II GSK 836/19

II GSK 836/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Dorota Dąbek
Izabella Janson /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1062/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-01-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 177 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
art. 18
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 668, art. 688(2)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 8 § 1, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1062/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 lipca 2018 r. nr SKO.NA/4130/9/2018 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 stycznia 2019r., sygn. akt III SA/Kr 1062/18 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz.1302 ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: " p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej też: "SKO", "Kolegium" "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 18 lipca 2018r., nr SKO.NA/4130/9/2018 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice udzielił skarżącej w dniu 25 stycznia 2017r. zezwolenia nr: SOS.7340.1.16/2017 na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. sklepie przy ul. S. [...] w M. Podstawą udzielenia zezwolenia było przedstawienie tytułu prawnego do lokalu w postaci umowy podnajmu lokalu przy ul. S. [...] w M., w którym jest sprzedawany alkohol, która została zawarta 16 stycznia 2017r. pomiędzy A1. Sp. z o.o. ul. C. [...], [...]-[...] K. z A. Sp. z o.o. w K. (skarżącą). Właścicielem nieruchomości składającej się z lokalu użytkowego oraz współużytkowaniem wieczystym gruntu, na którym znajduje się lokal jest N. Z. Natomiast zarząd budynkiem, w tym prawo do wynajmowania lokalu właściciel powierzył Z. Sp. z o.o. z siedzibą w M., a Z. Sp. z o.o. wynajęła lokal A1. Sp. z o.o. Pismem z 2 października 2017r. Z. Sp. z o.o. wypowiedziała A1. Sp. z o.o. umowę najmu z 1 marca 2016r., zachowując 3-miesięczny okres wypowiedzenia (pismo to spółka odebrała 7 października 2018r.).
W dniu 26 stycznia 2018 roku Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice (dalej też: "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne w trybie przepisu art.18 ust.10 pkt 2 ustawy z 26 października 1985r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2016r. z późn. zm.)
Decyzją z 17 kwietnia 2018r. Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice cofnął skarżącej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających 4,5 % alkoholu oraz piwa wskazując, że umowa najmu lokalu, w którym mieści się sklep, będący punktem sprzedaży tego rodzaju alkoholi została wypowiedziana przez wynajmującego nieruchomość – A1. Sp. z o.o. W ocenie organu I instancji w stanie faktycznym nie jest spełniony jeden z warunków umożliwiających sprzedaż napojów alkoholowych wynikający z art. 18 ust. 10 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z przepisu tego wynika, że konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, w którym sprzedaje się alkohol.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Krakowie decyzją z decyzją z 18 lipca 2018r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie Kolegium skarżąca nie legitymuje się jakimkolwiek tytułem prawnym do lokalu, w którym prowadzona jest sprzedaż alkoholu w ramach udzielonego jej zezwolenia na sprzedaż alkoholu kat. "A". W ocenie SKO wbrew stanowisku skarżącej wypowiedzenie zostało prawidłowo skierowane do A1. Sp. z o.o. w K. - spółki, która podnajmowała lokal skarżącej. Wypowiedzenie to zostało złożone skutecznie, co przyznał na rozprawie w dniu 19 marca 2018r. sam Prezes A1. Sp. z o.o. w K. Skoro zatem spółka, od której skarżąca podnajmowała lokal, straciła do niego prawo, to tym bardziej na chwilę obecną nie legitymuje się ona jakimkolwiek tytułem prawnym do tej nieruchomości. Wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu zezwolenia z przyczyn wymienionych w art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ma charakter decyzji związanej, a zatem w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek określonych w powyższym przepisie, w niniejszej sprawie przesłanki z art. 18 ust. 7 pkt 5, organ ma obowiązek cofnięcia zezwolenia.
Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 9 stycznia 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w myśl art. 18 ust. 10 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku m. in. nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych (pkt 2). Według Sądu I instancji nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2) stanowi taką podstawę i waży o obowiązku zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jak wskazał ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżącej udzielono zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. sklepie znajdującym się pod określonym w tym zezwoleniu adresem w M., a podstawą udzielenia tego zezwolenia było przedstawienie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu w postaci umowy podnajmu lokalu pod tym adresem, w którym jest sprzedawany alkohol. Podkreślił, że umowa ta, została zawarta 16 stycznia 2017r. pomiędzy A1. Sp. z o.o. w K1 a A. Sp. z o.o. w K., a więc skarżącą Spółką. Zdaniem WSA prawidłowe jest zatem stanowisko, że skarżąca utraciła tytuł prawny do korzystania z przedmiotowego lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego właściciel nieruchomości składającej się z lokalu użytkowego oraz współużytkownik wieczystym gruntu, na którym ten lokal jest posadowiony powierzył zarząd budynkiem, w tym prawo do wynajmowania lokalu Spółce – Z. Sp. z o.o. z siedzibą w M. To Spółka (Z. Sp. z o.o.) wynajęła przedmiotowy lokal Spółce A1. Sp. z o.o. w K., która z kolei zawarła wskazaną powyżej umowę podnajmu przedmiotowego lokalu ze skarżącą Spółką. W ocenie WSA skoro Spółka Z. Sp. z o.o. w M. pismem z 2 października 2017r. wypowiedziała skutecznie Spółce A1. Sp. z o.o. w K. umowę najmu z 1 marca 2016r., zachowując 3-miesięczny okres wypowiedzenia (pismo to wskazana Spółka odebrała w dniu 7 października 2018r.), to skarżąca nie może powoływać się na żaden tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Powołując zaś art. 668 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz.U. z 2018r., poz. 1025, dalej: "k.c."), podkreślił, że z przepisu tego wynika, iż stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się z mocy prawa najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Przepis ten jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Umowa podnajmu nie może bowiem trwać dłużej niż umowa najmu i ulega rozwiązaniu z mocy prawa z chwilą zakończenia najmu. Bez wątpienia więc stosunek wynikający z umowy podnajmu przedmiotowego lokalu wygasł najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku jego najmu, a zatem warunek wynikający z art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy nie jest spełniony. Skarżąca nie dysponowała więc tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu bez wątpienia w dniu wydawania decyzji w tej sprawie i to w pierwszej jak i w drugiej instancji, gdyż tytuł prawny do nieruchomości straciła ze skutkiem na dzień 2 stycznia 2018r. (tj. 3 miesiące od otrzymania wypowiedzenia umowy najmu - pismo z 23 stycznia 2018r.(k. 28 akt administracyjnych). Dalej wskazał, że nie są też wiarygodne twierdzenia, że o tym fakcie Spółka nic nie wiedziała zważywszy na okoliczności, iż w skład organu skarżącej wchodzili: M. K. (prezes Zarządu) i M. N. (wiceprezes Zarządu), którzy oboje zawierali jako odpowiednio Najemca i Wynajmujący umowy najmu i podnajmu. Pierwszy z nich, jako reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. - Najemca - zawierający umowę najmu przedmiotowego lokalu z Z. Sp. z o.o. w M. (umowa z 1 marca 2016r.; k. 10 akt administracyjnych), drugi zaś z wymienionych jako reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. - Wynajmujący - zawierający umowę podnajmu z 16 stycznia 2017r. (k. 16 akt administracyjnych) tegoż samego przedmiotowego lokalu ze skarżącą, którą reprezentował przy zawieraniu tej umowy M. K. - Najemca - a jednocześnie prezes Zarządu skarżącej Spółki i reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. W skład Zarządu skarżącej Spółki wchodził także M. N. (wiceprezes Zarządu), który z kolei reprezentował Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. Za całkowicie chybioną WSA uznał zatem argumentację zawartą w skardze przemawiającą, zdaniem skarżącej, za tym, że posiada ona nadal tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Podniósł, że rację ma co do zasady skarżąca, że "zakończenie umowy dzierżawy powoduje, że trwająca nadal umowa poddzierżawy wiąże wydzierżawiającego z poddzierżawcą." Zwrócił jednak uwagę, że Sąd Najwyższy w wyroku z 7 listopada 1997r., sygn. akt III CKN 249/97 (publik. w OSNC 1998, nr 3, poz. 53), stwierdził, iż do poddzierżawy nie ma zastosowania art. 668 k.c. o najmie. Pogląd ten, znalazł też aprobatę w doktrynie. Istotnie zakończenie stosunku dzierżawy nie powoduje rozwiązania z mocy prawa stosunku poddzierżawy, tyle tylko, że po pierwsze, z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby umowa dzierżawy z 17 listopada 2014r. całej nieruchomości, zabudowanej m. in. budynkiem, w którym znajduje się przedmiotowy lokal - punkt sprzedaży napojów alkoholowych - została także wypowiedziana. Po drugie, nie nastąpiło żadne poddzierżawienie tego budynku wraz ze znajdującym się w nim przedmiotowym lokalem, co nie jest bez znaczenia. Sytuacje faktyczne najmu(podnajmu) z jednej, a poddzierżawy z drugiej strony - mimo ich podobieństwa - znalazły unormowania różne w Kodeksie cywilnym, co uzasadnione jest odmiennością funkcji i samej istoty, z tego punktu widzenia, najmu i dzierżawy. W ocenie Sądu I instancji nie ma zatem podstaw do stosowania do poddzierżawy art. 668 k.c. o najmie, skoro znalazła ona w art. 698 k.c. unormowanie osobne i kompletne (m.in. wyrok SN z 7 listopada 1997r., sygn. akt III CKN 249/97; publik. w OSNC 1998/3/53). Po trzecie, mimo, że art. 698 k.c. stanowi, iż bez zgody wydzierżawiającego dzierżawca nie może oddawać przedmiotu dzierżawy osobie trzeciej do bezpłatnego używania ani go poddzierżawiać, to z postanowień umowy dzierżawy wynika, że "Dzierżawca może bez zgody Wydzierżawiającego oddawać przedmiot dzierżawy zarówno w całości jak i w części do używania osobie trzeciej na podstawie dowolnej czynności prawnej (umowy)" ( § 3 pkt 5 umowy; k. 14 akt administracyjnych). Kwestie więc związane z wynajęciem przedmiotowego lokalu, a następnie jego podnajęciem bez zgody Wydzierżawiającego wchodzą w zakres ewentualnych roszczeń w ramach odpowiedzialności kontraktowej. W razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy jest obligatoryjne niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy.
W skardze kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art.134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art 18 ust 7 pkt 5 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi polegające na niezasadnym przyjęciu, iż strona skarżąca utraciła tytuł prawny do lokalu w którym prowadzona była sprzedaż napojów alkoholowych;
2. art. 134 §1, oraz art 141 §4 p.p.s.a polegające na zaniechaniu zbadania w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 18 lipca 2018r. (znak SKO.NA/4130/9/2018) i decyzji jej poprzedzającej, poprzez pominięcie w prowadzonych rozważaniach uchybień organów administracyjnych obu instancji w zakresie konieczności ustalenia przez te organy czy faktycznie doszło do zakończenia najmu lokalu przez skarżącą, w którym skarżąca prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych, wszystko z naruszeniem przez te organy art. 7 w związku z art. art. 8 §1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. przy jednoczesnym wadliwym przyjęciu przez organ I Instancji iż z treści art 18 ust 10 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi;
(brak dalszej części tekstu).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.
Według Sądu I instancji - jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne nie dość, że uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, to również uzasadniały trafność formułowanego na ich podstawie wniosku o prawidłowości i skuteczności wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia wymienionego zezwolenia oraz zgodności z prawem wydanej decyzji. Z tego mianowicie powodu, że strona utraciła prawo dysponowania lokalem stanowiącym punkt sprzedaży alkoholu co stanowi warunek konieczny prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz z ich uzasadnienia wynika, że niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwości ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.
Odnosząc się do powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę zarzuty te należy uznać za nieuzasadnione.
Sąd I instancji, przytaczając treść art. 18 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., z późn. zm., dalej: "ustawa") prawidłowo zinterpretował jej skutki w niniejszym stanie faktycznym. W myśl art.18 ust. 6 pkt 2 ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Warunkiem zaś prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży (art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy).W myśl art. 18 ust.10 pkt 2 ustawy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że przyczyną wydania zaskarżonej decyzji była utrata przez skarżącą tytułu prawnego do korzystania z lokalu, w którym prowadzona była sprzedaż napojów alkoholowych. Z treści powołanych wyżej przepisów tj. art. 18 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 5 ustawy wynika, że brak dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych stanowi negatywną przesłankę do wydania wnioskodawcy zezwolenia, zaś w razie utarty tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży, co do którego wydano zezwolenie, przedsiębiorca nie spełnia warunku do sprzedaży napojów alkoholowych w tym punkcie, co stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia, o jakiej mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało zatem ustalenie czy w dacie wydania zaskarżonych decyzji skarżąca nadal posiadała tytuł prawny do lokalu.
Zgodnie z art. 668 § 2 k.c. stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się z mocy prawa najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Umowa podnajmu nie może zatem trwać dłużej niż umowa najmu i ulega rozwiązaniu z mocy prawa z chwilą zakończenia najmu. Unormowanie zawarte w art. 668 k.c. dotyczy także umów najmu lokali użytkowych, z tym że podnajęcie w myśl art. 6882 k.c. nie jest możliwe bez zgody wynajmującego. Zgodzić się zatem należy z Sądem I instancji, że w dniu wydawania zaskarżonych decyzji skarżąca nie dysponowała prawem do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Nie spełniała jednego z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, określonego w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem utraciła tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego dotychczasowy punkt sprzedaży. Skoro podmiot posiadający zezwolenie musi przez cały okres ważności zezwolenia posiadać tytuł prawny do korzystania z lokalu, zgodnie z przepisem art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy, to obowiązkiem organu wydającego zezwolenie jest, opierając się również na przepisach prawa cywilnego, rozstrzygnąć na podstawie dokumentów i zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy podmiot ten legitymuje się skutecznym tytułem prawnym do lokalu. Skarżąca jak trafnie wskazał to WSA nie dysponowała tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu bez wątpienia w dniu wydawania decyzji w tej sprawie i to w pierwszej jak i w drugiej instancji, gdyż tytuł prawny do nieruchomości utraciła ze skutkiem na dzień 2 stycznia 2018r. Spółka posiadała też wiedzę o powyższych okolicznościach zważywszy, iż w skład organu skarżącej wchodzili: M. K. (prezes Zarządu) i M. N. (wiceprezes Zarządu), którzy oboje zawierali jako odpowiednio Najemca i Wynajmujący umowy najmu i podnajmu. Pierwszy z nich, jako reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. - Najemca - zawierający umowę najmu przedmiotowego lokalu z Z. Sp. z o.o. w M. (umowa z 1 marca 2016r.; k. 10 akt administracyjnych), drugi zaś jako reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. - Wynajmujący - zawierający umowę podnajmu z 16 stycznia 2017r. (k. 16 akt administracyjnych) tegoż samego przedmiotowego lokalu ze skarżącą, którą reprezentował przy zawieraniu tej umowy M. K. - Najemca - a jednocześnie prezes Zarządu skarżącej Spółki i reprezentujący Spółkę A1. Sp. z o.o. w K. W skład Zarządu skarżącej Spółki wchodził także M. N. (wiceprezes Zarządu), który z kolei reprezentował Spółkę A1. Sp. z o.o. w K., na co trafnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Bezzasadne są zatem zrzuty skargi kasacyjnej, iż posiada ona nadal tytuł prawny do przedmiotowego lokalu.
Wbrew zarzutom skarżącej, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 w związku z art. art. 8 §1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. (tu odnotować także trzeba, że art. 77 k.p.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych zawierających odmienne regulacje prawne), a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty te nie zostały rozwinięte.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji w oparciu o zebrany materiał dowodowy i prawidłową jego ocenę przedstawił uzasadnienie faktyczne decyzji wskazując dowody na których się oparł oraz uzasadnienie prawne, wyjaśniając podstawę prawną decyzji, tym samym spełnione zostały wymogi określone w powołanych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, Sąd dokonał szczegółowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjmując, że ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji są prawidłowe.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Wyrok Sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku Sądu. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu, uzasadnienie wyroku Sadu I instancji spełnia wszelkie wymogi w nim określone. Natomiast poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego sprawy, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Natomiast przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przypomnieć należy, że ten zarzut może być uzasadniony wówczas, gdyby Sąd wyszedł poza granice danej sprawy, albo gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne i przy tym oczywiste, iż Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 28 lutego 2012r., sygn. akt II GSK 2395/10; LEX nr 1138180).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób wystarczający odniósł się do wszystkich zarzutów skargi oraz ocenił zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogami art. 134 § 1 p.p.s.a.
Tym samym decyzja cofająca zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w związku ze ziszczeniem się przesłanki cofnięcia z art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z ust. 6 pkt 2 i 7 pkt 5 nie naruszała prawa, co zostało słusznie ocenione przez Sąd I instancji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, orzekł na postawie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji.