II GSK 735/19

II GSK 735/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Gabriela Jyż
Jacek Czaja
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 343/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-04-09
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 § 4, art. 124 § 1 pkt 4, art. 134 § 1 p.p.s.a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2016 poz 1489
art. 81 ust. 1 i 3, art. 95, art. 97 , art. 98 ust. 3
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Sentencja
, WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1. C.P.S.A. w W. 2. N.S.A. w W. 3. E.S.A. w W., 4. "T." w Ł., 5. I.S.A. w P., 6. U. w W. 7. P.w W., 8. V. w G., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 343/17 w sprawie ze skarg: 1. C.P.S.A. w W., 2. N.S.A. z w W., 3. E. Sp. z o.o. w W. (obecnie E. S.A. w W.), 4. U.Sp. z o.o. w W., 5. P. w W., 6. "E." Sp. z o.o. w R. Ś., na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 9 grudnia 2016 r. nr DDRT-WUD-6060-7/11, DDRT.WUD.6060.3.2016.683 w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2007 oraz ustalenia wskaźnika procentowego tego udziału oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 343/17, oddalił skargi: 1. C.P. S.A. z siedzibą w W., 2. N.S.A. z siedzibą w W., 3. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie E.1 S.A. z siedzibą w W.), 4. U. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 5. P.I. z siedzibą w W., 6. "E.t." Sp. z o.o. z siedzibą w R.Ś., na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 9 grudnia 2016 r., nr DDRT-WUD-6060-7/11, DDRT.WUD.6060.3.2016.683 w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z 24 maja 2011 r. nr DHRT-WWM-6044-1/08(268), Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwany dalej w skrócie: "Prezes UKE") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., cytowany dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1489, ze zm., dalej "p.t.") przyznał T.P. S.A. (aktualnie O.P. S.A.; zwana dalej w skrócie: "TP" oraz "OPL") dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 p.t. - świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2007 (zwaną dalej: "dopłatą 2007") w kwocie 1.269.111 zł; w pozostałym zakresie odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez TP usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2007.
W wyniku rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes UKE decyzją z 6 września 2011 r. utrzymał w mocy tę decyzję z 24 maja 2011 r.
Decyzja Prezesa UKE z 6 września 2011 r. została przez TP zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji").
WSA wyrokiem z 3 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/WA 2164/11, oddalił skargę TP na decyzję Prezesa UKE z 6 września 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1168/12, uchylił powyższy wyrok WSA i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając skargę TP na decyzję Prezesa UKE z 6 września 2011 r., WSA wyrokiem z 17 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1545/14, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt 2 decyzji z 24 maja 2011 r. – tj. odmowy przyznania dopłaty 2007.
NSA wyrokiem z 17 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2948/14, oddalił skargi kasacyjne od wyroku WSA z 17 lipca 2014 r.
W konsekwencji powyższych wyroków ostateczna stała się decyzja Prezesa UKE z 6 września 2011 r. w części przyznającej TP dopłaty w kwocie 1.269.111 złotych do świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2007.
Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty przyznanej na rzecz TP.
Prezes UKE decyzją z 22 kwietnia 2016 r. nr DDRT-WUD-6060-7/11(1758) wskazał 98 przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007, ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007 na poziomie 0,0030371702% oraz wobec 11 podmiotów opisanych w decyzji umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Od powyższej decyzji wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły: C.P. S.A., IN.sp. z o.o., E.1sp. z o.o., U.sp. z o.o., N.S.A., P.I., S. sp. z o.o., E.t. sp. z o.o., A. S.A.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezes UKE zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 9 grudnia 2016 r., nr DDRT-WUT-6060-7/11, uchylił swoją poprzednią decyzji w całości i orzekł co do istoty, wskazując 95 przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007 (pkt 1), ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007 na poziomie 0,0030423559% (punkt 2) oraz wobec 15 podmiotów opisanych w decyzji umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (punkt 3).
W uzasadnieniu organ wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę - co do zasady doszedł do identycznych wniosków w zakresie stanu prawnego sprawy, jak te poczynione w postępowaniu pierwszej instancji - zakończonym decyzją z 22 kwietnia 2016 r. Jednakże w toku ponownego postępowania zaistniały liczne przekształcenia podmiotowe po stronie jego uczestników – przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zatem konieczne stało się zaktualizowanie przewidzianej w decyzji z 22 kwietnia 2016 r. listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007, a tym samym także listy podmiotów, co do których postępowanie to powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W związku z powyższym uległa zmianie także ustalona w tej decyzji wysokość jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, gdyż zmianie uległa suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w dopłacie 2007.
Uzasadniając pkt 1 decyzji organ wskazał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2007 dotyczy przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących działalność telekomunikacyjną niezależnie od jej rodzaju. Zatem zobowiązanymi do udziału w Dopłacie 2007 są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w 2007 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności.
Ustaleń co do statusu poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych organ dokonał na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej w skrócie: RPT), który to wpis rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis ów dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE, gdyż powoduje on powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z Prawa telekomunikacyjnego.
Organ wyjaśnił również, że przesłankę wymogu przychodowego zbadał na podstawie danych o wielkości przychodów z działalności telekomunikacyjnej przedstawionych mu przez samych przedsiębiorców w Formularzach 00. Kwoty podane w nich przyjmował w przypadku, gdy zostały one potwierdzone przez samych przedsiębiorców w toku tego postępowania lub gdy przedsiębiorcy ci - w ramach niniejszego postępowania, nie podali innych wysokości przychodów, niż wynikające z formularzy. W przypadku zaś, gdy przedsiębiorcy podali inne kwoty, niż te wynikające z formularzy i uzasadnili zmiany ich wysokości, przyjmował kwoty podane w ramach tego postępowania. Natomiast w odniesieniu do przedsiębiorców, którzy nie wywiązali się w 2007 r. z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 p.t., a znaleźli się na liście przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 - przyjmował kwoty przychodów podane przez tych przedsiębiorców w odpowiedzi na wezwania skierowane do nich na podstawie art. 6 p.t.
Uzasadniając pkt 2 decyzji Prezes UKE wskazał na sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w jej pokryciu, od której wyliczony został jednolity wskaźnik procentowy. Prezes stwierdził, że tak ustalony wskaźnik zapewniał spełnienie wymogów, o których mowa w art. 98 ust. 2 p.t., był jednolity dla wszystkich przedsiębiorców oraz zapewniał, że wysokość udziału danego przedsiębiorcy jest proporcjonalna do wysokości jego przychodów w danym roku kalendarzowym uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Wskazał również, że jego wysokość została uzależniona od przychodów z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2007 i od wysokości samej dopłaty, która podlega pokryciu.
Uzasadniając pkt 3 decyzji, odnosząc się do zarzutu wadliwości poglądu, że wpis do RPT miał istnieć w momencie wydawania decyzji, Prezes UKE stwierdził, że z przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-2 p.t. wynika wymóg, że podmiot zobowiązany do udziału w dopłacie 2007 musi być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym nie tylko w 2007 r., ale także w dniu wydania decyzji z art. 98 ust. 1-2 p.t. Adresatem decyzji z art. 98 ust. 1-2 p.t. są bowiem ustaleni, zobowiązani przedsiębiorcy telekomunikacyjni. Oznacza to zatem, że przedsiębiorcy, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym 2007 oraz uzyskali w tym roku przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych, a obecnie nie są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi (gdyż np. zostali zlikwidowani, zmarli - w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą albo prowadzą działalność gospodarczą, ale innego rodzaju niż działalność telekomunikacyjna), nie mogą być stroną postępowania, o którym mowa w art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t.
Uznając za niezasadny zarzut o zaniechaniu dokonania wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. zgodnie z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) DUP organ wskazał, że takiej wykładni dokonał. Wskazał bowiem w ww. decyzji, że literalna wykładnia przepisu art. 97 p.t. prowadzi do jednoznacznych wniosków, że wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w 2007r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności, będą obowiązani do udziału w dopłacie 2007. Prezes UKE podkreślił, że art. 97 p.t. jest jednoznaczny i nie przewiduje żadnych odstępstw od ww. warunku.
Za niezasadne organ uznał stanowisko, że wpłaty udziałów w dopłacie (kwoty udziałów) stanowią opłaty oraz niepodatkowe należności budżetu państwa, i dlatego stosuje się do nich przepisy Ordynacji podatkowej - art. 93 i art. 93a o.p. o "następstwie podatkowym". Zdaniem organu wpłaty udziałów w dopłacie są wprawdzie dokonywane na rachunek budżetu państwa, ale nie na jego rzecz, tylko na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego. Zatem środki te nie stanowią należności budżetu państwa, ale należność przedsiębiorcy wyznaczonego. W związku z tym nie mają do nich zastosowania przepisy art. 93 i art. 93a o.p. o "następstwie podatkowym", lecz przepisy Prawo telekomunikacyjne, gdyż obowiązek udziału w dopłacie z nich wynika (art. 97 p.t.).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 p.t. w zw. z art. 494 § 1 i 2 k.s.h. przez uznanie, że przychód z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych przez podmioty przejęte podlega wliczeniu do kwoty przychodu osiągniętego przez podmioty obowiązane do udziału w dopłacie 2007, przy czym podmioty przejmujące nie wykorzystują koncesji swoich poprzedników prawnych na świadczenie usług telekomunikacyjnych organ wyjaśnił, że na podstawie art. 494, 531 i 533 § 1 k.s.h. pełnej sukcesji cywilnoprawnej towarzyszy sukcesja administracyjnoprawna ograniczona w tym znaczeniu, że z przepisów innej ustawy lub decyzji może wynikać zakaz dokonania sukcesji generalnej. Tymczasem wraz z majątkiem spółki dzielonej/przejmowanej/przekształcanej przechodzą prawa i obowiązki nie tylko cywilnoprawne związane z tym majątkiem, ale i prawa i obowiązki administracyjnoprawne.
Uznając za niezasadny zarzut przedawnienia obowiązku z tytułu dopłaty 2007 (zarzut naruszenia art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4, art. 5, art. 68 § 1 oraz art. 21 § 1 pkt 2 o.p.) Prezes UKE przywołał treść art. 68 § 1 oraz art. 21 § 1 pkt 2 o.p. i stwierdził, że z przepisów tych jednoznacznie wynika, że należności z tytułu dopłaty 2007 nie stanowią należności budżetu państwa, ale należność przedsiębiorcy wyznaczonego, zatem to tych należności nie mają zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu.
Od powyższej decyzji Prezesa UKE skargi do WSA w Warszawie złożyli: C.P. SA z siedzibą w W., N. S.A. z siedzibą w W., E.sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie E1. S.A. z siedzibą w W.), P.I. (...), U.P. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz E.T. sp. z o.o. z siedzibą w R. Ś.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając powyższe skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że zarzuty rozpoznawanych skarg co do zasady koncentrowały się wokół następujących zagadnień:
- pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a w tym zakresie - czy decydujące znaczenie ma wpis do RPT;
- czy przedsiębiorca telekomunikacyjny musi być wpisany do RPT w 2007 roku oraz jednocześnie w dniu wydania decyzji przez organ;
- konieczności zawieszenia postępowania do momentu wydania ostatecznej decyzji określającej wysokość dopłaty 2007;
- definicji usługi telekomunikacyjnej;
- naruszenia zasady reformationis in peius.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew zarzutowi zawartemu we wszystkich wniesionych w tej sprawie skargach, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz w sposób wielowątkowy i niezwykle obszernie przedstawił też argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja dokonana przez organ, a w szczególności jej kierunek zmierzający do pogodzenia wszystkich wątpliwości pojawiających się w toku postępowania administracyjnego.
Sąd stwierdził, że istniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do zwrotu Dopłaty 2007 i brak było podstaw do zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż jako zagadnienia wstępnego nie można było traktować przyszłego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w części, w której dotychczas odmówił on przyznania Dopłaty 2007. Decyzja Prezesa UKE w części przyznającej Dopłatę 2007 za świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych pozostaje w obrocie prawnym, nie została uchylona przez WSA i w tej części decyzja jest prawomocna.
Zdaniem Sądu niezasadnie zarzucono w skargach nieprawidłowość ustalenia przez organ kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie, tj. błędne przyjęcie przez organ, że decydujące znaczenie ma wpis do rejestru RPT. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny słusznie przyjął, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z Prawa telekomunikacyjnego, co potwierdzają również przywołane przez organ przepisy art. 10 ust. 1 p.t. oraz art. 2 pkt 27 p.t., jak również regulacje wspólnotowe przewidziane w przepisach art. 3 ust. 2 i art. 4 Dyrektywy UP. Sąd podzielił stanowisko organu, że zwłaszcza treść art. 98 ust. 3 p.t. przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu dopłaty 2007 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (tj. wpis do RPT) zarówno w roku 2007, jak i w dniu wydania decyzji na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 p.t. Skoro bowiem przepis art. 98 ust 3 p.t. przewiduje, że Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, to decyzja nie może być skierowana do podmiotu, który w chwili jej wydania nie jest już przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. A zatem zobowiązane do udziału w dopłacie za 2007 r. są podmioty posiadające wpis do RPT zarówno w 2007 r., jak i w dniu wydania przez organ decyzji z 9 grudnia 2016r., które jednocześnie w 2007r. uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.
Jednocześnie Sąd uznał, że organ ustalając listę tych podmiotów zasadnie pod uwagę wziął wszelkie połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jak również ewentualne zmiany ich nazw (art. 494, art. 531 i art. 553 K.s.h.).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a., Sąd stwierdził, że należało mieć na uwadze okoliczność, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji część przedsiębiorców przestała być przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, a tym samym zmianie uległ stan faktyczny sprawy i zachodziła konieczność zmiany decyzji na skutek rozpoznawania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uwagi na zaistniałe w toku postępowania przekształcenia podmiotowe po stronie jego uczestników decyzja, również w zakresie wysokości jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 wymagała zmian według stanu na dzień wydania decyzji, gdyż zmianie uległa suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2007. Zaistniała zatem konieczność uchylenia decyzji w całości i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy zgodnie z sentencją objętej skargą decyzji, poprzez aktualizację list przedsiębiorców, gdyż w stosunku do przedsiębiorcy który nie istnieje organ nie mógłby wszcząć i prowadzić postępowania, a więc doprowadziłoby to do rażącego naruszenia prawa.
Odpowiadając na zarzuty skarg dotyczące niewłaściwego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i przyjmowanie, że każda usługa udostępnienia programów telewizyjnych stanowi usługę telekomunikacyjną, przez co błędnie zakreślono krąg podmiotowy postępowania, Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z pkt 3 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 30 kwietnia 2014 r., C-475/12, usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmująca usługi rozpowszechniania programów radiowych i audiowizualnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 56 TFUE.
Wbrew zarzutom skarg nie było też wadliwe ustalenie kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do dopłaty poprzez oparcie się przez organ na Formularzu F00. Sąd nie podzielił zarzutów o braku wnikliwej weryfikacji poprawności wskazywanych przez przedsiębiorców przychodów osiągniętych w 2007 r. i latach następnych oraz poprawności zaklasyfikowania świadczonych przez nich usług jako usług telekomunikacyjnych. Sąd zaakceptował pogląd organu, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w tym telekomunikacyjną, mają obowiązek określania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, zaś przepisy p.t. nie przyznają Prezesowi UKE uprawnień do badania i weryfikowania sposobu ustalania przychodów z prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie działalności telekomunikacyjnej.
Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty skarg dotyczące naruszenia zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Sąd podzielił pogląd organu, że mechanizm finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych z założenia nie jest neutralny konkurencyjnie, dlatego możliwość jego wprowadzenia przez Państwa Członkowskie została przewidziana w przepisach Dyrektywy UP pod warunkiem, że spełnione zostaną wymogi określone w dyrektywie. Sąd nie dopatrzył się niezgodności polskich przepisów z regulacjami prawa unijnego i nie znalazł podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE stwierdzając, że wprowadzony przez polskiego ustawodawcę mechanizm finansowania spełnia wymogi zasad najmniejszego uszczerbku rynku, niedyskryminacji oraz zasad przejrzystości i proporcjonalności.
Za nieuzasadnione, zdaniem Sądu, uznać należało także zarzuty dotyczące przedawnienia należności z tytułu dopłaty 2007. Sąd podzielił stanowisko organu, że należności z tytułu dopłaty 2007 r. nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa. Wpłaty z tytułu udziałów w dopłacie są dokonywane na rachunek UKE, ale nie na rzecz UKE lub Skarbu Państwa, lecz na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego. W związku z tym nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu.
Na uwzględnienie nie zasługiwały, w ocenie Sądu, zarzuty skargi, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE zaniechał wskazania konkretnych dowodów, na których się oparł, nie wskazał kiedy i w jakim akcie administracyjnym oznaczył fakty, które zamierzał stwierdzić danymi środkami dowodowymi i jakie to były środki dowodowe. Sąd stwierdził, że w bardzo szczegółowym uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wyjaśnił w jakim celu weryfikował dane zawarte w rejestrach: RPT, KRS i CEIDG. Sąd podzielił też ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia dopłaty w przypadkach przekształceń podmiotowych zaistniałych w ramach rozpoznania wniosku TP akceptując szczegółową i obszerną analizę tej kwestii zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił również stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.). Ponadto, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, na podstawie jakich dowodów Prezes UKE ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej i opis tego, co Prezes UKE ustalił na podstawie tych dowodów.
Skargi kasacyjne od wskazanego wyżej wyroku Sądu pierwszej instancji wnieśli:
I. C.P. S.A. w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
• art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów skargi skarżącej Spółki o następującej treści:
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2007 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu 31 grudnia 2011 r. a decyzje takie Prezes UKE wydał 22 kwietnia 2016 r. i 9 grudnia 2016 r."
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 p.t. w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 o.p. (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędną wykładnię polegającą na:
- przyjęciu, iż art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 p.t. dotyczą "należności budżetu państwa",
- pominięciu w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 o.p. definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 o.p.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na wszczęciu postępowania "w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie" oraz wydanie w tym postępowaniu merytorycznej decyzji, nie tylko przed prawomocnym, ale nawet przed ostatecznym ustaleniem "należnej dopłaty" - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 p.t (w brzmieniu obowiązującym od 14 stycznia 2006 r.) - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), albowiem prawomocne ustalenie w innym postępowaniu "należnej dopłaty" (przy przyjęciu niezmiennych przychodów) z konieczności musiałoby spowodować ustalenie odmiennego > jednolitego wskaźnika procentowego",
- "Powyższe uchybienie, polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania >w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie pomimo braku nie tylko prawomocnego ale nawet braku ostatecznego ustalenia "należnej dopłaty" - stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 p.t. - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), albowiem dokonanie zawieszenia tego postępowania administracyjnego z konieczności musiałoby spowodować niemożliwość wydania decyzji administracyjnej "w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji o "wysokości (...) udziału w dopłacie" wskazanych w zaskarżanej decyzji przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 p.t. (w brzmieniu obowiązującym od 14 stycznia 2006 r.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. - nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ale w istocie wskazuje na wadliwy wynik postępowania administracyjnego, bowiem w zaskarżanej decyzji nie zawarto jednego w koniecznych elementów jej rozstrzygnięcia.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych "(...) dowodów, na których się oparł, (...)" Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na przyjęciu, że: "Powszechnie znanym faktem jest, że Pakiet MINI i pozostałe pakiety oferowane przez C.P. S.A. to pakiety kanałów telewizyjnych i radiofonicznych polskojęzycznych i zagranicznych, na których nadawane są programy radiofoniczne i telewizyjne." - stanowi naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zasadniczej zmianie przez Prezesa UKE wykładni definicji legalnej wyrażenia "usługa telekomunikacyjna" (art. 2 pkt 48 p.t.), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia w/w wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (z 2016 r.) w odniesieniu do faktów z 2007 r. - stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ przyjęcie pierwotnie deklarowanej, przez organ administracji publicznej, wykładni nie tylko mogło, ale musiałoby doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu "wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji", to jest na braku podania wyników wykładni pojęcia "przychód", które użyto w art. 97 i art. 98 ust. 2 p.t. - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ wyjaśnienie sposobu rozumienia terminu "przychód" mogło doprowadzić do odmiennego ustalenia sumy przychodów, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących w 2007 r. "usługę poczty elektronicznej" oraz ich przychodów w 2007 r. - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących tego jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii "przychodów z opłat abonamentowych" - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 206 ust. 1 p.t.",
- "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu umorzenia przez Prezesa UKE postępowania wobec przedsiębiorców (stron postępowania), którzy utracili osobowość prawną w trakcie postępowania w wyniku połączenia z innymi spółkami, przez przeniesienie całego majątku spółek przejmowanych - stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.",
- "(...) powyższe uchybienie - polegające na umorzeniu przez Prezesa UKE postępowania wobec I.N.Sp. z o.o., pomimo stwierdzenia przez Prezesa UKE, że postępowanie wobec tej spółki: "(...) nie może zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (...)" - stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.",
- "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" przez przyjęcie, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych - stanowi naruszenie art. 2 pkt 27 p.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.).",
- "Mając na uwadze argumentację podaną w powyższym punkcie pt. "błędna wykładnia art. 2 pkt 27 p.t." zasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 p.t., polegającego na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego".",
- "Powyższe naruszenie — polegające na błędnej wykładni "przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-3 p.t." przez przyjęcie, że "dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie (...)"- stanowi naruszenie w art. 97 i art. 98 ust. 2 p.t., które to przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżanej decyzji",
- "Skutkiem błędnej wykładni przepisów art. 97, art. 98 ust. 2 i ust. 3 p.t. doszło do naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - 2 p.t. - stanowiących podstawę prawną zaskarżanej decyzji - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu "przedsiębiorców telekomunikacyjnych" - to jest z pominięciem tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2007 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji",
- "Zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 oraz art. 98 ust. 2 - ust. 3 p.t.- przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2007 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji",
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i 98 ust. 1 – ust. 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 o.p. (w brzmieniu do 1 stycznia 2016 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo tego, odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako "niepodatkowej należności budżetu państwa", w zakresie "(...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń" (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych."
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 p.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) Dyrektywy UP, przez błędną wykładnię polegającą na:
- zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni terminu "rynek" zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,
- zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. zgodnie z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy",
- "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2007 r.",
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego "usługa telekomunikacyjna", przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, "przez" akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu",
- "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 p.t. (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od 6 lipca 2009 r.) polegającego na błędnej wykładni pojęcia "usługi telekomunikacyjnej" przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki "głównie", a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa "(...) polegającą słownie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej".",
- "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c) Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (zwana dalej: dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: "(...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów s.P.t. i p.t., jak i Dyrektywy UP." - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 p.t. - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.",
• art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutu skargi Spółki dotyczącego naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w zakresie braku zakomunikowania skarżącej Spółce faktów znanych Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej z urzędu,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 p.t. przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że "(...) brak jest podstaw do zawieszenia przez Prezesa UKE postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a",
• art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie rzetelnego "przedstawienie stanu sprawy" poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, że "Zaskarżona decyzja została bowiem wydana po zbadaniu przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 3 pt (...)",
• art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie rzetelnego "przedstawienie stanu sprawy" w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej Spółki przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty,
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących w 2007 r. "usługę poczty elektronicznej",
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych Jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii "przychodów z opłat abonamentowych",
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
• art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2012) w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez ten Sąd "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe.",
• art. 2 pkt 27 p.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.), przez błędną wykładnię wyrażenia "przedsiębiorca telekomunikacyjny", polegającą na akceptacji przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, aczkolwiek o tym kto jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" rozstrzygała i rozstrzyga definicja legalna zawarta art. 2 pkt 27 p.t. (bez względu na brzmienie tego przepisu),
• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 3 p.t. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dany podmiot "(..) biorący udział w dopłacie dodatkowo musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania najpierw decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie decyzji w sprawie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty.",
• art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 o.p. (w brzmieniu do 1 stycznia 2016 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania przez Sąd pierwszej instancji, pomimo tego, że Sąd ten stwierdził, "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe." oraz iż chodzi o "sukcesję obowiązku publicznoprawnego z art. 97 p.t." ,
• art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że: "(...) przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych." - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 p.t. - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje, a ponadto o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
II. Netia S.A. w Warszawie (dalej: Netia) zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Sądowi pierwszej instancji:
Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Netii podczas gdy Prezes UKE nie zebrał prawidłowo materiału dowodowego w sprawie i nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co w konsekwencji doprowadziło do niepełnego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie a w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;
2. naruszenie art. 124 § 1 pkt 4) p.p.s.a., polegające na niezawieszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż w stosunku do H. S.A. z siedzibą w W. - strony postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej Decyzji Prezesa UKE dnia 9 grudnia 2016 r., nr DDRT-WUD-6060-7/11 (DDRT.WUD.6060.3.2016.683), zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa objęta postępowaniem zakończonym wydaniem ww. decyzji dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości;
3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia wniosku pełnomocnika Prezesa UKE o zawieszenie postępowania oraz niewyjaśnienie w tym zakresie motywów swojego rozstrzygnięcia.
Naruszenie prawa materialnego:
4. naruszenie art. 91 p.t. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek udziału w dopłacie dotyczy podmiotów, które łącznie spełniły poniższe kryteria:
a) osiągnęły przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku 2007 przekraczający 4 miliony złotych, oraz
b) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) w roku 2007, oraz
c) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w dniu wydania decyzji,
podczas gdy z literalnego brzmienia art. 97 p.t. wynika, że jedynym warunkiem udziału w dopłacie jest osiągnięcie przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w wysokości przekraczającej 4 miliony złotych w roku kalendarzowym, za który należy się dopłata;
5. naruszenie art. 97 p.t. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że obowiązek udziału w dopłacie wynika wprost z art. 97 p.t. podczas gdy obowiązek udziału w dopłacie powstaje dopiero w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie prowadzone na podstawie art. 98 ust 1 p.t.
Na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a. Netia wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako Sądowi I instancji oraz o zwrot, na podstawie art. 203 p.p.s.a., poniesionych przez Netię niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
III. E. SA w Warszawie (dalej: E.1), zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając:
1. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami Dyrektywy UP;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;
e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.
2. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 §1 pkt 2) p.p.s.a. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej E. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C.P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
d. naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. a także naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zarzutu podniesionego w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 p.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r.), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD, Dz. U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 z późn. zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia, bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
E. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
IV. U.P. sp. z o.o. w W. (dalej: ...), zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając:
1. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodnie z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 494 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej.
2. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 §1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej U., pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C.P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 §1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 §1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej U. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
U. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Skarżącej U. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie.
V. P.I. w W. (dalej: P.I....), zaskarżając powyższy wyrok w całości i zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:
1. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami Dyrektywy UP;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;
e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.
2. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi P.I. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi P.I. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
P.I. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz P.I. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.
VI. T. sp. z o.o. w Łodzi (dalej: T.), zaskarżając powyższy wyrok w całości, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:
1. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. i w zw. z art. 97 p.t. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami Dyrektywy UP.
2. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej T. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej T. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
T. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Skarżącej T. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.
VII. I. S.A. w P. (dalej: I.), zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając:
1. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami Dyrektywy UP);
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 K.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, a co za tym idzie błędne przyjęcie następstwa prawnego I. po spółkach I.1 SA, I2. C. P.sp. z o.o., P. K. SA, R. T.K. E. sp. z o.o., T.1 sp. z o.o.
2. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych, w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej INEA, pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A, oraz C. P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia; podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej I. pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
I. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi na rozprawie.
VIII. V.S.A. w G. (dalej: V.), zaskarżając powyższy wyrok w całości, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:
1. naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., poprzez:
a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązek udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;
b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c. naruszenie art. 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami Dyrektywy UP;
d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 p.t. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;
e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 ksh w zw. z art. 97 p.t. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;.
II. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., poprzez:
a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;
b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji UKE uchybienia polegającego na:
i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2007 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2007 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu, i to nawet w sytuacji, gdy organ miał z urzędu wiedzę na temat takich podmiotów (np. jak w przypadku S. S.A.);
ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C.P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych skarg na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
V. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Skarżącej Vectry zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na zasadzie art. 33 p.p.s.a. wskazała, że stronami postępowania są podmioty wskazane na liście znajdującej się w załączniku nr 1 do niniejszej skargi.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2021 r., II GSK 735/19, Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika E. P. Sp. z oo. w P.
O.P. S.A., jako uczestnik postępowania, w piśmie z 3 sierpnia 2022r. wniosła o oddalenie wszystkich wniesionych skarg kasacyjnych, przedstawiając uzasadnienie swojego stanowiska.
Do zarzutów przedstawionych w piśmie O.P. S.A. odniósł się pełnomocnik C. P. w piśmie z 27 października 2022 r.
W piśmie z dnia 17 listopada 2022 r. Prezes UKE zawarł odpowiedź na skargi kasacyjne, wnosząc o oddalenie ich w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W skargach kasacyjnych podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w poszczególnych skargach kasacyjnych – w znacznej większości identycznych lub analogicznych - oraz zbieżność wniosków i argumentacji przedstawionej na ich poparcie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że celowe jest odniesienie się do nich łącznie.
2. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały najdalej idące zarzuty kasacyjne tj. zarzuty naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowane w skargach kasacyjnych C.P. S.A., N. S.A. oraz E.1 S.A.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W skardze kasacyjnej C.P. S.A. zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej przytoczyła in extenso treść tych zarzutów, do których jej zdaniem nie odniósł się sąd), a ponadto zarzucono sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.p. w zakresie braku zakomunikowania skarżącej Spółce faktów znanych Prezesowi UKE z urzędu, a także przez zaniechanie rzetelnego przedstawienia stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej spółki i poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, że zaskarżona decyzja "była wydana po zbadaniu przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 3 p.t."
W skardze kasacyjnej Netia S.A., naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano ze sporządzeniem przez WSA uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie - w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu podstawy prawnej oddalenia wniosku pełnomocnika Prezesa UKE o zawieszenie postępowania oraz niewyjaśnienie wszystkich motywów rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej E.1 S.A. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z nierozpatrzeniem przez sąd podniesionego w skardze zarzutu "naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 P.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustaw z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r.), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii, tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia (określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a."
Przypomnieć należy ugruntowane już stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - jako występujący samodzielnie wzorzec kasacyjny - może być przedmiotem skutecznego zarzutu jedynie w dwóch przypadkach, a mianowicie, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i na jakich podstawach (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne określone w tym przepisie i zawiera prawidłowe wskazanie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania, umożliwiając stronom i NSA przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia.
Sąd pierwszej instancji stwierdził - podzielając stanowisko organu - że obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.) i obowiązek ten podlega sukcesji. WSA uznał także za trafne ustalenia organu w zakresie przejścia obowiązku udziału w pokryciu dopłaty na te podmioty, na które - zgodnie z planem podziału - przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem całości działalności telekomunikacyjnej. Stanowisko WSA jest więc w tym zakresie jasne, zaś okoliczność, że sąd podzielił w nim ustalenia organu, opierając się na przedstawionej przez organ argumentacji, nie świadczy o naruszeniu normy określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma ta nakłada na sąd obowiązek zwięzłego przedstawienie stanu sprawy oraz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, które - z istoty sprawowanej przez sąd kontroli - muszą odwoływać się do rozstrzygnięcia organu, bowiem sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz kontroluje w tym zakresie legalność działania organu administracji.
Niezasadne są zarzuty C. P. S.A. co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezie skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" osobno do każdego z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego ze sformułowanych w skardze zarzutów, jak tego oczekiwał C. P. S.A. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (zob. np. wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a.. WSA nie naruszył także przepisu ustrojowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., gdyż mógłby on zostać naruszony tylko gdyby sąd I instancji uchylał się od obowiązku wykonania przewidzianej w tym przepisie kontroli, bezpodstawnie odmówił rozpoznania skargi, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak wzorca, według którego kontrola sądu ma być wykonana, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19).
Z tych samych względów nie jest także zasadny zarzut kasacyjny E1 S.A. poprzez "ograniczenie się jedynie do przytoczenia zarzutu Skarżącej naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 3 usp a także przepisów wykonawczych do tej ustawy (...) przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu nadawania programów radiofonicznych oraz telewizyjnych (...)" (str. 10 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Z uzasadnienia tego zarzutu wynika zatem, że skarżąca Spółka w istocie polemizuje z merytoryczną zasadnością przejętego w tej sprawie poglądu Sądu i jego zgodnością z prawem, co wykracza poza dopuszczalny zakres zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest też trafny pogląd skarżącej, że "sąd I instancji ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich zarzutów skargi", o czym była już mowa powyżej.
Nie jest usprawiedliwiony także zarzut skargi kasacyjnej N. S.A., w którym naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z nieprzedstawieniem w uzasadnieniu WSA "wszystkich motywów rozstrzygnięcia". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto ten zarzut, podnosząc, że WSA nie odniósł się w ogóle do nieuwzględnienia zgłoszonego na rozprawie wniosku o zawieszenie postępowania, "nie przytoczył" żadnych faktów, okoliczności, stanowisk doktryny, orzeczeń sądów...", które uzasadniałyby nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania w związku z prowadzonym wobec H. S.A. postępowaniem upadłościowym. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zarzutem procesowym, a zatem mógłby zostać uwzględniony prowadząc do uchylenia zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdyby stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego wpływu N. S.A. w tej sprawie nie wykazała. Wprawdzie Sąd oddalając wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego nie wyjaśnił w uzasadnieniu szczegółowo motywów stanowiska o braku podstaw zawieszenia postępowania, ale w uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazał, że w tej sprawie "istniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie dopłaty 2007" i "brak jest podstaw do zawieszenia" (str. 46 i 47 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). A zatem w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jedynie ogólnie nawiązuje do kwestii braku podstaw do zawieszenia postępowania, w minimalnym stopniu spełniając wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Trzeba jednak równocześnie uwzględnić, że w sprawach niedotyczących masy upadłości legitymację bierną zachowuje sam upadły, a podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się tylko do postępowań dotyczących masy upadłości, o czym będzie jeszcze mowa poniżej.
Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.
3. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów zawartych w skargach kasacyjnych, w pierwszej kolejności rozważenia i oceny wymagał podniesiony w skargach kasacyjnych zarzut wystąpienia przesłanki nieważności, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję Prezesa UKE i utrzymanie jej w mocy, pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest rażącego naruszenia prawa w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z 22 kwietnia 2016 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. W ocenie skarżących orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2007, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłat.
Powołując się na stanowisko judykatury i na dominujący pogląd prezentowany w doktrynie stwierdzić trzeba, iż zakaz reformationis in peius przestaje być aktualny w sytuacji wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach, jak w rozpatrywanej sprawie (por. m.in.: A. Wrobel, Art. 139, teza 3 [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022; G. Łaszczyca, Art. 139 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II Komentarz do art. 104-269, wyd. III, LEX/el 2010; P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2022, art. 139, pkt 16; por. także wyrok NSA z 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1223/15, LEX nr 1985727 oraz wyroki WSA: w Warszawie z 23 listopada 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 443/07; w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 633/16, w Łodzi z 12 maja 2017r., sygn. akt II SA/Łd 1039/16, w Warszawie z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 603/17).
4. Nie jest też zasadny podniesiony w skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2007.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut ten sformułowany w skargach kasacyjnych jako zarzut procesowy. Nie zmierza on jednak do podważenia ustaleń faktycznych, te bowiem w zakresie treści pozostawionej w mocy części decyzji Prezesa UKE z 6 września 2011 r. nie są sporne, lecz do zakwestionowania wywiedzionych w tej sprawie wniosków w zakresie znaczenia tych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy. To zaś nie może być skutecznie kwestionowane poprzez zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniach skarg kasacyjnych odnośnie do tego zarzutu, należy nadto wskazać, że zasadnie sąd pierwszej instancji zaakceptował pogląd organu, że wobec prawomocności decyzji Prezesa UKE z 6 września 2011 r. w części przyznającej na rzecz TP dopłatę do świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2007, zasadne było wszczęcie i prowadzenie niniejszego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w tej dopłacie i wysokości ich procentowego udziału w dopłacie. Wbrew twierdzeniu skarżących, nie było podstaw prawnych do oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie kwestii pozostałej części dopłaty. Nie stanowiło to zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. Nie jest zatem zasadny zarzut, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 105 k.p.a.
5. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez WSA art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, o czym była już mowa powyżej. Skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowali oceny, że biorąc pod uwagę charakter należności z tytułu Dopłaty 2007, sprawa o ustalenie obowiązku ponoszenia tej dopłaty przez upadłą spółkę H. S.A. nie dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości, co oznacza, że nie można zasadnie sądowi pierwszej instancji przypisać naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
6. Przechodząc do oceny dalszych zawartych w skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że dotyczą one dwóch wspólnych grup zagadnień, tj. ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w tym w zakresie znaczenia wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych w ogóle oraz w roku 2007 i w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie wobec braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2007 i ustalenia ich niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych jakie konkretnie przychody ujęto w kategorii przychodów z opłat abonamentowych i brak poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących usługę poczty elektronicznej (naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.), podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (C.+ C. S.A. oraz C.P. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej i zawyżenia przychodów z powodu przyjęcia, że obejmuje też nadawanie programów radiofonicznych i telewizyjnych, tj. z powodu wykładni przychodów z działalności telekomunikacyjnej z pominięciem przepisów o rachunkowości i statystyce (naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a.)
Sposób skonstruowania tych zarzutów procesowych powoduje, że nie mogły one zostać uwzględnione. Żaden bowiem ze wskazanych zarzutów procesowych, co wymaga podkreślenia, nie podważył ustaleń faktycznych organu, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji. Te zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzają nie do podważenia okoliczności faktycznych, lecz do zakwestionowania oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ. W istocie bowiem w tych zarzutach nie podważano zaakceptowanych przez sąd ustaleń faktycznych organu, lecz jedynie przedstawiono odmienne niż sformułowane przez organ i sąd wnioski dotyczące znaczenia tych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty te mają zatem nierozerwalny związek merytoryczny ze sformułowanymi w skargach kasacyjnych zarzutami naruszenia prawa materialnego, nie mogą natomiast stanowić podstawy dla skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z powodów procesowych.
7. Odnosząc się do grupy zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie zauważyć należy, że ustalenia w zakresie zbioru podmiotów zobowiązanych do dopłaty w ogóle nie należą do zagadnień z zakresu ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ, bowiem są one rezultatem zastosowania przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stron postępowania. Sam zaś wpis do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, będąc rezultatem działania organu administracji, podlegał ocenie w procesie stosowania prawa przez organ, jako jedna z przesłanek nałożenia obowiązku ponoszenia Dopłaty 2007, która zresztą w ocenie NSA została prawidłowo zinterpretowana.
Podzielić bowiem w tym zakresie należy pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 13 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 5374/16), że prawidłowa i zgodna z przepisem art. 97 p.t., jest weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 p.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1 i 2 i art. 97 p.t.
Bezzasadne są zatem zawarte we wszystkich skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące znaczenia przesłanki wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Prawidłowe jest stanowisko WSA, że tylko tacy przedsiębiorcy podlegają obowiązkowi z art. 95 i 97 p.t. W cytowanym powyżej wyroku z 13 marca 2019 r. NSA przyjął, że wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że są to tylko przedsiębiorcy prowadzący działalność stricte telekomunikacyjną na rynku usług objętych dopłatą z art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 p.t. oraz usług telekomunikacyjnych z wyłączeniem kategorii usług przekazu programów telewizyjnych i Internetu, które nie są związane z usługą powszechną w rozumieniu art. 81 ust. 1 i 3. NSA podkreślił, że zgodnie z preambułą (23) dyrektywy nr 2002/22/WE oraz art. 13 ust. 3 tej dyrektywy ustawodawca krajowy mógł nałożyć obowiązek wspólnego ponoszenia kosztów netto świadczenia usługi powszechnej na wszystkie kategorie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych tak szeroko, jak to jest możliwe, aby minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych. Mechanizm dzielenia kosztów winien uwzględniać zasadę przejrzystości i jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.
W nawiązaniu do tych poglądów zauważyć należy, że pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty określonej i przyznanej w trybie art. 96 ust. 3 p.t., wymaga dookreślenia zarówno w oparciu o treść zawartej w art. 97 p.t. normy kształtującej samą zasadę dotyczącą tego obowiązku, jak i przy uwzględnieniu normy z art. 98 ust. 1 p.t. dopełniającej treść tego obowiązku. Zgodnie z art. 97 p.t. obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych. W myśl natomiast art. 96 ust. 3 p.t. Prezes UKE ustala i przyznaje - w drodze decyzji - kwotę dopłaty, przy czym niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.
Ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 p.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 p.t. ustawa Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 p.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - Wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek.
Z tego względu nie budzi wątpliwości teza organu - w całości zaaprobowana przez sąd pierwszej instancji - że postępowanie w trybie art. 98 ust. 1 p.t. może toczyć się wyłącznie w stosunku do podmiotów, które są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Status ten musi być aktualny w dacie wydania decyzji przez Prezesa UKE, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty może być prowadzone jedynie wobec podmiotów, które w danym roku prowadziły działalność jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni i - co do zasady - statusu takiego nie utraciły. Tylko takie podmioty można bowiem uznać za beneficjentów działalności gospodarczej na regulowanym rynku telekomunikacyjnym, co wiąże się z koniecznością partycypowania w kosztach realizacji obowiązków nakładanych w decyzjach w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, które są nieefektywne gospodarczo (rynkowo), lecz istotne społecznie (zob. ustawa Prawo telekomunikacyjne; Rozdział 2 - Świadczenie usługi powszechnej, art. 81 i n.).
8. Odnosząc się do grupy zarzutów wskazujących na wadliwość ustalenia wskaźnika udziału w dopłacie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie podziela prezentowanego w skargach kasacyjnych poglądu, że WSA błędnie zaakceptował wadliwą wykładnię art. 98 ust. 2 p.t. dokonaną przez organ, który bezpodstawnie przyjął, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej.
Wbrew przytoczonemu poglądowi, za przyjęciem poglądu skarżących kasacyjnie nie przemawia rezultat wykładni respektującej prawo unijne - "w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej". W ocenie NSA brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem wartości pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej, która wymaga respektowania nie tylko zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), przy czym w zbliżonej kwestii TSUE nie zakwestionował w żadnym stopniu oparcia stosowanej opłaty nadzwyczajnej na obrotach podmiotów gospodarczych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, a wiec dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych.
9. Niezasadny jest również podniesiony w skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez WSA, że "należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA uznał, że należności z tytułu Dopłaty 2007 stanowią niepodatkowe należności budżetowe, jednakże nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa, lecz stanowią "należność przedsiębiorcy wyznaczonego" i w związku z tym, nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 13 marca 2019 r.(sygn. akt II GSK 5374/16), że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należy bowiem podkreślić, że kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1–3 Prawa telekomunikacyjnego) nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi - przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. Jak zauważył NSA w tym wyroku, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd płynie wniosek, że Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania.
10. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skarg kasacyjnych kwestionujące stanowisko WSA, że zgodne z prawem były ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia Dopłaty 2007, w przypadkach opisanych przekształceń podmiotowych. WSA odwołał się do wyników obszernej analizy tej kwestii przez organ, podzielając przy tym stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.) i stwierdzając, że skoro Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z ar. 97 p.t., to obowiązek ten podlega sukcesji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie został skutecznie podważony w skargach kasacyjnych. W skargach kasacyjnych nie tylko pominięto odniesienie się do solidarnej odpowiedzialności za nieujęte w planie podziału zobowiązania przez spółki przejmujące lub nowo zawiązane, lecz przede wszystkim nie podważono ustaleń organu w zakresie skutków przejęcia przez wskazane w decyzji podmioty zorganizowanych części przedsiębiorstw, z którym powiązane było funkcjonowanie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Dał temu wyraz Prezes UKE w uzasadnieniu spornej decyzji, przeprowadzając dokładną analizę każdego z osobna przypadku, wykazując, że w każdym przypadku przejścia prawa do prowadzenia tej działalności, dochodziło także do przejścia powstałego z mocy prawa obowiązku udziału w Dopłacie 2007, co nie wymagało ujęcia w sporządzonych planach podziału z uwagi na szczególne okoliczności związane z konkretyzacją tego obowiązku dopiero z mocy decyzji administracyjnej Prezesa UKE.
11. Ponieważ z podniesionych powyżej względów zarzuty skarg kasacyjnych należy uznać za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne na podstawie art. 184 p.p.s.a.