II GSK 63/24

II GSK 63/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Grzegorz Dudar /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Go 347/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2023-09-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1857
art. 3 ust. 11 , art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 , art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, 2, 4a i 5
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 121, art. 122, art. 124 , art. 187 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 22
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt II SA/Go 347/23 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr 0801-IOAC.48.72.2022.17.RKR w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. Sp. z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 14 września 2023 r. sygn. akt II SA/Go 347/23 oddalił skargę F.Sp. z o.o. w G. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor IAS) z 18 kwietnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno – Skarbowego w G. z [...] listopada 2022 r. nakładającą na spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieprzekazywanie w trakcie całej trasy przewozu towaru po terytorium kraju, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniu 4 marca 2022 r. na Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w Ś. funkcjonariusze służby celno-skarbowej przeprowadzili kontrolę środka przewozowego o nr rejestracyjnych [...], którym przewożono ze Szwecji do Niemiec towar w postaci odpadu będącego makulaturą w ilości 24.760 kg klasyfikowany do kodu 0005, podlegający monitorowaniu w systemie SENT, objęty zgłoszeniem SENT[...]. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono niewywiązywanie się przewoźnika (skarżącej spółki) z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych powyższego środka transportu na całej trasie przejazdu.
Po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno – Skarbowego w G. decyzją z [...] listopada 2022 r., działając na podstawie art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, 2, 4a i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm., dalej: ustawa SENT), nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieprzekazywane w trakcie całej trasy przewozu towaru po terytorium kraju, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów. Decyzją z 18 kwietnia 2023 r. Dyrektor IAS w Zielonej Górze utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z akt wynika, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy SENT, spółka przesłała do rejestru zgłoszenie dotyczące transportu towaru podlegającego monitorowaniu i uzyskała dla tego zgłoszenia numer referencyjny. Zawarto w nim numer urządzenia/lokalizatora GPS: [...]1 i zapasowego lokalizatora GPS; [...]2. Ponadto na podstawie otrzymanej informacji o planowanej kontroli przewozu, zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, spółka została wezwana do przedstawienia środka transportu wraz z towarem do kontroli na terenie Towarowego Terminalu Odpraw Celnych w Ś., z którego to obowiązku się wywiązała. W dniu 4 marca 2022 r. spółka zgłosiła środek transportu na terenie TTOC w Ś., który został skontrolowany przez funkcjonariuszy celno-skarbowych. W toku czynności kontrolujący nie stwierdzili nieprawidłowości w zgłoszeniu SENT, stwierdzono natomiast po sprawdzeniu poprawności przekazywanych danych geolokalizacyjnych z urządzeń przypisanych do zgłoszenia SENT[...] brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na trasie ze A. do B., co wiąże się z naruszeniem obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na terenie kraju w transporcie towaru podlegającego monitorowaniu. Organ podkreślił, że z informacji pozyskanych przez organ pierwszej instancji wynika, że w dniach 2-4 marca 2022 r. nie odnotowano awarii systemu SENT GEO oraz nie stwierdzono, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu.
Dyrektor IAS wskazał, że jak wynika z treści przepisów ustawy SENT, tj. art. 10a ust. 1 ustawy przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, ponadto przepis ust. 2 wskazuje, że przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator, bądź przekazywać dane geolokalizacyjne do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust. 3). W przypadku przewozu towaru podlegającego monitorowaniu, aktywację lokalizatora winno dokonać się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terenie kraju, czyli najpóźniej w momencie przekroczenia granicy państwowej, a dezaktywować w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego, bądź z chwilą zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. Podczas kontroli 4 marca 2022 r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej ustalili nieprawidłowości w zapisie trasy przejazdu w systemie SENT-GEO, tj. brak przekazywania danych GPS na trasie od A. do B., że odpowiedzialność za dokonywanie poszczególnych czynności przy przewozie towarów wrażliwych, ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie SENT. Tym samym, wszelkie skutki złej realizacji obowiązków ustawowych obciążają przewoźnika, który będąc profesjonalistą i mając świadomość przepisów prawa, jakim podlega przewóz towarów wrażliwych, powinien przedsięwziąć środki w celu zapobiegania naruszania tych przepisów wykorzystując wszelkie dostępne możliwości. Stwierdzone naruszenie w procesie transportu towaru jest uchybieniem bardzo istotnym z punktu widzenia realizacji monitorowania przewozu towarów wrażliwych i przepisy ustawy SENT nie przewidują możliwości odstąpienia od nałożenia kary i różnicowania odpowiedzialności przewoźników w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT, czy stopnia zawinienia.
Badając natomiast przesłanki przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej ze względu na "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zachodzą uzasadnione okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika. W ocenie DIAS, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie poprzedzające wydanie przedmiotowej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi w o.p. (art. 121, art. 122, art. 124 , art. 187 § 1 o.p.), zebrawszy i rozpatrzywszy w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu.
Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA w oddalił skargę spółki, podkreślając że zasadnicza oś sporu koncentrowała się wokół kwestii czy rzeczywiście skarżąca spółka nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tj. przekazywania danych geolokalizacyjnych w odniesieniu do przewozu objętego zgłoszeniem SENT[...]. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że sporne zgłoszenie dotyczyło przewozu, który miał być rozpoczęty w dniu 2 marca 2022 r. i realizowany w Polsce na trasie Port A. – C., następującymi środkami transportu: ciągnik o nr rej. [...] i naczepa nr rej. [...]. W ocenie WSA niewątpliwie prawidłowe są ustalenia organów obu instancji poczynione na podstawie analizy systemu SENT GEO i zabezpieczonej w tym zakresie dokumentacji, że brak było przekazywania przez spółkę danych geolokalizacyjnych na trasie między A. a B. Wbrew zarzutom skarżącej spółki w okresie od 2 marca 2022 r. (data rozpoczęcia przewozu) do 4 marca 2022 r. (data kontroli) nie odnotowano awarii systemu SENT GEO, która uniemożliwiała poprawne przesyłanie danych. Takiej awarii również nie zgłaszała sama spółka w powyższym okresie. Stąd też jej zarzuty podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego co do błędności działania systemu są całkowicie nieuzasadnione. Nie znajdują one żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co więcej nawet nie zostały uprawdopodobnione. Nie sposób bowiem na podstawie mało czytelnych zrzutów ekranów, obrazujących procedurę rejestracji SENT z okresu znacznie późniejszego niż kontrolowane zgłoszenie (tj. z 3 grudnia 2022 r.) budować stanowczych ustaleń, co do braku poprawnego działania systemu w dniach 2-4 marca 2022 r., a nawet kreować wątpliwości, które uzasadniałyby prowadzenie postępowania dowodowego przez organ w zakresie oczekiwanym przez stronę w skardze.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora. Odpowiedzialność za przekazywanie danych do systemu SENT GEO ciąży na przewoźniku, a nie na operatorze za pośrednictwem którego przekazuje dane. Korzystanie przez przewoźnika z usług przedsiębiorcy zewnętrznego, z którym zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych jest dobrowolne i nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. Na przewoźniku spoczywa zatem obowiązek stałej kontroli wykonywanego przewozu dla sprawdzenia czy lokalizator przekazuje dane do systemu. Przewoźnik ma obowiązek weryfikować prawidłowość działania lokalizatora w systemie SENT, w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych i tę weryfikację powinien dokonać najpóźniej nie po przekroczeniu granicy, a w chwili przekroczenia lub najlepiej przed jej przekroczeniem. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 676/19).
Zdaniem WSA stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy i został on ustalony oraz udowodniony przez organy zgodnie z przepisami postępowania. Również nie budzi wątpliwości wysokość kary, która została określona zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Zdaniem sądu pierwszej instancji, zasadnie również organy administracji publicznej przyjęły, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia WSA wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.).
Skargę kasacyjną złożyła spółka zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie spółka zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła istotne naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów:
1. art. 22 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie przez WSA i pozostawienie poza całkowitą atencją WSA w tej sprawie,
2. przepisów art. 3 ust. 11 ustawy SENT w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi z dnia 25 stycznia 2022r. (Dz.U. z 2022r. poz. 178; dalej: rozporządzenie) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,
3. istotne naruszenie przepisu art. 191 ordynacji podatkowej – poprzez pominięcie w ocenie sądu pierwszej instancji i pozostawienie całkowicie poza atencją sądu pierwszej instancji w pełni udokumentowanych okoliczności, potwierdzających, że system SENT i platforma puesc nie działały w dacie zdarzenia (przewozu);
4. w konsekwencji - sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem - poprzez arbitralne przyjęcie, że konsekwencje - a zwłaszcza koszt nie działania systemu SENT, w całości i jednostronnie obciąża przewoźnika, który ma w takim wypadku zatrzymać przewóz do czasu ponownego uruchomienia się platformy puesc - tylko nie wiadomo, na jak długo, ile potrwa awaria systemu, a nade wszystko - kto poniesie koszty przestoju łącznie z katami umownymi, ciążącymi na przewoźniku w razie nastąpienia zwłoki w przewozie. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie - w ocenie DIAS - klarują się dwie wersje przebiegu zdarzeń – w tym jedna wersja to nie działanie systemu puesc z przyczyn nie leżących po stronie przewoźnika, przy czym przewoźnik obiektywnie nie był w stanie sanować zaistniałej sytuacji jakimikolwiek aktami staranności - vide s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, drugi akapit od góry.
W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnosząca skargę kasacyjną spółka złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś Dyrektor IAS, w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego załatwienia sprawy.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Skarga kasacyjna spółki w pkt 1 i 2 petitum oparta została na naruszeniu art. 22 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 11 ustawy SENT. Skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przede wszystkim niezasadność skargi kasacyjnej wynika z jej wad formalnych.
Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyroki NSA: z 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10, z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18; publ. w CBOSA).
Konsekwencją formalizacji skargi kasacyjnej jest powierzenie jej sporządzenia profesjonalnemu pełnomocnikowi oraz brak możliwości rozpoznania tej skargi przez sąd drugiej instancji, jeżeli ta skarga nie spełnia wymogów formalnych.
Przytoczenie powyższych argumentów natury ogólnej było konieczne wobec dostrzeżonych wad skargi kasacyjnej, tak w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie wskazuje podstaw kasacyjnych, nie formułuje prawidłowo zarzutów oraz poprawnie ich nie uzasadnia. Sąd drugiej instancji wskazuje, że sformułowanie zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z przytoczonej wyżej treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to warunki konieczne skargi kasacyjnej. Braki w tym zakresie nie dają NSA podstaw do kontroli skarżonego wyroku, bowiem sąd drugiej instancji nie może domniemywać zakresu i kierunków weryfikacji wyroku objętego skargą. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie skargi kasacyjnej jest lakoniczne i w żaden sposób niepowiązane z treścią zarzutów. Wprawdzie pojawia się w nim art. 22 Konstytucji RP, ale w zupełnie innym kontekście niż czyni to jej autor w zarzucie sformułowanym w petitum skargi kasacyjnej.
W pkt 3 petitum skargi kasacyjnej spółka wskazała na istotne naruszenie przepisu art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 2382 ze zm.), poprzez pominięcie przez sąd pierwszej instancji okoliczności potwierdzających, że system SENT i platforma puesc nie działały w dacie przewozu. Powyższy zarzut również został sformułowany nieprawidłowo, bowiem po pierwsze nie jest to przepis prawa materialnego (w ramach tej podstawy zostało zarzucone naruszenie tego przepisu) a po drugie, skarżąca spółka w żadnym zakresie nie podważyła ustalonego przez organy, a przyjętego do wyrokowania przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w sprawie. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Tym niemniej, wskazać należy, że żaden z przedłożonych przez spółkę wraz ze skargą dowodów nie potwierdzał, że od chwili rozpoczęcia przewozu do chwili kontroli pojazdu występowała awaria systemu SENT GEO, która uniemożliwiała poprawne przesyłanie danych, co więcej z pozyskanych przez organy informacji wynikało, że system w tym okresie działał prawidłowo. Również sama spółka w analizowanym okresie nie zgłaszała żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego systemu.
Końcowo wskazać należy, że argumentacja podniesiona w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej w ogóle nie mieści się w pojęciu podstawy kasacyjnej, bowiem nie zawiera zarzutu naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego czy też procesorowego.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna spółki podlega oddaleniu jako oczywiście niezasadna.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 1350 zł stanowi zwrot kosztów dla pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną (pkt 2 sentencji).