II GSK 789/25

II GSK 789/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1260/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-11-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 6, 7, 77 § 1 i art. 80 oraz 107 §1 pkt. 4 i 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1260/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie skargi S. S. na czynność Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie przedłużenia okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r., (sygn. akt VI SA/Wa 1260/24) odrzucił skargę S.S. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") na czynność Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie przedłużenia okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych.
2. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że w złożonej skardze strona podniosła, że ze względu na przekroczenie terminu do złożenia wniosku, odmówiono jej przedłużenia ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego. W ocenie skarżącego nastąpiło to z winy pracowniczki organu, która poinformowała skarżącego, że wnioski o przedłużenie uprawnień można składać do 2024 r., przed którą to datą skarżący wystąpił z wnioskiem o przedłużenie zaświadczenia. Skarżący, nie akceptuje argumentacji organu, który wskazuje, że przekroczył on termin do złożenia wniosku, gdyż nie spełnił wymogu wynikającego z art. 23 ust 2c pkt 1 u.d.t., zgodnie z którym przedmiotowy wniosek powinien był złożyć, nie później niż w terminie 3 miesięcy przed dniem upływu okresu ważności zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę UDT wniósł o jej odrzucenie, wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. Urz. 2024, poz. 572, dalej: u.d.t.). Organ podniósł, że przedłużenie ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego uregulowane jest w treści art. 23 ust. 2a-2d u.d.t. oraz w § 7 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych (Dz. Urz. 2019, poz. 1008). Ze wskazanych przepisów wynika, że aby UTD dokonał przedłużenia okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego należy spełnić warunki określone w art. 23 ust. 2 c u.t.d. i następnie zostaje dokonane wydanie nowego zaświadczenia. Wydanie tego zaświadczenia, nie ma formy decyzji lub innego aktu indywidualnego, od którego przysługuje tryb odwoławczy. W ocenie organu ustawa o dozorze technicznym przewiduje dla wydawania zaświadczeń kwalifikacyjnych odrębny od kodeksu postępowania administracyjnego tryb postępowania oraz formę jego zakończenia. W ocenie organu dotyczy to także sytuacji, kiedy wnioskodawca nie spełni wymogów formalnych wynikających z treści art. 23 ust. 2 c pkt 1 u.d.t., co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Sąd I instancji odrzucając skargę wskazał na wstępie, że przedmiotem skargi była czynność UDT dotycząca przedłużenia ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego, wydawanego na podstawie art. 22 i art. 23 ust. 2a-2d ustawy o dozorze technicznym w związku z art. 7 Rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1008, dalej: rozporządzenie w sprawie sprawdzania kwalifikacji).
Sąd podkreślił, że Urząd Dozoru Technicznego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o dozorze jest państwową osobą prawną, zatem nie jest organem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W związku z powyższym czynności podejmowane przez UDT w ramach przedłużania zaświadczeń kwalifikacyjnych nie mieszczą się w żadnym wypadku w zakresie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przedłużanie zaświadczeń kwalifikacyjnych nie przyjmuje formy decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Przedmiotowa działalność ta nie stanowi również aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Wskazując, że Skarżący w rozpatrywanej skardze kwestionuje czynność UDT polegającą na przedłużenia ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego. W ocenie Sądu czynność ta z całą pewnością nie należy do orzeczeń, wydawanych w postępowaniu administracyjnym. Skarga na taką czynność możliwa byłaby wyłącznie wówczas, gdyby stanowiła ona inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), względnie gdyby ustawa szczególna przewidywała jej sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W podstawie prawnej postanowienia podano art. 58 § pkt 6 p.p.s.a.
3. Skarżący, wniósł skargą kasacyjną zaskarżył na postanowienie Sądu I instancji.
I. Zaskarżonemu wyrokowi wskazując art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w odniesieniu do mającej władczy charakter czynności prezesa UDT polegającej na odmowie przedłużenia zaświadczenia kwalifikacyjnego;
II. Zaskarżonemu wyrokowi wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono, naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na czynność Urzędu Dozoru Technicznego w zakresie przedłużenia ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego w sytuacji, w której czynność UDT została podjęta z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 77 § 1 i art. 80 oraz 107 §1 pkt. 4 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), polegającym na zaniechaniu dopełnienia obowiązku wyczerpującej oceny materiału dowodowego skutkujące przede wszystkimi niezbadaniu przyczyn opoźnionego złożenia przez Skarżącego wniosku o przedłużenie zaświadczenia;
III. Podnosząc te zarzuty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W wypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt III. – wniósł o uzupełnienie wyroku sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej, która polegała na zapoznaniu się z aktami sprawy i przygotowaniu pism sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu, a więc niezależnie od powyższych granic, nieważność postępowania przed sądem I instancji.
Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie zaistniały podstawy do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
Wskazania również wymaga, że stosownie do art. 182 § 1 Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi kasacyjnej rozpoznane one zostaną łącznie albowiem zmierzają one do podważenie stanowiska Sądu I instancji o nieistnieniu podstaw do rozpoznania skargi na czynność Urzędu Dozoru Technicznego w sprawie wniosków o przedłużenie okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych.
Na wstępie wskazania wymaga, że w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skarga na czynność jest dopuszczalna wówczas, gdy sąd administracyjny jest właściwy do rozpatrzenia skargi na dany akt wskazany w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a.
Wobec powyższego kluczowym w sprawie było ustalenie, czego nie poczynił Sąd I instancji, a co wynika z analizy motywów zaskarżonego postanowienia, czy wydanie oraz przedłużenie ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak wynika z treści art. 22 ust. 2 ustawy o dozorze osoby wykonujące czynności spawania, zgrzewania, lutowania oraz przeróbkę plastyczną i obróbkę cieplną w toku wytwarzania, naprawy i modernizacji urządzeń technicznych oraz wytwarzania elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń obowiązane są posiadać zaświadczenia kwalifikacyjne potwierdzające umiejętność praktycznego wykonywania tych czynności oraz znajomość warunków technicznych dozoru technicznego, norm i przepisów prawnych w tym zakresie. Określony tym przepisem wymóg stosuje się, zgodnie z ustępem 3 art. 22, do osób obsługujących i konserwujących urządzenia techniczne.
Jak stanowi art. 22 ust. 3a ustawy o dozorze, zaświadczenia kwalifikacyjne osób, o których mowa w ust. 3, są wydawane na czas określony nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy niż 10 lat, w zależności od rodzaju urządzenia technicznego, stopnia trudności w jego obsłudze i konserwacji oraz stopnia zagrożenia, które może spowodować. Zgodnie zaś z ust. 3b powołanego przepisu, zaświadczenie kwalifikacyjne wydane przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego potwierdza kwalifikacje osób, o których mowa w ust. 2 i 3, również w przypadku gdy ze względu na miejsce instalacji, eksploatacji lub wykorzystania urządzenia technicznego dozór techniczny nad tym urządzeniem jest wykonywany przez inną jednostkę dozoru technicznego.
Z treści art. 23 ustawy, wynika natomiast, że do zgodnego z prawem wykonywania opisanych w powołanych przepisach czynności nie jest wystarczające samo spełnienie warunków określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o dozorze. Wydanie zaświadczenia poprzedzone jest bowiem postępowaniem kwalifikacyjnym, które szczegółowo unormowane w rozporządzeniu w sprawie sprawdzania kwalifikacji, polega na przeprowadzeniu egzaminu teoretycznego oraz praktycznego osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia, to pozytywny wynik egzaminu jest podstawą do wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego obejmującego jeden rodzaj urządzenia technicznego.
Zestawienie przywołanych przepisów ustawy i rozporządzenia klarownie i bezsprzecznie wskazuje, że zaświadczenie kwalifikacyjne jest dokumentem uprawniającym do legalnego, zgodnego z prawem, wykonywania czynności obsługi, konserwacji, naprawy oraz modernizacji urządzeń technicznych a także wytwarzania elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń. Innymi słowy zaświadczenie kwalifikacyjne jest gwarantem fachowości, profesjonalności i bezpieczeństwa osoby zajmującej się szeroko rozumianą obsługą rodzaju urządzenia, którego dotyczy zaświadczenie.
Niesprzecznie istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy czynnością wydania zaświadczenia a istnieniem uprawnienia do wykonywania czynności obsługi i konserwacji urządzenia technicznego. Związek ten potwierdzają dalsze zapisy art. 22 ustawy o dozorze, który w ustępie 4 stanowi, że w razie nieprzestrzegania przez osoby wymienione w ust. 2 i 3 warunków technicznych dozoru technicznego oraz norm i przepisów prawnych w tym zakresie, organ właściwej jednostki dozoru technicznego cofa, w drodze decyzji, uprawnienia kwalifikacyjne wynikające z zaświadczenia kwalifikacyjnego wydanego osobom, o których mowa w ust. 2 i 3.
Konkludując tą część rozważań, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanie zaświadczenia kwalifikacyjnego jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa. Podlega zatem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W konsekwencji, poczynione uwagi odnosić się będą do materii związanej z przedłużaniem zaświadczeń kwalifikacyjnych. Ustawa o dozorze technicznym nakłada, choć nie tak rygorystyczne jak w przypadku wydania zaświadczenia kwalifikacyjnego, warunki jego przedłużenia. W art. 23 ust. 2c – 2e ustawy, określono bowiem, że warunkiem przedłużenia okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego jest: 1) złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2a, nie później niż w terminie 3 miesięcy przed dniem upływu okresu ważności tego zaświadczenia; 2) wykonywanie czynności w zakresie określonym w zaświadczeniu kwalifikacyjnym przez co najmniej 3 lata w okresie ostatnich 5 lat ważności zaświadczenia (ust. 2c). Strona ubiegająca się o przedłużenie okresu ważności zaświadczenia, do wniosku, o którym mowa w ust. 2a, musi dołączyć oświadczenie osoby zainteresowanej przedłużeniem okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego o wykonywaniu czynności w zakresie określonym w tym zaświadczeniu przez co najmniej 3 lata w okresie ostatnich 5 lat ważności zaświadczenia, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (ust. 2d zdanie pierwsze). Ponadto, do zaświadczeń kwalifikacyjnych, których okres ważności przedłużono na wniosek, o którym mowa w ust. 2a, przepisy art. 22 ust. 3b stosuje się (ust. 2e). Zgodnie zaś z regulacjami zawartymi w § 7 ust. 3 – 5 rozporządzenia w sprawie sprawdzania kwalifikacji, przedłużenie okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego następuje w zakresie, w jakim osoba zainteresowana wykazała spełnienie warunku, o którym mowa w art. 23 ust. 2c pkt 2 ustawy (ust. 3). Po złożeniu kompletnego wniosku, o którym mowa w ust. 1, okres ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego zostaje przedłużony na okres określony w kolumnach c tabel w załączniku nr 3 do rozporządzenia, licząc od daty upływu okresu ważności przedłużanego zaświadczenia kwalifikacyjnego (ust. 4). Przedłużenie okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego następuje poprzez wydanie nowego zaświadczenia kwalifikacyjnego zgodnego z wzorem określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 5).
Niewątpliwie postępowanie w sprawie przedłużenia zaświadczenia kwalifikacyjnego, tak jak i samo postępowanie w przedmiocie jego wydania, związane jest ściśle z istnieniem, w przypadku zaś przedłużenia ważności zaświadczenia z dalszym istnieniem, uprawnienia do wykonywania czynności obsługi i konserwacji urządzenia technicznego.
Skoro, jak już wykazano, obie czynności, wydanie i przedłużenie ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego, są działaniami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień wynikających z przepisów prawa, to dopuszczalnym jest skarga do sądu administracyjnego na czynność UDT w takich sprawach, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.
Stanowiska tego nie zmienia zaakcentowana przez Sąd I instancji, w ślad za organem, okoliczność iż Urząd Dozoru Technicznego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o dozorze jest państwową osobą prawną.
Istotnie powołany przepis nadał utworzonemu Urzędowi państwową osobowość prawną. Odseparował go również w zakresie zobowiązań do Skarbu Państwa (art. 35 ust. 3 ustawy), czyniąc Urząd Dozoru Technicznego odrębnym w zakresie podmiotowości prawnej i obowiązków podmiotem prawa (art. 34 kodeksu cywilnego).
Powyższe nie oznacza, jak argumentował Sąd I instancji, że Urząd Dozoru Technicznego nie jest organem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., wobec czego czynności podejmowane w ramach przedłużania zaświadczeń kwalifikacyjnych nie mieszczą się w żadnym wypadku w zakresie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. jak również przedmiotowa działalność nie stanowi również aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Wskazania wymaga, że zgodnie z definicją państwowej osoby prawnej, zawartą w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 125), jest nią jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną, utworzona w drodze ustawy lub na podstawie ustawy lub w wykonaniu ustawy przez organ administracji rządowej, w celu realizacji zadań publicznych.
Na tle powołanej definicji i przywołanego stanowiska Sądu I instancji wskazania również wymaga, że pod pojęciem administracji publicznej nie należy rozumieć tylko i wyłącznie organów ustrojowych, ale także organy wykonujące powierzone im zadania w zakresie administracji publicznej - organy w zakresie funkcjonalnym (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3696/15). Mieć również należy na uwadze, że na gruncie art. 1 pkt 1 k.p.a. wykładanego w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) każda sprawa, w której organ administracji publicznej dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki, jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej (tamże).
Na tle powyższego zgodzić się należy co do istoty, że kwestia uregulowanego w ustawie o dozorze przedłużania zaświadczeń kwalifikacyjnych usuwać się będzie spod kognicji sądów administracyjnych, o której mowa w art. 3 § 2 ust. 1 p.p.s.a., z tego tylko względu, iż sama ustawa o dozorze nie przewiduje w przypadku postępowania w przedmiocie przedłużenia zaświadczenia wydania decyzji. Jak natomiast już omówiono, postępowanie w tym przedmiocie stanowi czynność organu, przy czym jest to czynność organu w rozumieniu funkcjonalnym – organu któremu w drodze ustawy nadano władztwo do sprawdzania i stwierdzania istnienia lub nie istnienia kwalifikacji oraz wymogów do wykonywania czynności określonych w art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze. Innymi słowy to właśnie Urząd Dozoru Technicznego jest organem, który w sposób władczy i jednostronny odpowiedzialny jest za nadzorowanie istnienia wskazanych w powołanym przepisie kwalifikacji (art. 23 ustawy oraz § 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sprawdzania kwalifikacji) oraz wydawania zaświadczeń o istnieniu tychże kwalifikacji, które osoby określone w art. 22 ust. 1 i 2 ustawy zobowiązane są posiadać (art. 22 ust. 2, ust. 3a i 3b, art. 23 ust. 2a-2e, § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie sprawdzania kwalifikacji).
Reasumują, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał wadliwej klasyfikacji czynności, jaką jest postępowanie w przedmiocie przedłużenia okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego. W konsekwencji wadliwie ocenił dopuszczalność wniesienia skargi na czynność – odmowę okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego, czego efektem było odrzucenie skargi S. S
Przy ponownym rozpoznaniu spawy, Sąd I instancji, mając na uwadze powyższe wywody, zbada rzeczoną skargę zarówno pod kątem dopuszczalności jej wniesienia jak również zasadności lub bezzasadności zawartego w niej żądania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 193 oraz art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
W złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz ze stosownym oświadczeniem o ich nieuiszczeniu w całości ani w części ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku o uzupełnienie wyroku sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu nieuiszczonych kosztów pomocy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając powyższą skargę kasacyjną, nie orzekł jednak w tym zakresie, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Tym samym, przedmiotowy wniosek będzie przedmiotem analizy referendarza sądowego po zwróceniu akt Sądowi I instancji.
Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w treści uzasadnienia pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl