II GSK 634/11

II GSK 634/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/
Czesława Socha
Jacek Czaja
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2739/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-01-17
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Art.3 par. 3, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2739/10 w sprawie ze skargi B. Spółki z o.o. w P. na informację Ministra Gospodarki z dnia 8 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W wyrokiem z dnia 17 stycznia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2739/10 oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na informację Ministra Gospodarki z dnia 8 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym:
B. Sp. z o.o. w dniu 11 marca 2010 r. złożyła w PARP wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (dalej POIG lata 2007-2013), Działanie 3.1 Inicjowanie działalności innowacyjnej pod tytułem "Utworzenie i uruchomienie B. Seed Incubator".
Pismem z dnia 28 lipca 2010 r. PARP poinformowała Spółkę, że projekt nie spełnia następujących kryteriów.
Kryterium 1- Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 3.1 Programu. PARP wskazała, że celem działania jest zwiększenie liczby przedsiębiorstw działających w oparciu o innowacyjne rozwiązania, a nie utworzenie inkubatora.
Kryterium 3: Wnioskodawca oraz Partnerzy (jeśli biorą udział w realizacji projektu) działający na rzecz innowacyjności posiadają minimum roczne doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii. Organ wskazał, że we wniosku zostało wykazane doświadczenie osób, a nie podmiotu składającego wniosek.
Kryterium 6: Wnioskodawca zapewnia wsparcie doradcze w zakresie testowania i wprowadzania nowej technologii na rynek lub produktu lub usług, w ramach branż lub dziedzin gospodarki w których zamierza preinkubować innowacyjne pomysły. Organ w tym miejscu zwrócił uwagę, iż we wniosku brak opisu sposobu planowanego udzielenia wsparcia, który zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach podlega ocenie.
Kryterium 8: Strategia dotycząca wejścia kapitałowego określa minimalny, większy niż 50% udział kapitału prywatnego w realizacji drugiej części projektu (wejścia kapitałowego w nowopowstałe przedsiębiorstwo). W ocenie PARP jedyna informacja w tym zakresie jest to, że warunkiem zgody Zarządu Inkubatora na wejście kapitałowe jest realna szansa pozyskania drugiej części kapitału prywatnego (w pieniądzu lub aportem).
Kryterium 11: Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu. Odnośnie do tego kryterium organ zarzucił, że wskaźniki produktu i rezultatu nie są adekwatne do projektu i odzwierciedlają jego błędne cele, gdyż celem działania nie jest utworzenie inkubatora, zatrudnienie osób i wynajęcie powierzchni.
W odpowiedzi na powyższe strona złożyła protest do Ministra Gospodarki, w którym podniosła, iż spełnia wszystkie wymagane kryteria.
Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą, że złożony protest jest niezasadny. Zdaniem Ministra Gospodarki, skarżąca nie spełniła kryterium nr 3, odnoszącego się do minimum rocznego doświadczenia w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii. Jak wskazał organ, z informacji w pkt 10 wniosku wynika, że wnioskodawca na dzień składania wniosku posiada doświadczenie w zakresie realizacji trzech projektów – "Wdrożenie technologii Albatros Pro Precision DS w innowacyjnej tłoczni w Wałczu" (projekt w trakcie aplikacji), "Opracowanie i wdrożenie technologii produkcji wyposażenia ferm do hodowli zwierząt futerkowych z zachowaniem ich drobnostanu" (projekt w trakcie oceny) oraz "Motoguard: komercjalizacja opatentowanej metody produkcji brykietów węglowych zawierających biomasę z kogeneracją (wykorzystanie ciepła z produkcji prądu w silnikach metanowych)" – projekt we wczesnej fazie realizacji. W ocenie Ministra, wszystkie trzy projekty nie dają podstaw do stwierdzenia, iż wnioskodawca na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie posiada roczne doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii.
Na powyższą informację Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.
Sąd I instancji rozpoznał skargę i nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.
Sąd I instancji podkreślił, że spór w sprawie sprowadza się do oceny czy Spółka spełnienia Kryterium 3 oraz 8 oceny merytorycznej wniosku.
Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z § 11 ust. 3 Regulaminu wsparcie uzyskują projekty pozytywnie ocenione, które spełniły 100% kryteriów oceny formalnej i merytorycznej, więc niespełnienie choćby jednego z nich dyskwalifikuje wniosek. Sąd I instancji odniósł się do kryterium 3 i stwierdził, iż zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru wnioskodawca musi posiadać minimum roczne doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R. Jednakże z informacji zawartych w pkt 10 wniosku nie wynikało, że Spółka na dzień składania wniosku posiada doświadczenie w zakresie realizacji przedmiotowych usług. Doświadczenie tam opisane można było odnieść jedynie do prac B+R, gdyż na dzień złożenia wniosku te prace dopiero miały zostać wdrożone. Ze skargi wynika jedynie, że strona świadczyła usługi w zakresie prowadzenia badań, lecz nie wynikało stąd wymagane roczne doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii. Zatem projekty znajdowały się w fazie działania, a wdrożenie wyników badań miało dopiero nastąpić.
Sąd I instancji nie stwierdził również spełnienia przez Spółkę kryterium 8 merytorycznej oceny wniosku. Według Sądu I instancji przedstawiony we wniosku (str. 21) warunek wejścia na rynek – "Realna szansa pozyskania drugiej części kapitału prywatnego (w tym w pieniądzu i/lub aportem)" nie jest równoznaczny ze strategią zakładającą, że minimum 50 % udziałów będzie stanowić kapitał prywatny.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że projekt został oceniony prawidłowo, zaś protest rozpatrzono w sposób właściwy.
W skardze kasacyjnej B. Spółka z o.o. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:
-pkt 1 kryteriów merytorycznych zawartych w załączniku nr 1 regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG Priorytet 3: Kapitał dla innowacji, Działanie 3.1- inicjowanie działalności innowacyjnej z lutego 2010 r.( dalej Regulamin),
-pkt 3 i pkt 8 II części Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka , 2007-2013 z lutego 2010 r.( dalej Przewodnik po kryteriach),
- pkt 3.1 ppkt 2 Załącznika 4.6 Szczegółowego opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka , 2007-2012 z dnia 12 czerwca 2009 r.,
- pkt 10 oraz pkt 14.3 wniosku o dofinansowanie w zw. z art. 26 ust. 1pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w zw. z § 7 ust. 2 pkt 4, 10 i 12 Regulaminu poprzez uznanie za prawidłową ocenę projektu wyrażającą się w błędnej wykładni tzw. kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 oraz tzw. kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 8 oraz błędnej wykładni pkt 10 oraz pkt 14. 3 wniosku o dofinansowanie wskutek czego naruszono § 7 ust. 2 pkt 10 oraz pkt 12 Regulaminu uznając, że wniosek nie spełnia 100% kryteriów merytorycznych i nie został więc pozytywnie oceniony oraz nie nadaje się do rekomendacji. W konsekwencji naruszono art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez uznanie, iż ocena projektu a następnie protestu nie zostały przeprowadzone zgodnie z prawem.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj:
- art. 3 § 3, art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności decyzji Ministra Gospodarki oraz PARP przyjął stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością i oddalił skargę pomimo naruszenia przez te organy art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, § 7 ust. 2 pkt 4, 10 oraz 12 Regulaminu , § 10 ust. 1a Załącznika 4.4 Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2012 z 12 czerwca 2009 r. w związku z pkt 1 Kryteriów merytorycznych zaw3artych w załączniku nr 1 Regulaminu oraz pkt 3 i pkt 8 II części Przewodnika po kryteriach oraz pkt 3.1 ppkt 2 Załącznika 4.6 Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2012 poprzez niezgodne z kryteriami merytorycznymi obligatoryjne uznanie, że projekt skarżącego nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 oraz kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 8.
-art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt c oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie, co wyrażało się w oddaleniu skargi pomimo istnienia przesłanek do uznania, że informacja Ministra Gospodarki została wydana z naruszeniem prawa oraz będące konsekwencją powyższego naruszenie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie,
-art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 3, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez sporządzenie mającego fundamentalne braki uzasadnienia do wyroku, co uniemożliwia dokonanie instancyjnej kontroli przedmiotowego orzeczenia, a co za tym idzie uniemożliwia skarżącej obronę swoich praw.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła rozbudowaną argumentację wymienionych zarzutów.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od Ministra Gospodarki kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że w ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na uchybienia Sądu I instancji w zakresie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Strona wnosząca skargę kasacyjną stara się wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa wskazanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej przez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością i błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy dopuściły się naruszenia określonych norm prawa materialnego, co winno skutkować uwzględnieniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W tym miejscu należy przypomnieć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając taki zarzut, należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok Sądu I instancji byłby odmienny.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art.3 § 3 p.p.s.a. Z treści tegoż przepisu prawa wynika zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, w sprawach w których przepisy szczególne przewidują taką kontrolę. Oznacza to, że przepis ten definiuje zakres kognicji sądów administracyjnych, a nie zakres czynności podejmowanych w toku postępowania. Jeżeli więc nie jest kwestionowana kognicja sądu administracyjnego do sprawowania kontroli działalności organów formułujących informację o wyniku procedury odwoławczej w oparciu o przepisu szczególne, jakimi w tej sytuacji jest ustawa z 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia wymienionej wyżej normy prawnej. Jednocześnie należy podkreślić, że sformułowane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji wadliwie zaakceptował ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ, w sytuacji gdy organy oceniając złożony przez stronę projekt dokonały błędnej wykładni tzw. kryterium merytorycznego obligatoryjnego numer 3 oraz kryterium merytorycznego obligatoryjnego numer 8, wadliwie przyjmując, że złożony przez stronę skarżącą projekt nie spełniła tych kryteriów. W istocie więc strona wnosząca skargę kasacyjną podważa ustalenia faktyczne poprzez dokonanie odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, od tej jaką dokonały organy i która została zaakceptowana przez Sąd I instancji zarzucając w tym zakresie naruszenie przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko wskazujące, że podważeniu stanu faktycznego nie mogą służyć zarzuty oparte na naruszeniu na naruszeniu prawa materialnego ( vide wyrok NSA z 29.02.2008 I OSK 764/07, wyrok NSA z 9.05.2008 II OSK 524/07 niepublikowane).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.3 § 3 p.p.s.a., art.151 p.p.s.a. i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Zgodnie z art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , wskazania co do dalszego postępowania. Odwołując się do treści art.141 § 4 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na to, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w lakonicznym uzasadnieniu nie wyjaśnił przyczyn zaakceptowania stanu faktycznego ustalonego przez organ. Niewątpliwie należy podzielić stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną wskazujące na pewną lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Jednak sam ten fakt nie może przesądzać o skuteczności tak postawionego zarzutu skargi kasacyjnej. W szczególności należy podkreślić, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika do jakich zarzutów przedstawionych w skardze, nie odniósł się Sąd I instancji. Ogólne stwierdzenie, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skargi, w sytuacji gdy z treści uzasadnienia wynika, iż sąd administracyjny zajął stanowisko w zakresie objętym zarzutami skargi, nie daje podstaw do uznania tak postawionego zarzutu za zasadny. W tym miejscu należy także podkreślić, że z treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i ze skargi kasacyjnej wynika, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że istota sporu sprowadza się do oceny kryterium merytorycznego numer 3 i numer 8. W związku z powyższym należy podkreślić, że poza sporem winna pozostawać okoliczność, że Sąd I instancji odniósł się do zarzutów zawartych w skardze, a w szczególności odniósł się do zarzutów dotyczących oceny kryteriów merytorycznych numer 3 i numer 8 zawartych w Załączniku nr 1 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 3.1 Inicjowanie działalności innowacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom stawianym przez powołany wyżej przepis prawa, Sąd I instancji podzielił ustalenia organów, odniósł się do zasadniczych kwestii, na gruncie których wyprowadził swoją ocenę co do zgodności z prawem informacji Ministra Gospodarki.
W tym stanie rzeczy nie jest także zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. Z treści art.145 § 1 pkt 1 lit.c wynika, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby rozstrzygnięcie o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. należy wskazać, że strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i przyjętych przez Sąd I instancji. Zatem przy ocenie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego należy mieć na uwadze stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego opisanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Uwzględniając treść Kryteriów merytorycznych zawartych w Załączniku nr 1 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz biorąc pod uwagę treść Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji ocenił, iż prawidłowe jest stanowisko organu wskazujące, że beneficjent nie spełnia kryterium numer 3 i numer 8. Według przywołanego wyżej Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, podmiot ubiegający się o dofinansowanie winien wykazać się minimum rocznym doświadczeniem w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R. Niewątpliwie ocena opisanego wyżej kryterium winna być dokonywana przy uwzględnieniu doświadczenia związanego z realizowaniem usług dotyczących wdrażania wyników prac B+R. Z tym jednak zastrzeżeniem, że połączenie określeń "realizacja" i "wdrażanie wyników" dawało organom podstawę do stawiania podmiotom ubiegającym się o dofinansowanie wymogów wskazujących na zrealizowane projektów poprzez wdrożenie wyników prowadzonych badań.
Także w zakresie odnoszącym się do oceny kryterium merytorycznego oznaczonego numerem 8 należy przyjąć, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Treść opisanego kryterium merytorycznego jest jednoznaczna i wskazuje, że strategia dotycząca wejścia kapitałowego określa minimalny, nie mniejszy niż 50% udział kapitału prywatnego w realizacji drugiej części projektu (wejścia kapitałowego w nowopowstałe przedsiębiorstwo). Jak podkreśla organ, uwzględniając treść opisu znajdującego się w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 w ramach tego kryterium badana jest jakość w tym trwałość i spójność strategii wejścia kapitałowego oraz, czy strategia ta uwzględnia objęcie ponad 50% udziałów w nowo powstałym, innowacyjnym podmiocie przez kapitał prywatny. W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji podkreślił, że dla uznania, iż podmiot ubiegający się o dofinansowanie spełnia to kryterium, nie jest wystarczające odwołanie się do treści punktu 14.3 wniosku o dofinansowanie, bowiem opisana w tym punkcie wniosku procedura wejścia kapitałowego nie daje podstaw do przyjęcia, że w nowo powstałym podmiocie minimum 50% udziałów będzie stanowił kapitał prywatny. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że zapis wskazanej wyżej procedury mówiący o realnej szansie pozyskania drugiej części kapitału prywatnego, nie spełnia wymogów stawianych przez kryterium merytoryczne obligatoryjne. Należy podkreślić, że powoływana wyżej procedura wejścia kapitałowego nie określa zakresu udziału kapitału prywatnego, a odwołuje się do drugiej części kapitału prywatnego bez określenia jednoznacznego punktu odniesienia dającego podstawy do możliwości precyzyjnego obliczenia wielkości udziałów tegoż kapitału.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.