II GSK 763/25

II GSK 763/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Ostrowska
Dariusz Zalewski /sprawozdawca/
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Symbol z opisem
6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne
Prawo geologiczne i górnicze
Sygn. powiązane
III SA/Gd 389/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 633
79 ust. 2, art. 80 ust. 7 pkt 1 i 2
ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (T. J.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 § 3, art. 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 389/24 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2024 r. sygn. akt SKO Gd/4606/23 w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 389/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2024 r. nr SKO Gd/4606/23 w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych.
II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
1. Pismem z dnia 18 czerwca 2020 r. P. S.A. w W. wniosła o zatwierdzenie projektu robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga koncesji, tj. "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich w podłożu modernizowanej linii kolejowej nr [...] na odcinku od km 136,096 do km 163,250 i 214 na odcinku od km -0,229 do km 7,131 (część A) realizowany w ramach projektu "[...]".
2. Decyzją z dnia 30 września 2020 r. Starosta Kartuski zatwierdził ww. projekt. Natomiast decyzją z dnia 18 marca 2022 r. nr SKO Gd/5323/20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ rozstrzygający sprawę ma obowiązek zbadać, czy przedłożony przez wnioskodawcę projekt odpowiada wymaganiom prawa i ochrony środowiska oraz czy wskazane roboty geologiczne odpowiadają ich celowi.
3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 21 czerwca 2023 r. Starosta Kartuski, działając na podstawie przepisów art. 79 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 3, ust. 5, ust. 6 i art. 161 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 633) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonanie wymaga uzyskania koncesji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 155), zatwierdził "Projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich w podłożu modernizowanej linii kolejowej nr [...] na odcinku od km 136,096 do km 163,250 i 214 na odcinku od km -0,229 do km 7,131 (część A) realizowany w ramach projektu "[...]", województwo pomorskie (punkt 1 decyzji).
W kolejnych punktach decyzji podano wykaz działek, na których będą prowadzone roboty geologiczne; przedstawiono podstawowe założenia projektu; zobowiązano inwestora, przed przystąpieniem do robót geologicznych, do uzyskania wszystkich zgód od właścicieli nieruchomości, objętych planowaną inwestycją; do prowadzenia prac pod stałym dozorem geologicznym zgodnie z zatwierdzonym projektem robót geologicznych; do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót geologicznych Staroście Kartuskiemu oraz Burmistrzowi Kartuz, Burmistrzowi Miasta Kościerzyna, Wójtowi Gminy Somonino, Wójtowi Gminy Stężyca i Wójtowi Gminy Kościerzyna, najpóźniej na 2 tygodnie przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót geologicznych; do zawiadomienia na piśmie Starosty Kartuskiego oraz państwowej służby geologicznej o zamiarze poboru próbek w wyniku robót geologicznych, w terminie 14 dni przed zamierzonym poborem tych próbek; wskazano, że wyniki badań i robót należy opracować w formie "Dodatku nr 1 do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej..." sporządzonym odpowiednio do wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej i przedłożyć organowi administracji geologicznej w 4 egzemplarzach w postaci papierowej i w 4 egzemplarzach w postaci elektronicznej.
4. Decyzją z dnia 24 czerwca 2024 r. nr SKO Gd/4606/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania A. S. od powyższej decyzji Starosty Kartuskiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w zw. z art. 79 ust. 1, 2 i 3, art. 80 ust. 1, 5, 6 i 7 i art. 161 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 633 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie wymaga uzyskania koncesji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 155), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
5. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez zatwierdzenie przedmiotowego projektu robót geologicznych, mimo że nie odpowiada on wymaganiom prawa, Sąd I instancji stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny, ponieważ przedmiotowy projekt robót zawierał wymagane prawem elementy, określone art. 79 ust. 2 pkt 1-5 ww. ustawy. Projekt zawierał także elementy określone w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonanie wymaga uzyskania koncesji, to jest zawiera część tekstową i graficzną.
Sąd I instancji uznał również, że niezasadny jest zarzut dotyczący potencjalnego naruszania przez projektowane roboty geologiczne wymagań ochrony środowiska. Sąd przypomniał, że modernizowany odcinek linii kolejowych znajduje się na terenie obszarów objętych ochroną prawną, tj. Kaszubskiego Parku Narodowego, Kartuskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, Dolina Raduni Obszar Chronionego Krajobrazu, Zespołu Przyrodniczo- Krajobrazowego Rynna Dąbrowsko – Ostrzycka, Obszar Siedliskowy Natura 2000, a planowane roboty geologiczne nie będą miały wpływu na obszary objęte ochroną prawną, co wyraźnie wynika z treści projektu.
Sąd wyjaśnił, że w projekcie robót geologicznych wszystkie działania zaplanowano tak, by zapobiec bądź maksymalnie ograniczyć ich negatywny wpływ na środowisko. Wykonywanie robót będzie odbywać się w sposób najmniej uciążliwy dla środowiska poprzez ograniczenie uciążliwości związanych z emisją hałasu, zanieczyszczeniem powietrza emisjami spalin i pyłów mineralnych, z wykluczeniem możliwości zanieczyszczenia wód podziemnych i gleby; dojazd do miejsca wierceń odbywać się będzie ogólnodostępnymi drogami. Zatem wszelkie zamierzone roboty geologiczne nie będą miały wpływu na obszary objęte ochroną prawną.
Sąd I instancji podkreślił w tej mierze, że wbrew stanowisku skarżącego przedmiotowe postępowanie mogło dotyczyć – i dotyczyło - jedynie oceny przedłożonego projektu robót geologicznych, nie zaś oceny całego przedsięwzięcia. Dokonanie oceny całego planowanego przedsięwzięcia w ramach badania możliwości zatwierdzenia projektu robót geologicznych wykraczałoby poza przedmiot postępowania administracyjnego.
Skarżący zakwestionował też przyjęte metody badań geofizycznych oraz ilość badań laboratoryjnych gruntów. W odpowiedzi na ten zarzut Sąd I instancji podniósł, że lokalizację i głębokość wierceń zaprojektowano w oparciu o analizę założeń konstrukcyjnych poszczególnych elementów modernizowanych linii kolejowych, materiałów archiwalnych, przyjęty stopień skomplikowania warunków gruntowych, wyniki wizji lokalnej terenu oraz wytyczne projektantów i konstruktorów. Odmienny pogląd skarżącego na kwestię metod badań i ich ilości od przyjętych w projekcie nie stanowi zdaniem Sądu o wadliwości tegoż projektu.
W świetle powyższego zdaniem Sądu I instancji organy dokonały prawidłowej oceny projektu robót geologicznych przez pryzmat przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie wymaga uzyskania koncesji - nie naruszając prawa materialnego.
Podsumowując Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji prawidłowo przeanalizowały i oceniły projekt robót geologicznych, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, skutkujących jego zatwierdzeniem, a wydane decyzje zawierają uzasadnienie faktyczne, prawne oraz wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowały się organy przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Nie było przy tym podstaw do uznania, że przedłożone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dowody powinny skutkować odmową zatwierdzenia projektu robót geologicznych. Zdaniem Sądu I instancji organy zasadnie nie oparły swych rozstrzygnięć na ich treści, ponieważ skarżący zaoferował dowód w postaci analizy decyzji organu I instancji, który nie mógł być uznany za dowód mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ocena prawidłowości decyzji organu administracji nie może być przedmiotem opinii biegłego. Z kolei dokument sporządzony przez dr hab. inż. L. Z. "Uwagi do opracowania" dotyczący przedmiotowego projektu nie stanowił zdaniem Sądu opinii biegłego, a faktycznie jedynie uwagi, w których osoba sporządzająca dokument stawia jedynie pytania lub formułuje tezy, bez poparcia ich rzetelną argumentacją.
6. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, przejawiającego się brakiem rzetelnej oceny Projektu robót geologicznych, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych i zatwierdzenia Projektu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego winna doprowadzić do wydania decyzji odmawiającej jego zatwierdzenia.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także, na podstawie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia przepisów art. 79 ust. 2 w zw. z art. 80 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze w zw. z par. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie wymaga uzyskania koncesji z dnia 20 grudnia 2011 r. poprzez zatwierdzenie Projektu robót geologicznych nie spełniającego wymogów ustawowych oraz pomimo faktu, że projektowane roboty geologiczne naruszają wymagania ochrony środowiska.
III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) z uwagi na to, że skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie wniósł o jej przeprowadzenie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być więc precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP 2005/3, poz. 36, oraz wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 634/19, wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 389/24, którym oddalono skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2024 r. nr SKO Gd/4606/23 w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych. WSA przyjął, że organy administracji nie miały podstaw do niezatwierdzenia przedłożonego projektu robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga koncesji, a tym samym decyzje organów obydwu instancji – zatwierdzające ten projekt – były zgodne z prawem.
3. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, wskazując, że organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, przyjmując, że przedłożony projekt spełnia wymagania przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
Zarzut ten jest bezzasadny. W tym zakresie należy podkreślić, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one właśnie stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień albo podstawę nałożenia obowiązku.
W postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych, prowadzonym na podstawie art. 80 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, organ zobowiązany jest do weryfikacji wniosku pod względem zgodności z prawem, wymaganiami ochrony środowiska oraz proporcjonalności i celowości (por. np. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2022 r., II GSK 392/19, M. Goss, 3.3.4. Projekt robót geologicznych [w:] Nadzór i regulacja sektora ropy i gazu, Warszawa 2016). Innymi słowy organ – w celu zatwierdzenia projektu – musi wykluczyć to, że zaktualizowała się któraś z przesłanek odmowy zatwierdzenia projektu, o której mowa w art. 80 ust. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Postępowanie wyjaśniające powinno być zatem prowadzone w celu ustalenia, czy przedłożony projekt robót geologicznych jest zgodny z prawem, nie narusza wymagań ochrony środowiska i czy rodzaj i zakres projektowanych robót geologicznych oraz sposób ich wykonania odpowiadają celowi tych robót. Organ nie może zatem czynić ustaleń wykraczających poza tak zakreślony przedmiot sprawy.
W świetle powyższego analiza zaskarżonych decyzji administracyjnych prowadzi do wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był pełny i spójny. Organy administracji, działając zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadziły postępowanie w sposób umożliwiający dokładne ustalenie stanu faktycznego, a dokonane ustalenia były wystarczające do dokonania oceny projektu robót geologicznych. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyjęcie innej, niż skarżący oceny przedłożonego projektu robót geologicznych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Niezasadny jest również podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – zarzut dotyczący uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która zdaniem skarżącego ma charakter "formułkowy" i stanowi powtórzenie twierdzeń organu I instancji i inwestora (str. 4 skargi kasacyjnej).
Sąd zauważa, że uzasadnienia decyzji mogły zostać sporządzone w sposób bardziej rozwinięty i analityczny. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący przedłożył dwie opinie specjalistyczne (dr hab. inż. L. Z. oraz dr inż. A. Z.), w których wskazano konkretne braki projektu robót geologicznych – w tym brak badań dynamicznych, niewłaściwą metodykę geofizyczną, pominięcie badań stateczności zboczy oraz nieuwzględnienie potencjalnych skutków drgań dla zabudowy mieszkaniowej. Organy obu instancji, uznając te opinie za odnoszące się do oceny decyzji, a nie samego projektu, ograniczyły się do ogólnego stwierdzenia, iż "nie mają one wpływu na wynik sprawy". Takie ujęcie nie w pełni realizuje zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadę wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jednakże braki te nie miały charakteru istotnego, gdyż organ odwoławczy wskazał jednoznacznie, że projekt odpowiada wymaganiom określonym w art. 80 ust. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, a roboty geologiczne mają charakter badawczy, nie zaś inwestycyjny. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko WSA, że syntetyczne uzasadnienie decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy.
W tym kontekście należy również odwołać się do utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu, zgodnie z którym skrótowość uzasadnienia decyzji administracyjnej nie stanowi wady skutkującej jej uchyleniem, o ile pozwala ono na odtworzenie toku rozumowania organu i weryfikację prawidłowości przyjętych ustaleń.
Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2813/21, "uzasadnienie decyzji nie musi mieć charakteru rozbudowanego, a jego szczegółowość zależy od rodzaju sprawy i stopnia jej skomplikowania; wystarczające jest, by umożliwiało kontrolę sądową i pozwalało stronie zrozumieć motywy rozstrzygnięcia".
Podobne stanowisko wyrażono również m.in. w wyrokach NSA z dnia 19 stycznia 2021 r., II OSK 2840/18, oraz z dnia 8 czerwca 2022 r., II GSK 2214/21, w których podkreślono, że samo posłużenie się przez organ administracji powtórzeniami lub ogólnymi sformułowaniami nie oznacza jeszcze naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jeżeli z treści uzasadnienia wynika logiczny związek pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a oceną prawną.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że mimo syntetycznego charakteru uzasadnienia decyzji organów administracji, jej treść umożliwia rekonstrukcję przesłanek, którymi kierowały się organy, a tym samym poddaje się skutecznej kontroli instancyjnej i sądowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w przepisie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W treści zaskarżonej decyzji organ w wystarczającym stopniu przedstawił uzasadnienia faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, natomiast niewystarczające – zdaniem skarżącego – przedstawienie odpowiedzi na podnoszone przez niego zarzuty zawarte w odwołaniu nie uzasadnia twierdzenia, że decyzja obarczona jest wadliwością uzasadniającą jej uchylenie (w tym zakresie por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r., III OSK 1058/17).
4. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia przepisów art. 79 ust. 2 w zw. z art. 80 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonanie wymaga uzyskania koncesji. Skarżący w skardze kasacyjnej podnosi, że projekt nie spełnia wymagań zgodności z prawem i wymaganiami ochrony środowiska bez wskazania natomiast, jakie konkretnie przepisy prawa i wymagania ochrony środowiska pozostają niezgodne z przedłożonym projektem.
W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2022 r. organ odwoławczy zobowiązał starostę do ustalenia, czy projektowane roboty mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W ponownym postępowaniu organ I instancji ograniczył się do konstatacji, że roboty nie mają takiego charakteru, nie wydając formalnego postanowienia w tym przedmiocie. Choć takie działanie może budzić zastrzeżenia w płaszczyźnie proceduralnej, to jednak analiza projektu wykazuje, iż roboty geologiczne mają charakter punktowy, krótkotrwały i nie powodują trwałej ingerencji w siedliska przyrodnicze. Tym samym brak formalnej decyzji środowiskowej nie oznacza, że organ naruszył art. 80 ust. 7 pkt 2 Prawa geologicznego i górniczego. Ustalenia dokonane w decyzji starosty, potwierdzone przez Kolegium, pozwalają uznać, że roboty geologiczne nie naruszają wymagań ochrony środowiska, a ich zakres i sposób wykonania odpowiadają celowi, o którym mowa w art. 80 ust. 7 pkt 3 powołanej ustawy.
Sąd podkreśla, że brak wystąpienia do właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska o stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko mógłby mieć znaczenie jedynie w przypadku, gdyby z materiału dowodowego wynikało prawdopodobieństwo negatywnego wpływu robót na obszary Natura 2000. Takich ustaleń w sprawie jednak nie poczyniono, a z dokumentacji wynika, że inwestor przewidział środki minimalizujące ewentualne oddziaływanie. W konsekwencji brak postanowienia RDOŚ nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy.
Reasumując powyższy zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny. Jak już wyżej wspomniano przedmiot i zakres postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie determinował przepis art. 80 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, który reguluje postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych, w tym przesłanki odmowy jego zatwierdzenia. Jak wynika z treści decyzji organów obydwu instancji przedłożony projekt robót geologicznych został przez nie przeanalizowany pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 80 ust. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, a pozytywna ocena tej weryfikacji, tj. brak stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w ww. przepisie prawa - skutkowała obowiązkiem zatwierdzenia przedłożonego projektu.
5. Wobec powyższego na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.