesowe w sposób, który nie pozwala na dokonanie pełnej kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.
Przedmiotem kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stała się decyzja Ministra Finansów uznająca wskazane w decyzji gry za gry na automatach, w rozumieniu art. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm. ) - dalej ugzw. Przypomnieć należy, że cyt. ustawa rozróżnia gry losowe ( art. 2 ust. 1 ugzw. ), gry na automatach i gry na automatach o niskich wygranych ( art. 2 ust. 2b ugzw. ), a o tym z jaką grą, w zależności od posiadanych przez nie cech, w konkretnym przypadku mamy do czynienia, rozstrzyga Minister Finansów w drodze decyzji zgodnie z art. 2 ust. 3 ugzw. Gry na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 2a i 2b ugzw. są w obu przypadkach grami na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane rzeczowe lub pieniężne, jednakże wyróżnikiem gry na automatach o niskich wygranych jest wartość jednorazowej wygranej, która nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, zaś wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro ustalanych według ogłaszanego przez NBP kursu kupna z ostatniego dnia poprzedniego roku kalendarzowego. Powyższe oznacza, że Minister Finansów aby stwierdzić, iż dana gra jest grą na automatach, musi ustalić ponad wszelką wątpliwość jaka jest wartość możliwej jednorazowej wygranej i jaka jest maksymalna stawka za udział w jednej grze. Co należy podkreślić, w razie zaskarżenia ostatecznej decyzji w tym przedmiocie do sądu administracyjnego, podstawową kwestią podlegającą ocenie sądu będzie właśnie ustalenie organu co do charakteru gry i poprawność przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego prowadzącego do takiego ustalenia. W tym miejscu należy nadmienić, że Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie podkreślał wagę ustaleń, które pozwalają zakwalifikować grę danego rodzaju do grupy wskazanej w art. 2 ust. 2a ugzw. uznając, iż w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w sprawie uznania gry za grę na automatach, niezbędne jest ustalenie przebiegu gry, dowiedzenie wystąpienia wygranej rzeczowej oraz określenie wartości minimalnej, jednorazowej wygranej ( wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010, sygn. akt II GSK 346/09 ).
Sąd I instancji w kontrolowanej przezeń sprawie uznał, iż będące przedmiotem rozstrzygnięcia gry są urządzeniami elektromechanicznymi oraz że są wyposażone we wrzutniki monet o określonych nominałach, a także że po wrzuceniu monety gracz otrzymuje punkty kredytowe i w przypadku wygranej uzyskuje punkty dodatkowe, które można wykorzystać po dokonaniu następnej opłaty. Stwierdzając, iż celem i wygraną jest możność kontynuowania gry, WSA podzielił przekonanie organu, że gry stanowiące przedmiot rozstrzygnięcia administracyjnego są grami na automatach. Zważyć jednak trzeba, iż z uzasadnienia wyroku, poza odwołaniem się do opinii Katedry Maszyn Politechniki Ł., nie wynika jaką wartość możliwej jednorazowej wygranej ustalił organ i czy nastąpiło to w oparciu o ten właśnie dowód. WSA pozostawia na uboczu tę kwestię, zarówno w części przedstawiającej stan faktyczny sprawy, jak też w części merytorycznej uzasadnienia, tymczasem, ze względu na wspomniany wyżej przepis art. 2 ust. 2b ugzw., poprawność decyzji rozstrzygającej, iż gra jest grą na automatach zależy od wykluczenia tych cech gier, które są przynależne grze na automatach o niskich wygranych.
Mimo, że za trafne należy uznać rozważania WSA co do pojęcia wygranej rzeczowej, to jednak ostatecznie trudno jest dokonać oceny prawidłowości przeprowadzonej przez WSA kontroli zaskarżonej decyzji, gdy brak jest w uzasadnieniu orzeczenia ustaleń organu co do wartości wygranej rzeczowej i wywodów Sądu co do prawidłowości postępowania administracyjnego w tej części.
Jak wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie powinno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i podawać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oznacza podanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy elementów stanu faktycznego i prawnego, a wyjaśnienie co do prawidłowości zastosowania przepisu prawa materialnego musi koncentrować się na przesłankach zastosowania tej właśnie normy. Fakt, że art. 2 ust. 2a ugzw. nie określa jaka musi być minimalna wielkość jednorazowej wygranej, to ze względu na treść normy art. 2 ust. 2b ugzw., nie oznacza że okoliczność ta jest obojętna, a jeśli tak to Sąd dokonując, kontroli decyzji uznającej grę za grę na automatach, ten istotny element zobowiązany jest uwzględnić. Ponownie rozpatrując sprawę, WSA uwzględni obowiązek przedstawienia stanu faktycznego w jego istotnych elementach i odniesie się do dokonanej przez organ oceny kwalifikującej przedmiotowe gry jako gry na automatach, biorąc pod uwagę wszystkie przesłanki decydujące o takiej kwalifikacji.
Niezależnie od powyższego dopuszczalna i uzasadniona jest kontrola kasacyjna w zakresie tych zarzutów, które nie zgadzają się z oceną Sądu, iż postępowanie administracyjne było wadliwe już w dacie jego wszczęcia, a także iż było dotknięte wadą nieważności. Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych polegający na wszczęciu postępowania na wniosek podmiotu nie będącego stroną, co skarżący kojarzy z pismem Urzędu Celnego w G. zawierającym prośbę o rozstrzygnięcie o charakterze gier na podstawie art. 2 ust. 3 ugzw. Zgodnie z art. 61 § 1 Kpa. postępowanie wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie zawiera przepisów szczególnych we wskazanym zakresie, lecz skarżący nie kwestionuje faktu, iż Minister Finansów wydał postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania z urzędu, które doręczył stronie zgodnie z wymogiem określonym w art. 61 § 4 Kpa. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że postępowanie wszczęto i prowadzono z urzędu. Okoliczność, że inny podmiot zawiadomił właściwy organ o sytuacji wymagającej wszczęcia postępowania w przedmiocie określonym w art. 2 ust. 3 ugzw. i był informowany o podejmowanych czynnościach i wydawanych aktach nie ma znaczenia dla oceny, że postępowanie administracyjne zostało zainicjowane przez uprawniony podmiot.
Należy również stwierdzić, iż nie nasuwa wątpliwości ocena WSA, co do bezzasadności zarzutów skargi dotyczących wadliwie określonego przez organ administracji przedmiotu postępowania. Poddane kontroli sądowej postępowanie dotyczyło określonych czterech automatów do gry, a umieszczenie w sentencji decyzji dodatkowych automatów o tożsamych nazwach, lecz innych numerach, zostało uznane przez organ, za oczywistą omyłkę i sprostowane postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. załączonym do akt sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy bezpodstawne jest twierdzenie, iż Sąd I instancji zaakceptował decyzję wydaną, jak stwierdził kasator, "z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej w postaci prowadzonego w tym zakresie postępowania administracyjnego".
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2) lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. ).