II GSK 830/22

II GSK 830/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1467/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-02-01
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 92a ust. 10 w zw. z art. 92a ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1467/21 w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. oddala skargę, 3. zasądza od Ł. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1467/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł. B. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 10 czerwca 2020 r. na autostradzie A1 - MOP Nowa Wieś zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Iveco wraz z naczepą marki Schmitz ustalono, że kontrolowany kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy z Polski do Rumunii na rzecz i w imieniu skarżącego. Przebieg kontroli utrwalony został w protokole kontroli z dnia 10 czerwca 2020 r. Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) ustalił fakt podłączenia do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu i decyzją z dnia 18 listopada 2020 r. orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z dnia 15 lipca 2021 r., na podstawie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: "u.t.d."), lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, str. 1), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z l.p. 6.1.3. zał. nr 3 do u.t.d. poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej naruszenia, bowiem nie wyczerpuje ono znamion naruszenia sklasyfikowanego pod lp. 6.1.3, ale ewentualnie pod nr 6.2.1. WSA stwierdził, że użycie magnesu w sposób ustalony przez organy powinien być skalsyfikowany jako naruszenie objęte lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu jest oczywiste, że przystawienie magnesu do impulsatora skrzyni biegów nie mieści się w dyspozycji lp 6.1. załącznika, gdyż nie stanowi "naruszenia zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf". Czynność taka odpowiada natomiast zachowaniu objętemu lp. 6.2., a mianowicie "wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf"; w szczególności użycie magnesu odpowiada dyspozycji zawartej w punkcie 3 a mianowicie – stanowi niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) poprzez przyjęcie (nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym), iż ze stanu faktycznego wynika, że kierowca niewłaściwie obsługiwał lub odłączył homologowany tachograf co skutkowało nierejestrowaniem danych, brak należytego wyjaśnienia zajmowanego przez siebie stanowiska, że przyłożenie przez kierowcę magnesu do tachografu w celu sfałszowania danych nie wypełniało dyspozycji lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz pominięcie a w konsekwencji brak rozważenia argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, zaskarżonej decyzji (str. 10, akapit 2) oraz decyzji organu I instancji z dnia 18 listopada 2020 r. nr [...] (karta 96-97) dotyczącej kwalifikacji stwierdzonego naruszenia przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu argumentacji skarżącego co do kwalifikacji naruszenia;
2) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 10 w zw. z art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, dalej także u.t.d.) w zw. z poz. 9 grupy 2 załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/we Parlamentu Europejskiego i Rady (zwane dalej: rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403) w zw. z art. 32 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1, zwane dalej: rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014) w zw. z lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędną wykładnię lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d a w konsekwencji niewłaściwe jego niezastosowanie oraz poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej naruszenia to jest nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie organy winny nałożyć na skarżącego karę na podstawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d, (pomimo, że tachograf rejestrował dane, nie nastąpiło odłączenie tachografu), podczas gdy wbrew ocenie Sądu I instancji, nie było podstaw do uznania, że zachowanie skarżącego polegające na przyłożeniu magnesu do czujnika ruchu skutkujące rejestrowaniem sfałszowanych danych nie stanowiło naruszenia określonego w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d, bowiem prawidłowa wykładnia literalna oraz funkcjonalna ww. przepisu wskazuje, że każde użycie rzeczy pozwalającej na sfałszowanie danych rejestrowanych przez tachograf jest niedozwolone i podlega sankcji, co istotne magnes należy uznać za przedmiot podłączany/przykładany do tachografu w celu sfałszowania danych, tym samym prawidłowo wymierzono skarżącemu będącemu podmiotem określonym w art. 92a ust. 1 u.t.d. karę pieniężną na podstawie lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a w konsekwencji trafnie nie zastosowano lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu.
Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12 września 2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107).
W niniejszej sprawie jednak zarzut dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych, których uchybienie, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są jednak ze sobą funkcjonalnie powiązane i z tego względu należy rozpoznać je łącznie. Należy przy tym wskazać, że w przypadku zarzutów dotyczących błędnej wykładni przepisów prawa materialnego należy w pierwszym rzędzie ustalić, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej ich interpretacji, gdyż fakt ten determinuje dopiero zakres i potrzebę dalszej kontroli z punktu widzenia podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Istota problemu sprowadza się do kwestii, czy przystawienie magnesu do impulsatora skrzyni biegów mieści się w dyspozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.1.3., czy też stanowi realizację pkt 6.2.1. wskazanego załącznika. Organy zakwalifikowały delikt skarżącego na podstawie pkt 6.1.3. załącznika, to jest jako podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, podczas gdy Sąd I instancji, który uchylił zaskarżoną decyzję, zakwalifikował jako czynność odpowiadającą zachowaniu objętemu lp. 6.2., a mianowicie "wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf"; w szczególności użycie magnesu odpowiada dyspozycji zawartej w punkcie 3, a mianowicie - stanowi niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Należy przy tym z urzędu podkreślić, że w czasie wydawania zaskarżonej decyzji załącznik nr 3 lp. 6.2. miał jedynie pkt 1 i 2 i nie miał wskazanego przez Sąd I instancji w uzasadnieniu pkt 3. Natomiast pkt 6.2.1. stanowił z kolei, że naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.d.t. jest niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Problematyka używania magnesu celem podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 2.07.2020 r., II GSK 355/20, LEX nr 3032398, wyrok NSA z 3.03.2020 r., II GSK 4051/17, LEX nr 3031269, wyrok NSA z 15.02.2024 r., wyrok NSA z 22.06.2023 r., II GSK 513/20, LEX nr 3586258). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsza sprawę podziela w całości poglądy tam wyrażone, a więc, że zachowanie kierowcy polegające na przyczepieniu magnesu do impulsatora skrzyni biegów wypełnia dyspozycję lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 z późn. zm.), zabronione jest fałszowanie, ukrywanie, likwidowanie i niszczenie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. Ponadto, w pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Odpowiednikiem wskazanego naruszenia jest pkt 2.9. rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 74, str. 8 z późn. zm.), które przewiduje jako naruszenie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w powołanym punkcie posiadanie w pojeździe lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu.
W celu implementacji powyższych przepisów, na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), ustawodawca zmodyfikował m.in. treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i wprowadził lp. 6.1.3., zgodnie z którym to przepisem naruszeniem zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf jest podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Ustawa zmieniająca obowiązuje od 3 września 2018 r.
Celem wprowadzenia powyższych przepisów rozporządzeń, a następnie przetransponowania jego treści do polskiej ustawy, było wprowadzenie sankcji za naruszenia, których dopuszczają się kierowcy, nieprawidłowo użytkując tachograf, aby zafałszować dane zawarte na karcie kierowcy. Wobec tego, lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. zasadnie obejmuje nie tylko urządzenia (czyli mechanizmy lub zespół mechanizmów, służących do wykonywania określonych czynności), lecz także przedmiot. Stąd może to być nawet przedmiot, który został wyprodukowany zgodnie z prawem i w celu realizacji zwykłych potrzeb ludzi, a który nabierze cechy "przedmiotu niedozwolonego" na skutek jego wykorzystania w celu naruszenia przepisów prawa. Dlatego omawiany przepis zakazuje jakiejkolwiek formy manipulowania tachografem, a więc używania jakichkolwiek przedmiotów służących zakłóceniu pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych rejestrowanych przez tachografy.
Z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynikają trzy sankcjonowane stany - po pierwsze, podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf, po drugie, podłączenie do tachografu urządzenia lub przedmiotu przeznaczonego do zafałszowania tych danych, a po trzecie korzystanie z takiego urządzenia lub przedmiotu.
Wskazany przepis sankcjonuje nie tylko podłączenie urządzenia bądź przedmiotu, rozumiane jako przyłączenie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu, ale również jakiekolwiek oddziaływanie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu na tachograf, niezależnie od tego, czy doszło do fizycznej ingerencji w tachograf czy też połączenie to jest nietrwałe i czasowe.
Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że sankcją z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. jest przyłączenie urządzenia lub przedmiotu, które zostało wykonane lub przeznaczone do zakłócania pracy tachografu, a także inne korzystanie z takiego urządzenia. Każde użycie przedmiotu w celu zafałszowania zapisywanej przez tachograf aktywności kierowcy powinno być zakwalifikowane jako wypełniające znamiona wskazane w powyższym przepisie. Stąd wykładnia lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. nie została przed Sąd I instancji dokonana poprawnie i jest niezgodna z rozporządzeniem 2016/403.
W konsekwencji, należało zaakceptować zastosowanie omawianego przepisu na gruncie niniejszej sprawy. Przypomnieć należy, że z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że w czasie kontroli ujawniono, że kierowca, wykonujący przewóz na rzecz i w imieniu skarżącego, przyczepił (dołączył) magnes do impulsatora skrzyni biegów, czym spowodował zakłócenie w funkcjonowaniu tachografu w celu rejestrowania odpoczynku, kiedy w rzeczywistości prowadził pojazd w ramach wykonywanego przewozu drogowego.
Oznacza to, że kierowca użył magnesu jako przedmiotu, który zmienia zapis tachografu. Takie działanie stanowiło niedozwoloną ingerencję w działanie tachografu, ponieważ – jak to wyżej zostało powiedziane - celem stosowania tachografów jest odwzorowanie aktywności kierowcy, a wszelkie ingerencje w prawidłową pracę tego urządzenia czy wpływ na nie są zabronione.
W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał w całości za zasadne.
Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - organ administracji prawidłowo zebrał, rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 §2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).