II GSK 70/21

II GSK 70/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2526/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-28
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2526/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zapisów programowych w koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w W. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2526/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" "skarżąca spółka") na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] października 2019 r., wydaną na podstawie art. 33 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r. poz. 361 ze zm., dalej jako: "u.r.t.") oraz art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy
w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2019 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie odmowy dokonania zmiany zapisów programowych w koncesji z dnia [...] maja 2013 r., udzielonej skarżącej.
Na powyższą decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle art. 155 k.p.a. nie budzi wątpliwości, tożsamość podmiotowa, bowiem w sprawie adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek skarżącej w przedmiocie jej zmiany oraz zaskarżonej decyzji jest skarżąca spółka.
W ocenie Sądu jednak, brak było w niniejszej sprawie tożsamości przedmiotowej.
Nie można bowiem było uznać, iż w postępowaniu rozstrzygniętym pierwotną decyzją jak i w spornym postępowaniu została zachowana identyczność skonkretyzowanych praw i obowiązków. Po przeanalizowaniu treści dotychczasowej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod obecną nazwą "[...]" oraz treści wniosku spółki, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, wyrażonego w decyzji pierwszej instancji, że wyrażenie zgody na dokonanie wnioskowanych zmian w koncesji spowodowałoby zniknięcie z rynku programu ekonomiczno-gospodarczego "[...]", promującego przy tym region [...] i powstanie w jego miejsce zupełnie innego programu, który byłby niemal odpowiednikiem istniejącego już programu informacyjno-publicystycznego "[...]". W związku z czym zdaniem Sądu skarżąca spółka ma prawo wystąpić z wnioskiem o uzyskanie nowej koncesji na swój nowy projekt programowy.
Wobec tego, w ocenie Sądu tak daleko idące zmiany programu rozpowszechnianego na podstawie koncesji z dnia [...] maja 2013 r. prowadzące do zastąpienia programu "[...]", całkowicie innym pod względem merytorycznym, programem telewizyjnym, stanowiły zupełnie nowe fakty i w świetle niezmienionych norm prawa materialnego, były podstawą powstania zupełnie nowej sprawy w przedmiocie uzyskania koncesji na emisję programu telewizyjnego.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu nie można było mówić o tożsamości spraw administracyjnych, tj. rozstrzygniętej decyzją ostateczną, której zmiany domaga się spółka i sprawy, której w istocie dotyczy wniosek spółki z dnia [...] czerwca 2018 r., a więc nowej koncesji na rozpowszechnianie kolejnego programu telewizyjnego.
II
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości.
I. Skargę kasacyjną oparto w pierwszej kolejności na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., polegającej na:
1) mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniu art 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez spółkę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sytuacji, gdy jedyny zarzut przeanalizowany (naruszenie art. 155 k.p.a.) nie został uznany przez Sąd pierwszej instancji za zasadny;
2) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 155 k.p.a. skutkującym oddaleniem skargi, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tożsamości przedmiotowej sprawy administracyjnej oraz słusznego interesu strony, o których mowa w art. 155 k.p.a., prowadziłaby do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.
II. Skargę kasacyjną oparto także na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegającej na:
1) naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 20 i 22 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie tych przepisów, co doprowadziło do pominięcia nadrzędnej zasady wolności działalności gospodarczej jako słusznego interesu strony przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, tj. kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
III
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie odmowy zmiany zapisów programowych w koncesji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania oraz oceny, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył regulacji prawnej zawartej w art. 155 k.p.a., trafnie przyjmując, że w ustalonym stanie faktycznym w niniejszej sprawie brak jest tożsamości przedmiotowej, a co za tym idzie nie ma podstaw do dokonania zmiany wskazanej wyżej koncesji w sposób przedstawiony przez stronę skarżącą.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
W ocenie NSA skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Przystępując do oceny zasadności przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że najdalej idącym zarzutem jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
W ocenie NSA brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że rozpoznając skargę sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1580/11), albo, że sąd powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1560/12), albo też, że strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA z dnia 11.09. 2012 r., I OSK 1234/12). Żadna z powyższych sytuacji nie została przywołana w skardze kasacyjnej, zaś kwestia tożsamości przedmiotowej została wyjaśniona i oceniona przez Sąd pierwszej instancji, z którą to oceną NSA się zgadza.
Ocenę zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzedzić należy przypomnieniem, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany (por. wyroki NSA z dnia: 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1342/15; 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2668/15).
W związku z powyższym podkreślić należy, że oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. konieczne jest uprzednie ustalenie, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany jest pogląd, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Ponadto niezbędne jest ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że w konkretnym wypadku żądania opartego na art. 155 k.p.a. występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Przyjmuje się, że o takiej tożsamości przesądza istnienie tych samych praw i obowiązków ukształtowanych obowiązującą decyzją, tych samych podmiotów, tego samego lub zachowującego ciągłość regulacji stanu prawnego i niezmienionego stanu faktycznego - niekiedy trafnie zawężanego do "kwestii prawnie istotnych" (tak w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09).
Dla oceny tożsamości sprawy administracyjnej w sprawach wszczynanych w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, a więc i na podstawie art. 155 k.p.a., istotne znaczenie ma treść stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego we wzruszanej decyzji ostatecznej, co w literaturze prawa ujmuje się m.in. jako "tożsamość sprawy mierzona faktem konkretyzacji jednego stosunku administracyjnoprawnego" (por. Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 34).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że zagadnienie możliwości wzruszenia decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a., stosowanym w rozpoznawanej sprawie łączy się z dopuszczalnością zmiany stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego ostateczną decyzją administracyjną o udzieleniu koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż koncesja z dnia [...] maja 2013 r. numer [...] została wydana na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, obecnie pod nazwą "[...]", została udzielona na rozpowszechnianie codziennie, przez nie mniej niż 14 godzin na dobę tego programu telewizyjnego. W pkt I lit. c koncesji zapisano, że program będzie miał charakter wyspecjalizowany: ekonomiczno-informacyjny, to znaczy że będzie omawiał zagadnienia ekonomiczne, gospodarcze, finansowe, prawne przydatne dla przedsiębiorców, właścicieli firm, menadżerów w kreatywnym dostosowaniu się do zmiennych warunków prowadzenia działalności. W programie prezentowany ma być także region "[...]" w aspekcie jego walorów gospodarczych, produkcyjnych, handlowych i kulturalnych. Audycje informacyjne, publicystyczne i poradnicze dotyczącej specjalizacji zajmą co najmniej 35% czasu przeznaczonego na realizację charakteru programu. W pkt I lit. d koncesji zapisano, że program będzie zawierał, w dobowym czasie nadawania, nie więcej niż 15% audycji i innych przekazów niepochodzących od Koncesjonariusza, tj. niewytworzonych przez Koncesjonariusza ani na jego wyłączne zamówienie, rozpowszechnionych lub rozpowszechnianych równocześnie w programie innego nadawcy". Z kolei pkt I lit. e stanowi, że program będzie tworzony zgodnie z założeniami przedstawionymi we wniosku Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. oraz na podstawie dotychczas wykonywanej koncesji Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Zgodnie z założeniami przedstawionymi we wniosku Nr [...] z [...] maja 2004 r. tematyka lokalna, dotycząca promocji [...], głównie jako gospodarza i organizatora Międzynarodowych Targów [...] ma zajmować 59% tygodniowego programu. W programie zaplanowano strukturę gatunkową i procentowy udział audycji w tygodniowym czasie nadawania programu: audycje publicystyczne - 40%, audycje informacyjne - 25%, audycje edukacyjne i poradnicze - 19%, audycje rozrywkowe - 3%. Audycje powtórkowe mają zająć 57% czasu emisji programu w ciągu roku. Audycje premierowe w programie mają być nadawane codziennie po południu i wieczorem, natomiast przed południem emitowane mają być powtórki.
Natomiast, jak wynika, z akt sprawy we wniosku o zmianę wskazanej wyżej koncesji skarżący kasacyjnie podnosili, że zmiana ma dotyczyć nazwy programu na [...], wykreślenia pkt I lit. d koncesji oraz nadanie nowego brzmienia pkt I lit. c koncesji w taki sposób, że program będzie "miał charakter wyspecjalizowany: informacyjno-publicystyczny", a także nadanie nowego brzmienia pkt I lit. e tak, że program będzie "tworzony zgodnie z warunkami zadeklarowanymi we wniosku o zmianę koncesji z dnia [...] czerwca 2018 r., w części "Informacje Programowe" oraz w załącznikach, do których przestrzegania po uzyskaniu koncesji Wnioskodawca się zobowiązał." Z załączonej dokumentacji (formularz "Informacje Programowe" wraz z załącznikiem E.1 - Założenia programowe [...] wynika, że spółka zaplanowała nadawanie programu wyspecjalizowanego informacyjno-publicystycznego, przez siedem dni w tygodniu, co najmniej 18 godzin na dobę, skierowanego do wszystkich mieszkańców terytorium Polski oraz Polaków przebywających za granicą, wszystkich osób powyżej 4-tego roku życia. Zamiarem Strony była "emisja treści identycznych jak w programie [...] z dwugodzinnym przesunięciem". Wyspecjalizowany charakter informacyjno-publicystyczny programu w tygodniowym czasie w godz. 6.00-23.00 miał być realizowany poprzez nie mniej niż 70% audycji, w tym informacja (62%), publicystyka (8%). Zgodnie z deklaracją Strony: Struktura programu uwzględniała również inne gatunki programowe, takie jak np. audycje edukacyjno-poradnicze lub quasi-satyryczne albo rozrywkowe, jednak miały one być integralnie związane z głównym informacyjno-publicystycznym charakterem programu. Elementami ekonomicznymi, wyróżniającymi [...] od innych programów i od programu [...] miały być paski na których zaplanowano emitowane w czasie rzeczywistym notowań giełdowych, najważniejszych indeksów giełdowych oraz notowań najważniejszych walut. W [...] miały też być emitowane Biznes Informacje z [...] (godzina 20:30) oraz wejścia giełdowe obecne w programie [...].
W tym stanie rzeczy w ocenie NSA zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wnioskowana w trybie art.155 k.p.a. zmiana koncesji numer nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. prowadziłaby do wydania zupełnie nowej pod względem treści programowej (merytorycznym) koncesji powodując tym samym zastąpienie programu [...] innym programem telewizyjnym, co prowadzi do wniosku o braku tożsamości przedmiotowej sprawy rozstrzygniętej koncesją z dnia [...] maja 2013 r. numer [...] ze sprawą, której treść została określona przez skarżącą we wniosku o zmianę koncesji pierwotnej.
W ocenie NSA nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszony przez kasatora zarzut naruszenia art. 22 Konstytucji RP w kontekście naruszenia zasady wolności działalności gospodarczej poprzez pominięcie wskazanej regulacji prawnej przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Trafnie wskazuje się w literaturze, że Konstytucja nie wskazuje wprost form ograniczania wolności działalności gospodarczej. Określa je ustawodawca zwykły. Najbardziej typowymi formami są wymóg rejestracji działalności gospodarczej czy wymóg uzyskania koncesji. Dopuszczalne są też różne formy ograniczania sposobów prowadzenia działalności gospodarczej, wyboru struktury organizacyjnej jej prowadzenia oraz kontroli działalności gospodarczej. Zakres ingerencji organów władzy publicznej w wolność działalności gospodarczej nie jest jednolity. Zależy on przede wszystkim od charakteru tej działalności, jej znaczenia dla zasad wskazanych w art. 31 ust. 3 oraz właściwości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Zgodność z Konstytucją ograniczania wolności działalności gospodarczej w każdym przypadku wymaga, by ograniczanie takie nie naruszało istoty wolności działalności gospodarczej oraz by było zgodne z trzema zasadami składowymi zasady proporcjonalności - art. 31 ust. 3 (por. P. Tuleja Konstytucja Rzeczypospolitej kiej. Komentarz).
W tym stanie rzeczy odmowa zmiany wydanej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, podjęta po rozpoznaniu wniosku zgłoszonego w oparciu o treść art.155 k.p.a., przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego jaki stanowił podstawę do wydania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać wniosku o naruszeniu zasady wynikającej z art. 22 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.