II GSK 70/23

II GSK 70/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Sz 569/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-10-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 § 2, § 3 i § 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 93 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 569/22 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 23 maja 2022 r. nr 3201-IOA.48.9.2022.4 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 569/22, oddalił skargę M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 23 maja 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Od powyższego wyroku M. Z. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zapłata kary 12.000 zł będzie stanowiła dla niego oraz jego rodziny znaczące obciążenie. Sam fakt zatrzymania pojazdu w związku z kontrolą, a następnie wszczęciem postępowania wygenerował w prowadzonej przez niego działalności straty, bowiem jego możliwości świadczenia usług transportowych zostały znacząco ograniczone. Ponadto stwierdził, że obecna sytuacja gospodarcza dodatkowo utrudnia oraz podnosi koszty prowadzonej działalności, przy czym obecnie jego firma boryka się z poważnymi problemami finansowymi. Z tego powodu skarżący nie był w stanie terminowo uiszczać składek ZUS oraz innych zobowiązań związanych z prowadzoną przez niego działalnością, co doprowadziło do wygenerowania zaległości w zapłacie składek. Ponadto skarżący wskazał, że ma zadłużenia u swoich kontrahentów. Wahania cen paliw, rosnąca inflacja powodują spadek jego dochodów. Podkreślił, że jest on głównym żywicielem rodziny, a zatem sytuacja finansowa jego działalności w sposób bezpośredni oddziałuje na sytuację jego najbliższych. W ocenie wnioskodawcy, zapłata nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej może spowodować nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez niego działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie może zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów.
Stosownie do art. 93 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.), decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie nakładającą na niego karę pieniężną, a organ postanowieniem z 17 czerwca 2022 r., na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał wykonanie tej decyzji.
Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) - który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2, jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – a który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Skarga została co prawda w sprawie oddalona przez Sąd I instancji, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne.
Podsumowując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z 17 czerwca 2022r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.