II GSK 664/20

II GSK 664/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1650/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-12-12
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 14 ust. 1 pkt 3 lit. d
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2019 poz 831
par. 4 ust. 6
Rozporzadzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych  funkcji technicznych w budownictwie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 28 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1650/19 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. P. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1650/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę T. P. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w zakresie sterowania ruchem kolejowym.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Krajowa Komisja kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej jako: "Komisja") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako: "k.p.a.") oraz w związku z art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1725, dalej jako: "u.s.z.a.i.b."), art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 3 lit c) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako: "ustawa - Prawo budowlane") oraz art. 2 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 695) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Wielkopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że określoną w decyzji pierwszej instancji przyczyną odmowy nadania Stronie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym, był brak wykształcenia odpowiedniego dla ww. specjalności uprawnień budowlanych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy - Prawo budowlane, uprawnienia budowlane są udzielane m.in. w specjalności inżynieryjnej, w tym kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym. Z ust. 3 pkt 4 tego artykułu wynika, że uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1, wymaga do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie: a)ukończenia: – studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności lub – studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, lub – studiów pierwszego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności, lub b) posiadania: tytułu zawodowego technika lub mistrza, albo dyplomu zawodowego albo dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, w zawodzie nauczanym na poziomie technika – w zawodach związanych z budownictwem określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16, w zakresie odpowiednim dla danej specjalności, c) odbycia praktyki na budowie (...). W ocenie Sądu powyższe prowadziło do wniosku, że uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym, może uzyskać osoba posiadająca tytuł zawodowego technika w zawodach związanych z budownictwem w zakresie odpowiednim dla danej specjalności, a zawody związane z budownictwem określają przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ustawy - Prawo budowlane. Sąd dodał, że wśród zawodów związanych z budownictwem wymienionych w wykazie zamieszczonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. poz. 831; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie"), obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie wymieniono zawodu technik logistyk. Zgodnie jednak z § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wykształcenie uzyskane przed dniem 25 września 2014 r., w przypadku którego kierunek studiów lub zawód nauczany na poziomie technika odbiega od określonego odpowiednio w załączniku nr 2 i 3 do rozporządzenia, podlega indywidualnej weryfikacji i kwalifikowaniu przez izbę jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W świetle tej regulacji, zdaniem Sądu organ drugiej instancji, dokonał analizy wykształcenia skarżącego badając, czy można zakwalifikować je jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym. Sąd podkreślił, że z § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, weryfikacja wykształcenia w zakresie kierunku studiów, o której mowa w ust. 6, odbywa się na podstawie suplementu do dyplomu albo zaświadczenia o przebiegu studiów. Analizując profil umiejętności i kompetencji wskazany w znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy suplemencie do dyplomu skarżącego potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik logistyk, nie można było uznać, aby skarżący posiadał wiedzę i umiejętności z zakresu elektryki, elektrotechniki i automatyki oraz wiedzę i umiejętności ogólnobudowlane, jakie powinien posiadać technik automatyk sterowania ruchem kolejowym, zgodnie z podstawą programową kształcenia w tym zawodzie, znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy. Również na liście zawodów dostępnych dla posiadacza dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik logistyk, zawartej w omawianym suplemencie do dyplomu skarżącego, obejmującej zawody: nie wymieniono zawodu odpowiadającego specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem, na co wskazał organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji. Sąd zwrócił uwagę, że organ drugiej instancji przeanalizował również program nauczania program nauczania w [...] w zawodzie technik logistyki, który jak słusznie wskazał organ, nie zawierał przedmiotów z zakresu szeroko rozumianej gałęzi budownictwa.
W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Ustalenia zatem dotyczące wykształcenia skarżącego, dokonane z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, pozwalały na prawidłowe rozstrzygnięcie wniosku skarżącego, co znalazło też wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadziła także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 k.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji złożył skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie:
1. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszenie przez organ tego artykułu poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia dalszych wniosków dowodowych, a także pominięcie bez uzasadnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii Z. Handlowych im. [...] r. mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem mógłby potwierdzić zakres szkolenia, umiejętności i wykształcenia skarżącego nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszenie przez organ tego artykułu poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości składania dalszych wniosków dowodowych a co za tym idzie prowadzenie postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia dalszych wniosków dowodowych, a także pominięcie bez uzasadnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii Z. im. [...]. mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem mógłby potwierdzić zakres szkolenia, umiejętności i wykształcenia skarżącego nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
3. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszenie przez organ tego artykułu poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości składania dalszych wniosków dowodowych, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia dalszych wniosków dowodowych, a także pominięcie bez uzasadnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii Z. im. [...] r. mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem mógłby potwierdzić zakres szkolenia, umiejętności i wykształcenia skarżącego nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
4. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszenie przez organ tego artykułu poprzez nieprawidłowe i niepełne zebranie materiału dowodowego i nieprawidłowe rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia dalszych wniosków dowodowych, a także pominięcie bez uzasadnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii Z. im. [...] r. mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem mógłby potwierdzić zakres szkolenia, umiejętności i wykształcenia skarżącego nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
5. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 79a k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszenie przez organ tego artykułu poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości składania dalszych wniosków dowodowych, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia dalszych wniosków dowodowych, a także pominięcie bez uzasadnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii Z. im. [...] r. mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem mógłby potwierdzić zakres szkolenia, umiejętności i wykształcenia skarżącego nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
6. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy podczas gdy dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania;
7. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 pkt 3 lit c w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że posiadane kwalifikacje i, wykształcenie przez skarżącego nie uprawniają go do nadania uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej kniejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym do kierowania robotami budowlanymi w zakresie ograniczonym, podczas gdy pian nauczania oraz zakres kształcenia był znacznie szerszy niż wynika to z uzyskanego tytułu, co organ winien był zweryfikować, nie opierając się jedynie na słownym i językowym znaczeniu tytułu;
8. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, polegające na braku indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania uzyskanych kwalifikacji jako odpowiednich lub pokrewnych dla danej specjalności.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.
III
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie jej w całości jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw i obciążenie skarżącego kosztami postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych zasad postępowania kasacyjnego skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw - nie mogła zostać uwzględniona.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w przedmiocie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w zakresie sterowania ruchem kolejowym stwierdził, że decyzja ta wydana została bez naruszenia prawa, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu pierwszej instancji organ administracji publicznej zasadnie - a to w konsekwencji prawidłowego podejścia do rozumienia art.14 ust.1 pkt 3 lit. d ustawy – Prawo budowlanego, a także § 4 ust.6 rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 roku w sprawie przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz prawidłowego zastosowania tych przepisów w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy – uznał, że strona skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie wskazanych wyżej uprawnień.
W ocenie NSA za niezasadne uznać należało zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania a wyartykułowane w punktach 1, 2 ,3, 4, 5, 6 petitum skargi kasacyjnej.
Na wstępie należy zauważyć, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
W związku z powyższym podkreślić należy, że strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m.in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a., a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił organ wydając zaskarżoną decyzję , a którego to uchybienia nie dostrzegł wadliwie Sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności strona skarżąca kasacyjnie winna wykazać (przekonać sąd kasacyjny), że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że - nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych - mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie sprowadza się do zarzutu niezastosowania środka ujętego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec braku dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszeń oznaczonych przepisów k.p.a. odnoszących się do reguł prowadzenia postępowania dowodowego, reguł dokonywania ocen materiału dowodowego w sprawie administracyjnej. Aby zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiony w skardze kasacyjnej odniósł oczekiwany przez stronę z niego korzystającą skutek, należy w skardze kasacyjnej przekonać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie jej argumentacja zawarta w środku odwoławczym od wyroku WSA w Warszawie nie dowodzi takich uchybień organu administracji publicznej, a to prowadzi z kolei do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów p.p.s.a. oddalając skargę.
W szczególności podkreślić należy, że nie podważono w skardze kasacyjnej tych ustaleń dowodowych, z których wynika, że uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym, może uzyskać osoba posiadająca tytuł zawodowego technika w zawodach związanych z budownictwem w zakresie odpowiednim dla danej specjalności, a przepisy wykonawcze wśród zawodów związanych z budownictwem nie wymieniają zawodu technika logistyki, który to zawód posiada skarżący kasacyjnie. W skardze kasacyjnej nie podważono także prawidłowo przeprowadzonej weryfikacji wykształcenia skarżącego pod kątem ustalenia jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności, dokonując tego w oparciu o suplement do dyplomu skarżącego potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik logistyk i analizując listę zawodów dostępnych dla posiadacza dyplomu w zawodzie technik logistyk.
Zasadnie także Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 79a i art. 10 k.p.a. Trafnie podnosi Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał, aby naruszenie tych przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowiska tego skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył zgłaszając w tym zakresie zarzuty w skardze kasacyjnej.
W ocenie NSA nie są również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Uwzględniając konsekwencje wynikające z obowiązującej w postępowaniu przed NSA zasady dyspozycyjności za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, a tym samym za nieskuteczne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego (punkt 7, 8 petitum skargi kasacyjnej).
Skarga kasacyjna stosownie do art. 176 p.p.s.a. spełniać musi wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W związku z powyższym przypomnienia wymaga, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny pierwszej instancji, co - aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony - wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii sporne, a więc innymi, słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (por. np. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).
Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu, zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa.
Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnej argumentacji wskazującej na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w sposób opisany w punktach 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.