II GSK 72/23

II GSK 72/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Jacek Boratyn
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II SA/Ke 416/22 - Wyrok WSA w Kielcach z 2022-09-14
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 924
art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b), art. 17
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 31 ust. 3, art. 47, art. 87
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 416/22 w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 8 czerwca 2022 r. nr NEP.907.8.4.2018 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. G. na rzecz Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 416/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. G. (skarżący, strona skarżąca) na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (organ) z dnia 8 czerwca 2022 r., znak: NEP.907.8.4.2018, w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie, rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu wg norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni:
A. art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z art. 17 ust. 1 oraz ust. 2 tej ustawy oraz § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż powołane przepisy są podstawą prawną umożliwiającą nałożenie przez organ obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym według Programu Szczepień Ochronnych polegające na wywodzeniu obowiązków prawnych spoza katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, w sytuacji, gdy obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu nie jest bezpośrednio wymagalny i nie rodzi obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddania dziecka takiemu szczepieniu, a ponadto stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
B. art. 17 ust. 3 i 4 w zw. z art 17 ust 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi polegające na uznaniu, iż brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że badanie kwalifikacyjne stanowi przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, co doprowadziło w konsekwencji do stwierdzenia, że ustawowy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa, w stosunku do córki skarżącego, wymagał bezwzględnego wykonania;
II. naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu:
A. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji, mimo braku wymagalności obowiązku poddania dziecka w określonym terminie szczepieniu przeciwko określonej chorobie określonym rodzajem szczepionki;
III. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
A. art 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało "niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji", w szczególności brakiem dokładnego ustalenia, "dlaczego skarżący nie podjął działań w celu szczepienia ochronnego córki Wiktorii Gołuzd, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że u małoletniej istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych";
B. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego istniały przesłanki do uchylenia postanowienia Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 czerwca 2022 r. w sprawie znak: NEP.907.8.4.2018 oraz uchylenie postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 4 maja 2022 r., znak SE.IVa-4110/44/17 w sprawie zgłoszonych zarzutów oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości, wobec braku wymagalności obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
III. Stanowisko strony przeciwnej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto organ wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
IV. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.
2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich całkowitą bezzasadność.
4. Zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – niezależnie od jego wadliwości konstrukcyjnej (brak powiązania z odpowiednim zakresem sądowoadministracyjnej normy odniesienia) – podlegał formalnemu oddaleniu ze względu na brak adekwatnego powiązania z treścią znaczeniową regulacji materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu w przedmiotowej sprawie.
Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że przyczyny (podstawy) ewentualnego zaniechania (odroczenia) wykonania obowiązku szczepień ochronnych zostały ustawowo uregulowane w sposób względnie wyczerpujący, co oznacza, że poza prawnie wyznaczoną lekarską procedurą diagnostyczną zasadniczo nie ma prawnych możliwości kwestionowania wymagalności egzekwowania tego rodzaju obowiązku ustawowego, nawet jeżeli podmiot zobowiązany podnosi zastrzeżenia w tym zakresie. Jest to konsekwencja sztywnej i rygorystycznej regulacji prawnej, której zmiana leży w kompetencji władzy ustawodawczej. Z regulacji tej wynika natomiast, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi/u.z.z.z.ch.z.). W toku powyższego badania diagnostycznego ma dojść do stwierdzenia braku przeciwwskazań lub przeciwwskazań do wykonania obowiązku ustawowego, z tym zastrzeżeniem, że obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęły 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 17 ust. 4 (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.ch.z.). Formalnym potwierdzeniem wymagalności zindywidualizowanego obowiązku poddania się obligatoryjnym szczepieniom ochronnym jest wystawiane przez uprawnionego lekarza po przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.z.). Dopiero jeżeli lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.). Dopełnieniem powyższej regulacji ustawowej są przepisy wykonawcze wynikające z wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch.z. rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (w przedmiotowej sprawie – z uchylonego z dniem 1 października 2023 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2172 ze zm.). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 9 ust. 1 ww. aktu, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. W zakresie wyznaczonym w treści wyniku konsultacji specjalistycznej wymagalność realizacji ustawowego obowiązku szczepień ochronnych zostaje zatem co najmniej tymczasowo wstrzymana.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie doszło do skierowania małoletniej do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.), dlatego nie mogło również dojść do zgodnego z prawem wstrzymania realizacji ustawowego obowiązku szczepień ochronnych.
5. Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Po pierwsze, w sposób oczywisty nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.z.z.z.ch.z. oraz § 1 i § 4 uchylonego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (nazwanego wadliwie rozporządzeniem "w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień") przez bezpodstawne przyjęcie, iż "powołane przepisy są podstawą prawną umożliwiającą nałożenie przez organ obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym według Programu Szczepień Ochronnych", podczas gdy "obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu nie jest bezpośrednio wymagalny i nie rodzi obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddania dziecka takiemu szczepieniu, a ponadto stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Powyższe zagadnienie zostało już wyjaśnione w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 17.09.2024 r., II GSK 721/24; wyrok z 24.09.2024 r., II GSK 957/24; wyrok z 20.11.2024 r., II GSK 1077/24; wyrok z 5.12.2024 r., II GSK 1446/24; wyrok z 10.12.2024 r., II GSK 1273/24), po uprzedniej zmianie wcześniej wyrażanego stanowiska (zob. np. wyrok NSA z 18.12.2023 r., II GSK 1709/23; wyrok NSA z 19.03.2024 r., II GSK 29/21; wyrok NSA z 11.04.2024 r., II GSK 219/21; wyrok NSA z 11.04.2024 r., II GSK 152/21; wyrok NSA z 4.07.2024 r., II GSK 1990/23; wyrok NSA z 4.07.2024 r., II GSK 2339/23; wyrok NSA z 4.07.2024 r., II GSK 2340/23).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 18.02.2025 r. (zob. m.in. sygn. akt II GSK 1772/21 i II GSK 1873/21) wskazał, że powszechnie obowiązująca ocena zgodności konstytucyjnej art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z art. 87 Konstytucji RP została dokonana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19, w którym stwierdzono, że ww. przepis ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak jednak wyjaśnił w dalszej kolejności Sąd kasacyjny, podważenie konstytucyjności formy określenia pewnych elementów obowiązku ustawowego nie skutkowało zakwestionowaniem jego legalności materialnej. Trybunał Konstytucyjny podważył jedynie wybór ustawodawcy w zakresie formy prawnej określenia terminu wymagalności oraz niektórych elementów treściowych obowiązku (co do liczby koniecznych dawek szczepiennych), uznając, że termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych oraz liczba dawek poszczególnych szczepień ochronnych powinny były zostać określone przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, a nie w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu. Okoliczność ta nie pozwala jednak stwierdzić, że ustawowe obowiązki szczepień ochronnych realizowane w okresie obowiązywania powyższego komunikatu nie były co do istoty (materialnie) legalne i wymagalne. Termin wymagalności oraz liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych stanowią bowiem jedynie elementy składowe obowiązku administracyjnoprawnego w zakresie szczepień ochronnych, a skoro nie została zakwestionowana jego materialna podstawa, to sama wadliwość formy aktualizacji lub dookreślenia treściowego tego obowiązku nie jest wystarczająca do podważenia legalności aktów związanych z jego przymusowym wykonaniem. Nie ma więc podstaw do podważania legalności aktów wydawanych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (w tym postanowień co do zarzutów egzekucyjnych lub postanowień o zastosowaniu środków egzekucyjnych) w sprawach przymusowej realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych zaktualizowanych w okresie przed wejściem w życie ww. wyroku TK w związku z jego treścią. W tym sensie wyrok ten wywiera skutki prospektywne.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że "wymagalność" ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.ch.z.) nie wynikała w przedmiotowej sprawie z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawa normatywna do wyznaczenia zakresu wymagalności powyższego obowiązku administracyjnoprawnego wynikała bowiem zarówno z przepisów ustawowych (w tym art. 5 i 17 u.z.z.ch.z.), jak i z przepisów wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.ch.z. oraz obowiązującego do dnia 30 września 2023 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (w szczególności w § 3 tego aktu określono zakres podmiotowo-wiekowy wymagalności obowiązku w zakresie kolejnych kategorii chorób), natomiast dalsza konkretyzacja wymagalności tego obowiązku następowała zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (§ 5 ww. rozporządzenia). Jak już stwierdzono, formalna i zakresowa niekonstytucyjność art. 17 ust. 11 u.z.z.ch.z. przez ustalenie, że pewne elementy treściowe (w tym co do wymagalności) ustawowego obowiązku (w zakresie terminów wykonania szczepień ochronnych w określonych grupach wiekowych oraz liczby dawek szczepionek przeciwko danemu typowi choroby zakaźnej) mają zostać określone w formie komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, a nie w treści rozporządzenia ministra właściwego do spraw zdrowia, nie podważyła jednak materialnej konstytucyjności podstawy ustawowej tego obowiązku, co implikuje wniosek, że legalność procesu jego przymusowego wykonania nie może zostać zakwestionowana na podstawie ww. wyroku TK. Wniosek ten znajduje także potwierdzenie w treści klauzuli odraczającej wejście w życie wyroku trybunalskiego oraz w jego prospektywnym oddziaływaniu na procesy stosowania lub wykonywania prawa w odniesieniu do stanów faktycznych lub spraw, które zaistniały przed dniem wejścia w życie tego orzeczenia.
Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie podstawy materialnoprawnej kwestionowanego obowiązku szczepień ochronnych. W tym zakresie wystarczy odesłać do uwag wyrażonych w dotychczasowym orzecznictwie NSA (zob. np. wyrok NSA z 8.02.2023 r., II OSK 500/20, LEX nr 3568975; wyrok NSA z 23.03.2023 r., II OSK 443/20, LEX nr 3515253; wyrok NSA z 30.03.2023 r., II OSK 719/20, LEX nr 3594214; wyrok NSA z 17.04.2023 r., II OSK 2427/20, LEX nr 3558938; wyrok NSA z 27.04.2023 r., II OSK 1433/20, LEX nr 3600426; wyrok NSA z 27.04.2023 r., II OSK 1595/20, LEX nr 3600140), które Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.
Po drugie, pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 3 i 4 w zw. z art 17 ust 2 u.z.z.ch.z. przez uznanie, że "brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że badanie kwalifikacyjne stanowi przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, co doprowadziło w konsekwencji do stwierdzenia, że ustawowy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa, w stosunku do syna skarżącego, wymagał bezwzględnego wykonania".
Abstrahując od wadliwości konstrukcyjnej powyższego zarzutu oraz jego nieprecyzyjnego sformułowania, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość dotychczasowego stanowiska wyrażanego w jego orzecznictwie, z którego wynika, że jeżeli wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego musi zostać poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania tego rodzaju szczepienia, to obowiązek poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym nie ma charakteru samodzielnego (por. m.in. wyroki NSA: z 6.06.2017 r., II GSK 2398/15, LEX nr 2347675 ; z 12.06.2014 r., II OSK 1312/13; z 21.06.2017 r., II OSK 2654/15; z 21.11.2019 r., II OSK 3322/17; z 21.04.2020 r., II OSK 936/19, LEX nr 3038280; z 28.04.2021 r., II OSK 1497/18, LEX nr 3197761) i niezależnego od nadrzędnego obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jest to zatem obowiązek niesamodzielny, uprzedni i instrumentalnie sprzężony z zasadniczym i nadrzędnym obowiązkiem poddania się szczepieniom ochronnym (zob. wyrok NSA z 18.02.2025 r., II GSK 1686/21). Działanie podmiotu zobowiązanego, zmierzające do wykonania stanowiącej element i etap realizacji obowiązku szczepień ochronnych powinności odbycia przedszczepiennych badań kwalifikacyjnych, musi zostać jednak poprzedzone określeniem czasu i miejsca jego wykonania. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, odmowa wykonania obowiązku poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym jest równoważna naruszeniu obowiązku poddania się wymaganemu szczepieniu ochronnemu (por. np. postanowienie NSA z 27.03.2025 r., II GSK 85/25; wyrok NSA z 8.02.2023 r., II OSK 500/20, LEX nr 3568975; wyrok NSA z 2.03.2023 r., II OSK 2209/20, LEX nr 3555617; wyrok NSA z 27.04.2023 r., II OSK 1595/20, LEX nr 3600140; wyrok NSA z 12.06.2014 r., II OSK 1312/13; wyrok NSA z 21.06.2017 r., II OSK 2654/15; wyrok NSA z 21.11.2019 r., II OSK 3322/17).
Po trzecie, oddaleniu podlegał zarzut "niewłaściwego zastosowania art. 33 § 2 pkt 6 lit. c)" u.p.e.a. "poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji, mimo braku wymagalności obowiązku poddania dziecka w określonym terminie szczepieniu przeciwko określonej chorobie określonym rodzajem szczepionki".
Negatywna ocena powyższego zarzutu jest konsekwencją stwierdzonej wyżej bezzasadności zarzutów dotyczących wymagalności obowiązku szczepień ochronnych. Jak już wyjaśniono, podniesione w skardze kasacyjnej ekscepcje w odniesieniu do legalności podstawy materialnoprawnej spornego obowiązku oraz zależności instrumentalnej obowiązku poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym oraz obowiązku poddania się wymaganemu szczepieniu ochronnemu – jako pozbawione uzasadnionych podstaw – nie mogły stanowić przesłanek do uznania, że w przedmiotowej sprawie zaistniała inna niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej przyczyna braku wymagalności obowiązku.
6. Wobec oddalenia wyżej wskazanych zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, oddaleniu podlegał również zarzut konsekwencyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i oddalenie skargi.
7. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
-----------------------
2