II GSK 769/24

II GSK 769/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Małgorzata Rysz
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3584/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2516
art. 10 ust. 1, 2 pkt 3, art. 15 ust. 1 pkt 2-4
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 8, art. 11, art. 12., art, 77 § 1, art. 80, art. 84
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3584/23 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2023 r. nr EA-b-331/171/23 w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") wyrokiem z 8 września 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3584/23 w sprawie ze skargi L. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2023 r. nr EA-b-331/171/23 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, oddalił skargę.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 25 lipca 2022 r., strona wystąpiła o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Do wniosku załączyła dokumenty wydane przez Polski Związek Łowiecki, wykazujące członkostwo w ww. zrzeszeniu oraz potwierdzające posiadanie podstawowych uprawnień do wykonywania polowania, a także orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r., poz. 2516; dalej: "ustawa o broni i amunicji"), potwierdzające możliwość dysponowania bronią.
W toku postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. ustalił, że strona nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba skazana. Sporządzona na potrzeby postępowania opinia środowiskowa potwierdzała, że w miejscu zamieszkania zachowanie strony nie budzi zastrzeżeń. W pkt 3 opinii wskazano natomiast, że w 2015 r. strona odbyła w Ośrodków Leczenia Uzależnień w W. terapię alkoholową. W związku z tą informacją, organ I instancji wniósł odwołanie od przedłożonych przez stronę orzeczeń do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w Łodzi, o czym poinformował stronę.
W wyniku badań lekarskich i psychologicznych, przeprowadzonych w trybie odwoławczym, organ I instancji uzyskał orzeczenie lekarskie nr 27/2022 z 30 listopada 2022 r. oraz psychologiczne nr 34/2022 z 28 listopada 2022 r., z których wynikało, że strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.
Pismem z 19 grudnia 2022 r. strona potrzymała wniosek o wydanie zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego i wskazała, że od wielu lat pozostaje w abstynencji i jest członkiem dwóch grup terapeutycznych, gdzie warunkiem uczestnictwa jest całkowita abstynencja członków.
Decyzją z 12 stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi odmówił wydania wnioskodawcy pozwolenia na posiadanie brani palnej myśliwskiej do celu łowieckiego.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, strona wniosła odwołanie.
Rozpoznając odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z 7 marca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 12 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy negatywne dla strony orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, stwierdzające przeciwwskazania do posiadania broni palnej, posiadają walor ostateczności, zaś treść uzyskanych w tym trybie orzeczeń jest dla organu orzekającego wiążąca w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek odmowy wydania pozwolenia na broń palną, wynikających z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Organ II instancji wskazywał, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów odwołania podnosił, że w odniesieniu do ostatecznych orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, nie ma możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym. Ponadto organy Policji nie maja prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz/psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, a także które z wymaganych do wydania orzeczeń badań, spowodowało kwestionowaną przez stronę część orzeczenia. Zdaniem KGP, organ I instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy, analizując zebrany materiał dowodowy. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów stronie odmówiono wydania pozwolenie na broń. W konsekwencji organ nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyrokiem oddalił skargę, a w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
W ocenie Sądu I instancji, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
WSA zaznaczył, iż stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).
WSA wskazał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w stosunku do Skarżącego w dniu 28 listopada 2022 r. zostało wydane ostateczne orzeczenie psychologiczne, a w dniu 30 listopada 2022 r. ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i tym samym nie może dysponować bronią. Orzeczenia te zostały wydane przez uprawnionego lekarza i psychologa i odpowiadają wymaganiom określonym w ustawie o broni i amunicji.
W konsekwencji powyższych rozważań WSA, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1643; dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez:
a. błędną wykładnię art. 10 ust. 1, 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, wskutek niezasadnego przyjęcia, iż w sprawie niniejszej wnioskodawca nie spełnił przesłanek wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich;
b. błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji, wyrażającą się w bezpodstawnym przyjęciu, że opinia lekarska zawierająca stwierdzenie, iż wnioskodawca należy do kręgu osób, którym nie wydaj e się pozwolenia na broń, stanowić może samodzielną podstawę wydania negatywnej dla wnioskodawcy decyzji administracyjnej;
c. błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 2-4 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, wyrażającą się w przyjęciu, że delegacja zawarta w tym przepisie de facto upoważniała Ministra Zdrowia do określenia mocy dowodowej orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym, wskutek czego organ został zwolniony od zastosowania w sprawie niniejszej art. 7, 77 § 1, 75, 84 k.p.a.
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 8, art. 11, art. 12., art, 77 § 1, art. 80, art. 84 w zw. z art. 7 k.p.a. - polegającego na przyjęciu, iż brak było podstaw prawnych i faktycznych do dopuszczenia dowodu z opinii biegłych lekarzy.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznając niniejszą sprawę według zasady związania granicami skargi kasacyjnej skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię tj.: art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, według stanu prawnego obowiązującego od wejścia w życie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1505), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), wskazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).
Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń ma obowiązek wykazania, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji. Jak stanowi art. 15 ust. 3 tej ustawy, wykazanie to odbywa się poprzez złożenie dowodów w postaci orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Orzeczenia te są rezultatem badań, o których mowa w art. 15a ust. 1 - 4 ustawy o broni i amunicji. Przewidziana w art. 15h ust. 1 - 7 ustawy o broni i amunicji możliwość odwołania się od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, a następnie prowadzenie dalszych badań przed organem odwoławczym oraz wydanie orzeczenia ostatecznego przez podmiot odwoławczy oznacza, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji nie mają mocy wiążącej wynikającej z art. 15 ust. 3 ustawy o broni w związku z art. 15f i art. 15g tej ustawy.
Zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń i organy te nie są uprawnione do ich oceny. Sam zaś fakt wydania ostatecznego negatywnego orzeczenia lekarskiego stanowi okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń.
Analiza przepisów ustawy o broni i amunicji wskazuje, że dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach tej ustawy. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Brak jest w tej sytuacji podstaw prawnych, aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe.
Odmienne stanowisko Skarżącego w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Tym samym nie jest możliwe podważanie tych ostatecznych i wiążących orzeczeń lekarskich i psychologicznych przez przeprowadzenie innego dowodu na okoliczność stanu zdrowia osoby dysponującej pozwoleniem na broń (por. wyroki NSA z 11 stycznia 2013 r., II OSK 1663/11; z 17 marca 2005 r., OSK 1273/04; z 13 sierpnia 2014 r., II OSK 1943/13). Jedyną drogą kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie ustawy o broni i amunicji jest bowiem specjalnie w tym celu przewidziane w niej odwołanie, które przysługuje komendantowi wojewódzkiemu Policji oraz stronie postępowania (art. 15h ust. 2 cyt. ustawy).
Zaznaczyć również należy, że Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt SK 113/20 stwierdził, iż brak jest możliwości oceny dowodu w postaci ostatecznego orzeczenia lekarskiego w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na broń. W powyższym orzeczeniu, Trybunał wyważył rangę krzyżujących się w tym postępowaniu praw/wartości i wskazał, że prawo do bycia wysłuchanym, będące elementem prawa do dobrej administracji w ujęciu procesowym, jest realizowane w obszarze związanym nie z dochodzeniem praw i wolności o charakterze konstytucyjnym, lecz z uprawnieniem przyznanym wolą ustawodawcy i to w ściśle reglamentowanej sferze, w której zdrowie i życie oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny stoją wyżej w hierarchii wartości niż interes jednostki w uzyskaniu pozwolenia na broń. Trybunał podkreślił, że uprawnienie do posiadania broni jest uzależnione od szeregu przesłanek, w tym w szczególności od przesłanek zdrowotnych i psychologicznych. O istnieniu tych przesłanek rozstrzygają podmioty dysponujące wyspecjalizowaną i ekskluzywną wiedzą. Trybunał stwierdził, że regulacja wyrażona w art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji nie narusza istoty prawa strony tego postępowania do bycia wysłuchanym, gdyż zarówno kwestionowany przepis z uwzględnieniem całego jego kontekstu normatywnego, jak i stanowisko orzecznicze sądów administracyjnych nie pozbawiają zainteresowanego możliwości podważenia orzeczenia lekarskiego w przypadku jego wadliwości. Z uwagi na powyższe, orzekł, że artykuł 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji jest zgodny z art. 2 w związku z art. 78 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Odnosząc się do zawartego w pkt. I.a petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1, 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię należy zaznaczyć należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów i ich nie stosował, zatem nie mógł ich naruszyć. Zarzut powyższy nie został również uzasadniony przez autora skargi kasacyjnej. Z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 16 lipca 2020, sygn. akt I GSK 611/20) nie może to pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie skuteczności tego zarzutu skargi kasacyjnej.
Niezrozumiały jest zarzut zawarty w pkt. I.c petitum skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wyrażającej się "w przyjęciu, że delegacja zawarta w tym przepisie de facto upoważniała Ministra Zdrowia do określenia mocy dowodowej orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym".
Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Kontrolowane przez Sąd I instancji postępowanie dotyczyło decyzji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, a nie decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Tym samym ani organy obydwu instancji, ani Sąd I instancji, który kontrolował decyzję w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń nie stosowały art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
Nie jest także usprawiedliwiony kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny art. 8, art. 11, art. 12., art, 77 § 1, art. 80, art. 84 w zw. z art. 7 k.p.a. - polegających na przyjęciu, iż brak było podstaw prawnych i faktycznych do dopuszczenia dowodu z opinii biegłych lekarzy.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej postępowanie administracyjne w tej sprawie przeprowadzono w sposób odpowiadający wymogom procedury administracyjnej. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne skutecznie uzasadniały wydanie decyzji ostatecznej o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego.
W stanie faktycznym sprawy w stosunku do Skarżącego w dniu 30 listopada 2022 r. zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie nr 27/2022, a w dniu 28 listopada 2022 r. ostateczne orzeczenie psychologiczne nr 34/2022 stwierdzające, iż Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Orzeczenia te zostały wydane przez uprawnionego lekarza oraz psychologa i odpowiadają wymaganiom określonym w ustawie o broni i amunicji. Jak już stwierdzono powyżej, wbrew argumentom podniesionym w skardze kasacyjnej, wydane w trybie odwoławczym przez upoważnionego lekarza oraz psychologa ostateczne orzeczenie było wiążące dla organu Policji i nie podlegało jego swobodnej ocenie, jak inne dowody w sprawie.
W sytuacji wniesienia odwołania od wcześniejszego orzeczenia lekarskiego czy też psychologicznego, rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej następuje na podstawie ostatecznych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych, jeśli z ich treści wynika, że strona nie może dysponować bronią. Wskazać przy tym należy, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 842/18, że postępowanie dotyczące wydania orzeczenia psychologicznego na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji nie jest sprawą administracyjną, w której miałyby zastosowanie przepisy k.p.a. W związku z powyższym, nie jest możliwe przeprowadzenie w oparciu o przepisy k.p.a. przeciwdowodu, które mogłoby podważyć zasadność czy też słuszność wydanego ostatecznego orzeczenia lekarskiego czy też psychologicznego. Słusznie przyjął więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w odniesieniu do ostatecznego orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż orzeczenie to wydawane jest w ramach odrębnej procedury. Zaznaczyć poza tym trzeba, że unormowanie dotyczące wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych przyjęte w ustawie z 1999 r. o broni i amunicji wykazuje daleko posuniętą odrębność od przewidzianej w art. 84 k.p.a. regulacji ogólnej instytucji opinii biegłego, co przejawia się m.in. w braku możliwości ich swobodnej oceny przez organ administracji (Policji) - podobnie w wyroku NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3241/19.
Przyjąć zatem należało, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprzeprowadzenia ponownych badań lekarskich i psychologicznych Skarżącego jak również oparcie się jedynie na wiążących orzeczeniach lekarskim i psychologicznym, wystawionych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w Łodzi, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.