II GSK 664/23

II GSK 664/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
659
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Pełnomocnik procesowy
Sygn. powiązane
II SAB/Bd 60/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2022-10-26
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 36, 39, 40
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Golubiu-Dobrzyniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt II SAB/Bd 60/22 w sprawie ze skargi K. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Golubiu-Dobrzyniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Bd 60/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę K. G. (skarżąca, strona) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (organ) w Golubiu-Dobrzyniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej: zobowiązując organ w punkcie pierwszym orzeczenia do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 60 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie drugim stwierdzając, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu wniosku skarżącej; w punkcie trzecim stwierdzając, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie czwartym orzekając o kosztach postępowania sądowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia [...] marca 2022 r. skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Golubiu-Dobrzyniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Strona wniosła o:
- stwierdzenie, że organ prowadzący postępowania prowadzi je w sposób przewlekły,
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed sądem administracyjnym według norm przepisanych,
- zobowiązanie organu do zlecenia przetłumaczenia potrzebnej organowi dokumentacji na koszt organu, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy oraz wydania decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że 23 lipca 2020 r. zostało zgłoszone Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Toruniu podejrzenie zaistnienia choroby zawodowej przez M. J. (poprzedniczkę prawną skarżącej). Sprawa została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Golubiu-Dobrzynie. Organ wezwał stronę do przedłożenia przetłumaczonej na język polski dokumentacji medycznej zmarłej M. J., której skarżąca nie posiada. Zdaniem strony to organ winien przetłumaczyć przedłożoną dokumentację na własny koszt. Ponadto, jeżeli zachodzi konieczność przetłumaczenia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji, to organ powinien powołać biegłego-tłumacza na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Zamiast tego, organ zwrócił stronie konieczną mu dokumentację medyczną, czym uniemożliwił sobie rozpoznanie sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 3 sierpnia 2020 r. otrzymał pismo z dnia 29 lipca 2020 r. wraz z załącznikami dotyczące zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u M. J., które zostało przekazane według właściwości przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Toruniu. Pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych, bowiem wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. Po uzupełnieniu braku w dniu 13 sierpnia 2020 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ dokonał szeregu czynności poprzez przesłuchanie świadków, zapytań do archiwum zlikwidowanych przedsiębiorstw państwowych, czy innych jednostek powiatowych inspekcji sanitarnych. Organ zgodnie z przepisami prawa informował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie, tj. brakiem doręczenia orzeczenia lekarskiego wydanego przez organ uprawniony w sprawie oraz brakiem uzyskania ocen narażenia zawodowego z miejsc zatrudnienia M. J. Pismem z dnia 8 marca 2021 r. pełnomocnik zawiadomił organ o śmierci M. J. W związku z tym, organ postanowieniem z dnia 23 marca 2021 r. zawiesił postępowanie administracyjne. W dniu 29 października 2021 r. pełnomocnik wskazał organowi osobę spadkobiercy po M. Ja., w związku z czym postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 r. organ podjął zawieszone postępowanie administracyjne.
Dalej organ wskazał, że pełnomocnik skarżącej przekazał w ramach postępowania administracyjnego dokumentację medyczną M. J. w języku angielskim. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Toruniu przekazała organowi informację, że dwukrotnie zwracała się do pełnomocnika o dostarczenie dokumentacji medycznej w języku polskim, jako języku urzędowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej, jednak takiej dokumentacji nie otrzymała, a tym samym nie jest w stanie rozpoznać u M. J. międzybłoniaka opłucnej. W związku z powyższym, pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. organ wezwał pełnomocnika skarżącej do przedłożenia tłumaczenia przysięgłego na język polski dokumentacji medycznej, sporządzonej w języku angielskim oraz zwrócił dokumentację celem jej przetłumaczenia. Jednocześnie pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. organ powiadomił skarżącą o niedotrzymaniu terminu ustawowego ze względu na brak otrzymania od strony tłumaczenia przysięgłego dokumentacji medycznej w języku polskim. Pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącej ponownie przesłał dokumentację medyczną w języku angielskim. W odpowiedzi pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. organ ponownie wysłał dokumentację medyczną i wezwał do przedłożenia dokumentacji w języku polskim lub do przedłożenia jedynie istotnej części dokumentacji medycznej. W konsekwencji, pełnomocnik skarżącej złożył ponaglenie z dnia 8 lutego 2022 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarnego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 23 lutego 2022r. uznał ponaglenie za bezzasadne.
Odnosząc się zaś do podnoszonej w skardze kwestii tłumaczenia dokumentacji medycznej, organ wskazał, że k.p.a. nie reguluje, na kim ciąży obowiązek tłumaczenia dokumentu obcojęzycznego. W ocenie organu, obowiązek zapewnienia tłumaczenia dokumentu obcojęzycznego, dołączonego przez stronę do materiału dowodowego spoczywa na stronie.
Zaskarżonym wyrokiem z 26 października 2022 r. Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę stwierdzając, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu wniosku skarżącej, zobowiązując jednocześnie organ do jego załatwienia w terminie 60 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W ocenie WSA zasadniczy spór między stronami sprowadzał się do rozstrzygnięcia, na kim spoczywa obowiązek dokonania tłumaczenia dokumentacji medycznej sporządzonej w języku angielskim, którą w trakcie prowadzonego postepowania przedłożyła strona skarżąca. Wobec powyższego w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z 27 zd. 1 Konstytucji RP językiem urzędowym jest język polski. Podkreślił, że po raz pierwszy w sposób kategoryczny zostało wskazane właśnie w Konstytucji z 1997 r., że językiem urzędowym jest język polski, co zostało następnie rozwinięte w ustawie z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (u.j.p.). Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 5 ust. 1 u.j.p.). Z powołanych przepisów nie wynika obowiązek tłumaczenia przez organy administracji złożonych tym organom dokumentów sporządzonych w języku obcym. Ponadto art. 5 ust. 2 u.j.p. stanowi, że art. 5 ust. 1 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4 ustawy o języku polskim. Zatem z art. 5 ust. 2 u.j.p. wynika, że czynności dokonywane wobec organów i instytucji dla których język polski jest językiem urzędowym powinny być dokonywane też w języku polskim. W związku z tym także ten przepis nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że to organ administracji powinien przetłumaczyć złożone przez skarżącą dokumenty. Taki obowiązek nie wynika też z powołanego wcześniej art. 27 Konstytucji RP. Obowiązek taki nie wynika również z ogólnego obowiązku organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), skonkretyzowanego obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dowodem jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przetłumaczenie przedłożonego przez pełnomocnika strony dokumentu obcojęzycznego jest obowiązkiem tego, kto wywodzi z niego określone skutki prawne. Skoro dokument przedłożyła skarżąca, to na niej spoczywa obowiązek jego przetłumaczenia. Sąd wskazał też na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym m.in. zasada współdziałania. Jeżeli strona kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Nie można w tym zakresie przerzucać ciężaru dowodu na organ. Dowodem takim nie mogą być dokumenty w brzmieniu obcojęzycznym. Dokonywanie ustaleń dowodowych na podstawie obcojęzycznych dokumentów nie przetłumaczonych na język polski prowadzi bowiem do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 i 2 u.j.p.
W ocenie WSA, pomimo że organ prawidłowo ustalił, że to na stronie skarżącej spoczywał obowiązek przetłumaczenia przedłożonej do akt sprawy dokumentacji medycznej sporządzonej w języku angielskim, to dopuścił się nieprawidłowości w zakresie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Powinien on wezwać pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia tłumaczenia przedłożonej dokumentacji medycznej pod rygorem pominięcia powyższego dokumentu z wszelkimi negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa materialnego, nie ograniczając się do jedynie do wzywania pełnomocnika skarżącej do przedłożenia tłumaczenia dokumentów na język polski w terminie 14 dni od otrzymania wezwania.
Sąd Wojewódzki nie uznał jednak, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i nie zgodził się z poglądem, że brak załatwienia kontrolowanej sprawy jest wynikiem rażących zaniedbań odnośnie obowiązku terminowego załatwiania spraw administracyjnych, celowym działaniem, czy lekceważeniem strony postępowania. O ile można zarzucić organowi opieszałość po wniesieniu wniosku - co wypełnia znamiona przewlekłości - to należało uwzględnić fakt, że wpływ na tę okoliczność miała także postawa strony skarżącej (pomimo kilkukrotnych wezwań brak przedłożenia tłumaczenia dokumentacji medycznej na język polski). Zatem w realiach rozpatrywanej sprawy przewlekłość organu nie była tak znacznego stopnia, który uzasadniałby określenie jej jako rażącej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 k.p.a. oraz art. 37 § 2 pkt 2, art. 8, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Golubiu - Dobrzyniu dopuścił się przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 lipca 2020 r. dotyczącego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u Pani M. J., podczas gdy postępowanie administracyjne nie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy,
2) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się naruszenia w/w norm prawnych, podczas gdy organ działał na podstawie i zgodnie z przepisami prawa, podjął szereg działań zmierzających do wnikliwego i szybkiego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzenia istotnego materiału dowodowego, celem załatwienia sprawy tj. wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, organ wyjaśniał obszernie wnioskodawczyni swoje stanowisko w zakresie konieczności przedłożenia przez wnioskodawczynię dokumentacji medycznej w języku polskim,
3) art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 k.p.a. oraz art. 8, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez obowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Golubiu - Dobrzyniu do załatwienia wniosku K. G. w terminie 60 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, podczas gdy w sprawach w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, termin ten jest nieadekwatny do faktycznego czasu, koniecznego na zgromadzenie istotnego materiału dowodowego przez organ, w celu wydania decyzji merytorycznej, bowiem okres oczekiwania na orzeczenie lekarskie z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Toruniu wynosi od 2 do 6 miesięcy, a w związku z tym, realny termin rozpatrzenia sprawy przez Organ wynosi od 8 do 12 miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,
4) art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. poprzez zasądzenie od Państwowego Inspektora Sanitarnego w Golubiu - Dobrzyniu na rzecz K. G. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, podczas gdy brak podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania w przedmiotowej sprawie, a tym samym do zasadzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Jednocześnie oświadczył, że zrzekł się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi podkreśliła, że wprawdzie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił skargę, jednakże z nieprawidłowych powodów. Także stanowisko skarżącego kasacyjnie organu jest błędne i nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ to po stronie organu ciąży obowiązek ustalenia faktów i poszukiwanie dowodów. Natomiast z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek tłumaczenia dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od zakresu zaskarżenia orzeczenia oraz podniesionych zarzutów – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Obowiązek uwzględnienia przez Sąd kasacyjny przyczyn nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a., skutkuje koniecznością rozpoczęcia procesu kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia od stwierdzenia istnienia albo nieistnienia tego rodzaju przyczyn w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji, a w razie stwierdzenia zaistnienia choćby jednej z nich – wzruszenia kontrolowanego orzeczenia w całości (a więc zgodnie z art. 186 p.p.s.a. także w części niezaskarżonej) na podstawie art. 185 § 1 lub art. 189 p.p.s.a.
Rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Bd 60/22, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie sądowe pierwszej instancji jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., albowiem reprezentujący stronę skarżącą adwokat nie był należycie umocowany do wykonywania skutecznych prawnie czynności zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Rozważana przesłanka nieważności postępowania w postaci braku "należytego umocowania" osoby działającej jako pełnomocnik procesowy strony (uczestnika na prawach strony) odnosi się przede wszystkim do sytuacji nieprawidłowego, to jest niezgodnego z uregulowanymi w ustawie (zasadniczo w przepisach p.p.s.a.) warunkami formalno-procesowymi, skutecznego prawnie ustanowienia pełnomocnika procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nieprawidłowe ustanowienie pełnomocnika może wynikać m.in. z wadliwego określenia rodzaju pełnomocnictwa procesowego, jego treści lub zakresu. W tym przedmiocie podstawy normatywne wyznaczające nieprzekraczalne ramy kształtowania rodzaju, treści lub zakresu pełnomocnictwa wynikają przede wszystkim z art. 36, 39 i 40 p.p.s.a. oraz treści przepisów prawa cywilnego, do których odsyła art. 40 p.p.s.a. Naruszenie warunków ustawowych prawidłowego określenia rodzaju, treści lub zakresu pełnomocnictwa procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym skutkuje powstaniem stanu "nienależytego umocowania" osoby działającej jako pełnomocnik procesowy, a więc zaistnieniem podstawy nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że dołączony do skargi dokument z dnia 20 października 2021 r. o nazwie "Pełnomocnictwo Procesowe" nie wskazuje rodzaju postępowania i organu, przed którym to postępowanie się toczy, jak również nie określa zakresu, czasu trwania i skutków umocowania. O ile zawarte w powyższym dokumencie stwierdzenie, że strona ustanawia pełnomocnika "do sprawy związanej z zachorowaniem M. J. na międzybłoniaka opłucnej" można by prima facie uznać za pełnomocnictwo szczególne (zob. art. 36 pkt 2 p.p.s.a.) do prowadzania indywidualnej sprawy (brak jednak do tego podstaw wobec niewskazania sądu administracyjnego jako organu, przed którym strona skarżąca ma być reprezentowana), o tyle w świetle innych dokumentów zalegających w aktach istnieją dalsze, poważne wątpliwości nie tylko co do zakresu, lecz także co do istnienia umocowania. Po pierwsze, w postępowaniu administracyjnym przed skarżonym organem złożono identyczny co do formy i treści dokument pełnomocnictwa (jako załącznik do pisma procesowego z dnia 29 października 2021 r.), co nie pozwala na ustalenie, czy pełnomocnik procesowy został w ogóle upoważniony do działania przed sądem administracyjnym. Po drugie – w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa procesowego do działania w postępowaniu kasacyjnym – działający jako pełnomocnik adwokat przedłożył jako załącznik do pisma procesowego z dnia 26 kwietnia 2023 r. odpis złożonego przed Sądem pierwszej instancji pełnomocnictwa, który został "uzupełniony" przez niego o wskazanie organów i sądów, przed którymi może działać w sprawie "związanej z zachorowaniem M. J. na międzybłoniaka opłucnej". Pełnomocnik ten dodatkowo oświadczył, że "oryginał" pełnomocnictwa został "wystawiony in blanco", a on sam wypełnił go "zgodnie z wolą mocodawcy".
Powyższe ustalenia są wystarczające do stwierdzenia, że osoba działająca w kontrolowanym postępowaniu sądowym pierwszej instancji nie była należycie umocowana (co obejmuje także ogólną ocenę, że pełnomocnik nie jest uprawniony do następczego uzupełniania dokumentu pełnomocnictwa i kształtowania w ten sposób treści i zakresu własnego umocowania), natomiast zagadnienie istnienia, zakresu, czasu trwania i skutków umocowania do działania w imieniu strony skarżącej przez osobę występującą dotychczas jako jej pełnomocnik zostanie wyjaśnione w toku ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 1, art. 183 § 2 pkt 2 i art. 186 p.p.s.a. – orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (punkt pierwszy wyroku). Jednocześnie, mając na względzie istotną wadliwość czynności procesowych strony skarżącej oraz kontrolowanego Sądu pierwszej instancji oraz działając na podstawie art. 207 § 2 w zw. z art. 203 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono o odstąpieniu w całości od zasądzenia od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).