II GSK 665/25

II GSK 665/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2704/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-20
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 776
art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 171
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2704/24 w sprawie ze skargi K. S.A. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 lipca 2019 r. nr Sp. 131.2018 w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2704/24, oddalił skargę K. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 lipca 2019 r. nr Sp. 131.2018 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
I
W dniu 15 czerwca 2018 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) wpłynął wniosek K. S.A. z siedzibą w P. (dalej: wnioskodawca, skarżąca) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "CROSS JEANS" o numerze R.87940 (dalej: sporny znak t. lub sporne oznaczenie), udzielonego na rzecz C. z siedzibą w B. (dalej: uprawniony) w zakresie takich towarów, jak: odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych z klasy 25. Wnioskodawca podniósł, że sporny znak nie jest używany w ww. zakresie i wniósł o stwierdzenie jego wygaśnięcia z dniem 13 grudnia 2000 r. dla części towarów takich, jak: odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa.
W odpowiedzi z dnia 24 października 2018 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że sporny znak towarowy był w Polsce używany w sposób nieprzerwany w odniesieniu do całej gamy wyrobów odzieżowych.
W kolejnych pismach procesowych oraz na rozprawach przed Urzędem Patentowym strony podtrzymywały swoje argumenty i twierdzenia.
Decyzją z dnia 1 lipca 2019 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.; dalej: p.w.p.) - oddalił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znak towarowy.
Organ zrelacjonował przebieg postępowania, odwołując się do przepisów p.w.p. znajdujących zastosowanie w sprawie oraz zasad postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w tym wymienił dowody złożone przez uprawnionego na rzecz używania znaku.
W przedmiotowej sprawie uprawniony przedstawił następujący materiał dowodowy na okoliczność używania spornego znaku towarowego:
1) zdjęcia towarów takich jak: spodnie, T-shirt, bluzki, koszule, bluzy, kurtki, skarpety, marynarki, kamizelki (karty 43-237, 464-606);
2) faktury Vat za lata 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 [bluzy, kurtki, spodnie, koszule, czapki, szaliki, swetry, koszulki, bokserki, szorty) (karty 238-278,626- 640);
3) zestawienie sprzedaży netto za lata 2017-2018 [karta 280);
4) oświadczenie z dnia 22.10.2018 r. C. B. - prezesa zarządu C. Sp. z o.o. dotyczące wprowadzenia do obrotu towarów oznaczanych spornym znakiem [karta 287);
5) potwierdzenie z dnia 13.02.2018 r. uzyskania od uprawnionego zgody na oznaczanie towarów spornym znakiem [karty 288-289);
6) print screeny ze strony c. wykonane dnia 8.02.2018 r. zawierające ofertę towarów oznaczanych znakiem spornym [karty 290-354);
7) kserokopie katalogów i reklam towarów oznaczanych znakiem spornym z lat 2016, 2017 [karty 356-452);
zdjęcia metek [karty 454-462);
dokumenty wydania towarów za lata 2013-2017 [karty 607-625);
zestawienie sprzedaży za lata 2013-2016 (karta 642-644);
lista sklepów oferujących towary oznaczane znakiem spornym (karty 646-650);
oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o. z dnia 21 marca 2019 r. zawierające zestawienie sprzedaży towarów oznaczanych znakiem spornym za lata 2013-2018 [karta 744-743).
Jak dalej wyjaśnił, wnioskodawca zażądał stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa z dniem 13 grudnia 2000 r. Jakkolwiek uprawniony nie wykazał używania znaku przed tą datą, to jednak w myśl art. 170 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Dowody przedłożone przez uprawnionego dotyczą okresu przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa, co zatem uzasadniało merytoryczną ocenę sprawy.
Zdaniem UP, uprawniony wykazał rzeczywiste i poważne używanie spornego oznaczenia w okresie poprzedzającym złożenie wniosku. Udowodnił, że sporny znak jest używany za jego zgodą przez podmiot C. Sp. z o.o. w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p.
W ocenie UP materiały opisane w pkt 2, 7,10 i 12 uzasadnienia wprost wskazują na używanie spornego znaku. Zawierają one faktury za lata 2013-2017, które dotyczą towarów takich jak bluzy, kurtki, spodnie, koszule, czapki, szaliki, swetry, koszulki, bokserki i szorty. Towary te wchodzą w skład szeroko rozumianej odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych. Mogą one mieć charakter odzieży rowerowej, przeciwdeszczowej i termicznej.
Przy tym organ podzielił stanowisko uprawnionego, że należy uwzględnić możliwie najszersze rozumienie pojęć takich jak odzież rowerowa, odzież termiczna czy przeciwdeszczowa, uznając, że nie jest to tylko odzież wyspecjalizowana, profesjonalna, przeznaczona wyłącznie dla osób wyczynowo uprawiających sport. Odzież bowiem wyspecjalizowana to taka która posiada konkretne cechy, charakterystyczne i niezbędne do uprawiania konkretnego rodzaju sportu. Przykładowo odzieżą specjalistyczną rowerową będą legginsy z tzw. pampersem, dzięki któremu wygodniejsza jest jazda na rowerze terenowym lub tzw. kolarce; wyspecjalizowaną odzieżą wspinaczkową są również rękawiczki przeznaczone do wspinaczki skałkowej. Należy przy tym wskazać, że towary takie jak kurtki i spodnie są towarami które mogą być sporządzone z materiału zawierającego specjalna powłokę, która nadaje im właściwości przeciwdeszczowe. Tym samym będzie to odzież przeciwdeszczowa. Bluzy, skarpety, koszulki mogą natomiast zostać wyprodukowane z materiałów o właściwościach termicznych, jak np. z wełny merynosów, która jest najcieplejszym rodzajem wełny i która jest często stosowana do produkcji ubrań mających na celu utrzymanie ciepła. Taka odzież będzie więc odzieżą termiczną. Ponadto produkty takie jak bluzy, kurtki, spodnie, koszule, koszulki i szorty z racji kroju mogą stanowić odzież rowerową.
Z faktur tych wynika wprost, że ww. towary zostały wprowadzone na rynek polski i oferowane do sprzedaży polskim odbiorcom. Dodatkowo kserokopie katalogów i reklam z lat 2016-2017 opisane w pkt 7 stanowią dowód uzupełniający w Z faktur wynika wprost, że ww. towary zostały wprowadzone na rynek polski i oferowane do sprzedaży polskim odbiorcom. Dodatkowo kserokopie katalogów i reklam z lat 2016-2017 stanowią dowód uzupełniający w stosunku do faktur ponieważ zawierają one zdjęcia towarów oznaczanych znakiem spornym (np. karty 414-444, 446, 452 stanowiące zawartość katalogu). Również zestawienie sprzedaży stanowi dowód uzupełniający faktury i niejako podsumowuje sprzedaż towarów oznaczanych spornym znakiem w latach 2013-2016. Materiał dowodowy wskazany w pkt 12 stanowi oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o. z 21 marca 2019 r., tj. podmiotu który używa spornego oznaczenia za zgodą uprawnionego. Z dowodu tego wynika wprost, że w latach 2013-2018 znak sporny był używany dla wyrobów odzieżowych z tworzyw naturalnych i sztucznych, "w tym odzieży o charakterze sportowym (koszulki, szorty bluzy, itp.) oraz odzieży o właściwościach termicznych i/lub przeciwdeszczowych (kurtki przeciwdeszczowe, kurtki ocieplane, bluzy z kapturem, rękawiczki, czapki itp.)". W oświadczeniu tym zamieszczona została tabela, w której wyszczególniono wysokość sprzedaży w latach 2013-2018 konkretnych towarów objętych ochroną spornego znaku.
Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w pojęciu odzież sportowa mieści się również odzież rowerowa. Wszystkie ww. dowody przeanalizowane łącznie wykazują używanie znaku przez podmiot upoważniony przez uprawnionego. Co więcej, wnioskodawca nie zakwestionował sprzedaży ww. towarów, lecz uznał, że sprzedaż ta nie dotyczy towarów objętych wnioskiem. Jednakże zdaniem organu towary chronione spornym znakiem, tj. odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych mogą być uznane za odzież rowerową, termiczną i/lub przeciwdeszczową z uwagi na materiały z których zostały wyprodukowane oraz ich krój. Ponadto są to towary dostępne dla ogółu odbiorców, oferowane w większości sklepów z odzieżą. Dokonując powyższych ustaleń UP wziął pod uwagę towary wskazane w wykazie w ich najszerszym dopuszczalnym rozumieniu. Skoro wykaz spornego znaku nie obejmował towarów wyłącznie dla profesjonalistów, zatem nie jest prawidłowe sztuczne ograniczanie ich zakresu wyłącznie do tej grupy odbiorców. Decydujące znaczenie dla ustalenia definicji określeń: odzież rowerowa, termiczna, czy przeciwdeszczowa jest ich charakter i przeznaczenie ze względu na cechy produktu. W związku z powyższym uznano, że sporny znak był używany na terytorium Polski w sposób rzeczywisty i poważny.
Jak stwierdził UP, kluczowymi dokumentami wskazującymi zdaniem organu na używanie spornego oznaczenia w zakresie objętym wnioskiem były łącznie oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o. z 21 marca 2019 r., uzupełnione przykładowymi fakturami za lata 2013-2017, zestawieniem sprzedaży za lata 2013-2016 oraz kserokopiami katalogów i reklam towarów, gdzie są przedstawione towary zawierające sporny znak towarowy.
UP nie podzielił opinii wnioskodawcy, wyrażonej w piśmie z dnia 30 listopada 2018 r. co do tego, że faktury opisane w pkt 2 nie wykazują sprzedaży towarów wskazanych we wniosku Kwestia rodzaju towarów została szczegółowo wyjaśniona w niniejszej decyzji na stronach 5 - 6 i w świetle tych rozważań towary takie, jak: bluzy, kurtki, spodnie czy koszule mogą mieć charakter odzieży przeciwdeszczowej, termicznej lub rowerowej. Całościowa ocena zgromadzonego materiału pozwoliła na przyjęcie poważnych rozmiarów stosowania spornego znaku w istotnym dla sprawy okresie. Na marginesie należy zauważyć, że wykazana fakturami ilość 1200 sztuk, nie stanowi ilości śladowej, tym bardziej, że odzież (termiczna, rowerowa i przeciwdeszczowa), inaczej niż np. artykuły spożywcze, jest zazwyczaj nabywana przez potencjalnych odbiorców okazjonalnie i nie należy do kategorii towarów nabywanych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego. Wskazane faktury i dokumenty wydania zostały potraktowane przez Kolegium jako przykładowe, potwierdzające faktyczne wprowadzenie do obrotu towaru ze znakiem spornym. W świetle tych dokumentów za wiarygodne uznano oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o. z 21 marca 2019 r., w którym przedstawiono precyzyjne dane dotyczące wielkości sprzedaży poszczególnych produktów objętych wnioskiem.
Na skutek skargi wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 55/20, uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł uprawniony.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2024 r. o sygn. akt II GSK 516/21 uchyli zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania .
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA przedwcześnie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, bez dokonania wystarczająco pogłębionej analizy stanowiska organu. Sąd I instancji bazował w zasadzie na tym, co wskazał w skardze wnioskodawca, czyniąc nierozwinięte szerzej założenia i nie odnosząc się do prezentowanego przez uprawnionego stanowiska m.in. w pismach z dnia 17 lipca i 7 sierpnia 2020 r.
Pomocny w ponownym postępowaniu może się zatem okazać wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt T-126/03 tzw. sprawa Aladin, w którym wskazano, że "w przypadku gdy znak towarowy został zarejestrowany dla kategorii towarów lub usług wystarczająco szerokiej, aby można było wyróżnić w jej ramach kilka podkategorii mogących występować niezależnie od siebie, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla części tych towarów lub usług zapewnia, na potrzeby postępowania w sprawie sprzeciwu, ochronę jedynie dla tej lub tych podkategorii, do których należą towary lub usługi, w odniesieniu do których znak towarowy był faktycznie wykorzystywany. Natomiast jeżeli znak towarowy został zarejestrowany dla towarów lub usług zdefiniowanych w sposób na tyle precyzyjny i ograniczony, że dokonanie istotnych podziałów wewnątrz danej kategorii nie jest możliwe, wtedy, dla celów postępowania w sprawie sprzeciwu, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla wspomnianych towarów lub usług bezwzględnie obejmuje całą tę kategorię." Jak dalej wskazano w tym orzeczeniu "o ile pojęcie częściowego używania zmierza do niezastrzegania znaków towarowych, które nie były używane dla kategorii danych towarów, o tyle nie może ono skutkować pozbawieniem właściciela wcześniejszego znaku towarowego wszelkiej ochrony dla towarów, które nie będąc całkowicie identyczne z tymi, dla których może on dowieść rzeczywistego używania, nie są od nich wyraźnie odmienne i należą do tej samej grupy, która nie może zostać podzielona inaczej niż arbitralnie. W tym względzie właściciel znaku towarowego praktycznie nie ma możliwości przedstawienia dowodu używania tego znaku dla wszystkich możliwych wariantów towarów, których dotyczy rejestracja. W konsekwencji pojęcia część towarów lub usług nie można rozumieć jako wszystkich gospodarczych odmian podobnych towarów lub usług, ale wyłącznie jako towary lub usługi wystarczająco odmienne, aby mogły stanowić spójne kategorie lub podkategorie".
Zatem WSA rozważy, czy "odzież rowerowa", "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" może być stosowana tylko i wyłącznie przez profesjonalistów, przez co sama odzież tego rodzaju ma być także wyspecjalizowana (tylko do tego celu), czy też są to w realiach sprawy pojęcia szersze zakresowo.
WSA wyjaśni również, jak rozumie rolę klasyfikacji nicejskiej, zwłaszcza wykazu towarów przypisanego do każdej z klas. Wyraźnego stanowiska wymagać będzie także to, skąd wynika twierdzenie, że każda pozycja wykazu tworzy odrębną podkategorię.
Jak stwierdził NSA w cyt. wyroku klasyfikacja nicejska, jako międzynarodowy system kategoryzowania towarów i usług, służy ułatwieniu procesu rejestracji znaków towarowych, gdyż dzięki podziałowi na klasy, łatwiejsze jest zidentyfikowanie i zarejestrowanie znaków. System klasyfikacji nicejskiej odgrywa jednak nie tylko rolę porządkującą. Ma on znaczenie przy ustalaniu wykładni przepisów, które określają funkcje znaku towarowego i wyznaczają zakres jego ochrony, poprzez sprecyzowany wykaz towarów przypisanych do znaków, który wszak nie musi być w pełni zgodny z wykazem towarowym przypisanym do danej klasy klasyfikacji nicejskiej (chodzi o zgodność funkcjonalną). Rejestrując znak w danej klasie nie jest więc wymagane posługiwanie się dokładnie takimi samymi określeniami, jak użyte w wykazie towarów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - ponownie rozpoznając sprawę - oddalił skargę wnioskodawcy.
Sąd I instancji podkreślił, że badając ponownie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 516/21, stosownie do treści przepisu art. 190 p.p.s.a.
Następnie przypomniał, że wniosek złożony przez skarżącą na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. dotyczył stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak słowny Cross Jeans (R.087940) z dniem 13 grudnia 2000 r. z powodu nieużywania przedmiotowego znaku w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat dla części towarów w klasie 25, tj. odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa, objętych tych znakiem.
WSA wyjaśnił, że klasy w ramach klasyfikacji nicejskiej to towary lub usługi, którymi dany znak jest oznaczony. Klasy wskazywane są zgodnie z klasyfikacją nicejską, która składa się z 45 klas. Klasy od 1 do 34 dotyczą towarów, a od 35 do 45 usług. Każda klasa zawiera nagłówek, który posiada ogólne informacje o rodzaju towarów lub usług objętych daną klasą.
W tym kontekście WSA podkreślił, że z orzecznictwa TSUE wynika, że niektóre ogólne określenia zawarte w nagłówkach klasyfikacji nicejskiej są już same w sobie wystarczająco ścisłe, aby spełnić powyższe założenie, podczas gdy inne terminy są zbyt ogólne, odnosząc się do towarów i usług zróżnicowanych definicyjnie na tyle, że nie mogą realizować podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazanie ich pochodzenia. Zgłaszający znak towarowy, który posługuje się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówka konkretnej klasy klasyfikacji nicejskiej w celu wskazania towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę, musi sprecyzować, czy zgłoszenie obejmuje całość towarów lub usług ujętych na liście alfabetycznej danej klasy, czy tylko wybrane spośród tych towarów lub usług. W przypadku gdy zgłoszenie odnosi się jedynie do niektórych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do omawianej klasy dotyczy to zgłoszenie. Jeżeli zatem wykaz jest opracowany w sposób uniemożliwiający ustalenie, czy przez zastosowanie terminów z nagłówka konkretnej klasy klasyfikacji nicejskiej zgłaszający zamierza objąć ochroną wszystkie, czy tylko część towarów/usług należących do tej klasy, to zgłoszenie w tym zakresie nie może być uznane za dostatecznie jasne i precyzyjne. Zgłaszający krajowy znak towarowy, który posługuje się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówka konkretnej klasy klasyfikacji nicejskiej w celu wskazania towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę wynikającą ze znaku towarowego - musi sprecyzować, czy jego zgłoszenie do rejestracji obejmuje całość towarów lub usług ujętych w wykazie alfabetycznym tej klasy, czy tylko niektóre z tych towarów lub usług. W przypadku, gdy zgłoszenie dotyczy jedynie niektórych z omawianych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do omawianej klasy dotyczy to zgłoszenie.
Mając na uwadze powyższe rozważania WSA uznał, że uwzględnienie żądania wnioskodawcy pozbawione jest racjonalności. Odzież służy bowiem do zakrywania i ochrony powierzchni ciała oraz izolacji termicznej. To stanowisko znajduje uzasadnienie w orzecznictwie, tak jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r., wskazując na wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt T-126/03, zgodnie z którym -w przypadku gdy znak towarowy został zarejestrowany dla kategorii towarów lub usług wystarczająco szerokiej, aby można było wyróżnić w jej ramach kilka podkategorii mogących występować niezależnie od siebie, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla części tych towarów lub usług zapewnia, na potrzeby postępowania w sprawie sprzeciwu, ochronę jedynie dla tej lub tych podkategorii, do których należą towary lub usługi, w odniesieniu do których znak towarowy był faktycznie wykorzystywany. Natomiast jeżeli znak towarowy został zarejestrowany dla towarów lub usług zdefiniowanych w sposób na tyle precyzyjny i ograniczony, że dokonanie istotnych podziałów wewnątrz danej kategorii nie jest możliwe, wtedy, dla celów postępowania w sprawie sprzeciwu, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla wspomnianych towarów lub usług bezwzględnie obejmuje całą tę kategorię.
Zdaniem Sądu I instancji "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa" jest i może być stosowana nie tylko przez profesjonalistów. Zaprezentowany materiał dowodowy prze uprawnionego m.in. tak jak zauważył NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r. znajdujący się na k. 510, 512 ,524, 527 akt administracyjnych, uzasadnia stanowisko Urzędu Patentowego, że w skład pojęć "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa" nie wchodzi tylko i wyłącznie odzież wysoce wyspecjalizowana, profesjonalna, przeznaczona tylko dla osób wyczynowo uprawiających sport, co mogłoby świadczyć o jej odrębności.
W konsekwencji korzystająca z ochrony przez uprawnionego odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych może być uznana za "odzież rowerową", "termiczną" lub "przeciwdeszczową". Prawidło organ wyjaśnił także, że tego rodzaju towary są dostępne dla ogółu odbiorców i oferuje je większość sklepów z odzieżą. To dało z kolei asumpt dla prawidłowego stwierdzenia, że wykaz spornego znaku nie obejmował towarów wyłącznie dla profesjonalistów, zatem nie jest prawidłowe sztuczne ograniczanie ich zakresu do tej tylko grupy odbiorców i tworzenie odrębnej podkategorii.
W ocenie WSA trudno nie zgodzić się ze stanowiskiem, iż jeździć rowerem mogą nie tylko profesjonaliści. W zależności od panujących warunków atmosferycznych odzież przez nich używana może posiadać właściwości termiczne i przeciwdeszczowe. W realiach niniejszej sprawy zakres używania przedmiotowego znaku wyczerpuje pojęcie odzieży z tworzyw sztucznych i naturalnych bez konieczności, tak jak by chciała skarżąca, wyodrębniania w ramach tego pojęcia celem wykazania w odniesieniu do każdej z nich używania podkategorii o wysoce specjalistycznym charakterze "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa".
Jak wynika z treści art. 171 p.w.p. możliwe jest, co do zasady, domaganie się stwierdzenia wygaśnięcia ochrony znaku towarowego w części dotyczącej jedynie niektórych towarów. Jednakże, jak wskazuje orzecznictwo sądów europejskich, częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa doznaje ograniczeń z uwagi na zasadność stopnia uszczegółowienia towaru objętego wnioskiem, mieszczącego się w kategorii - nazwie towaru wymienionej w wykazie towarów. Zatem brak jest podstaw dla wydzielenia z terminu: "odzież z tworzyw sztucznych i naturalnych" haseł takich jak: "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa" w celu częściowego wygaśnięcia prawa.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K. S.A. z siedzibą w P., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:
a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie skarżonego wyroku w sposób pobieżny, niejasny i niespójny, zwłaszcza w zakresie stanowiska co do uznania iż "odzież rowerowa", "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" jest i może być stosowana nie tylko przez profesjonalistów, co doprowadziło do błędnego uznania, iż niemożliwe jest wyodrębnienie podkategorii towarów takich jak "odzież rowerowa", "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" w klasie 25 klasyfikacji nicejskiej, a także nieuwzględnienie orzecznictwa unijnego powołanego przez skarżącą w toku postępowania, tj., wyroku Sądu z 28.5.2020 r., T- 615/18, Diesel v. EUIPO, w którym wyodrębniona została podkategoria odzieży w klasie 25 w postaci jeansów dla kobiet i mężczyzn oraz wyroku TS z 16.7.2020 r., C-714/18 P, ACTC v. EUIPO (Taiga) wskazującego na okoliczności nieistotne dla zdefiniowania niezależnej kategorii towarów;
b) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem skargi;
c) art. 190 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na tym, iż w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do kwestii wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r. wydanego w niniejszej sprawie (prowadzonej przed tym Sądem pod sygn. akt II GSK 516/21), przekazującego sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania skutkujące brakiem dostatecznego wyjaśnienia kwestii istnienia podkategorii w klasie towarowej 25, w tym brak wyjaśnienia czy "odzież termiczna", "odzież rowerowa" i "odzież przeciwdeszczowa" mogą być stosowane wyłącznie przez profesjonalistów, rozumienia pojęć odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa, a także brak wyjaśnienia roli klasyfikacji nicejskiej.
II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż uprawniony wykazał używanie spornego znaku R.87940 w sposób rzeczywisty i poważny dla towarów odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa, podczas gdy z materiału dowodowego wprost wynika, że sporny znak towarowy nie był używany do oznaczania tych towarów, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania tego przepisu i uznania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wygaszenia spornego znaku w części dotyczącej towarów odzież rowerowa, odzież termiczna wskazane w tym artykule;
b) art. 171 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu iż nie ma podstaw do wyodrębnienia podkategorii towarów takich jak "odzież rowerowa", "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" w klasie 25 klasyfikacji nicejskiej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku R.87940 dla części towarów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawniony wniósł o jej oddalenie w całości.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Mankamentem skargi kasacyjnej jest brak oparcia zarzutów naruszenia prawa procesowego na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Te nieprawidłowości nie powodują jednak niemożności rozpatrzenia sformułowanych zarzutów.
W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w punkcie I lit. a) petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie.
Ponadto wskazać należy, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, czego skarżący nie uczynił, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie.
Jak wynika z petitum i z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który podzielił stanowisko UP, że "odzież rowerowa". "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" jest i może być stosowana nie tylko przez profesjonalistów. Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na wskazany przez NSA we wcześniejszym wyroku z 14 czerwca 2024 r., II GSK 516/21 - wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 14 lipca 2005 r., T-126/03, Lex nr 223127 i zgodził się z Urzędem Patentowym, że w skład pojęć: "odzież rowerowa". "odzież termiczna" i "odzież przeciwdeszczowa" nie wchodzi tylko i wyłącznie odzież wysoce wyspecjalizowana, profesjonalna, przeznaczona tylko dla osób wyczynowo uprawiających sport, co mogłoby świadczyć o jej odrębności.
Podkreślenia wymaga, że fakt, iż stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, który podzielił stanowisko UP, jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a., wskazany w pkt I lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji poprzez jego niezastosowanie, polegające na tym, iż w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do kwestii wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r., II GSK 516/21, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia kwestii istnienia podkategorii w klasie towarowej 25, w tym brak wyjaśnienia czy "odzież termiczna", "odzież rowerowa" i "odzież przeciwdeszczowa" mogą być stosowane wyłącznie przez profesjonalistów, rozumienia pojęć odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa, a także brak wyjaśnienia roli klasyfikacji nicejskiej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wymieniony zarzut jest niezasadny w zakresie wskazanym przez kasatora, a dotyczącym zastosowania się do wykładni prawa, wykonania wskazań i wytycznych przez WSA przy ponownym rozpoznaniu sprawy, sformułowanych w wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2024 r., II GSK 516/21.
Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Związanie wykładnią prawa dokonaną w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji w praktyce oznacza, że Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, nie może jej pominąć. Nie jest również uprawniony do podejmowania próby jej podważania i kontestowania (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 38/15, CBOSA).
Sąd I instancji może odstąpić od wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w następujących przypadkach: zmiany stanu faktycznego, zmiany stanu prawnego oraz w przypadku podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz. 75).
W rozpoznawanej sprawie nie wystąpił żaden z powołanych przypadków. Oznacza to, że Sąd I instancji był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz że nie można było oprzeć skargi kasacyjnej od wyroku wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W niniejszej sprawie kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej temu Sądowi w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA ponownie rozpoznając sprawę, zastosował się do wykładni prawa i do wytycznych w zakresie ponownego rozpoznania sprawy, sformułowanych przez NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2024 r., II GSK 516/21 - we wskazywanym przez kasatora zakresie. Mianowicie, WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – stosując się do wytycznych wskazanych w cyt. wyroku NSA - stwierdził, że "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa" jest i może być stosowana nie tylko przez profesjonalistów. WSA odniósł się także do dowodów zgromadzonych na kartach 510, 512, 524 i 527 akt administracyjnych - tak jak wskazał NSA w uzasadnieniu cyt. wyroku - i stwierdził, że uzasadnione jest stanowisko UP, że w skład pojęć: "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa" - nie wchodzi tylko i wyłącznie odzież wysoce wyspecjalizowana, profesjonalna, przeznaczona tylko dla osób wyczynowo uprawiających sport, co mogłoby świadczyć o jej odrębności. Ponadto w tym zakresie WSA odniósł się do wskazanego przez NSA wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r., T-126/03 w tzw. sprawie Aladin.
WSA podzielił stanowisko UP co do braku podstaw do tworzenia podkategorii w ramach klasy 25, dla takich towarów, jak: "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa", obejmującej odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych według kryterium materiału wykonania. Sąd I instancji stwierdził, że odzież służy bowiem do zakrywania i ochrony powierzchni ciała oraz izolacji termicznej. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego przedstawionego prze uprawnionego w postępowaniu przed UP, wskazanego w pkt 12 na s. 5 zaskarżonej decyzji, który zawierał oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o., tj. podmiotu który używał spornego za zgodą uprawnionego, że w latach 2013-2018 - sporny znak t. był używany dla wyrobów odzieżowych z tworzyw naturalnych i sztucznych, w tym odzieży o charakterze sportowym (koszulki, szorty bluzy itp.) oraz odzieży o właściwościach termicznych i/lub przeciwdeszczowych, jak: kurtki przeciwdeszczowe, kurtki ocieplane, bluzy z kapturem, rękawiczki, czapki itp.).
Ponadto, WSA uwzględnił rolę klasyfikacji nicejskiej według wykładni dokonanej przez NSA, konfrontując ją z towarami mieszczącymi się w klasie 25, których dotyczył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak t. "CROSS JEANS", czyli w zakresie takich towarów, jak: "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa".
Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt I lit. b) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd I instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem skargi.
Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że są one formalnie wadliwe i to w taki sposób, że nie może dokonywać oceny zaskarżonego wyroku z punktu widzenia podniesionych w nich naruszeń. Jest tak dlatego, że skarga kasacyjna jako formalny i profesjonalny środek prawny musi spełniać prawem określone wymogi. Warunkiem bezwzględnym dla uznania prawidłowości skargi kasacyjnej jest uzasadnienie każdego z tych zarzutów. Wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest bowiem nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Jednakże autor skargi kasacyjnej tego nie uczynił, czego konsekwencją jest niemożliwość merytorycznego ich rozpatrzenia.
Autor skargi kasacyjnej podniósł naruszenie szeregu przepisów k.p.a., jednakże w jej uzasadnieniu nie wyjaśnił w odniesieniu do każdego z tych przepisów, na czym miało polegać ich naruszenie. Nie wskazał również, czy ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Ponadto, w przypadku zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. nie została przez kasatora wskazana konkretna jednostka redakcyjna, tzn. paragraf, którego naruszenie autor skargi kasacyjnej zarzuca. Przepis art. 77 k.p.a. składa się bowiem z czterech paragrafów.
Zaznaczyć należy, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12).
W tym miejscu wymaga podkreślenia, że sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazując, które normy prawa zostały naruszone, a sąd kasacyjny nie ma obowiązku, ani też prawa do dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacyjnych, wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1130/12; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12).
Przy ocenie zarzutów skargi kasacyjnej nie można bowiem pomijać konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a która wyraża się również w tym, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 29 października 2020 r., sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r., sygn. II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13).
W związku z tym, w ocenie NSA, skarżący nie podważył skutecznie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń dokonanych przez Urząd Patentowy, zaaprobowanych przez Sąd I instancji, ani też nie wykazał, by ustalenia te nie były wyczerpująco rozpatrzone i ocenione przez organ.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, sformułowanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 171 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, należy stwierdzić, że są one niezasadne.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię.
Odnosząc się do tego zarzutu na wstępie przypomnieć należy, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Tych wymogów w zakresie postawionego zarzutu nie spełnia skarga k.
Jak wynika z uzasadnienia zawartego w petitum skargi kasacyjnej jej autor upatruje błędnej wykładni przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w przyjęciu, że uprawniony wykazał używanie spornego znaku t. w sposób rzeczywisty i poważny dla towarów odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa. Zatem kasator podważa w istocie ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ i zaakceptowaną przez Sąd I instancji.
Naruszenie prawa materialnego nie może bowiem polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu i jego oceny (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2015 r., II GSK 2037/13; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącego kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 171 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie.
Odnosząc się to tego zarzutu należy uznać, że Sąd I instancji trafnie stwierdził, że nie było podstaw do zastosowania art. 171 p.w.p., tj. wygaszenia prawa ochronnego na sporny znak t. w części, gdyż brak było podstaw do wydzielenia w ramach klasy towarowej 25 klasyfikacji nicejskiej - "odzież z tworzyw sztucznych i naturalnych" podkategorii takich towarów, jak: "odzież rowerowa", "odzież termiczna", "odzież przeciwdeszczowa", czego skutecznie nie podważył autor skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., podlega oddaleniu.