II GSK 812/10

II GSK 812/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący/
Ludmiła Jajkiewicz /sprawozdawca/
Urszula Raczkiewicz
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1983/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-03-02
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
art. 2, art. 5, art. 7, art. 13g ust. 1, art. 41 ust. 4, ust.5, ust. 6
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 219 poz 1861
zał. Nr 1 poz. 12, poz. 44
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg  wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. D. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe W.-L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1983/09 w sprawie ze skargi Z. D. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe W.-L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1983/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
W dniu [...] marca 2009 r. na ulicy Droga Łąkowa w Grudziądzu, drodze gminnej nr [...], inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...].
Kontrolowanym pojazdem, będącym własnością Z. D., a kierowanym przez Z. W., wykonywany był przewóz drewna zrębowego z miejscowości Nosowo do miejscowości Kwidzyn.
Droga, na której nastąpiło zatrzymanie omawianego pojazdu nie została zaliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1860) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861, dalej: rozporządzenia z dnia 19 października 2005 r.) do kategorii dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.
W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm. Kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag i nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
W tej sytuacji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], K.-P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Z. D. karę pieniężną w wysokości 6.780 zł za:
- przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t dla pojedynczej osi nienapędowej o 1,163 t (nacisk osi przyczepu wyniósł 9,163 t) – w kwocie [...] zł,
- przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 t dla podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o 3,483 zł (nacisk osi pojazdu wyniósł 17,983 t) – w kwocie [...] zł,
- przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8,0 t dla podwójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy zachowaniu odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o 0,837 t (nacisk osi przyczepy wyniósł 15,337 t) – w kwocie [...] zł,
- przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. o 7,931 t (rzeczywista masa zespołu pojazdów wyniosła 49,931 t) – w kwocie [...] zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Podniósł, iż pojazd załadowano w oparciu o tabele "Techniczne właściwości drewna", zamieszczone w publikacji prof. Franciszka Krzysika. Wskazał, że w momencie załadunku przewoźnik nie jest w stanie określić masy przewożonego ładunku w tonach, gdyż dysponent określa mu ją w metrach sześciennych. W związku z powyższym jedynym możliwym parametrem do ustalenia wagi jest ilość m3 przemnożona zgodnie z cytowanymi tabelami. Uznał, iż zgodnie z powyższym, masa ładunku na kontrolowanym pojeździe była prawidłowa - masa przewożonego ładunku nie przekraczała 24 t, masa całkowita zestawu 44 t, a przewoźnik działał w dobrej wierze.
Ponadto skarżący wskazał, że droga, na której został zatrzymany pojazd (ulica Droga Łąkowa - Średnicówka) jest oznakowana zarówno na wjeździe od strony Olsztyna, Malborka, Bydgoszczy, jak i Torunia jako ciągłość dróg krajowych nr 55 i nr 16 oraz jest oznakowana jako tranzyt dla samochodów ciężarowych omijających centrum Grudziądza, w związku z czym obowiązują na niej dopuszczalne naciski do 10 t. Skarżący wskazał też, że zespół pojazdów stojąc na skrzyżowaniu drogi nr 16 z drogą nr 55 na pasie do jazdy na wprost i skrętu w lewo na polecenie Inspekcji zjechał z tego skrzyżowania na ulicę Droga Łąkowa.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż poruszanie się pojazdów o wielokrotnie przekroczonych parametrach pojazdu stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Przewoźnik powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym.
W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego oznaczenia drogi organ wyjaśnił, iż o dozwolonych naciskach osi na danej drodze rozstrzyga akt prawny, a nie znak drogowy. Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm., dalej: ustawa o drogach publicznych), wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. Wszystkie inne drogi, nie wymienione w tych rozporządzeniach stanowią sieć dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o nacisku pojedynczej osi do 8 t. W rozpatrywanym przypadku pojazd zatrzymano na odcinku drogi gminnej, który nie zalicza się do kategorii dróg wymienionych w powyższych rozporządzeniach.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: Prawo o ruchu drogowym), przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)
W uzasadnieniu, skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo wskazał, iż zgodnie z zapisem art. 5 ust. 1 Prawa o ruchy drogowym, uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków rogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób zachowania, iż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe. Skarżący do skargi dołączył zdjęcia znaków drogowych przy drodze krajowej nr 16 i nr 55.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na wstępie przytoczył treść art. 61, art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, art. 4 pkt 25, art. 13g ustawy o drogach publicznych.
Następnie wskazał, iż organy ustaliły, że pojazd skarżącego, w momencie kontroli, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] marca 2009 r. Zatem w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące miały obowiązek nałożyć karę pieniężną.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 5 ust. Prawa o ruchu drogowym wskazał, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów odnośnie swoich twierdzeń, że kontrolowany pojazd zjechał z drogi krajowej nr 16 w Grudziądzu na ulicę Droga Łąkowa będącą drogą gminną, na której dopuszczalny nacisk na oś pojazdu wynosi 8 t. Stwierdził, iż zatrzymanie kontrolowanego pojazdu na ulicy Droga Łąkowa potwierdziły zapisy zawarte w protokole kontroli. Ponadto kierowca kontrolowanego pojazdu nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń, zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące miejsca zatrzymania pojazdu, wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący. W ocenie Sądu I instancji podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie.
Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego odnośnie niemożności określenia ciężaru właściwego drewna, Sąd I instancji stwierdził, iż powyższa argumentacja nie może stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Wskazał, iż podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Ponadto podkreślił, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych.
Reasumując, w ocenie Sądu I instancji organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto Sąd I instancji uznał, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. D. zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez nie uznanie, że pojazd skarżącego poruszał się po drodze zgodnie z przepisami, tj. według wskazań znaków drogowych oraz polecenia kontrolującego, art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1-3 ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia z dnia 19 października 2005 r. – załącznik Nr 1 poz. 12 – poprzez przyjęcie, że ulica Droga Łąkowa stanowi drogę gminną i nie znajduje się w ciągu dróg nr 16-55 przez co nie została zaliczona do kategorii tych dróg – o dopuszczalnym nacisku na oś do 10 t.
II. naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi skarżącego, w sytuacji gdy decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. uzasadniający jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, polegające na niezbadaniu przez organ sprawy w sposób wnikliwy, a w szczególności uznanie przez organ bez zbadania stanu faktycznego, czy ulica Droga Łąkowa w Grudziądzu jest droga gminną – zgodnie z przepisami miejscowymi w myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz nie zbadanie czy ulica Droga Łąkowa w Grudziądzu znajduje się w ciągu drogi krajowej nr 16 i nr 55 w świetle zał. Nr 1 (poz. 12) do rozporządzenia z dnia 19 października 2005 r., a zatem zaliczona jest do kategorii tej drogi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a., co implikuje rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.).
Zdaniem skarżącego, Sąd oddalił skargę, mimo niewykazania przez organ, na jakiej podstawie uznał on ulicę Droga Łąkowa w Grudziądzu za drogę gminną (o nacisku osi do 8 t) oraz niezbadania czy ulica ta znajduje się w ciągu drogi krajowej nr 16 i nr 55 (o nacisku osi do 10 t).
Przystępując do oceny zasadności podniesionego zarzutu wypada na wstępie wskazać, że drogi publiczne ze względu na funkcje pełnione w sieci drogowej dzielą się na: drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).
O statusie drogi decyduje zaliczenie jej w odpowiedniej formie do jednej z kategorii dróg.
Zgodnie z art. 5 ustawy o drogach publicznych zaliczenie drogi do kategorii dróg krajowych (ust. 2) oraz ustalenie, w celu zapewnienia ciągłości dróg krajowych, przebiegu istniejących dróg krajowych (ust. 3) następuje w drodze rozporządzenia Ministra właściwego do spraw transportu.
W stanie faktycznym sprawy obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz.U. Nr 227, poz.1679).
Zgodnie z powołanym rozporządzeniem w granicach miasta Grudziądz droga krajowa nr 16 przebiegała ulicami: Gdańską, Chełmińską, Włodka, Hallera, Focha, Piłsudskiego, Karabinierów, Poniatowskiego i Paderewskiego (zał. Nr 2 poz. 5), natomiast droga krajowa nr 55 ulicami: Paderewskiego, Poniatowskiego, Karabinierów, Piłsudskiego, Focha, Hallera, Włodka, Chełmińską i Szosą Toruńską (zał. Nr 2 poz. 7). Jak z powyższego wynika ulica Droga Łąkowa nr 210045C (na której doszło do zatrzymania należącego do skarżącego zespołu pojazdów) nie leży w ciągu wskazanych dróg, co uzasadniałoby zaliczenie jej, na mocy art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, do kategorii drogi krajowej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Zgodnie bowiem z zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (wydanego na podstawie art. 41 ust. 5 ustawy o drogach publicznych) droga krajowa nr 16 na odcinku Dolna Grupa – Grudziądz – Iława – Olsztyn – Mrągowo – Orzysz – Augustów (poz. 12 zał.) oraz droga krajowa nr 55 na odcinku Nowy Dwór Gdański – Malbork – Kwidzyn – Gardeja (poz. 44 zał.) zostały zaliczone do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. W konsekwencji brak możliwości zliczenia ulicy Droga Łąkowa do tej kategorii dróg powodował, że po tej drodze mogły poruszać się jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i ust. 5 powołanej ustawy stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Tak więc zespół pojazdów należący do skarżącego nie mógł poruszać się (bez narażania się na karę pieniężną, o jakiej mowa w art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych) ulicą Droga Łąkowa. Stosownie bowiem do art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku jest większy od dopuszczalnego, przewidzianego dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego jest większa od dopuszczalnej, przewidzianych w przepisach Prawa o ruchu drogowym, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Skoro skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym to powinien on wybrać stosownie do wagi pojazdu inną drogę.
Wskazane powyżej okoliczności nie wymagały, wbrew twierdzeniom skarżącego, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ powinien przede wszystkim dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, co oznacza, że jest on obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Przeprowadzone postępowanie nie uchybia tym regułom.
Organowi była znana kategoria drogi, na której doszło do zatrzymania pojazdu. Skarżący nie zakwestionował treści protokołu kontroli z dnia [...] marca 2009 r., z którego m.in. wynikało, iż do zatrzymania zespołu pojazdów doszło na drodze gminnej ulica Droga Łąkowa. Droga ta mimo przeprowadzonej inwestycji drogowej i wybudowania obwodnicy pozostała nadal drogą gminną o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Do dróg gminnych zalicza się bowiem drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).
Odnosząc się z kolei do argumentacji, z której wynika, że kierowca pojazdu kierował się znakami kierunkowymi informującymi o tranzycie, wypada wskazać, iż układ dróg w mieście, jak wcześniej zostało wywiedzione, dawał możliwość wyboru odpowiedniej drogi, bez narażania się na zarzut naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych. Poza tym skarżący nie wykazał, aby przepisy ustawy o drogach publicznych jak i Prawa o ruchu drogowym nawzajem się wykluczały, innymi słowy, aby dostosowanie się do nakazu poruszania się drogą o określonym dopuszczalnym nacisku osi powodowało jednoczesne naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym należy wskazać, iż skarżący nie wykazał, aby do naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych doszło w związku z zastosowaniem się przez kierowcę pojazdu do poleceń inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Z protokołu kontroli wynika, że do zatrzymania pojazdu doszło na ulicy Droga Łąkowa, protokół ten został podpisany (bez żadnych uwag) przez kierowcę pojazdu. Natomiast skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających tę okoliczność.
Reasumując, za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy zauważyć, iż skarżący nie uzasadnił, na czym miałaby polegać błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów. Podniesiona w nim argumentacja wskazuje natomiast, że skarżący próbuje w ten sposób podważyć stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania, co ewentualnie mogłoby stanowić podstawę zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa procesowego okazał się jednak nieskuteczny.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.