II GSK 812/11

II GSK 812/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska
Barbara Stukan-Pytlowany
Hanna Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2245/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-01-31
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2245/10 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2245/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
W dniu [...] czerwca 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z [...] listopada 2008 r. Sprostowania dokonano w ten sposób, że zawarte w rozstrzygnięciu oraz treści tej decyzji słowa "decyzja Nr 312/2008 z dnia 27 października 2008 r." otrzymują brzmienie "decyzja Nr 311/2008 r. z dnia 27października 2008 r".
W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że 28 listopada 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania A. S. (zwanego dalej: skarżącym) od decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. k/L. Nr 311/2008 z 27 października 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r., Prezes ARiMR wydał decyzję Nr 133/2008, mocą której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu Prezes ARiMR określając numer decyzji, którą utrzymuje w mocy omyłkowo wskazał, że jest to numer 312/2008 zamiast 311/2008. Przy czym organ pierwszej instancji zaznaczył, że inne elementy, które definiują konkretną decyzję, tj. jej data i rodzaj zostały wskazane w sposób prawidłowy. Także akta sprawy oraz treść przedmiotowej decyzji, zawierającej wielokrotne wskazanie, że dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, jednoznacznie pozwalają na stwierdzenie, że intencją Prezesa ARiMR było utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Elizówce k/Lublina Nr 311/2008 a nie 312/2008. Tym samym - zdaniem organu pirewszej instancji - należy uznać, że nieprawidłowe wskazanie numeru decyzji, którą po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Prezes ARiMR utrzymał w mocy, stanowi oczywistą omyłkę, która mogła zostać sprostowana - na podstawie art. 113 k.p.a. - przez organ, który wydał decyzję zawierającą taki błąd.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzając, że argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ błąd zaistniały w omawianej decyzji Prezesa ARiMR miał charakter oczywistej omyłki, powstał bowiem przez przeoczenie organu - mylne wskazanie trzeciej cyfry numeru decyzji. Powyższy błąd nie miał wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a jego pojawienie się nie zmienia treści decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że inne elementy, które definiują konkretną decyzję zostały w niniejszej sprawie wskazane w sposób prawidłowy.
A. S. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił.
Zdaniem Sądu - wbrew zarzutom skargi - sprostowanie decyzji w niniejszej sprawie polegające na zmianie oznaczenia numeru decyzji Prezesa ARiMR z 28 listopada 2008 r. z 312/2008 na 311/2008 w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, nie stanowi ingerencji w jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Wskazał, że inne elementy decyzji Prezesa ARiMR z 28 listopada 2008 r. Nr 133/2008 w postaci wskazania, iż decyzja ta dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Nr [...] z [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, a także treść samego uzasadnienia decyzji, w sposób jednoznaczny wskazują/identyfikują jaką decyzję Prezes ARiMR utrzymał w mocy.
W tej sytuacji Sąd uznał, że sprostowanie przez Prezesa ARIMR numeru decyzji jako oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. było zasadne i w żaden sposób nie doprowadziło do zmiany merytorycznej decyzji.
Odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09 Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dotyczyło ono sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 23 lutego 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 171/09, a więc dotyczyło postępowania sądowego, a nie administracyjnego i wiązało się z interpretacją art. 156 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270.; zwanej dalej: p.p.s.a.), a nie art. 113 § 1 k.p.a. W związku z tym ocena prawna zawarta w tym postanowieniu nie była wiążąca dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w rozpoznawanej sprawie.
A. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości i w oparciu o art.174 pkt.1 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa o postępowaniu w szczególności art. 113 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu przez Sąd za oczywistą omyłkę błędu popełnionego przez organ wydający decyzję, gdy w rzeczywistości był to merytoryczny błąd nie podlegający sprostowaniu w trybie tego przepisu, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającego to postanowienie postanowienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że decyzja Nr 311/2008 o stwierdzeniu nieważności decyzji wydana została w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Decyzja zaś Nr 312/200S o stwierdzeniu nieważności decyzji wydana została w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na terenach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Prezes ARiMR, a za nim Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Sąd pierwszej instancji zmieniając nr decyzji, zmienili jednocześnie przedmiot jej rozstrzygnięcia. Jest to zmiana merytoryczna decyzji ostatecznej, co jest niedopuszczalne w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Przepis ten zezwala na prostowanie oczywistych omyłek czy też błędów pisarskich bez ingerencji w merytoryczne rozstrzygnięcie.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r sygn akt II GSK 309/09. Orzeczenie zostało wydane w związku z wnioskiem Prezesa ARiMR o sprostowanie oczywistej omyłki poprzez zmianę numeru decyzji administracyjnej 312/2008 na Nr 311/2008. Rozstrzygnięcie dotyczyło tej samej sprawy, która jest przedmiotem tego postępowania. Naczelny Sad Administracyjny odmówił uwzględnienia wniosku stwierdzając, iż sprostowanie prowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym. Oczywiście powołane rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie II GSK 309/09 nie wiąże Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz należałoby się spodziewać, iż Sąd pierwszej instancji liczy się z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego tym bardziej, iż powołane orzeczenie zostało wydane w przedmiocie rozstrzygnięcia oczywistej omyłki w tych samych decyzjach administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
W tym miejscu należy wskazać, że przytoczona podstawa skargi kasacyjnej została skonstruowana nieprawidłowo. Podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie może stanowić naruszenie prawa procesowego, bowiem do tej podstawy odnosi się przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wytknięte Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego sprowadza się do zarzutu naruszenia art. 113 k.p.a., polegające na przyjęciu za oczywistą omyłkę błędu popełnionego przez organ wydający decyzję, mimo że w rzeczywistości był to błąd merytoryczny nie podlegający sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej podnosi, że sprostowanie decyzji Prezesa ARiMR z dnia 28 listopada 2008 r., polegające na zmianie oznaczenia numeru decyzji z 312/2008 na 311/2008, stanowi merytoryczne rozstrzygniecie, które zmienia treść ostatecznej decyzji. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy uznać go za chybiony. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Z treści przepisu art. 113 § 1 k.p.a. wynika, że organ może z urzędu lub na wniosek strony sprostować oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądowym poza sporem pozostaje stanowisko, że w postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.
Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej ( por. wyroki NSA z: 23.04. 2001 r., II SA/863/00, LEX nr 77522; 24.09.1988r,. I SA 152/97, 24.09.1999 r., IV SA 1184/97, 1.07. 1999 r., IV SA 1067/97 niepubl.).
Sprostowanie polegające na zmianie oznaczenia numeru decyzji nie stanowi ingerencji w jej merytoryczne rozstrzygniecie i należy je rozpatrywać w kategorii oczywistej omyłki. Błąd dotyczył trzeciej cyfry numeru decyzji, pozostałe elementy konkretyzujące decyzję wskazane zostały w tej decyzji w sposób prawidłowy, a nadto uzasadnienie decyzji wskazuje, iż intencją organu było utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w E. k/L. z dnia 27 października 2008 r. o numerze 311/2008.
Powołane przez skarżącego orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/09, dotyczyło sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 171/09 i wiązało się z zagadnieniem interpretacji art. 156 p.p.s.a., a nie art. 113 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.