VI SA/WA 341/22

VI SA/Wa 341/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Dąbkowska-Mastalerek
Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Urszula Wilk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 669/23 - Wyrok NSA z 2024-10-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Urszula Wilk, Sędziowie sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.), asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia "(...)" grudnia 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955), po rozpatrzeniu odwołania W.A., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2021 r. orzekającą o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że W.A. uzyskał pozwolenie broń palną myśliwską do celu łowieckiego w liczbie sześciu egzemplarzy, na podstawie decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...]06.2009 r. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją tego organu z dnia [...]01.2012 w wyniku czego wymieniony dysponował łącznie pozwoleniem na dwanaście egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego.
W dniu 18.12.2019 r. do organu I instancji wpłynęła informacja z Wydziału dw. z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...], o podejrzeniu stosowania przemocy fizycznej i psychicznej przez W. A. wobec żony w dniu 14.12.2019 r. W związku z powyższym, funkcjonariusze Policji dokonali prewencyjnego zabezpieczenia broni, amunicji oraz legitymacji będącej w posiadaniu wymienionego. W stosunku do rodziny W. A. w dniu 17.12.2019 r. wdrożono procedurę Niebieskiej Karty, Wydział dw. z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Komendy Rejonowej Policji [...], pod nadzorem Prokuratury Rejonowej W. [...], prowadził dochodzenie o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 217 § 1 kk, które zakończyło się wydaniem w dniu [...]03.2020 r. postanowienia o jego umorzeniu, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego, jak również wobec stwierdzenia, że czyn z art. 217 § 1 kk, nie zawiera znamion przestępstwa ściganego z urzędu występku publicznego i braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu występku prywatnoskargowego.
Organ Policji uzyskał datowaną na dzień 25.08.2020 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu W. A.w rejestrze. W dniu 17.09.2020 r. z Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] wpłynęła negatywna opinia, w której wskazano, iż opiniowany może stanowić zagrożenie dla siebie samego i innych osób, w związku z problemami z emocjami, w tym agresji, jak również nie potrafi utrzymywać poprawnych relacji społecznych. Podkreślono, iż w miejscu zameldowania posiada pozytywną opinię.
Do akt organ Policji włączył dokumentację dotyczącą prowadzonego dochodzenia o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 217 § 1 kk.
Pismem z dnia 09.02.2021 r. organ Policji wszczął na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o broni i amunicji postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Celem zaś zweryfikowania powstałych wątpliwości co do posiadania zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, wezwał stronę, na podstawie art. 15 ust. 5 wskazanej ustawy, do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu i przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń, w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma.
W dniu 24.02.2021 r. organ uzyskał informację o zamknięciu z dniem 05.01.2021 r. w rodzinie W. A. procedury Niebieskiej Karty. W dniu 02.03.2021 r. wpłynęły orzeczenia z dnia 26.02.2021 r.: lekarskie nr [...] oraz psychologiczne nr [...], potwierdzające, że wymieniony nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią,.
Organ I instancji na podstawie przepisu art. 15h ustawy o broni i amunicji złożył od nich odwołanie.
W dniu 22.03.2021 r. pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania i wydanie broni oraz pozostałych ruchomości. Pismem z dnia 07.04.2021 r. organ Policji, informując pełnomocnika, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji odmowy umorzenia postępowania, odniesie się do niniejszego wniosku w uzasadnieniu decyzji.
W dniu 24.03.2021 r. organ uzyskał z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] informację wraz z dokumentacją, że w dniu [...].06.2020 r. zostało wszczęte wobec W. A. dochodzenie w sprawie o czyn z art. 286 § 1 kk, które to dokumenty załączono do akt. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] nadzorujący sprawę, w związku z tym, że wymieniony wezwany do stawiennictwa, nie stawił się, jak również nie odbierał telefonów, wydał postanowienie o jego zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu na czynności. Następnie prowadzone postępowanie zostało postanowieniem z dnia [...].12.2020 r. zawieszone do czasu ustalenia aktualnego miejsca jego pobytu ponieważ W. A. nie przebywał też pod wskazanym adresem.
Organ Policji uzyskał datowaną na dzień 26.04.2021 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu w nim wymienionego. W dniu 09.06.2021 r. wpłynęły ostateczne orzeczenia z dnia 28.05.2021 r.: lekarskie nr [...], wydane przez lekarza E.R., stwierdzające, że W. A. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią i psychologiczne nr [...], wydane przez psychologa A. S., stwierdzające, że W. A. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.
W dniu 23.06.2021 r. pełnomocnik ponownie wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego i wydanie broni oraz pozostałych ruchomości. W odpowiedzi, organ wskazał na brak przesłanek do takiego rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia 01.07.2021 r. Wydział Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] poinformował, iż W. A., z uwagi na ukrywanie się, nie został ogłoszony wskazany w postanowieniu z dnia 03.09.2020 r. zarzut o czyn z art. 286 § 1 kk.
W dniu 16.08.2021 r. z jednostki Policji, właściwej z uwagi na miejsce zamieszkania W. A. wpłynęła negatywna opinia o nim o treści tożsamej, co wydana w dniu 15.09.2020 r. wraz z protokołem z przesłuchania żony wymienionego w dniu, 30.07.2021 r. Wymieniona oświadczyła, m. in., że w przypadku posiadania przez męża pozwolenia na broń, nie będzie czuła zagrożenia.
Pismem z dnia 26.08.2021 r. organ poinformował pełnomocnika o przysługujących w prowadzonym postępowaniu prawach, w tym wynikających z art. 10 § 1 kpa jednocześnie wskazując, zmianę podstawy prawnej prowadzonego postępowania administracyjnego.
Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] 09.2021 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, orzekł o cofnięciu W. A. pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Organ stwierdził, iż w przypadku wymienionego zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Rozpoznając wniesione przez skarżącego odwołanie organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl zaś art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu; - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Przesłanki zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń co daje możliwość takiego działania już po ustaleniu faktów, czy zdarzeń nie mających źródła w skazaniu, jednakże stanowiących zagrożenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy. Chodzi o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. niepowiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Sam fakt nieskazania nie jest zatem decydujący o sposobie rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Nie może bowiem dochodzić do takich sytuacji, że organy Policji nie będą miały możliwości dokonania oceny, takiej osoby w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Tym bardziej, że ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń, prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu, m. in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej,- kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego.
Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny zatem, w sposób szczególny, unikać wchodzenia w kolizję z prawem, a nawet unikać sytuacji stawiających ich w negatywnym świetle, należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy, kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego.
Organ podkreślił, że powodem cofnięcia W. A. pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego było ustalenie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wymieniony stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa .publicznego. Ocenę taką organ I instancji, wywiódł poddając dogłębnej analizie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie zaś, jak twierdzi pełnomocnik, dokonując oceny dowodów w oparciu o "nieprzeprowadzenie rzetelnie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia" posiłkując się niezweryfikowanymi "notatkami urzędowymi" funkcjonariuszy Policji, "opiniami sąsiadów" (niepotwierdzonymi protokołami przesłuchania w charakterze świadków), "relacją p. A. A., jak również wybiórczymi i nieobiektywnie stronniczymi dokumentami z akt umorzonej sprawy o czyn z art. 207 kk oraz przywołaniem innego postępowania karnego, które także zostało umorzone z uwagi na brak czynu zabronionego".
Organ podkreślił, że wziął pod uwagę, zarówno incydent z dnia 14.12.2019 r. dotyczący zaistniałego, w bliżej nieokreślonym przedziale czasu, jednak nie później niż do dnia 17.12.2019 r., znęcania się psychicznego i fizycznego nad osobą najbliższą, polegającego na szarpaniu jej i biciu oraz grożeniu pozbawieniem życia który przyczynił się do wdrożenia w rodzinie A. w dniu 17.12.2019 r. procedury Niebieskiej Karty, której zamknięcie nastąpiło w dniu 05.01.2021 r. jak również wszczęte wobec wymienionego przez Wydział Dochodzeniowo-Śledczy Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu 15.06.2020 r. dochodzenie w sprawie o przestępstwo określone w art. 286 § 1 kk, w sprawie doprowadzenia w dniu 28.03.2020 r., za pomocą Internetu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 200 zł przy zawarciu umowy kupna-sprzedaży zegarka, za pomocą portalu [...], wprowadzenie w błąd kupującego, co do miejsca zakupu, jak również zamiaru i możliwości wywiązania się z umowy (prowadzone w tej sprawie dochodzenie przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu 05.10.2021 r. umorzone). Jak wskazał Prokurator w postanowieniu umarzającym dochodzenie o przestępstwo z art. 207 § 1 kk, prowadzenie postępowania w tym zakresie było niecelowym - A. A. powołując się na uprawnienie z art. 182 kpk, odmówiła złożenia zeznań w sprawie wobec czego niemożliwym było ustalenie, na czym miało polegać znęcanie się nad nią. Pozostali świadkowie zasadniczo nie mieli wiedzy na temat znęcania się nad A. A., jedynie relacjonowali przebieg zdarzenia z grudnia 2019 r. Ponadto, czyn z art. 217 § 1 kk, ścigany jest z oskarżenia prywatnego, ściganie może również nastąpić z urzędu w wypadkach szczególnych, tj. gdy wymaga tego interes społeczny. Oskarżyciel publiczny, po przeanalizowaniu i rozważeniu zebranych materiałów, nie znalazł podstaw do uznania by w niniejszej sprawie występowały szczególne okoliczności przemawiające za objęciem ścigania występku prywatnoskargowego z urzędu z uwagi na brak interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu. Osoby, które "relacjonowały" zdarzenie z dnia 17.12.2021 r. zostały poddane przesłuchaniu, nadto wyraziły swoją opinię w sposób obiektywny, co znalazło odzwierciedlenie w wywiadzie środowiskowym z dnia 15.09.2020 r. a następnie uwzględnione w dniu 26.08.2021 r. Organ podkreślił, że jednostka Policji, właściwa ze względu na miejsce zamieszkania W. A., konsekwentnie podtrzymuje negatywną opinię o jego osobie wskazując, iż może stanowić zagrożenie dla siebie samego i innych osób w związku z problemami z emocjami, w tym agresji, nie potrafi również utrzymywać poprawnych relacji społecznych. Jak wskazano w tych opiniach, sąsiad dokonujący zgłoszenia incydentu z dnia 17.12.2019 r. z uwagi na agresywne zachowanie W. A. zgłosił również obawę o własne bezpieczeństwo. Sąsiedzi rozpytani na okoliczność obawy wynikającej z posiadania przez wymienionego broni palnej, podtrzymali swoje wcześniejsze zdanie o zagrożeniu własnego bezpieczeństwa z tego tytułu, pomimo, iż A. A. oświadczyła, iż zagrożenia ze strony męża, już nie odczuwa. Poddana przesłuchaniu w dniu [...].07.2021 r. podkreśliła, iż nie czuje i nie będzie się czuć zagrożona ze strony p. W. A. w przypadku posiadania przez niego pozwolenia na broń. Dodała też, iż wymieniony, jest osobą spokojną, zrównoważoną, nie zaś wybuchową i agresywną, skłonną do niekontrolowanego zachowania.
Ustalone w sprawie okoliczności, na podstawie skrupulatnie zebranego materiału dowodowego, w szczególności cały kontekst opisanych sytuacji, wskazuje na postawę etyczno-moralną, która powoduje, że W. A. nie daje rękojmi, że nie posłuży się posiadaną bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Poddany analizie incydent z jego udziałem ujawnił cechy osobowości, które nie są pożądane u osób posiadających, czy też chcących posiadać broń. Jego postawa nie gwarantuje bowiem, iż w przyszłości nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. A tak szczególne uprawnienie, jakim jest pozwolenie na broń palną mogą posiadać jedynie osoby, dające gwarancję dysponowania bronią w sposób bezpieczny, tymczasem w przypadku wymienionego, ustalono okoliczności budzące takie wątpliwości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwala na twierdzenie, że W. A., nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Swoją postawą wzbudza u innych osób obawy o bezpieczeństwo1 i może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Pomimo, iż wymieniony nie figuruje jako osoba skazana, nie posiada statusu osoby podejrzanej w jakiekolwiek sprawie, toczące się wobec niego dochodzenia, które, jak twierdzi, stanowiły nieporozumienia, finalnie zostały umorzone, podobnie jak wdrożona w rodzinie procedura Niebieskiej Karty, która również została zamknięta, legitymuje się wydanymi dwukrotnie orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym, stwierdzającym, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, to jednak bezsprzeczne jest, że ustalony porządek prawny naruszył, choć ukarany za to przez Sąd nie został. Jako posiadacz tego reglamentowanego uprawnienia winien zdawać sobie sprawę, jakie mogą być następstwa określonych zachowań, czy zdarzeń i jakie skutki niesie naruszenie obowiązujących norm prawnych. Zgromadzone w sprawie materiały, pozwalają na twierdzenie, że w przypadku W. A. zaistniały przesłanki do cofnięcia posiadanego pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niezrozumiałym jest zatem wskazywanie na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zb. z art. 32 ust. 1 prawa materialnego, poprzez błędną subsumpcję opisanych norm prawnych względem ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, skoro wskazane przepisy nie stanowią podstawy wydanego rozstrzygnięcia.
Organ podkreślił przy tym, iż nie kwestionuje ustaleń dokonanych w drodze zleconych jednostce Policji - KRP [...], czynności dokonania przesłuchania A. A., co do tego, iż nie będzie czuła się w jakikolwiek sposób zagrożona ze strony W. A. w przypadku posiadania przez niego pozwolenia na broń palną, jednakże nie eliminują one obaw organu, co do możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji, twierdzenie, iż wywodzenie negatywnych skutków z faktu, iż przywołane postępowania zakończyły się prawomocnym umorzeniem jest niedopuszczalne, nie ma racji bytu. Możliwość badania przez organ, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń, czy też o nie wnioskująca, stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego zostaje automatycznie wyłączona w każdym przypadku skazania za popełnienie przestępstw wskazanych w przepisach ustawy o broni i amunicji, w przeciwnym przypadku, organ nie pozostaje bez możliwości dokonania oceny takiej osoby w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego, poprzez odniesienie się do wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że osoba ta nie daje gwarancji, że nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W. A. może należeć do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Broń palna nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która rękojmi przestrzegania bezpieczeństwa dla tych dóbr, nie daje. Restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej, gdzie elementem ochrony jest właśnie ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni. W tej sytuacji, brak jest podstaw by twierdzić, iż zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona, krzywdząca i stanowi przykład niechęci i wykorzystywania zniekształconych okoliczności towarzyszących postępowaniom toczącym się z udziałem strony.
Odnosząc się do wniosku do umorzenie postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż wniosek ten nie może zostać uwzględniony. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 105 § 1 kpa, natomiast dla zastosowania dyspozycji art. 105 § 2 kpa jednym z wymogów jest, aby inicjatorem postępowania była jego strona, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia W. A. pozwolenia na broń toczy się z urzędu.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów postępowania.
Skarżący podniósł zarzut naruszenia:
I. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 7 k.p.a. w zb. z art.77 § 1 k.p.a. poprzez:
a) niewszechstronne wyjaśnienie okoliczności niezbędnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie z pokrzywdzeniem słusznego interesu strony skarżącej, w tym nieodebranie od skarżącego zeznań i uniemożliwienia mu złożenia w sprawie wniosków dowodowych, w tym brak ustalenia czy ustały przesłanki, dla których udzielono skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego, a także nieodebranie zeznań od A. A. pomimo zlecenia odebrania tych zeznań przez KRP [...];
b) brak oparcia zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji o prawomocne orzeczenia ustalające winę skarżącego w zakresie znamion wyczerpania przez niego jakiegokolwiek czynu zabronionego;
c) oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia wyłącznie o: niezweryfikowane "notatki urzędowe" funkcjonariuszy policji, "opinie sąsiadów" (nie potwierdzonych protokołami przesłuchania w charakterze świadków), "relację A. A.", nie mające waloru dowodowego, wybiórcze i nieobiektywnie stronnicze dokumenty z akt sprawy umorzonej (o czyn z art. 207 kk);
d) przywoływanie innego postępowania karnego, które toczyło się z udziałem skarżącego, a w którym Prokurator Rejonowy w [...] nie doszukał się znamion czynu zabronionego i prawomocnie umorzył postępowanie karne;
e) pominięcie faktu, że przywoływane przez Komendanta Głównego Policji postępowanie prowadzone przeciwko skarżącemu stanowiły nieporozumienia i zostały prawomocnie umorzone, powodów ich umorzenia;
f) pominięcie faktu, że postępowanie w przedmiocie tzw.:"niebieskiej karty" zostało prawomocnie zamknięte), a także nieustalenia przyczyn zamknięcia tegoż postępowania, które to de facto było wynikiem omyłki;
g) pominięcie faktu dwukrotnego wydania przez uprawnione placówki medyczne (w tym wskazaną przez Komendanta Głównego Policji) pozytywnych opinii psychologicznych o skarżącym;
h) art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji przez Komendanta Głównego Policji z dnia [...]12.2021r. nr [...] utrzymującej w mocy poprzedzającą ją decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2021 r. w sprawie za sygnaturą akt sprawy: [...] z naruszeniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej zwłaszcza, że postępowanie w sprawie niniejszej oparte zostało o niezweryfikowany stan faktyczny, bez należytej i całościowej, a wybiórczej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie co skutkowało, że decyzja Komendanta Głównego Policji stanowi przykład opresyjności działania organów administracji czynionych wbrew zasadzie zaufania obywatela do władzy publicznej oraz stanowi o wydawaniu orzeczeń w oparciu o okoliczności, które nie zostały potwierdzone orzeczeniami ustalającymi winę w czynach zabronionych;
i) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy, co objawiło się oparciem rozstrzygnięcia nie o istniejące orzeczenia mające stwierdzać popełnienie jakiegokolwiek czynu zabronionego przez skarżącego, a jedynie na podstawie samych toczących się postępowania, z których żadne nie skończyło się wniesieniem aktu oskarżenia, a mimo tego Komendant Stołeczny Policji, co uznał za własne Komendant Główny Policji w zaskarżonej niniejszej skarga decyzją w sposób nieuprawniony i krzywdzący, jedynie na podstawie własnych niesprawiedliwych i negatywnych uprzedzeń względem skarżącego, a wbrew orzeczeniom lekarskim - opisał jego osobę jako rzekomo niezrównoważoną, skłonną do niekontrolowanego zachowania, wybuchową i agresywną,
j) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w oparciu o nieprzeprowadzone rzetelnie postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przez pominięcie orzeczeń lekarskich stwierdzających kategorycznie, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, pominięcie w rozważaniach braku istnienia (choćby nieprawomocnego) wyroku skazującego skarżącego za jakiekolwiek przestępstwa, pominięcie braku posiadania przez skarżącego statusu "osoby podejrzanej" w jakiejkolwiek sprawie (na dzień wydawania zaskarżonej decyzji), a ograniczenia się do ustalenia oceny "charakteru skarżącego" wyłącznie na podstawie: "opinii sąsiadów", "relacji żony" pomimo, że żadna z powyższych osób nie złożyła skargi do sądu celem ukarania skarżącego za rzekomo popełnione na ich szkodę przestępstw;
II. przepisów ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji, tj.: art.18 ust.5 pkt.4 w zb. z art.32 ust. 1 w/w ustawy przez błędną subsumpcję w/w norm prawnych względem ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a to przez wadliwe ustalenie jakoby zaistniały przesłanki upoważniające Komendanta Stołecznego Policji, a tym samym Komendanta Głównego Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił wskazane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.
Mające prawne znaczenie w rozpoznawanej sprawie brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało ustalone ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), która wdrażała dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13 września 1991 r.) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz.Urz.UE.L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). W powołanych dyrektywach ustalono minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, dopuszczając uchwalenie przez państwa członkowskie surowszych przepisów w tym zakresie (art. 3 dyrektywy z 18 września 1991 r.). Jednym z takich minimalnych poziomów reglamentacji jest obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, aby zezwolenia na nabycie i posiadanie broni było udzielane osobom spełniającym określone warunki, przy czym jeden z tych warunków został sformułowany w art. 5 dyrektywy z 18 września 1991 r. w brzmieniu wynikającym z dyrektywy z 21 maja 2008 r. tak: "państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które (...) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie". Zatem, z powołanej dyrektywy wynika, że pozwolenie na broń nie może być udzielone osobie, która stanowi zagrożenie dla siebie lub porządku i bezpieczeństwa publicznego. Przyjęcie wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, według której tylko osoby skazane za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, byłoby sprzeczne z powołaną dyrektywą i to w taki sposób, że doszłoby do wyinterpretowania normy łagodniejszej niż wynikającej z dyrektywy, co naruszałoby art. 3 dyrektywy. Według dyrektywy pozwolenia na broń nie można udzielić osobie, która stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego bez względu na to czy była skazana za przestępstwo, (np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 1549/15LEX nr 2297093).
Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, czy też jako wyraz braku zaufania do niego, a jedynie jako działanie zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa, które w takich sprawach, jak będąca przedmiotem niniejszej analizy, stanowi rację interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a.
Tak więc przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji nie określa dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń: skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Okoliczność, czy dany podmiot wywołuje "uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", jest elementem stanu faktycznego sprawy, wynikającym z oceny dowodów, a nie kwestią interpretacji przepisów prawa materialnego (wyrok NSA z 6 marca 2007 r., II OSK 421/06, LexPolonica nr 2126227, CBOSA).
Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony (wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2007 r.,VI SA/Wa 1472/07, LEX nr 399245).
W konsekwencji nie sposób wyprowadzić wniosku, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem (nawet gdy spełnione są warunki podane w art. 15 ust. 1 pkt 1–5 tej ustawy z 1999 r. o broni i amunicji) umożliwia cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli, w konkretnym stanie faktycznym, okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn, a zatem sam fakt nieskazania nie stanowi pozytywnej przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby, jak: popełnianie czynów nagannych nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania, ujemne cechy charakteru jak: konfliktowość, nieopanowanie porywczość, niezrównoważenie i inne.
Każde naruszenie prawa daje podstawę do założenia, że osoba je popełniająca nie wykazała się należytym szacunkiem do norm prawnych stanowionych właśnie po to, aby zapewnić ład i poczucie bezpieczeństwa wśród obywateli. Ustalone przez organ okoliczności wiążące się z przemocą wobec innej osoby dają, w ocenie Sądu, podstawę do sformułowania poglądu, że osoba taka nie jest wiarygodna co do posiadania, używania broni zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W Polsce prawo do posiadania broni nie należy do kategorii praw i wolności osobistych. Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest ściśle reglamentowane w drodze decyzji administracyjnej. i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1562/10, LEX nr 1151922). Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, że broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005 r. sygn. akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" ( https://cbois.nsa.gov.pl). Prawo do posiadania broni nie może być zatem zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSAiWSA 2010 r., Nr 1, poz. 5; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1292/11, www.nsa.gov.pl).
Powyższe poglądy dotychczas konsekwentnie wyrażane w judykaturze wskazują, że warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ administracyjny dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sąd bada natomiast, czy ocena dokonana przez organ nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone obowiązujące przepisy i to zarówno natury procesowej, jak również materialnoprawnej.
Poza sporem więc przy ocenie przesłanki stworzenia zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego - tzn. przesłanki wydania pozwolenia na broń, ustanie której uzasadnia cofnięcie wydanego pozwolenia - organy Policji obowiązane są wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6, ale także wszelkie inne okoliczności ustalone w toku postępowania, wskazujące na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń.
Zgodnie z art. 18. ust. 1 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano pkt 2 należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;
W art. 18 ust. 1 u.b.a. wskazano obligatoryjne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Analiza zawartych w nim przepisów pozwala stwierdzić, że są one związane z określonym zaniechaniem działania, do którego osoba posiadająca pozwolenie na broń była obowiązana na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji, a także z działaniem sprzecznym z obowiązkami wynikającymi z jej przepisów lub ujawnieniem określonych okoliczności dotyczących takiej osoby.
Decyzja pozbawiająca prawa do posiadania broni jest zgodną z prawem reakcją na zachowanie skarżącego. Przecież to na osobie posiadającej pozwolenie na broń ciąży powinność takiego zachowania, by nie stwarzać podstaw do cofnięcia posiadanego pozwolenia.
Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej, istnieje, czy też nie (wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2007 r.,VI SA/Wa 1567/07, CBOSA).
W niniejszej sprawie organy dokonały indywidualnej oceny z uwzględnieniem wszelkich okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Te wszystkie, okoliczności zostały prawidłowo ocenione przez organy Policji obu instancji, jako wystarczające do cofnięcia stronie skarżącej tego tak szczególnego prawa, jakim jest prawo do posiadania broni palnej.
Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Policji nie uchybiły normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz decyzji nią utrzymanej, organy Policji nie naruszyły regulacji prawnej wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 6, 7 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa). Ponadto właściwe w sprawie organy nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa).
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.