II GSK 609/11

II GSK 609/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Anna Stec /sprawozdawca/
Rafał Batorowicz
Zofia Borowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Bd 1056/10 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2011-02-01
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 26 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 1056/10 w sprawie ze skargi N. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 1 lutego 2011, sygn. akt I SA/Bd 1056/10, oddalił skargę N. Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie zawarte w informacji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach działania Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego, z następującym uzasadnieniem.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała stronę, iż wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" – złożony w ramach Osi priorytetowej 5 Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstw, poddziałanie 5.2.2 Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 – został oceniony negatywnie na etapie oceny merytorycznej. Projekt został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium B.1 Kryteria merytoryczno-technicznej dopuszczalności projektu, Kryterium B.1.2 Wykonalność techniczna, technologiczna i instytucjonalna projektu. Instytucja Zarządzająca uznała, że przedstawione przez Spółkę wartości wskaźników produktu i rezultatu są nierealne do osiągnięcia (kryterium B 1.2 pkt c).
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka twierdziła, że – wbrew stanowisku oceniających – w wyniku realizacji projektu powstaną 4 nowe produkty (parkiet, mozaiki parkietowe, deski podłogowe, drewno modyfikowane parą wodną/deski tarasowe) oraz będą świadczone 4 nowe usługi (usługowe wykonywanie parkietów, mozaiki parkietowej, deski podłogowej, usługowe parzenie drewna parą). Wyjaśniono, że zadeklarowanie zakupu jednej linii produkcyjnej do kilku wyrobów podyktowane było względami ekonomicznymi. Zdaniem strony deklarowane wskaźniki różnią się od siebie; wskazano na różnice w fakturowaniu i opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w przypadku produkcji i usług.
Pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała Spółkę, że jej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został rozpatrzony negatywnie. W uzasadnieniu wskazano, że oceniający uznali, iż usługowe wykonywanie parkietów i innych wskazanych we wniosku wyrobów należy do tej samej kategorii, co ich produkcja, nie różnią się one dostatecznie miedzy sobą i wspólne jest źródło nowego produktu (zakup jednej linii produkcyjnej). W konsekwencji stwierdzono, iż wskaźnik planowanych rezultatów (liczba nowych produktów/usług wprowadzonych w przedsiębiorstwie) jest przeszacowany, co skutkuje uznaniem nierealności jego spełnienia, a w konsekwencji negatywną oceną w ramach ww. kryterium. Wyjaśniono, że wnioskodawca w tabeli H.1 wniosku o dofinansowanie projektu określił liczbę nowych usług/produktów wprowadzonych w przedsiębiorstwie na poziomie 8 sztuk ale nie opisał dokładnie cech i parametrów potencjalnych nowych produktów. Nadto parkiet, mozaikę parkietową oraz podłogi drewniane zakwalifikował do jednej grupy produktowej (sekcja C.1.2 wniosku o dofinansowanie projektu, sekcja B.2 Biznes planu), materiałów niepołączonych. Mając na względzie zapisy Metodologii oceny kryteriów wyboru projektów dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 (załącznik do Uchwały Nr 8/2010 Komitetu Monitorującego z dnia 12 lutego 2010 r., wersja 1, luty 2010), Instytucja uznała parkiet i deski podłogowe za jedną nową grupę produktową. W związku z tym, zdaniem Instytucji, skarżąca nie osiągnie (w zakresie produkcji) wskaźnika 4 nowych produktów, lecz 3.
Odnośnie wprowadzenia do oferty usług Instytucja Zarządzająca ustaliła, iż w sekcji C.1.2 wniosku o dofinansowanie projektu Spółka poinformowała, że głównym kierunkiem rozwoju firmy jest świadczenie usług z zakresu przerobu drewna poprzez wyrób z niego różnego rodzaju mozaik parkietowych, parkietu oraz deski podłogowej i deski tarasowej. Drugim kierunkiem rozwoju jest produkcja własna ww. wyrobów z różnych gatunków drewna. Trzecim kierunkiem rozwoju jest rozwój usług związanych z impregnacją drewna parą wodną, celem polepszenia jego parametrów fizyko-chemicznych, przebarwiania oraz zwiększenia jego trwałości. Jednakże zapisy te nie pozwalają ustalić, czy skarżąca będzie świadczyła usługi z materiału powierzonego. W związku z tym, zaplanowanych usług nie można potraktować rozłącznie w stosunku do produkcji własnej. Oznacza to, że Spółka w wyniku realizacji projektu, może osiągnąć wskaźnik produktu pn. Liczba nowych usług i produktów wprowadzonych w przedsiębiorstwie na poziomie 3 nowych produktów.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wymienione we wniosku 8 produktów/usług różni się między sobą w takim stopniu, że stanowią dla siebie również nowe produkty. WSA przywołał zapisy Metodologii oceny kryteriów wyboru projektów dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, według których jeżeli udoskonalenie kilku produktów i usług przedsiębiorstwa ma wspólne źródło powstania, daną grupę produktów i usług traktuje się jako jedno udoskonalenie.
W ocenie Sądu I instancji skoro zgodnie z informacjami znajdującymi się w dokumentacji projektowej, Spółka zamierza nabyć maszyny do produkcji mozaiki, maszyny do produkcji parkietu i desek drewnianych oraz urządzenia do impregnacji drewna metodą wysokotemperaturową to – stosując analogię powyższego zapisu z Metodologii oceny do nowych produktów i usług – parkiet i deski podłogowe stanowią jedną nową grupę produktową i skarżąca osiągnie wskaźnik jedynie 3 nowych produktów.
Wobec podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r. Sąd stwierdził, że przywołanie przez organ tej podstawy prawnej nie jest błędem. Przepis ten stanowi bowiem, iż nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wniesione: po terminie, w sposób sprzeczny z pouczeniem lub do niewłaściwej instytucji, ponieważ powyższy przepis określa przesłanki negatywne przystąpienia przez instytucję zarządzającą do oceny zasadności wniesionego środka odwoławczego. Wystąpienie którejkolwiek z trzech przesłanek, skutkowałoby pozostawieniem środka odwoławczego bez rozpatrzenia. Przywołanie przez Instytucję wskazanego przepisu oznacza, że w przedmiotowej sprawie a contrario wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie, w sposób zgodny z pouczeniem oraz do właściwej instytucji i tym samym są podstawy do dokonania ponownej weryfikacji wniosku o dofinansowanie projektu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 3 Trybu składania wniosków oraz zapisów Systemu oceny projektów Sąd zauważył, że informacje zawarte w dokumentacji projektowej były na tyle jasne, iż nie było potrzeby wzywania strony na etapie oceny merytorycznej do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących założeń wskaźnikowych. Na ekspertach nie spoczywał obowiązek wzywania wnioskodawcy do wyjaśnień, jeżeli na podstawie dokumentacji projektowej byli oni w stanie stwierdzić czy określone wskaźniki są realne do osiągnięcia czy też nie. W ocenie Sądu, z faktu, że wnioskodawca nie został wezwany do wyjaśnienia/uszczegółowienia informacji dot. wskaźników produktu i rezultatu nie można stawiać zarzutu braku rzetelnej oceny i naruszenia tym samym konstytucyjnej zasady równego traktowania i niedyskryminacji określonej w art. 32 Konstytucji RP.
Wobec twierdzeń strony, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączona została pełna informacja o różnicach pomiędzy nowymi produktami Sąd wskazał, że zgodnie zapisami Trybu składania wniosków i Systemu oceny projektów, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest rozpatrywany wyłącznie w oparciu o dokumentację złożoną do konkursu oraz uzupełnioną w trakcie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach tego konkursu. Oznacza to, że dokumenty i wyjaśnienia składane podczas rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mogą być brane pod uwagę, gdyż ocenie podlega dokumentacja składana w ramach procedury naboru i oceny wniosku.
W ocenie Sądu zarówno eksperci dokonując oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu jak jednostka rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – oparli się wyłącznie na informacjach zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu i załącznikach oraz dokumentacji przedłożonej w ramach procedury uzupełnienia/poprawy pierwotnie złożonej dokumentacji projektowej. Wszelkie więc informacje uszczegóławiające dane zawarte w dokumentacji projektowej, a przedłożone dopiero wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie mogły zostać uwzględnione przy ocenie.
Odnosząc się do stanowiska skarżącej w zakresie różnic pomiędzy produkcją towaru a świadczeniem usług, Sąd podzielił pogląd Instytucji, że z dokumentacji projektowej nie wynika, aby świadczenie usług z zakresu przerobu drewna tj. usługowa produkcja parkietów, usługowa produkcja mozaiki parkietowej, usługowa produkcja podłóg drewnianych, usługowa modyfikacja (impregnowanie) drewna parą wodną pod ciśnieniem odbywać się miało w oparciu o materiał powierzony przez kontrahenta.
W konsekwencji – zdaniem Sądu I instancji – za zasadne uznać należy stanowisko Instytucji Zarządzającej, że w niniejszej sprawie usługowa produkcja parkietów, mozaiki parkietowej, desek podłogowych i desek tarasowych jest tożsama z produkcją tych wyrobów i brak jest podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z czterema nowymi usługami.
Sąd podkreślił również, że ocena merytoryczna przeprowadzana jest w oparciu o pełną dokumentację projektową, w tym także w oparciu o Biznes Plan, który przy ocenie projektu stanowi ważną rolę. Przez dokumentację projektową rozumieć należy komplet dokumentów składanych przez wnioskodawcę w odpowiedzi na ogłoszenie o konkursie, tj. wniosek o dofinansowanie projektu wraz z kompletem wszystkich wymaganych załączników. Eksperci oceniając projekt, zobligowani są do zweryfikowania całości dokumentacji projektowej złożonej w sprawie, nie ograniczając się tylko do wniosku o dofinansowanie projektu, tak jak chce tego strona.
Odnosząc się do zarzutu, że Instytucja Zarządzająca naruszyła § 16 Trybu składania wniosków, poprzez niezachowanie terminu rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd podkreślił, że w świetle tej regulacji 20-dniowy termin na rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest terminem zawitym, lecz terminem instrukcyjnym, którego przekroczenie nie powoduje żadnych skutków, tj. jego upływ nie powoduje wygaśnięcia uprawnień w zakresie czynności objętej tym terminem.
N. Sp. z o. o. w G. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 Nr 84, poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.), zawartych w "Załączniku do uchwały nr 62/1043/10 Zarządu Województwa [...] z dnia 12 sierpnia 2010 r. System oceny projektów", w rozdziale 2.3.2. Ocena merytoryczna oraz Załącznik do uchwały nr 8/2010 Komitetu Monitorującego z dnia 12 lutego 2010 r. Metodologia oceny kryteriów wyboru projektów" cz. B.2.1 poprzez:
- nierzetelną ocenę wniosku i rażące naruszenie procedur, dotyczących wyboru projektu,
- błędne zastosowanie definicji nowego produktu/usługi – udoskonalenie produktu/usługi nie jest tożsame z wprowadzeniem nowego produktu. Nieuwzględnienie wszystkich argumentów wykazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 30 września 2010, co wskazuje na brak rzetelnej, całościowej i obiektywnej oceny projektu;
2. naruszenie art. 32 Konstytucji RP nierówne traktowanie, zatajanie istotnych informacji dla Wnioskodawcy;
3. nieterminowe rozpatrzenie "Wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy" z dnia 30 września 2010 r., który zgodnie z "Załącznikiem Nr 2 do Uchwały nr 77/1323/09 Zarządu Województwa [...] z dnia 20 października 2009 r. Tryb składania wniosków" § 16, mijał 28 października 2010 r.;
4. błędną podstawę prawną rozpatrzenia "wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka zakwestionowała zasadność stwierdzenia, iż projekt zgłoszony do dofinansowania nie spełniał kryterium B 1.2 pkt c. W tym zakresie strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko, że w wyniku realizacji projektu w przedsiębiorstwie powstaną cztery nowe produkty – na bazie własnego surowca (mozaika, parkiet, deska podłogowa, modyfikacja drewna parą/deska tarasowa) – które różnią się ceną, wyglądem zewnętrznym, normami jakościowymi, sposobem montażu. Przedsiębiorstwo będzie również świadczyć cztery rodzaje usług. Wśród usług oferowanych przez spółkę wskazano usługową obróbkę fryza na mozaikę, usługową obróbkę fryza na parkiet, usługową obróbkę fryza na deskę podłogową oraz usługową modyfikację drewna parą wodną (deska tarasowa). Według spółki są to zupełnie różne usługi, wymagające innych frezów, innych maszyn lub innych ustawień tych maszyn lub/i innych procesów technologicznych, firma sprzedaje produkt albo świadczy usługę. Wynika to ze specyfiki produkcji, która polega na mechanicznej lub termicznej obróbce surowca (różnych rodzajów drewna), który jest własnością Spółki albo klienta zlecającego usługę. Spółka wywodziła, że deklarowane usługi nie są tożsame z produkcją wyrobów gotowych.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika też, że w ocenie strony z naruszeniem Systemu oceny projektów (rozdział 2.3.2. Ocena merytoryczna) eksperci – nie wzywając wnioskodawcy o doprecyzowanie nieścisłości danych zawartych we wniosku o dofinansowanie – dokonali powierzchownej weryfikacji, a niedokładna i nierzetelna ocena doprowadziła od negatywnej oceny wniosku. Wydanie opinii niezgodnej ze stanem faktycznym, niepopartej żadnymi dowodami, stanowi naruszenie podstawowych praw, a odrzucenie wniosku o dofinansowanie bez rzetelnej jego oceny i pozbawienie przedsiębiorcy możliwości dofinansowania stanowi naruszenie tego przepisu art. 32 Konstytucji.
Według Spółki Sąd I instancji, nie ustosunkował się do zarzutu niesamodzielnej oceny projektu przez Ekspertów. W Systemie oceny projektów, w rozdziale 2.3.2. Ocena merytoryczna wyraźnie jest napisane że "każdy z członków Zespołu Oceniającego ocenia projekt indywidualnie (samodzielnie) i całościowo".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano też, że przewidziane w Metodologii oceny kryteriów wyboru "wspólne źródło" powstania danej grupy produktów ma znaczenie w przypadku udoskonalania produktów/usług. Sprawa dotyczy zaś wprowadzenia nowych produktów/usług. Poza tym zasady ww. Metodologii wskazują, że produkty i usługi traktowane są podczas oceny rozłącznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie regulacji prawnych, naruszenie których wskazano w podstawach skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze sąd kasacyjny stwierdził, że zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis ten stanowi, że do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wybór projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, tzn. w oparciu o kryteria zatwierdzane przez Komitet Monitorujący.
Treść przytoczonego uregulowania – według składu orzekającego – uzasadnia pogląd, że do naruszenie ww. przepisu może dojść, gdy wybór projektu do dofinansowania zostanie dokonany w oparciu o kryteria inne niż kryteria wyboru zatwierdzone przez Komitet Monitorujący. Tego typu naruszenie należy odróżnić jednak od błędnego odczytania regulacji określającej kryterium czy też wadliwego jej zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy.
W rozpoznawanym przypadku Sądowi I instancji nie postawiono zarzutu, że kontrolując legalność rozstrzygnięcia wadliwie nie dostrzegł, iż instytucja dokonując wyboru oparła się na kryteriach innych, niż przewidziane dla wyboru projektów do dofinansowania w ramach programu operacyjnego.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że strona w istocie kwestionuje zasadność oceny, że projekt, o dofinansowanie którego wnosiła, nie spełnia kryterium merytoryczno – technicznej dopuszczalności projektu B 1.2 pkt c. Zdaniem strony taka ocena opiera się na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, z pominięciem wezwania do uzupełnienia wniosku na podstawie pkt 2.3.2 Systemu oceny projektów i narusza zasady Metodologii oceny kryterium B 2.1.
Oceniając zasadność tak postawionych zarzutów na wstępie należy wskazać, że zgodnie z kryterium B 1.2 pkt c ocenie (tak/nie) podlega czy założone wartości wskaźników produktu i rezultatu są realne.
Poza sporem Sąd I instancji za prawidłową uznał wykładnię ww. kryterium, dokonaną przez Instytucję Zarządzającą, zgodnie z którą, gdy ekspert nie uzna wszystkich nowych produktów/usług (udoskonalonych produktów usług) lub nie uzna nowych technologii do procesu produkcji lub do procesu świadczenia usług w takim zakresie i liczbie, w jakiej przedstawił wnioskodawca to: w kryterium B 2.1 przyznać należy punkty za ilość produktów/usług uznanych przez eksperta, jednakże w powiązaniu z nim w kryterium B 1.2 pkt c uznać należy wartości wskaźników produktu i rezultatu za nierealne do osiągnięcia w oparciu o wskaźnik przedstawiony w sekcji H 1 wniosku o dofinansowanie w wartości przedstawionej przez wnioskodawcę.
Wyraźnego podkreślenia wymaga, że taka interpretacja kryterium, objętego podstawami skargi kasacyjnej, nie została przez stronę zakwestionowana, zatem jest w sprawie wiążąca.
Metodologia oceny kryteriów wyboru projektów dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013, w zakresie odnoszącym się do kryterium B 2.1 stanowi, że jeżeli udoskonalenie kilku produktów/usług ma wspólne źródło powstania, daną grupę udoskonalonych produktów/usług traktuje się jako udoskonalenie jednego.
Wprawdzie strona wnosząca skargę kasacyjną trafnie zauważyła, że Metodologia w przytoczonym zakresie posługuje się pojęciem "udoskonalenia produktu/usługi" nie zaś pojęciem "wprowadzenia do oferty nowego produktu/usługi". Nie znaczy to jednak – wbrew podnoszonym zarzutom – że przy ocenie czy mamy do czynienia z nowym produktem nie ma podstaw by kierować się źródłem powstania produktu. Zauważyć należy, iż celem ww. kryterium B 2.1 (które to kryterium, zgodnie z powołaną wyżej interpretacją Instytucji Zarządzającej, pozostaje w ścisłym związku z kryterium B 1.2 pkt c) jest zbadanie czy efektem projektu będzie poszerzenie oferty produktowej/usługowej lub wprowadzenie nowej (dla przedsiębiorstwa) technologii. Przyjąć zatem należy, że zarówno wprowadzenie jak i udoskonalenie produktu/usługi mieści się w zakresie "poszerzenia oferty". Skoro przy udoskonalaniu produktu wspólne źródło powstania produktów/usług może dotyczyć wspólnych maszyn i urządzeń to logiczne jest, że taka metoda oceny poszerzenia oferty znajduje zastosowanie także w przy ocenie wytwarzania produktów/usług.
Wobec powyższego – wbrew wywodom strony wnoszącej skargę kasacyjną – nieuzasadniony jest zarzut wadliwego ustalenie, że parkiet i deski podłogowe stanowią jeden produkt wprowadzony do oferty, skoro poza sporem produkowane są przy użyciu jednego urządzenia. W przedstawionym zakresie Sądowi I instancji nie można zatem postawić skutecznego zarzutu. W świetle opisanych w Metodologii zasad oceny kryteriów – z punktu widzenia kryterium B 1.2 pkt c – bez znaczenia przy ocenie ilości produktów, o które poszerzono ofertę, jest więc, że deklarowane produkty różnią się ceną, wyglądem zewnętrznym, normami jakościowymi, sposobem montażu a zakup jednej linii technologicznej uzasadniają względy ekonomiczne.
Poza sporem zgodnie z uregulowaniami powołanej wyżej Metodologii oceny kryteriów wyboru – na co wskazał autor skargi kasacyjnej – projekty i usługi traktowane są rozłącznie. Pełne brzmienie metody oceny wprowadzenia do oferty nowego produktu/usługi stanowi jednak wprost, że powyższe dotyczy jedynie sytuacji, gdy przedsiębiorstwo wprowadza jeden projekt i jedną usługę. Ocena czy poszerzenie oferty przedsiębiorstwa dotyczy zarówno produktów jak i usług dokonywana jest na podstawie wniosku i stanowiących jego integralną cześć załączników. W rozpoznawanej sprawie – jak wynika to z uzasadnienia informacji kierowanych do strony i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – stwierdzenie, że deklarowane: produkcja i usługi nie odróżniają się dostatecznie, oparto właśnie na treści danych zawartych we wniosku i jego załącznikach. Strona przyznaje wręcz, że informacje i wyjaśnienia dotyczące rozróżnienia produkcji i usług przedstawiła na etapie postępowania odwoławczego. Stanowisko zaprezentowane przez WSA, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywany jest wyłącznie w oparciu o dokumentację złożoną w procesie naboru projektów, przekazaną wraz z wnioskiem (ewentualnie uzupełnioną na wezwania) – nie zaś uzupełnioną później – znajduje oparcie w § 15 ust. 2 Trybu składania wniosków.
Zarzut zatem, że Sąd I instancji orzekając wadliwie oparł się na ustaleniach pomijających wyjaśnienia złożone wraz ze środkiem odwoławczym, jest nietrafny.
Wbrew stanowisku strony wnoszącej skargę kasacyjną nie ma uzasadnionych podstaw pogląd, że WSA wadliwie nie dostrzegł, iż oceny dokonano z naruszeniem obowiązku wezwania Spółki do uzupełnienia wniosku. Objęta zarzutami skargi kasacyjnej regulacja zawarta w Systemie oceny projektów (2.3.2) wskazuje, że dopuszcza się jednokrotną poprawę błędów z zamkniętego katalogu błędów we wniosku o dofinansowanie projektu wskazanych przez eksperta dokonującego oceny. Do katalogu tych błędów zalicza się takie błędy jak określone drobne błędy rachunkowe i brak wyliczeń, a w spornym zakresie m.in. błędy wymagające uzupełnienie części opisowej C 1 oraz sekcji w Biznes Planie lub Stadium Wykonalności opisu przedmiotu projektu - na pisemną prośbę eksperta, celem doprecyzowania merytorycznych zagadnień, uzupełnienie wskaźników produktu i rezultatu.
W tym stanie rzeczy za trafny uznać należy pogląd, że warunkiem wezwania o uzupełnienie/uszczegółowienie wniosku jest jedynie niejasność/nieprecyzyjność. Wymóg wezwania nie zachodzi zaś, gdy dane zawarte we wniosku i załącznikach pozwalają ocenić czy kryterium jest spełnione czy nie. Brak regulacji, która każdorazowo przed negatywną oceną merytoryczną nakazywałaby wezwanie strony do złożenia dodatkowych informacji, co oznaczałoby obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony.
W ocenie NSA skarga kasacyjna nie dostarcza argumentów pozwalających podważyć zasadność stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie wniosek w zakresie danych niezbędnych do oceny kryterium B 1.2 pkt c nie wymagał uzupełnienia, lecz dane zawarte we wniosku wskazywałaby na brak spełnienia tego kryterium.
Niczym niepoparte są też twierdzenia, że członkowie Zespołu Oceniającego ocenili projekt niesamodzielnie.
Co do podstawy skargi kasacyjnej sformułowanej w pkt 3 i 4 jej petitum należy podnieść, że strona w żaden sposób nie wykazała, aby powołanie w podstawie prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r., jak i ewentualne uchybienie terminu rozpoznania wniosku strony o dofinansowanie projektu, świadczyło o przeprowadzeniu oceny tego projektu z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. tzn. z naruszeniem uzasadniającym przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP należy wskazać, że zarzut nierównego traktowania strona upatrywała w "zatajeniu istotnych informacji dla Wnioskodawcy", co pozostaje w związku z zarzutem braku wezwania do uzupełnienia wniosku a w konsekwencji w oparciu się na opinii niezgodnej ze stanem faktycznym. Tymczasem, co było już przedmiotem rozważań, zarzuty dotyczące wymogu wezwania do uzupełnienia braków wniosku jak i wadliwie ustalonego stanu faktycznego okazały się bezzasadne.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna – jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.