II GSK 66/08

II GSK 66/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Drachal /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Biernat
Tadeusz Cysek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1856/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-12-12
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
art. 5 ust. 1 i 3, art. 4 pkt 1 i 3,  art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędzia NSA Tadeusz Cysek Protokolant Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1856/06 w sprawie ze skargi K. D., T. D., M. D., K. D. - "D." s.c. P. T.-P. H.-U. K. D. i Wspólnicy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1856/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K D, M. D., T. D. i K. D. – "D." s.c. P. T.-P. H.-U. K. D. i wspólnicy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2, 3 i 4 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. w stosunku do M. D., K. D. i T. D., w części dotyczącej kary w wysokości 8.000 zł oraz stwierdził, że wskazane decyzje, w zakresie uchylonym, nie podlegają wykonaniu.
Sąd oparł swe ustalenia na następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2005 r. w miejscowości K. zatrzymano do kontroli pojazd – autobus marki Autosan o numerze rejestracyjnym [...], którym skarżąca spółka wykonywała specjalny regularny przewóz dzieci. W jej trakcie kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozów drogowych regularnych specjalnych oraz wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób wystawionego na wszystkich wspólników ww. spółki, a jedynie wypis z licencji dotyczący przedsiębiorcy K. D. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nałożył na K. D., M. D., T. D. i K. D. s.c. "D." karę pieniężną w łącznej kwocie 8.100 zł (karę w wysokości 100 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zezwolenia na wykonywanie przewozów drogowych regularnych specjalnych i 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek).
Rozpatrując odwołanie strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na K. D. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie postępowanie umorzył (pkt 1), utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na T. D. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (pkt 2), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia na K. D. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (pkt 3) i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia na M. D. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (pkt 4). W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że przedstawiona przez kierowcę licencja, wystawiona tylko na jednego wspólnika spółki cywilnej – K. D., nie może stanowić dokumentu uprawniającego pozostałych wspólników do wykonywania usług transportowych. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że tylko K. D. spełniał wymóg posiadania licencji i w stosunku do niego uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz umorzył postępowanie, zaś w pozostałym zakresie orzekł jak w punktach 2, 3 i 4 decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. podniósł, że obowiązująca w dacie kontroli i w dacie wydawania decyzji ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 281, poz. 2777 ze zm.) w art. 4 ust. 2 określiła, iż za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Przedsiębiorcą nie jest zatem, w ocenie Sądu, spółka cywilna, lecz jej poszczególni wspólnicy, z których każdy może rozpocząć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Stosownie do art. 75 ust. 3 tej ustawy uzyskania licencji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874). Obowiązek taki wprowadza art. 5 ust. 1 wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy licencji udziela się na wniosek przedsiębiorcy, a więc m. in. osobie fizycznej prowadzącej przedsiębiorstwo w ramach spółki cywilnej. Wydana licencja, w której organ określa m. in. przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres, zakres oraz rodzaj przewozów uprawnia do wykonywania przewozów na obszarze, na który została udzielona.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, z brzmienia art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że w przypadku ubiegania się o licencję przez "innego przedsiębiorcę" np. wspólnika spółki cywilnej - "osoby prowadzące działalność gospodarczą", tj. pozostali wspólnicy spółki cywilnej, muszą spełniać wymogi dobrej reputacji. Z analizy pozostałej części tego przepisu wynika natomiast (ust. 3 pkt 2), że certyfikatem kompetencji zawodowych musi się legitymować, co najmniej jeden ze wspólników spółki cywilnej, niekoniecznie występujący o wydanie licencji, bowiem w umowie spółki strony mogą wyznaczyć zadania dla każdego z jej wspólników w tym "dla zarządzania przedsiębiorstwem" oraz "zarządzania w przedsiębiorstwie transportem drogowym". Sytuacja finansowa, o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy dotyczy w istocie majątku wspólników spółki (cywilnej), bowiem "majątek przedsiębiorstwa" stanowi współwłasność łączną. Nie ma również sprzeczności w regulacji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy albowiem warunki wymienione w tym przepisie mają spełniać albo "przedsiębiorcy osobiście", tj. każdy ze wspólników albo "zatrudnieni przez przedsiębiorcę".
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca w odniesieniu do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w formie spółki cywilnej, ubiegającego się o licencję uwzględnił jego specyficzną sytuację prawną, bowiem z jednej strony nałożył obowiązek na wszystkich wspólników (dobra reputacja z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy), a z drugiej respektował specyficzne kwestie własnościowe (art. 5 ust. 3 pkt 3-5).
Jednocześnie żaden przepis ustawy nie mówi o mnogości licencji koniecznych do prowadzenia jednego wspólnego przedsięwzięcia ani też żaden przepis nie mówi, że działalności w zakresie transportu drogowego nie można podejmować w ramach spółki cywilnej. W ocenie Sądu wobec faktu, że przepisy o konieczności posiadania licencji ograniczają swobodę działalności gospodarczej należy uznać, iż nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Sąd za wadliwą uznał dokonaną przez organ interpretację przepisu art. 5 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wymaganie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną, mającą za przedmiot swojej działalności transport drogowy rzeczy nie ma umocowania w obowiązujących przepisach.
W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania , w tym kosztach zastępstwa procesowego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 i 3, art. 4 pkt 1 i 3, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w wyniku której uznano, że licencja transportowa wydana jednemu ze wspólników spółki cywilnej uprawnia innych wspólników takiej spółki do wykonywania transportu drogowego oraz nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji transportowej art. 92 ust. 1 in principio ww. ustawy oraz lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż z przepisów ustawy transportowej nie wynika obowiązek uzyskania licencji przez wszystkie osoby wykonujące transport drogowy w ramach spółki cywilnej, która za wspólny przedmiot ma taką właśnie działalność gospodarczą. Pogląd ten narusza zasadę praworządności wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP, bowiem stwarza możliwość obchodzenia przepisów ustawy transportowej, w szczególności przez dopuszczenie wykonywania przewozów drogowych przez osoby, które nie spełniają podmiotowych warunków niezbędnych do uzyskania licencji. Organ stwierdził, że Sąd błędnie uznał, iż organy inspekcyjne wymagają ażeby każdy ze wspólników spółki cywilnej posiadał oddzielną licencję na przewozy drogowe, jeżeli przedmiotem ich wspólnego przedsiębiorstwa jest transport drogowy. Na gruncie art. 5 ust. 3 in principio ustawy transportowej nie sposób jednak dopatrzyć się istnienia takiego zakazu. Co więcej, z procesowego punktu widzenia nie ma przeszkód do prowadzenia jednego postępowania wobec wielu podmiotów prawa - art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a. Jeśli z przyczyn podatkowych strony prowadzą działalność w formie spółki cywilnej i żądają udzielenia jednej licencji przewozowej, to wówczas brak jest podstaw do odmowy uwzględnienia takiego wniosku. Uzyskawszy taką "wielopodmiotową" licencję (decyzję) każdy ze wspólników jest uprawniony do wykonywania przewozów w ramach utworzonej spółki i nie narusza przepisów ustawy w zakresie obowiązku posiadania licencji. Zaniechanie uzyskania licencji takiej treści nie czyni zadość wymogom art. 5 ust. 1 ustawy i przez to musi być uznane za naruszenie ustawy.
Ponadto autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, iż z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika obowiązek uzyskania licencji przez wszystkie osoby wykonujące transport w ramach spółki cywilnej. Przyjęcie, że przez uczestnictwo w spółce cywilnej można "rozciągnąć" uprawnienia wynikające z licencji na innych wspólników, narusza nie tylko istotę decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, ale narusza także art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Sąd bierze bowiem pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności powodujących nieważności postępowania, a skarga kasacyjna spełnia wymogi określone w art. 176 p.p.s.a.
Organ wnoszący skargę kasacyjną oparł ją jedynie na naruszeniu przepisów prawa materialnego, wskazując na jego błędną wykładnię. Rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadzać się zatem będzie do rozpatrzenia zarzutu błędnej wykładni, wymienionych w skardze kasacyjnej, przepisów prawa materialnego.
Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy w sytuacji gdy, jeden ze wspólników spółki cywilnej legitymuje się licencją na wykonywanie transportu drogowego, może zostać wymierzona kara administracyjna wspólnikowi, który takiej licencji nie posiada.
Z uwagi na powyższe, ocenę prawną zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić wyjaśnieniem charakteru prawnego spółki cywilnej. Przepisy dotyczące spółki cywilnej znajdują swoje unormowanie w Kodeksie Cywilnym (art. 860 – 875). Ze względu na konstrukcję prawną spółki cywilnej, zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjmuje się, że spółka ta nie ma osobowości prawnej, ani zdolności prawnej – tak więc nie posiada podmiotowości prawnej, a jej istotą jest wielostronny stosunek zobowiązaniowy łączący wspólników.
Zaznaczyć należy, że z unormowaniem tym pozostaje w pełnej korelacji art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, zawierający definicje przedsiębiorcy. W myśl tego przepisu za przedsiębiorców uznaje się osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonujące we własnym imieniu działalność gospodarczą oraz wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, a nie samą spółkę. Podmiotowość prawna w spółce cywilnej przysługuje zatem samym wspólnikom, którzy są odpowiedzialni solidarnie za jej zobowiązania oraz są uprawnieni i zobowiązani do prowadzenia jej spraw (art. 864 i 865 § 1 k.c.). Przy czym, co do zasady, każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki (art. 865 § 2 k.c.). Należy również zwrócić uwagę na okoliczność, że celem do jakiego wspólnicy zobowiązują się w umowie spółki dążyć w sposób w niej oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów, jest wspólny cel gospodarczy (art. 860 § 1 k. c.). Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług (art. 861 § 1 k.c.). O tym więc, jakie konkretne zadania realizuje w spółce dany wspólnik i jaką działalnością się zajmuje, decydują sami wspólnicy, mając na względzie wspólnie założony cel gospodarczy.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem prowadzonej przez K. D., T. D., K. D. i M. D. działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, był specjalny regularny przewóz dzieci, wykonywany na podstawie umowy zawartej przez wspólników spółki z Wójtem Gminy K. Podczas kontroli kierowca okazał jedynie wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób przedsiębiorcy K. D., jednego ze wspólników spółki cywilnej "D.".
Niewątpliwie licencja na wykonywanie transportu drogowego jest indywidualnym uprawnieniem przyznawanym na podstawie przepisów prawa publicznego, upoważniającym do wykonywania określonej działalności, wymagającej z woli ustawodawcy posiadania określonych kwalifikacji. Nie jest to prawo majątkowe o wymiernej wartości, które mogłoby być przedmiotem wkładu do spółki cywilnej. Nie mniej jednak, posiadanie licencji należy traktować, jako indywidualną cechę - zdolność jednego ze wspólników, umożliwiającą, z prawnego punktu widzenia, realizowanie przez wspólników spółki cywilnej celu gospodarczego, dla którego spółka została zawiązana, z wykorzystaniem jej majątku, którego współwłaścicielami są wszyscy wspólnicy.
Przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy w ramach spółki cywilnej nie może być sama spółka, która nie posiada podmiotowości prawnej, lecz każdy ze wspólników z osobna, jeden z nich lub kilku.
Udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego ma zapewnić odpowiedni standard i bezpieczeństwo wykonywanych usług, przez podmioty posiadające odpowiednie kwalifikacje. Forma organizacyjna, w jakiej działa podmiot świadczący usługi transportowe, nie może prowadzić do ograniczenia swobody działalności gospodarczej. Zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w kwestionowanych w sprawie decyzjach, prowadziłoby natomiast do wniosku, iż działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, wspólnik spółki cywilnej może wykonywać tylko wówczas, gdy każdy ze wspólników z osobna posiada decyzję przyznającą licencję albo jedną decyzją przyznano licencje wszystkim wspólnikom. Ograniczenie takie nie wynika jednak z żadnego przepisu prawa. W spółce cywilnej posiadającej w swoim zakresie działalności wykonywanie usług transportowych, usługi te może bowiem wykonywać wspólnik posiadający odpowiednią licencję, wykorzystując do tego majątek wszystkich wspólników.
Należy również zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku spółek osobowych prawa handlowego (jawnej czy komandytowej), które także nie posiadają osobowości prawnej, choć mają zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych, oraz mają przymiot przedsiębiorców, uzyskanie licencji nie jest uzależnione od posiadania przez wszystkich wspólników certyfikatu kompetencji zawodowych, ani spełnienia innych wymagań koniecznych do uzyskania licencji. Zgodnie zaś z treścią art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, organ udzielający licencji przenosi uprawnienia z niej wynikające, w razie śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję i wstąpienia w jej miejsce następcy prawnego, w tym również osoby fizycznej będącej w szczególności wspólnikiem spółki jawnej lub komandytowej. Działalność tych spółek, podobnie jak spółki cywilnej, nakierowana jest również na osiągnięcie wspólnego celu gospodarczego, a przymioty i właściwości osobiste wspólników nie są obojętne dla jego realizacji. Wiele podobieństw występuje szczególnie pomiędzy spółka cywilną, a spółką jawną.
W tej sytuacji, przy braku jednoznacznych uregulowań prawnych, nakazujących wszystkim wspólnikom spółek cywilnych, mających w zakresie swojej działalności wykonywanie transportu drogowego, posiadanie licencji, nie ma racjonalnych przesłanek do różnicowania uprawnień do wykonywania transportu drogowego przez wspólników spółek cywilnych i handlowe spółki osobowe. W przypadku spółki cywilnej do prowadzenia działalności polegającej na wykonywaniu transportu drogowego wystarczy zatem by odpowiednią licencję posiadał jeden ze wspólników, zaś w handlowych spółkach osobowych do uzyskania licencji wystarczy by jeden ze wspólników spełniał niezbędne przesłanki do jej wydania. Można zatem powiedzieć, że w obu przypadkach wykonywanie transportu drogowego w ramach działalności omawianych spółek, uzależnione jest od indywidualnych przymiotów i właściwości pojedynczych wspólników. W związku z tym można powiedzieć, że uprawnienia wynikające z licencji wydanej w konkretnej sprawie K. D. stanowiły jego wkład w prowadzoną wspólnie z pozostałymi wspólnikami spółki cywilnej działalność gospodarczą. Zaznaczyć należy, że nie jest to równoznaczne z odstąpieniem lub przeniesieniem uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego licencji nie można odstępować osobom trzecim, ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią.
Reasumując stwierdzić należy, że w myśl art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się przedsiębiorcy. Przy czym, jak wspomniano, przedsiębiorcą jest wspólnik spółki cywilnej, a nie sama spółka. Zatem, aby przedmiotem działalności spółki mógł być transport drogowy uprawnienia wynikające z licencji powinien posiadać - zważywszy, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji - przynajmniej jeden ze wspólników.
Stąd też, ze wszystkich przedstawionych wyżej powodów, w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, iż nie doszło do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. art. 4 pkt 1 i 3, art. 5 ust. 1 i 3, art. 11 ust. 1, art. 12 ust.1, art. 13 ust.1 oraz art. 92 ust. 1 i Ip. 1.1.1. załącznika do tej ustawy, gdyż za wystarczające uznać należy legitymowanie się licencją na wykonywanie transportu drogowego przez jednego ze wspólników prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, w formie spółki cywilnej.
Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, zgodnie z którym przepisy ustawy o transporcie drogowym, ani też żadnej innej ustawy, nie zawierają normy prawnej, z której można by wywieść istnienie zakazu wykonywania w taki sposób transportu drogowego lub obowiązku legitymowania się licencją przez wszystkich wspólników spółki cywilnej. Nie można bowiem domniemywać z normy prawnej istnienia zakazu lub obowiązku, których naruszenie miałoby prowadzić do obciążenia strony negatywnymi skutkami, w konkretnej sprawie – administracyjną karą pieniężną.
Zaznaczyć należy, iż stanowisko tożsame z przedstawionym powyżej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził już niejednokrotnie, m. in. w wyrokach: z dnia 26 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1087/06), z dnia 17 lipca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1203/06), z dnia 24 lipca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1137/06) oraz z dnia 4 grudnia 2007 r. (sygn. akt I OSK 1667/06) – nie publikowanych.
Tym samym, w stanie faktycznym mającym miejsce w rozpatrywanej sprawie, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż nałożenie kary pieniężnej przez organ administracji na K. D., T. D. oraz M. D., jako wspólników spółki cywilnej "D.", stanowiło naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Stąd też, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.