II GSK 796/22

II GSK 796/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2633/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-02-10
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 16 ust. 1a, art. 39(1),(2), art. 46 § 9 i 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2011 nr 206 poz 1216
§ 8 ust. 3, § 11 ust. 1, § 13 ust. 1
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz  udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych
Dz.U. 2024 poz 307
art. 1 pkt 5, 6 i 8, art. 16 ust. 3
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2633/21 w sprawie ze skargi Wójta Gminy B. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr OBI.WSK.47.18.2021.7 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lutego 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2633/21 uwzględnił wniesioną przez Wójta Gminy Borzechów skargę i uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 25 sierpnia 2021 r. (nr OBI.WSK.47.18.2021.7), którym ten organ, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 9 lipca 2021 r. (nr OLU.WSK.47.9.2021.6) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w zaskarżonym postanowieniu Prezes UKE podał, że jego decyzja z 9 lipca 2021 r., od której wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł Wójt Gminy Borzechów, została doręczona skarżącemu przez e-PUAP w dniu 9 lipca 2021 r., o czym świadczy urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), a zatem termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., upłynął 23 lipca 2021 r. W związku zaś z tym, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został złożony przez skarżącego, w formie elektronicznej, w dniu 26 lipca 2021 r., zastosowanie w sprawie znalazł art. 134 k.p.a.
WSA w Warszawie nie podzielił tego stanowiska organu administracji. Wyjaśnił, że zasady doręczenia dokumentów elektronicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP uregulowane zostały w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670) oraz w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 180), w którym szczegółowo określono zasady urzędowego poświadczenie przedłożenia (UPP), o którym mowa w art. 3 pkt 20 lit. b) tej ustawy i urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD), zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 lit. c) ustawy.
Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia (UPP), które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (§ 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Jak wynika z § 13 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego, poświadczenie przedłożenia jest automatycznie (a więc bez udziału człowieka) generowane i przekazywane nadawcy. W praktyce oznacza to, że jeżeli dana osoba wniosła podanie drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie UPP pozwala jej przyjąć, że dokument ten wpłynął do urzędu. Ma to znaczenie na przykład dla ustalenia, że osoba ta zachowała termin do dokonania określonej czynności oraz dla późniejszego ewentualnego ustalenia, czy organ załatwił sprawę czy też pozostawał w bezczynności. Natomiast proces poświadczenia doręczenia, uregulowany w § 14, 15 i 16 rozporządzenia, przebiega inaczej, ponieważ wymaga świadomego przyjęcia przesyłki przez adresata i dokonania potwierdzenia odbioru przez złożenie podpisu.
Zdaniem Sądu I instancji, powyższe regulacje dotyczą więc dwóch kierunków komunikacji elektronicznej: od podmiotu publicznego do strony i od strony do podmiotu publicznego.
WSA w Warszawie dodał, że zgodnie z art. 392 k.p.a., w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Na podstawie tego przepisu korespondencja prowadzona w tej sprawie między organami odbywa się właśnie na zasadach wynikających z tej ustawy.
Sąd podniósł, że Wójt Gminy Borzechów, niezależnie od tego, że jest podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji, jest również stroną postępowania, której przysługują określone środki prawne, i których wniesienie uzależnione jest od zachowania terminu. W ocenie Sądu I instancji fakt, że skarżący jest zarazem stroną w sprawie powoduje, że właściwym dokumentem, który stanowi potwierdzenie doręczenia rozstrzygnięcia decyzji jest urzędowe potwierdzenie doręczenia, a nie jak w tej sprawie przyjęto urzędowe poświadczenie przedłożenia. W konsekwencji za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należało w tej sprawie uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, co nastąpiło w dniu 12 lipca 2021 r.
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej złożył od wyroku WSA w Warszawie z 10 lutego 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2633/21 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji.
Skarżący kasacyjnie zarzucił temu wyrokowi
1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 393 § 1 i 2, art. 45 i art. 46 § 1, 3 i 4 pkt 3 k.p.a., poprzez uznanie, że z uwagi na to, ze Burmistrz Gminy Borzechów występuje jako strona w sprawie i potencjalny skarżący w postępowaniu sądowo administracyjnym, "to musi dojść do doręczenia dokumentu przesłanego drogą elektroniczną, o nie tylko jego przedłożenia w systemie teleinformatycznym podmiotu publicznego",
b) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie poddający się kontroli kasacyjnej lub nie spełniający wymagań wskazanych w tym przepisie, a także poprzez zaniechanie zwięzłego i rzetelnego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron postępowania, a także dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, przez Sąd, że zaskarżone postanowienie narusza prawo;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. art. 127 § 3 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i przyjęcie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Prezesa UKE z dnia 9 lipca 2021 r. został wniesiony w terminie,
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt. 2, 3, 13 ,17 oraz art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 1a oraz art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i uznanie za datą doręczenia decyzji jest data jej odebrania przez skarżącą, a nie data przedłożenia w systemie teleinformatycznym podmiotu publicznego, a w konsekwencji przyjęcie (de facto), że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów.
Wójt Gminy Borzechów nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasadnie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, z jakim zdarzeniem należy łączyć doręczenie Wójtowi Gminy Borzechów decyzji Prezesa UKE z 9 lipca 2021 r. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji przyjął, że za datę doręczenia skarżącemu tej decyzji, mającej postać dokumentu elektronicznego, należy uznać datę jej pobrania w formie elektronicznej z systemu teleinformatycznego i potwierdzenia odbioru w sposób przyjęty dla tego rodzaju doręczeń (np. podpisem kwalifikowanym), czyli wygenerowania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Organ wnoszący skargę kasacyjną argumentował natomiast, że jest nią data wygenerowania urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP).
Przepis art. 392 k.p.a. w ówczesnym brzmieniu stanowił, że w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że nie jest sporne w sprawie, że przepisy art. 46 § 9 i 10 k.p.a. odsyłały do zasad określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak i to, że ustawa ta wraz z wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2011r., nr. 206, poz. 1216) określała zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP.
Zgodnie z art. 16 ust. 1a powołanej ustawy, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, podmiot publiczny (o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1) udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę.
W myśl § 8 ust. 3 rozporządzenia, doręczenia dokonane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Za pomocą ePUAP możliwe jest przekazywanie doręczanych podmiotowi publicznemu dokumentów elektronicznych do jego systemu teleinformatycznego. Zgodnie zaś z § 11 ust. 1 rozporządzenia, doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia, które jak stanowi § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń.
Wniesienie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, powoduje automatyczne wygenerowanie urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP), co pozwala przyjąć, że dokument ten wpłynął do podmiotu publicznego, samo zaś urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), stosownie do § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stanowi potwierdzenie doręczenia dokumentu elektronicznego. Urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) jest więc w takim przypadku urzędowym poświadczeniem odbioru i nie wymaga potwierdzenia przez wygenerowanie przez adresata pisma urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD).
Zdaniem NSA, wbrew zapatrywaniu Sądu I instancji, brak jest jednocześnie usprawiedliwionych powodów aby, w przypadku podmiotu publicznego (takiego jak skarżący), dopiero podpisanie przez adresata poświadczenia doręczenia dokumentu elektronicznego, w trybie § 14 rozporządzenia, uznać za wywołujące skutek doręczenia, skoro już tylko zaniechanie obsługi elektronicznej skrzynki podawczej i brak podpisania urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD), powodowałaby odsunięcie w czasie terminu doręczenia, a w konsekwencji skutków doręczenia. Niweczyłoby to cel owej regulacji prawnej, jakim ma być usprawnienie obiegu dokumentów między podmiotami publicznymi. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko sformułowane w wyrokach NSA z 30 sierpnia 2023 r., sygn. I GSK 2013/19,; z 13 września 2023 r., sygn. I GSK 2172/19, z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 880/21; z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 465/20; z 24 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1601/19 oraz postanowieniu NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OZ 264/22, przyjmujące, że w obiegu korespondencji pomiędzy podmiotami publicznymi za moment doręczenia należy przyjąć wprowadzenie korespondencji do systemu informatycznego adresata, kiedy to automatycznie następuje podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru w sposób przyjęty w danym systemie. Skutek prawny doręczenia stronie skarżącej będącej organem decyzji wiąże się z wprowadzeniem pisma ją zawierającego do systemu teleinformatycznego, a nie z pobraniem dokumentu w formie elektronicznej z systemu teleinformatycznego.
Termin doręczenia decyzji liczy się zatem od momentu, w którym strona – podmiot publiczny, ma możliwość zapoznania się z treścią decyzji, a nie od kiedy faktycznie się z nią zapozna. W przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Gminy, a tym samym wprowadzenia do systemu teleinformatycznego powyższego dokumentu, od tego momentu możliwe jest zaznajomienie się z jego treścią. Gdyby podzielić odmienny kierunek orzecznictwa w tego typu przypadkach, na który powołuje się skarżący Wójt w skardze do Sądu I instancji oraz WSA w zaskarżonym wyroku, brak obsługi w danym czasie elektronicznej skrzynki podawczej przez gminę i brak podpisania UPD, powodowałaby "odsunięcie w czasie" rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia ewentualnego odwołania na doręczaną tej gminie w formie dokumentu elektronicznego, decyzję. Sprzeciwiałoby się to realizacji celu jakim jest usprawnieniu obiegu dokumentów między podmiotami publicznymi (por. art. 16 ust. 3 in fine ustawy o informatyzacji). Z art. 392 k.p.a. wprost wynika obowiązek doręczenia podmiotom publicznym w przypadku gdy są stroną lub innym uczestnikiem postępowania pism na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu (zob. wyroki NSA z 27 kwietnia 2022 r. sygn. III OZ 264/22, z 12 grudnia 2022 r. sygn. II GZ 293/22, z 21 marca 2023 r. sygn. akt I OSK 1809/22).
Zasad doręczenia korespondencji między podmiotami publicznymi nie zmienia okoliczność, że jeden z podmiotów publicznych jest stroną postępowania administracyjnego. Przepisy dotyczące doręczeń wszelkiego rodzaju korespondencji między podmiotami publicznymi są przepisami szczególnymi, które wyłączają ogólne zasady doręczeń (wyrok NSA z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 880/21).
Z tych wszystkich względów sąd kasacyjny podziela stanowisko organu wnoszącego skargę kasacyjną, że doręczenie organowi publicznemu (w niniejszej sprawie Wójtowi Gminy Borzechów) decyzji administracyjnej w formie dokumentu elektronicznego przy pomocy e-PUAP nie wymagało dla swej skuteczności sporządzenia tzw. urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). W konsekwencji za zasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, zmierzające do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w zaskarżonym wyroku, odnośnie do tego, że jeżeli Gmina jest zarazem stroną w sprawie, właściwym dokumentem, który stanowi potwierdzenie doręczenia rozstrzygnięcia decyzji jest urzędowe poświadczenia doręczenia.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 1 pkt 5, 6 i 8 ustawy o informatyzacji trzeba stwierdzić, że są one nieuzasadnione, ponieważ nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Nie jest również uzasadniony zarzut odnoszący się do naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy ustawy stosuje się do realizujących zadania publiczne określone przez ustawy organów administracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochrony prawa, sądów, jednostek organizacyjnych prokuratury, a także jednostek samorządu terytorialnego i ich organów. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono również, w jaki sposób naruszono art. 3 pkt 2, 3,13 i 17 tej ustawy. Przywołane przepisy zawierają definicję dokumentu urzędowego (art. 3 pkt 2), systemu teleinformatycznego (art. 3 pkt 3), elektronicznej platformy usług administracji publicznej (pkt 13) oraz elektronicznej skrzynki podawczej (pkt 17). Nie wskazano również, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) art. 13 ust.1 ustawy o informatyzacji, w myśl którego podmiot publiczny używa do realizacji zadań publicznych systemów teleinformatycznych spełniających minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz zapewniających interoperacyjność systemów na zasadach określonych w Krajowych Ramach Interoperacyjności, a także art. 16 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że podmiot publiczny, organizując przetwarzanie danych w systemie teleinformatycznym, jest obowiązany zapewnić możliwość przekazywania danych również w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych związanych z załatwianiem spraw należących do jego zakresu działania, wykorzystując informatyczne nośniki danych lub środki komunikacji elektronicznej. Całkowicie nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 45 k.p.a. (powołany przepis odnosi się do doręczania pism jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym w lokalu ich siedziby), a także art. 46 § 1, 3 i 4 k.p.a., dotyczącego potwierdzania odbioru pisma przez odbierającego. W ugruntowanym orzecznictwie NSA przyjmuje się jednolicie, że obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładania przepisów prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Sąd kasacyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej co do tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać naruszony tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej sądu co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 1706/24).
Zdaniem NSA żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. WSA przedstawił w nim w szczególności stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga zasługiwała na uwzględnienie. Należy mieć również na uwadze, że Sąd I instancji nie ma obowiązku szczegółowego odniesienia się do każdego zarzutu i twierdzenia skargi (por. np. wyroki NSA z: 7 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 901/20, 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt I GSK 542/22, 7 października 2025 r., sygn. akt I OSK 1972/22, 18 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 846/23). Powinien przede wszystkim wskazać i wyjaśnić te okoliczności faktyczne i prawne, które przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia Natomiast fakt, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowią skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z: 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 1/22, 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 885/25, 9 września 2025 r., sygn. akt II GSK 275/22 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia publikowane na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Całkowicie niezrozumiały, a w konsekwencji nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. art. 127 § 3 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i przyjęcie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Prezesa UKE z dnia 9 lipca 2021 r. został wniesiony w terminie. W istocie zarzut ten nie koresponduje z treścią wymienionych przepisów.
Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, nadto uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę Wójta Gminy Borzechów na postanowienie Prezesa UKE z 25 sierpnia 2021 r.