II GSK 722/08

II GSK 722/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-07-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Rafał Batorowicz /sprawozdawca/
Zofia Borowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6552
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Rz 219/08 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2008-04-29
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 106,  art. 217
Dz.U. 2000 nr 56 poz 679
art. 35 ust 5
Obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o lasach.
Dz.U. 2004 nr 187 poz 1929
§ 3 ust. 1 pkt 2a, § 2 pkt 2, §9,
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na  zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Rafał Batorowicz (spr.) Cezary Pryca Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 219/08 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 219/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. oddalił skargę A. P. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Decyzja ta zapadła we wznowionym postępowaniu w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów, w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J., działając na wniosek A. P., przyznał płatność na zalesienia gruntów rolnych, działki oznaczonej nr ewidencyjnym 1263/08 położonej w O. R. gmina S. Z tytułu zalesienia powierzchni 30 ha 44 arów przyznana została dopłata w wysokości 206.443,20 zł. Podstawą ustalenia dopłaty był złożony przez wnioskodawcę wniosek o oświadczeniu o wykonaniu planu zalesienia potwierdzonym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S.
W wyniku kontroli prowadzonej przez Agencję w dniu [...] sierpnia 2006 r. ustalono, że wnioskodawca nie wykonał planu zalesienia na części działki nr 1263/08 oznaczonej lit. "F". Zgodnie z planem zalesienia ta część działki o powierzchni zadeklarowanej 2,03 ha została zalesiona w części obejmującej tylko 1,12 ha. Stwierdzenie tego faktu zostało potraktowane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. jako pojawienie się w sprawie nowej, nieznanej organowi okoliczności. Na tej podstawie organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją przyznającą płatność z tytułu zalesienia.
Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] września 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. uchylił decyzję przyznającą płatność i określił nową wysokość dopłaty na kwotę 191.738,11 zł, przy uwzględnieniu stwierdzonej w postępowaniu kontrolnym różnicy obszaru zalesienia. Po rozpoznaniu odwołania A. P. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Rz. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Oddalając skargę A. P. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. stwierdził, że w sprawie poza sporem pozostają ustalenia dotyczące sposobu zalesienia działki nr 1263/8 w części określonej lit. "F" na mapie oraz określonej we wniosku. Ustalenia te były podstawą określenia obszaru zalesienia w przygotowanym planie zalesienia, który był uzasadnieniem złożenia wniosku o ustalenie dopłaty. Z akt sprawy wynika, że w tej części działki zalesienie wykonano na powierzchni 1,12 ha, a nie 2,03 ha. Plan zalesienia wskazywał tę drugą powierzchnię i taka też została określona we wniosku przez skarżącego. Wykonanie planu zalesienia w tej części powinno zatem polegać na nasadzeniu drzew na wskazanej powierzchni. Niewykonanie takiego obowiązku oznacza, że skarżący nie wykonał planu zalesienia, nawet gdy faktycznie zalesienie realizowano w większym zakresie na innych częściach działki. Sąd wyjaśnił, że weryfikacja wykonania zalesienia polega na ustaleniu zgodności między planem a faktycznymi nasadzeniami. Sąd uznał, że wobec powyższego Agencja stwierdzając w czasie kontroli niezrealizowanie zalesienia na części działki oznaczonej lit. "F" miała podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie przyznania płatności z tytułu zalesienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.).
Sąd nie podzielił zarzutu skargi wskazującego na błąd w zastosowaniu § 3 pkt 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). Zdaniem skarżącego, organy powinny w postępowaniu, posługiwać się pojęciem działki rolnej i ujmować ją jako działkę ewidencyjną w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Sądu pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Na gruncie przepisów odnoszących się do przyznania płatności na cele zalesienia gruntów rolnych ustawodawca wyraźnie bowiem rozróżnia działkę rolną jako rodzaj jednorodnego użytkowania gruntu oraz działkę ewidencyjną jako kategorię geodezyjną. Zdaniem Sądu, organy trafnie zauważyły, że takie rozróżnienie występuje w art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). Rozporządzenie z dnia 11 sierpnia 2004 r. w § 6 ust. 4 pkt 7 wyraźnie wskazuje, że do wniosku o dopłatę należy dołączyć kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniem poszczególnych działek rolnych. Z kolei w § 6 ust. 4 pkt 2 tego aktu wyraźnie rozróżniono pojęcie działki ewidencyjnej i działki rolnej, przy czym odpowiada to definicji działki rolnej określonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej, w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE Nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 18). W konkretnej sprawie relacje między ww. pojęciami mogą być takie, że działka rolna odpowiada ewidencyjnej, jeżeli na działce ewidencyjnej rolnik prowadzi jednorodną uprawę, albo pojęcie działki rolnej może być tylko identyfikowane z faktycznie wykorzystywanym obszarem działki ewidencyjnej. Dla potrzeb ustalania dopłaty z tytułu zalesienia gruntów rolnych faktyczne określenie działki rolnej następuje w planie zalesienia, który będąc podstawą złożenia wniosku o dopłatę, wyznacza obszar zalesiany.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie zalesiał całej działki ewidencyjnej, a tylko fragmenty oznaczone w planie zalesienia. Jednym z nich był obszar oznaczony lit. "F" i był on traktowany jako działka rolna, co potwierdził we wniosku sam skarżący. Z tego też względu Sąd nie przychylił się do zarzutu skargi wskazującego na błędną wykładnię przez organy pojęcia działki rolnej i przez to niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa.
Sąd nie podzielił także stanowiska, że zaistniała sytuacja była konsekwencją niezawinionych działań skarżącego, a to powinno prowadzić do niezmieniania pierwotnej wysokości dopłaty, gdyż przepisy unijne nie dopuszczają w takich okolicznościach przerzucania odpowiedzialności na rolnika. Sąd stwierdził, że przepisy krajowe dopuszczające możliwość weryfikowania deklarowanych podstaw przyznania pomocy finansowej i zasady, w ramach których taka weryfikacja następuje, nie naruszają prawa unijnego.
W skardze kasacyjnej A. P. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rz. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- przez niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie wykonał warunków określonych planem zalesienia,
- § 7 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. poprzez nieprzyjęcie, że przyznanie płatności ustalane jest w oparciu o łączną powierzchnię działek rolnych przewidzianych do zalesienia we wniosku,
- art. 35 pkt 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679),
- § 9 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. poprzez błędne przyjęcie, że plan zalesienia nie został wykonany, pomimo potwierdzenia wykonania planu przez nadleśniczego,
- art. 57, 58, 67 i 71 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników.
2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skarżącego.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego. Powołując § 3 ust. 1 pkt 2a i § 9 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz art. 35 pkt 5 ustawy o lasach strona stwierdziła, że skoro warunkiem przyznania płatności jest potwierdzenie Nadleśnictwa, że plan zalesienia został zrealizowany, to skarżący dokonał realizacji zgodnie z planem zalesiania. Pismem z dnia 22 sierpnia 2006 r. Nadleśnictwo uznało, bowiem zmiany nasadzeń dokonanych w innym miejscu, lecz na tej samej działce ewidencyjnej, za zgodne z planem zalesienia i stwierdziło, że plan zalesienia wykonany został prawidłowo. Oświadczenie Nadleśnictwa stało się podstawą do wypłaty płatności za zalesienie. Skoro, więc plan zalesienia został wykonany, to skarżący powinien otrzymać płatność za jego prawidłowe wykonanie.
Skarżący podniósł, że zgodnie z § 7 pkt 2 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. kierownik biura powiatowego Agencji weryfikując wniosek o przyznanie, ustala łączną powierzchnię działek rolnych przewidzianych do zalesienia we wniosku. Płatność na zalesienie dokonywana jest za łączną powierzchnię zalesionych działek rolnych. Tym samym - zdaniem strony - niezgodnym z zasadami współżycia społecznego jest odmówienie realizacji płatności, skoro skarżący zrealizował zalesienie całej zadeklarowanej w planie zalesienia powierzchni, a nawet ją przekroczył.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. stwierdzając, że zgodnie z przepisami unijnymi system zmniejszenia płatności powinien być ustanowiony z uwzględnieniem specjalnych problemów związanych z działaniami siły wyższej oraz w przypadku wyjątkowych oraz naturalnych okoliczności. Wykluczenia powinny być stosowane w przypadku zaniedbania rolnika lub jego celowych działań. Zmniejszenia płatności powinny być oceniane na podstawie wagi popełnionej nieprawidłowości. Jeśli w wyniku działania siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności rolnik nie jest w stanie spełnić wymagań przewidzianych w zasadach sektorowych, nie powinien on tracić prawa do dopłat. Zmniejszenia płatności powinny z zasady nie być stosowane w przypadku gdy rolnik może udowodnić, że wina nie leży po jego stronie. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że nie odpowiada i nie ponosi winy w związku z siłą wyższą i dlatego nie powinien ponosić sankcji za zaistniały stan rzeczy.
Wnoszący skargę kasacyjną wskazał także na art. 58 ww. rozporządzenia stwierdzając, że przekroczenie powierzchni wnioskowanej w odniesieniu do jednej działki może być zrównoważone poprzez zaniżenie powierzchni wnioskowanej działek z tej samej grupy upraw, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżący zalesił inną działkę rolną z tej samej grupy upraw i przekroczył powierzchnię zalesianą. Wszystko dotyczyło jednej działki ewidencyjnej, a działki nazwane rolnymi rozdziela tylko droga dojazdowa.
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący wskazał, że Sąd nie ustosunkował się do podniesionych w tym zakresie w skardze zarzutów dotyczących stwierdzenia planu zalesiania oraz dowodu w postaci pisma Nadleśnictwa S. z dnia 22 sierpnia 2006 r.
Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732 ).
W niniejszej sprawie przypomnienie podstawowych zasad dotyczących rozpatrywania skarg kasacyjnych jest o tyle uzasadnione, że nie wszystkie zarzuty składające się na podstawy kasacyjne zostały prawidłowo sformułowane, w niektórych natomiast wskazano przepisy, które nie mogły być naruszone w zarzucany sposób.
W ramach drugiej podstawy kasacyjnej, mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, wymienia się art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie tych przepisów miałoby polegać na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy i nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów skarżącego. Treść zarzutu i jego uzasadnienie wskazuje, że dotyczy on sfery ustaleń faktycznych. Do tej sfery art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w ogóle się nie odnosi. Stanowi podstawę prawną uchylenia aktu z zakresu administracji publicznej z powodu naruszenia prawa materialnego. Nie jest zresztą możliwe skuteczne zarzucanie jego naruszenia bez powiązania z przepisami prawa materialnego, mimo naruszenia, których Sąd nie uchylił zaskarżonego aktu. Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny przede wszystkim wtedy gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera któregoś z wymienionych przez ustawodawcę składników, względnie wtedy gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Zarzucając naruszenie tego przepisu nie można natomiast skutecznie podważać zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń organów administracji publicznej. Wyjaśnienia wymaga, że poza sytuacją prowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu ( art. 106 § 3 p.p.s.a.), sąd administracyjny, sprawujący kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, w ogóle nie dokonuje ustaleń i tym samym nie ocenia materiału dowodowego. Ocenia natomiast czy organ administracji publicznej dokonał ustaleń faktycznych w zgodzie z prawem. Wobec tego nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący oceny materiału dowodowego.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji ustosunkował się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących wykonania planu zalesienia poświadczonego przez Nadleśnictwo Sieniawa.
Nie są również zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Z § 3 ust. 1 pkt 2 a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich wynika, że płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który, między innymi, zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. W niniejszej sprawie nie zachodzi spór co do tego, że skarżący zobowiązał się zalesić określoną powierzchnię gruntu. Wskazywany jako naruszony przepis nie odnosi się natomiast do wykonania planu zalesienia. Wobec tego nie mogło zachodzić zarzucane naruszenie mające polegać na błędnym przyjęcie, że skarżący nie wykonał warunków określonych planem zalesienia.
§ 7 omawianego rozporządzenia dzieli się na ustępy, na które w trzech przypadkach składają się punkty. Nie jest więc jasne, jakiej jednostki redakcyjnej dotyczy zarzut naruszenia "§ 7 pkt 2". Wszystkie jednostki redakcyjne składające się na § 7 omawianego rozporządzenia odnoszą się do weryfikacji wniosku przed wykonaniem planu zalesienia. Nie jest sporne, że dane zawarte we wniosku skarżącego uzasadniały przyznanie płatności, jednakże pod warunkiem wykonania planu zalesienia. Do wykonania planu żadna z jednostek redakcyjnych § 7 rozporządzenia nie ma odniesienia.
Istoty sporu dotyczą zarzuty naruszenia art. 35 ust. 5 ustawy o lasach i § 9 wymienionego rozporządzenia. Z obu tych przepisów wynika, że nadleśniczy, na wniosek właściciela gruntu przeznaczonego do zalesienia, sporządza plan zalesienia i potwierdza wykonanie zalesienia w przypadku zalesienia objętego przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i że zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające wykonanie planu zalesienia producent rolny przedkłada właściwemu organowi. Współdziałanie nadleśniczego w postępowaniu o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych ogranicza się, więc do potwierdzania okoliczności faktycznej wykonania planu zalesienia w formie zaświadczenia, do którego odnoszą się art. 217 i nast. k.p.a. Nadleśniczy nie prowadzi postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie kończonego w formie decyzji. Nie jest też organem współdziałającym w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. wydającym postanowienie na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. Potwierdzeniu przez nadleśniczego wykonania planu zalesienia nie można przypisać wiążących skutków. Zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych administracji, niemający cech aktu administracyjnego. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy (por. wyrok NSA z 9 maja 2002 r., sygn. akt II S.A. 944/00, LEX nr 83811). Nie jest więc wyłączone podważenie okoliczności potwierdzonych zaświadczeniem. W niniejszej sprawie wykazano, innymi niż zaświadczenie nadleśniczego, dowodami, że plan nie został wykonany w sposób określony we wniosku. Okoliczność, że zalesienia dokonano w innym miejscu niż to wskazano w planie i we wniosku o przyznanie płatności jest bezsporna. Ocena skutków prawnych tego stanu rzeczy nie należała do nadleśniczego. Z tych też powodów omawiany zarzut był niezasadny.
Przedstawiając zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników kasator mylnie określił wskazane numerami jednostki redakcyjne jako artykuły rozporządzenia, które dotyczą całkowicie odmiennej problematyki. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że autor skargi kasacyjnej odnosi się do artykułów preambuły rozporządzenia wspólnotowego. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, jeśli wziąć pod uwagę, że w rzeczywistości kasator powołał się na ogólne zasady, które winny znaleźć odbicie w szczegółowych przepisach. Takich szczegółowych przepisów kasator nie wskazał. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego dociekanie czy i jakiej treści przepisy prawa wspólnotowego lub krajowego, niewymienione w skardze kasacyjnej, stanowią konkretyzację zasad wyrażonych we wskazanych zapisach preambuły. Jeśli wymienione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasady odnoszące się, między innymi, do skutków działania siły wyższej i wyjątkowych okoliczności, traktować jako przesłanki wykładni, to zasady te pozostają bez istotnego związku ze wskazywanymi jako naruszone przepisami prawa krajowego. W każdym bądź razie nie kształtują praw i obowiązków wynikających z tych przepisów.
Z wymienionych powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.
MR